Wednesday, March 11, 2026




Home Blog

PESTILENCE: Επιστρέφουν στην Ελλάδα για δύο συναυλίες!

0
Pestilence

Pestilence

Pestilence (NL) live στην Ελλάδα

Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2026 | Eightball Club – Θεσσαλονίκη

Opening acts TBA

Τα εισιτήρια κοστίζουν 25€ (περιορισμένη προπώληση), 27€ (προπώληση), 32€ (ταμείο)

Online προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/pestilence-thessaloniki

Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026 | Kyttaro Live – Αθήνα

Special Guest: Dead Congregation | Opening act: Abyssus

Τα εισιτήρια κοστίζουν 25€ (περιορισμένη προπώληση), 30€ (προπώληση), 35€ (ταμείο)

Online προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/pestilence-athens

Η Demons Gate φέρνει στην Ελλάδα το ολλανδικό death metal θωρηκτό Pestilence, στήνοντας δύο death metal gatherings για τους οπαδούς του είδους. Στις 16 Οκτωβρίου στο Eightball Club (Θεσσαλονίκη) και στις 18 Οκτωβρίου στο Kyttaro Live (Αθήνα), ένα από τα πλέον ιστορικά ονόματα της ευρωπαϊκής death metal σκηνής επιστρέφει στην Ελλάδα, με την αθηναϊκή ημερομηνία μάλιστα να πλαισιώνεται από δύο σημαντικά σχήματα της ελληνικής extreme σκηνής: τους Dead Congregation και τους Abyssus.

Οι Pestilence ξεκίνησαν στα τέλη των ‘80s στην Ολλανδία και γρήγορα βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του ευρωπαϊκού extreme metal. Δίσκοι όπως τα “Malleus Maleficarum”, “Consuming Impulse”, “Testimony of the Ancients” και “Spheres” δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, καθώς αποτελούν σπουδαία κεφάλαια της ιστορίας του είδους! Με αξιοζήλευτα τεχνικές performances, σκοτεινή ατμόσφαιρα και τη χαρακτηριστική υπογραφή του ιδρυτικού μέλους Patrick Mameli σε songwriting, κιθάρα και φωνητικά, οι Pestilence μένουν πιστοί εδώ και 4 δεκαετίες στον δρόμο που οι ίδιοι έχουν χαράξει, επηρεάζοντας γενιές μουσικών και οπαδών του ακραίου ήχου.

Την τελευταία δεκαετία το συγκρότημα έχει επιστρέψει δυναμικά, με νέες κυκλοφορίες και συνεχείς εμφανίσεις σε Ευρώπη και Αμερική. Η δε νέα, δέκατη σε σειρά, δισκογραφική τους κυκλοφορία, με τίτλο “Portals”, είναι προ των πυλών, και την κυκλοφορίας της, στις 24 Απριλίου 2026, θα ακολουθήσει μεγάλη Ευρωπαϊκή περιοδεία, που τους φέρνει επί ελληνικού εδάφους τον Οκτώβριο. Για τους παλιούς είναι μια ευκαιρία να ακούσουν ζωντανά το υλικό που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή του extreme metal ήχου, ενώ για τους νεότερους να δουν από κοντά ένα από τα συγκροτήματα που διαμόρφωσαν καθοριστικά τον χάρτη του είδους.

Στην Αθήνα, τη βραδιά πλαισιώνουν οι Dead Congregation, ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά death metal συγκροτήματα των τελευταίων δεκαετιών. Με το χαρακτηριστικό τους σκοτεινό, βαρύ και τελετουργικό ύφος, έχουν χτίσει ένα από τα πιο ισχυρά cult statuses της παγκόσμιας underground σκηνής, ενώ αυτή την περίοδο διανύουν μία από τις πιο δραστήριες φάσεις της πορείας τους, με εμφανίσεις και περιοδείες σε όλο τον κόσμο, επιβεβαιώνοντας γιατί το όνομά τους αντηχεί με σεβασμό όπου υπάρχει extreme metal.

