ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “The holographic principle” – EPICA
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2016
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nuclear Blast
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Joost van den Broek
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Simone Simons (Καθαρά) / Mark Jansen (Σκληρά)
Κιθάρες – Mark Jansen / Isaac Delahaye
Πλήκτρα – Coen Janssen
Μπάσο – Rob van der Loo
Drums – Ariën van Weesenbeek
Στο ranking της δισκογραφίας τους που έκανα λίγους μήνες πριν, είχα τοποθετήσει τον εν λόγω δίσκο στην κορυφή. Ήταν εκεί από όταν κυκλοφόρησε, έκτοτε έχει παραμείνει σταθερά, και δεν μπορώ καν να φανταστώ πως θα πρέπει να ακούγεται η δουλειά που θα τον εκθρονίσει. Με είχε συνεπάρει ήδη από την προώθησή του λόγω των vlog που ανέβασαν στο Youtube, τα οποία αποτελούν ένα ντοκιμαντέρ 45 λεπτών, υπό τον τίτλο “The holographic documentary”. Εκεί είδαμε τα μέλη να περιγράφουν το επερχόμενο τότε άλμπουμ, μιλώντας για το πως επένδυσαν στην μπάντα ως πρωταγωνιστή που συνοδεύεται από ορχήστρα και όχι το αντίθετο. Παράλληλα βέβαια υπήρχαν αποσπάσματα από δεκάδες διαφορετικά όργανα που εμπλουτίζουν το τελικό αποτέλεσμα, δημιουργώντας εντυπώσεις για έναν ήχο γεμάτο περιπέτεια που δεν ασφυκτιά ανάμεσα σε όρια. Αυτό που δημιουργήθηκε είναι ένα ανεπανάληπτο πάντρεμα που ακούγεται ταυτόχρονα τόσο metal, όσο και ορχηστρικό. Μπορεί να φαίνεται κλισέ αυτή η περιγραφή, αλλά αν κάτσουμε πραγματικά και σκεφτούμε, πόσα αντίστοιχα παραδείγματα μπορούμε να βρούμε που πετυχαίνουν αυτό το συνδυασμό τόσο σταθερά; Γιατί δεν μιλάμε για μία συνταγή που πέτυχε σε ένα με δύο τραγούδια ή ένα ρεφραίν, μα σε 72 λεπτά μουσικής. Αν λάβουμε και το EP “The solace system” υπόψιν, που περιέχει 6 πλήρεις κομματάρες από τα ίδια songwriting sessions και δεν χώρεσαν στο LP, τότε ξεπερνάμε τα 100 λεπτά!
Η ποιότητα του “The holographic principle” φαίνεται από τις πρώτες νότες, αφού το “Eidola” δεν είναι ένα απλό βαρετό intro. Στην πρώτη πλήρη σύνθεση γίνεται μπάσιμο με το “Edge of the blade”, το οποίο είναι η πιο catchy στιγμή του tracklist. Όσο μπορούμε να πούμε catchy ένα single με τέτοια riff ξυράφια. Το “A phantasmic parade” επιβεβαιώνει την ισορροπία περί heavy/symphonic που λέγαμε πριν. Έχει κιθάρες και ένταση η οποία κορυφώνεται σε μία γέφυρα που σπέρνει πανικό, ενώ ταυτόχρονα έχει μερικές από τις πιο μεγαλεπήβολες χορωδίες του ιδιώματος, με τα ορχηστρικά σημεία να είναι επιπέδου John Williams μιας και μου θυμίζουν πολύ το Star Wars. “Universal death squad” και γίνεται του progressive το πανηγύρι. Όχι όμως το κρύο και δυστοπικό progressive του “Requiem for the indifferent”. Για άλλη μια φορά, το κυρίως βιολιστικό θέμα είναι όνειρο, όπως και για άλλη μια φορά στη γέφυρα δίνουν ρέστα με σόλο, ωραίες φωνητικές μελωδίες από τη Simone, Death Metal περάσματα, μέχρι και blastbeat!
