"/>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Aspera Hiems Symfonia” – ARCTURUS
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996
ΕΤΑΙΡΙΑ: Ancient Lore Creations
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Kristian Romsøe
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Garm
Κιθάρα – August
Μπάσο – Skoll
Πλήκτρα – Sverd
Τύμπανα – Hellhammer
Οι ARCTURUS δεν είναι μια οποιαδήποτε μπάντα. Ξέχωρα από το γεγονός πως μέλη της είναι μουσικοί από την “ανφάν-γκατέ” του νορβηγικού ακραίου ήχου, ήταν εκείνη η μπάντα που κατάφερε με περισσή μαεστρία να κοτσάρει τη λέξη avant-garde μπροστά από την ταμπέλα black metal, χωρίς να “ανοίξει ρουθούνι”. Ήταν αυτοί που μαζί με τους VED BUENS ENDE (αυτούς βέβαια άργησε να τους χωνέψει το μεταλλικό κοινό), πειραματιζόμενοι, κατάφεραν να σπάσουν τα στεγανά ενός «στενόμυαλου» και υπερσυντηρητικού παρακλαδιού της metal μουσικής και να αποτελέσουν τους “προπάτορες” αυτού που κάποιοι μετέπειτα αποκάλεσαν intelligent black metal. Σε μια εποχή μάλιστα που άλλοι συνοδοιπόροι τους εστίαζαν σε άλλα πράγματα, οι ARCTURUS ενδιαφέρθηκαν για τη φύση, τον κόσμο, τη λογοτεχνία και την ψυχεδέλεια. Εξαρχής ήταν κάτι άλλο…
Η αρχή είχε γίνει με το “My Angel” 7” single του 1991, ηχογραφημένο λίγο πριν τη μετονομασία της μπάντας από MORTEM στο όνομα που τους ξέρουμε, και στη συνέχεια, στο mini CD “Constellation” (1994), όπου άρχισε να διαφαίνεται το μοναδικό ύφος των ARCTURUS. Τέσσερα κομμάτια του “Constellation” επανηχογραφήθηκαν και μαζί με άλλα τόσα καινούργια, αποτέλεσαν το υλικού του ντεμπούτου των Νορβηγών, που ακούει στο όνομα “Aspera Hiems Symfonia”, το οποίο φέτος συμπληρώνει 30 χρόνια ύπαρξης.
Το ντεμπούτο των ARCTURUS δεν ήταν απλά ένα ακόμα άλμπουμ. Ήταν ένα πραγματικό ταξίδι και μια περιπέτεια σε μοναδικά ηχοτοπία. Ένας δίσκος που ισορροπεί ανάμεσα στην συμφωνική του μεγαλοπρέπεια, τις εκλεπτισμένες black εκφάνσεις και την μελαγχολία που αποπνέουν οι συνθέσεις του. Ο τίτλος μεταφράζεται από τα Λατινικά ως «Σκληρή Χειμωνιάτικη Συμφωνία» και δεν θα μπορούσε να υπάρχει πιο εύστοχη περιγραφή.
Το “To Thou Who Dwellest in the Night” που ανοίγει το δίσκο, δίνει εξαρχής το στίγμα, όντας ένα από τα καλύτερα κομμάτια συμφωνικού black metal που έχουν γραφτεί. Τα μαγικά arpeggio του Sverd πάνω από τα blastbeats του Hellhammer, ντυμένα με τις μαεστρικές εναλλαγές του Garm από τα black στα καθαρά φωνητικά, πραγματικά κόβουν την ανάσα ακόμα και σήμερα. Η ίδια μαγεία και στο “Wintry Grey”, αλλά και στα επόμενα κομμάτια. Καθένα από αυτά έχει τη δική του προσωπικότητα, αλλά και σαν σύνολο αποπνέουν μια μεγαλειώδη αύρα και συνθέτουν ένα μοναδικό έργο.
Το μοναδικό ψεγάδι που θα μπορούσε να βρει κανείς σε αυτό το έργο θα ήταν η παραγωγή του, μιας και αιωρούνταν η ένσταση πως οι κιθάρες ήταν χαμηλά στη μίξη. Ευτυχώς αυτό λύθηκε στο remaster που έγινε κατά την επανακυκλοφορία του δίσκου και όλοι πλέον «απερίσπαστοι» μπορούσαν να επικεντρωθούν στην ουσία του έργου αυτού. Και απορώ πως αρκετών η προσοχή μπορεί να επικεντρωνόταν σε κάτι τέτοιο όταν είχες μέσα σε αυτό το δίσκο όλες αυτές τις περσόνες να παίζουν τα ρέστα τους. Έναν μαγικό Garm που πραγματικά σε έκανε να ανατριχιάζεις με τη φωνή του. Έναν τιθασευμένο Hellhammer που ξετύλιγε μια μοναδική εκδοχή του εαυτού του, αυτή ακριβώς που έχτισε και το μύθο του ως ντράμερ. Τον μαέστρο Carl August Tidemann με τις μοναδικές κιθάρες του, αλλά και τον Skoll να ζωγραφίζει στο μπάσο. Ο μεγάλος όμως star του δίσκου δεν ήταν άλλος από τον Sverd, τα πλήκτρα του οποίου δεν συνόδευαν απλά τη μουσική, αλλά τη δομούσαν. Και δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά αυτό, μιας και πρόκειται για πρωτίστως συμφωνικές κατασκευές, στις οποίες η κιθάρα λειτουργεί τις πιο πολλές φορές ως layer πάνω σε αυτά, μια επιλογή που τότε ακουγόταν ανορθόδοξη.
Το “Aspera Hiems Symfonia” θα μπορούσε κανείς να το χαρακτηρίσει και ως υποτιμημένο, μιας και είχε την ατυχία να προηγηθεί του τεράστιου “La Masquerade Infernale”. Ευτυχώς όμως με την πάροδο των ετών αυτή η «αδικία» αποκαταστάθηκε και τριάντα χρόνια μετά το “Aspera Hiems Symfonia” ακτινοβολεί ακόμα αυτή την πρωτόλεια λάμψη που είχε όταν πρωτοκυκλοφόρησε. Είναι άλλωστε ένα από εκείνα τα άλμπουμ που κάποιος τα βιώνει…
Θανάσης Μπόγρης