Τη συναυλία της Αθήνας ανοίγουν οι Abyssus, ένα συγκρότημα που υπηρετεί με συνέπεια την παλιά σχολή του death metal, με έμφαση στην ωμότητα και τη σκοτεινή ατμόσφαιρα. Το ισοπεδωτικό “Death Revival” (2022) και το EP “Under Siege” (2023) τους βρήκαν σε εξαιρετική φόρμα, κι έτσι η εμφάνισή τους θα αποτελέσει μια ιδανική έναρξη για μια βραδιά αφιερωμένη στο death metal.

Πρόκειται για δύο συναυλίες για όσους αγαπούν το death metal χωρίς φιοριτούρες, με ιστορικά ονόματα του είδους και ισχυρή την παρουσία της εγχώριας σκηνής, σε ένα line-up που αποτελεί ένα μικρό deathfest, για μυημένους και μη.

Παραγωγή: Demons Gate

A day to remember… 11/3 [ANNIHILATOR]

0
Annihilator

Annihilator

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Refresh the Demon” – ANNIHILATOR
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Music for Nations
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Jeff Waters, Paul Blake
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Jeff Waters – φωνητικά, κιθάρα, μπάσο
Randy Black – τύμπανα
Dave Scott Davis – κιθάρα
Lou Bujdoso – δεύτερα φωνητικά

Πάμε μια βόλτα 30 χρόνια πίσω! Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 και συγκεκριμένα στο 1996. Μια πολύ σημαντική χρονιά για την παγκόσμια metal σκηνή αφού τότε κυκλοφόρησαν αρκετά κορυφαία άλμπουμ! Αξίζει να σημειώσουμε, ότι οι METALLICA επέστρεψαν δισκογραφικά με το “Load” μετά από πολλά χρόνια απουσίας. Επίσης οι PANTERA με το επιβλητικό  “The Great Southern Trendkill”, οι ICED EARTH με το “The Dark Saga”, οι GRAVE DIGGER με το εκπληκτικό “Tunes of War” και πραγματικά η λίστα είναι τεράστια από θρυλικές κυκλοφορίες που θα μας πάρει πολύ χώρο για να τις αναφέρουμε όλες.

Εμείς θα κάνουμε στάση στο “Refresh The Demon” των αγαπημένων ANNIHILATOR που κυκλοφόρησε στις 11 Μαρτίου της φοβερής αυτής χρονιάς για το Metal ιδίωμα!

Είναι το 5ο στούντιο άλμπουμ της μπάντας του τρισμέγιστου Jeff Waters το οποίο συνεχίζει κατά κάποιον τρόπο την πετυχημένη συνταγή του προκατόχου του “King of the Kill”, το οποίο είχε κυκλοφορήσει 2 χρόνια νωρίτερα. Μπορούμε να πούμε αδερφάκια αυτά τα δύο άλμπουμ καθώς έχουν αρκετά κοινά μεταξύ τους, σε σύγκριση με τα “Alice in Hell” και “Never, Neverland” που φυσικά νομίζω άγγιξαν το ταβάνι του συγκροτήματος!

Στο “Refresh the Demon” ακούς αυτά τα στακάτα, εκπληκτικά riffs του Jeff, ενώ πειραματίζεται και με πιο rock n’ roll ακόμα και punk στοιχεία. Στο “City of ice” ακούς ξεκάθαρα τις punk επιρροές, ενώ στο “Α man called nothing” θα ακούσεις το σχεδόν jazzy style solo. Εννοείται φυσικά ότι η ταυτότητα των ANNIHILATOR παραμένει ξεκάθαρη με τα thrash και heavy riffs και τα παιχνίδια του Waters με τον ρυθμό!