Για να μην το πάρω ένα προς ένα, θα πάω στο “Beyond the matrix” που πλέον το ξέρουν σχεδόν όλοι οι fans τους μιας και δηλώνει συνέχεια το παρών σε συναυλίες, και πρόκειται για άλλη μία εκρηκτική χρήση της χορωδίας. Το “Once upon a nightmare” που υποτίθεται ότι είναι η μπαλάντα, καταλήγει να είναι μία μαγική στιγμή με απελευθερωτική αύρα στο δεύτερο μισό. Στο “Ascension” προσωπικά βρίσκω το καλύτερο ρεφραίν του δίσκου, στο “Tear down your walls” έναν οδοστρωτήρα, στο “Dancing in a hurricane” ένα πανέμορφο τραγούδι με οριεντάλ εσάνς που δεν ξεχνάει να πατήσει γκάζι στα μισά, και στο ομότιτλο έπος, μία σύνθεση που αγγίζει τα 11 λεπτά αλλά έχει μία φανταστική και μη-περίπλοκη δομή όπου κάθε δευτερόλεπτο έχει νόημα.
Για την απόδοση των μουσικών δεν ξέρω αν χρειάζεται να πω κάτι. Ξέρουμε π.χ. τη φωνάρα της Simone και πως ο Ariën είναι σαν χταπόδι πίσω από τα τύμπανα, συν το ότι τα τραγούδια μιλάνε από μόνα τους. Αυτό που αξίζει να ειπωθεί, είναι πως και οι έξι τους είναι παικταράδες και φοβεροί επαγγελματίες, ενώ πρόκειται για μία πολύ σπάνια περίπτωση Symphonic Metal μπάντας, όπου όλα τα μέλη είναι τόσο σημαντικά. Είχα διαβάσει παλιά σε μια κριτική για τη μεγάλη διάρκεια του “The quantum enigma” ότι οι EPICA γουστάρουν να παίζουν μουσική. Αυτή η περιγραφή μου έχει μείνει χαραγμένη γιατί λέει μία μεγάλη αλήθεια. Το “The holographic principle” είναι και αυτό ένα διαπιστευτήριο της αδάμαστης όρεξης και έμπνευσης της μπάντας. Δίσκος με τόσο μεγάλη διάρκεια που δεν καταντάει κουραστικός, δεν έχει fillers, συνεχίζει την ηχητική κατεύθυνση που κληρονόμησε από τον προκάτοχό του, πηγαίνοντας παράλληλα τις συνθέσεις αρκετά βήματα παραπέρα. Στο “The solace system” αναφερθήκαμε στην αρχή, ενώ για τις ακουστικές επανεκτελέσεις κομματιών του άλμπουμ που θα βρείτε στην special edition δεν είπαμε, αλλά αξίζει να ακούσετε για να δείτε την απέραντη δημιουργικότητα του συγκροτήματος. Βάζοντάς τα όλα κάτω, το holographic δεν είναι μία απλή, καθιερωμένη κυκλοφορία, αλλά μία ολοκληρωμένη εμπειρία με LP/EP/διαφορετικές εκδόσεις τραγουδιών/ντοκιμαντέρ. Θα χαιρετήσω με μία άποψη που ίσως προκαλέσει. Αν απομονώσουμε κληρονομιές, εμπνεύσεις, επιδραστικότητες και όλα τα λοιπά περιτυλίγματα, πρόκειται για τον καλύτερο δίσκο του Symphonic Metal ιδιώματος. Οι λόγοι ειπώθηκαν, οι διαφωνίες δεκτές και αναμενόμενες, η άποψή μου ακλόνιτη. Αν είχα να δώσω ένα δεκάρι σε κριτική, εδώ θα το έδινα.
Παύλος Παυλάκης