Να πούμε πως θεματολογικά το άλμπουμ ασχολείται με κοινωνικά και ψυχολογικά θέματα όπως είναι η χειραγώγηση, η διαφήμιση, η κοινωνική κριτική, η εξουσία αλλά και οι εσωτερικές μάχες!

Αξίζει να αναφέρουμε πως το τελευταίο τραγούδι με τίτλο “Innocent eyes” είναι μια μπαλάντα που έγραψε ο Jeff Waters για τον γιο του!

Εν κατακλείδι το άλμπουμ είναι όπως είπαμε κατά κάποιο τρόπο η συνέχεια του “King of the Kill” και σίγουρα βοήθησε πολύ το συγκρότημα να διατηρήσει τη θέση του στη σκηνή του thrash metal εκείνη την δεκαετία!

Ωραία χρόνια εκείνα. Με έπιασε νοσταλγία και κάνω σαν τους παππούδες που κορόιδευα μικρός! Συγκινήθηκα ρε τομάρια! Φιλιά!

Did you know that:

  • Το εξώφυλλο μοιάζει πολύ με το pc game της εποχής, “Doom” και η αλήθεια είναι ότι αυτό έγινε εσκεμμένα, καθώς έπαιζαν πολύ το συγκεκριμένο παιχνίδι κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης του “Refresh the demon”!!!

Αντρέας Ζώρας

AXEL RUDI PELL INTERVIEW

0
Photo by Kai Hoffmann
Photo by Kai Hoffmann

“Carousel into ghost town”!

Ο Axel Rudi Pell, πιστός στο ραντεβού με τους οπαδούς και τη δισκογραφία του, ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει ένα ακόμη δίσκο με τίτλο “Ghost town”. Επικοινωνούμε μέσω Ζoom μαζί του για να μάθουμε όλες τις λεπτομέρειες και αφού ο Γερμανός κιθαρίστας μας διευκρινίσει ότι το background είναι ΑΙ και όχι το πραγματικό του γραφείο – εν τω μεταξύ, το background ήταν μία σπηλιά με νεκροκεφαλές!-, ξεκινάει η κουβέντα μας η οποία φυσικά καταλήγει στον…Ritchie Blackmore!

Γεια σου, Axel. Είσαι στο Bochum;
Ναι, είμαι στο σπίτι μου και αυτό βασικά είναι το γραφείο μου.

Είναι αυτή η εποχή του χρόνου ή για να ακριβολογούμε κάθε δύο χρόνια όπου κυκλοφορεί ένας νέος δίσκος σου. Συγχαρητήρια. Το “Ghost town” είναι πραγματικά υπέροχο. Βασικά είναι ένα ακόμη κλασικό Axel Rudi Pell άλμπουμ.
Σε ευχαριστώ πολύ. Βασικά είμαστε όλοι πολύ ικανοποιημένοι με το τελικό αποτέλεσμα. Νομίζω ότι είναι το καλύτερο που έχουμε γράψει μέχρι σήμερα. Ξέρω ότι ακούγεται λίγο ακραίο αν σκεφτούμε πόσους δίσκους έχουμε κυκλοφορήσει αλλά το εννοώ.

Χαίρομαι που σε ακούω τόσο ενθουσιασμένο με το τελικό αποτέλεσμα. Πόσο χρόνο σας πήρε η όλη προετοιμασία του;
Δεν είναι κάτι στάνταρ. Κάθε φορά που έχω μια κιθάρα στα χέρια μου και μου έρχεται ένα riff, έχω πάντα το τηλέφωνο μου μαζί μου και το ηχογραφώ για να μη το ξεχάσω μετά. Στη συνέχεια το περνάω στο PC και έτσι δημιουργώ σιγά σιγά τη βάση για ένα δίσκο. Ξεκινάω, λοιπόν, με μικρές ιδέες και riffs. Τα ακούω προσεκτικά και πολλές φορές «παντρεύω» κάποιο riff με μία άλλη ιδέα που την προόριζα για άλλο τραγούδι. Κάπως έτσι δημιουργούνται τα πρώτα demos. Στη συνέχεια τα παρουσιάζω στο συγκρότημα τονίζοντας κάποια μέρη και στην ουσία καθοδηγώντας τους πάνω σε κάποια σημεία για το πως θέλω να ακούγονται. Το ίδιο έγινε πάνω-κάτω και με το “Ghost town”. Είμαι τυχερός που έχω μία μπάντα που ο ένας γνωρίζει πολύ καλά τον άλλο και έτσι υπάρχει άμεση συνεννόηση και χημεία.

Από αυτά τα riffs και τις ιδέες υπήρχαν leftovers από προηγούμενους δίσκους που χρησιμοποιήθηκαν τώρα στο “Ghost town”;
Όχι, ποτέ δεν το κάνω αυτό. Πρόκειται για νέες ιδέες αποκλειστικά για το νέο δίσκο. Ξέρεις κάτι…είμαι της άποψης ότι αν μία αρχική ιδέα δεν χρησιμοποιηθεί όταν γραφτεί ή τέλος πάντων δεν εξελιχθεί σε τραγούδι τότε δεν γίνεται να μπει σε κάποια μελλοντική κυκλοφορία.

Καταλαβαίνω τι εννοείς. Ξέρεις κάτι…θυμάμαι να αγοράζω το “Wild Obsession” όταν πρωτοβγήκε το 1989 και μετά από 37 χρόνια είσαι ακόμη εδώ με ένα νέο δίσκο. Έχει αλλάξει, αλήθεια, τίποτα από τότε;
Και ναι και όχι. Να σου πω…η όλη συλλογιστική μου δεν έχει αλλάξει καθόλου. Ξέρω πολύ καλά τι μουσική θέλω να παίζω και να ηχογραφώ. Είχα την τύχη να συνεργαστώ με ορισμένους από τους καλύτερους μουσικούς εκεί έξω…ειδικά οι τραγουδιστές μου ήταν όλοι ανεξαιρέτως φανταστικοί. Charlie Hunn, Rob Rock, Jeff Scott Soto και φυσικά ο Johnny Gioeli ο οποίος είναι φανταστικός. Πάντως ειλικρινά πιστεύω ότι όσο περνάνε τα χρόνια γίνομαι καλύτερος συνθέτης. Βελτιώνομαι και εγώ σαν μουσικός.

Δεν ξέρω αν γίνεσαι καλύτερος μουσικός αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι έχεις το δικό σου ήχο, τη δική σου μουσική ταυτότητα. Ακούς, δηλαδή 2-3 δευτερόλεπτα από ένα τραγούδι και αμέσως καταλαβαίνεις ότι είναι Axel Rudi Pell!
Σε ευχαριστώ πολύ. Είναι πολύ σημαντικό αυτό…έτσι δεν είναι; Ειδικά στην εποχή μας που όλα ακούγονται πάνω κάτω τα ίδια.

Μιλώντας για προσωπικό ήχο και για βελτίωση, έχεις σκεφτεί ποτέ να πειραματιστείς; Δε λέω να παίξεις nu metal, industrial ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο…μιλάω για πειραματισμό μέσα στα όρια του παραδοσιακού hard nheavy ήχου.
Όχι…δεν θα το ήθελα αυτό. Για αυτό αν προσέξεις οι δίσκοι μου έχουν πάντα έναν κοινό μουσικό προσανατολισμό. Σαν μουσικός φυσικά και μπορώ να πειραματιστώ με διάφορα. Δεν το θέλω όμως. Και να σου πω την αλήθεια ούτε οι οπαδοί μας θα το ήθελαν. Αυτοί που μας στηρίζουν αγοράζοντας τους δίσκους μας.

Επιστρέφοντας στο νέο δίσκο, μου έκανε μεγάλη εντύπωση το κομμάτι “Breaking seals” που είναι ένα ντουέτο του Gioeli με τον Udo Dirkschneider. Είναι κάτι που συμβαίνει πρώτη φορά σε ένα άλμπουμ σου. Να σου πω την αλήθεια περισσότερο μου θύμισε U.D.O. παρά Axel Rudi Pell. Τι λες;
Νομίζω ότι θα συμφωνήσω μαζί σου. Όταν το έγραφα μου θύμισε ιδιαιτέρως ACCEPT και πιο συγκεκριμένα το ύφος των κομματιών του “Breaker”. Έχεις δίκιο όμως…θυμίζει και U.D.O. Οπότε σκέφτηκα να προτείνω στον Udo να έρθει στο studio και να δούμε πως θα βγει το κομμάτι. Και ήταν πραγματικά πολύ πετυχημένο. Ο Udo δεν είχε κανένα απολύτως θέμα να «πιάσει» αμέσως αυτό που είχα στο μυαλό μου και έτσι το “Breaking seals” είναι σίγουρα από τα highlights του “Ghost town”. Με τον Udo γνωριζόμαστε πάνω από 40 χρόνια και σέβεται ο ένας τον άλλον…έχουμε καταφέρει πολλά όλα αυτά τα χρόνια.

Μιλήσαμε πριν για το σταθερό lineup. Δηλαδή αν εξαιρέσουμε τον Bobby Rondinelli που είναι μαζί σου 13 χρόνια…

Και είναι ακόμη ο νέος της παρέας (γέλια)!

Ναι! Με τους υπόλοιπους έχεις μεγάλη ιστορία μαζί τους. Πόσο σημαντική είναι αυτή η σταθερότητα για σένα προσωπικά σαν καλλιτέχνη;
Πάρα πολύ σημαντικό. Έχεις μία ηρεμία και μία σιγουριά…μπορείς να βασιστείς πάνω τους αλλά κυρίως να μη σκέφτεσαι πως να τους δείξεις ή να τους πεις κάτι. Το καταλαβαίνουν αμέσως. Βέβαια, μιλάμε και για επαγγελματίες μουσικούς με μεγάλη εμπειρία στο χώρο.

Photo by Kai Hoffmann

Μιλώντας για σταθερότητα, βρίσκεσαι στην Steamhammer από το 1989 (σαν solo μουσικός). Μιλάμε δηλαδή για μία σπάνια περίπτωση αφού η σχέση αυτή έχει διαρκέσει περισσότερο και από ορισμένους κανονικούς γάμους!
Σίγουρα περισσότερο από το δικό μου (γέλια)! Τα πράγματα είναι απλά και δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο μυστικό πίσω από αυτή τη συνεργασία. Εμπιστευόμαστε πλήρως ο ένας τον άλλο. Αυτοί χειρίζονται άριστα το επιχειρηματικό κομμάτι μιας κυκλοφορίας και μένα με αφήνουν τελείως ελεύθερο να συνθέσω όπως εγώ θέλω χωρίς επεμβάσεις και περιορισμούς.

Αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Είναι το πιο σημαντικό για έναν καλλιτέχνη. Το θέμα είναι ότι η Steamhammer ξέρει τι να περιμένει από μένα και φυσικά μπορεί να βασιστεί πάνω μου σε όλα τα καίρια θέματα που αφορούν deadlines αφού πάντα παραδίδω το υλικό στην ώρα του βάσει της συμφωνίας μας.

Δεν χρειάζεται φυσικά να σου υπενθυμίσω ότι είσαι ένας από τους τελευταίους μιας γενιάς εκεί έξω. Αναφέρομαι κυρίως σε όλους αυτούς τους guitar heroes της δεκαετίας του ‘70 και ‘80. Πλέον, δεν συναντάμε και τόσους πολλούς εκεί έξω…έτσι δεν είναι;
Ισχύει. Έχει αλλάξει όμως πολύ και το ύφος της μουσικής γενικότερα. Ο κόσμος δεν θέλει πια να ακούει τα μακροσκελή ή τα εντυπωσιακά solos. Βασικά δεν ξέρω τι θέλει να ακούει. Ωστόσο εγώ αυτό ξέρω να κάνω και όπως σου είπα δεν μπορώ να αλλάξω με τίποτα τον τρόπο που γράφω μουσική.

Ποιο πιστεύεις ότι είναι το μέλλον του μελωδικού hard nheavy ήχου;
Ειλικρινά δεν ξέρω. Θα πρέπει να ρωτήσεις όλους τους πιτσιρικάδες εκεί έξω…εγώ είμαι πλέον μεγάλος για να μπορώ να διακρίνω τις μόδες και τις τάσεις στη μουσική.

Photo by Kai Hoffmann

Ποιος είναι όμως ο κόσμος που έρχεται και βλέπει τις συναυλίες του Axel Rudi Pell; Σίγουρα θα έχεις προσέξει κάτι…
Ναι…φυσικά και έχω δει. Βλέπω ανθρώπους κάθε ηλικίας. Αυτό που μου κάνει μεγάλη εντύπωση είναι ότι βλέπω να έρχονται οικογένειες στις συναυλίες μας. Είναι συχνό το φαινόμενο να βλέπω οπαδούς μας από τα 80s να φέρνουν μαζί τα παιδιά τους…ακόμη και τα εγγόνια τους. Σίγουρα έχει να κάνει με τη νοσταλγία αλλά είναι πολύ όμορφο θέαμα να βλέπεις τους πιτσιρικάδες να ροκάρουν σε τραγούδια που έχεις γράψει πριν από 35 χρόνια.

Δεν γίνεται φυσικά να αναφερθούμε σε guitar heroes χωρίς να αναφέρουμε το όνομα του πολυαγαπημένου σου Ritchie Blackmore. Αλήθεια, πιστεύεις ότι θα ηχογραφήσει ποτέ ξανά ένα rock άλμπουμ;
Όχι…με τίποτα. Ο Ritchie είναι τώρα 81 χρονών. Επίσης, έχει πολλά προβλήματα υγείας με την αρθρίτιδα ενώ δεν σου κρύβω ότι όταν έκανε την επανασύνδεση με τους RAINBOW είχα απογοητευτεί σε μεγάλο βαθμό.

Προσωπικά, είδα τον Ritchie με τους επανασυνδεμένους RAINBOW στο Sweden Rock το 2019 που έπαιζες και εσύ…νομίζω την προηγούμενη μέρα. Όσο και αν μου άρεσε που έβλεπα τον Ritchie με την Stratocaster ξανά, δεν ήταν RAINBOW αυτό το πράγμα.
Ήταν κακή εμφάνιση. Και δεν ήταν μόνο ο Ritchie που έπαιζε πιο αργά τα τραγούδια. Αν εξαιρέσεις τον Ronnie Romero που ερμήνευσε άψογα τα τραγούδια –ειδικά αυτά της περιόδου του Dio- οι υπόλοιποι δεν είχαν καμία απολύτως θέση στη σκηνή με τους RAINBOW. Ακόμη και ο Johansson που είναι άριστος πληκτράς δεν κόλλαγε με τους RAINBOW.

Σε εκείνο το Sweden Rock ήταν παρών και ο Joe Lynn Turner…ακόμη είναι οργισμένος που ο Ritchie δεν τον προσκάλεσε…και έχει δίκιο.
Φυσικά και έχει δίκιο. Αλλά ο Ritchie είναι ο Ritchie…

Κλείνοντας, θα ήθελα να σε ρωτήσω ποιο είναι για σένα το σημαντικότερο rock άλμπουμ όλων των εποχών…
Δεν μπορώ να σου πω ένα…ας πούμε τρία: “Made in Japan” (DEEP PURPLE), “Rising” (RAINBOW) και “Heaven and Hell” (BLACK SABBATH).

Σάκης Νίκας

Two evenings with….DREAM THEATER (Budokan, Τόκιο – 25/2/2026, Festival Hall, Οσάκα – 2/3/2026)

0
Theater

Theater

Νομίζω πως έχω δει τα πάντα στο δικό μου… bucket-list. Όλους τους καλλιτέχνες που για τον έναν ή τον άλλο λόγο ήθελα να δω ζωντανά. Παρόλα αυτά, το να δω τους DREAM THEATER στο Budokan, ήταν ένα μεγάλο απωθημένο, ιδιαίτερα μετά το απερίγραπτο live που κυκλοφόρησαν πριν από 20 και βάλε χρόνια. Ο χώρος, από μόνος του είναι μοναδικός και κουβαλάει τεράστια ιστορία για όλους εμάς που έχουμε δει άπειρες ζωντανά ηχογραφημένες κυκλοφορίες να φέρουν το όνομά του. Διότι, στην Ιαπωνία, σίγουρα θεωρήσει καταξιωμένος καλλιτέχνης, αν έχεις καταφέρει να γεμίσεις αυτό τον ιστορικό χώρο. Οι Αμερικάνοι, στην περιοδεία όπου παίζουν στις μεγαλύτερες αρένες που έπαιξαν ποτέ, ολοκλήρωσαν στις 3 Μαρτίου, 5 μεγάλες συναυλίες, όταν μεγαλύτερα ονόματα, δεν παίζουν ούτε 3.

Εμένα, επειδή ήξερα πως δεν θα με χόρταινε μια και μόνο εμφάνιση, εκτός από το Τόκιο στις 25 Φεβρουαρίου, θα έπρεπε να ταξιδέψω και στην Οσάκα στις 2 Μαρτίου, για να δω μια από τις τελευταίες εμφανίσεις αυτής της εορταστικής περιοδείας, που έφερε ξανά τον Mike Portnoy μαζί με τους DREAM THEATER στην  Ιαπωνία. Στον συγκεκριμένο χώρο, το Festival Hall, με την απίθανη ακουστική, είχαν παίξει πριν 30 χρόνια.

Στην πρωτεύουσα, η ανυπομονησία ήταν μεγάλη, αν και είχα δει την εμφάνισή τους στο Release Festival πέρυσι το καλοκαίρι. Ευτυχώς, όλοι τους ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες μου. Ναι, ακόμα και ο Καναδός τραγουδιστής τους που τόσα έχει ακούσει και εξακολουθεί και ακούει εδώ και πολλά χρόνια. Στα 63 του, δεν νομίζω πως θα μπορούσε να ανταποκριθεί καλύτερα άλλωστε, ενώ για μένα, THEATER δίχως LaBrie δεν είναι πλέον THEATER, αφού ο άνθρωπος έχει ντύσει με την χροιά του τα 35 από τα 40 χρόνια ύπαρξης αυτού του συγκροτήματος. Τώρα για όλους αυτούς που ασχολούνται ακόμα με το «αν» και το «γιατί», θα σας αφήσω να μαλώνετε στα blog σας και στις καφετέριες, όσο οι DREAM THEATER παίζουν κάθε βράδυ μπροστά σε 10.000 θεατές.

Εκτός από εισαγωγή, αυτό κολλάει και σαν σχόλιο στο πρώτο μισό του σετ που έπαιξαν, αφού αυτό το πρώτο μέρος είναι η αναφορά τους στο μεγαλύτερο μέρος της δισκογραφίας τους. Δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλει όπως στο άλμπουμ το “Metropolis pt. I” ένας τραγουδιστής, ή και τα ψιλά μέρη του “Mirror”, ακόμα και όταν αυτά είχαν μόλις κυκλοφορήσει. Πόσο μάλλον, 30 – και βάλε – χρόνια μετά. Τηρουμένων των αναλογιών λοιπόν, η πεντάδα των prog-metal ηγετών, ως Αυτοκράτορες του είδους, έκατσαν υπέροχα στον θρόνο που τους αξίζει. Μπορεί να μας έχουν συνηθίσει στο να παίζουν αψεγάδιαστα, ακόμα και τις πιο θηριώδεις συνθέσεις τους, όμως αυτό δεν παύει να μαγεύει τους πιστούς τους ακόλουθους. Τραγούδια όπως το “Strange déjà vu”, το “The enemy inside” και το “The spirit carries on” μας ταξίδεψαν, αλλά λιμάνι πιάσαμε στο “As I am”, ένα τραγούδι που ξυπνά τόσες πολλές αναμνήσεις από την περιοδεία του “Train of thought” με τους παλιόφιλους, το οποίο είδαμε μόνο στο Τόκιο. Αυτό το σετ, επέλεξαν στις περισσότερες συναυλίες αυτής της περιοδείας, αλλά στην Οσάκα αντί του “As I am”  ακούσαμε το “Take the time”.

Το δεύτερο μέρος του “An evening with…” αφιερώνεται στο “Parasomnia” και έτσι μας δίνουν την ευκαιρία να δούμε και ν’ ακούσουμε κάποια από τα τραγούδια που δύσκολα θα ξαναπαίξουν μελλοντικά, όπως το αγαπημένο μου “Bend the clock” και το εκπληκτικό “The shadow man incident”. Μαζί με το “Night terror” και το “Midnight Messiah”, τα απολαύσαμε και στις δυο βραδιές. Εννοείται πως όλοι τους, ήταν υπερβολικά άνετοι σε αυτά τα πιο σύγχρονα τραγούδια. Το αποκορύφωμα όμως, είναι η επιστροφή του “Octavarium” με τα 20 λεπτά μαγείας, που μετρά πλέον 20 χρόνια ζωής και εκτός αυτής της περιοδείας, δεν είχε συμπεριληφθεί στο ρεπερτόριό τους από την εποχή που κυκλοφόρησε.

Στην Οσάκα, λες και δεν έφταναν αυτά τα δύο 20άλεπτα έπη, στο encore μας πήραν τα μυαλά με το “A change of seasons” , με ολόκληρη σκηνή από την ταινία «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών» με τον Robin Williams να μας εξηγεί το “Carpe diem”. Η μεγαλύτερη παραφωνία του James ήταν στην πρώτη στροφή, αλλά ευτυχώς το μαζεψε και μας ενθουσίασε στη συνέχεια. Λαθάκια έπιασα κι από τον Petrucci αλλά όπως πάντα, oι περισσότεροι μένουμε στο να σχολιάζουμε τον τραγουδιστή.

Όταν λατρεύεις ένα συγκρότημα όπως οι DREAM THEATER και γνωρίζεις πώς συνθέτουν τα setlist, τότε δεν απογοητεύεσαι από ό,τι δεν έπαιξαν, ούτε καν αναλύεις πόσο περιεκτική ήταν η επιλογή των τραγουδιών μιας επετειακής περιοδείας. Απλά απολαμβάνεις τα τραγούδια που σου προσφέρουν, γιατί τα περισσότερα από αυτά, μάλλον θα τα αντικαταστήσουν στις μελλοντικές τους περιοδείες. Τι κι αν κλείνουν με το “Pull me under” τα περισσότερα βράδια (έτσι και στο Τόκιο μαζί με το “The spirit carries on”);

Οι DREAM THEATER όπως καταλαβαίνετε, μας άφησαν για άλλη μια φορά χορτασμένους. Το καθένα από τα μέλη τους, έβρισκε χώρο και χρόνο για να πρωταγωνιστήσει, ώστε να μείνουν όλοι οι θεατές ευχαριστημένοι. Είδαμε τον Jordan Rudess να παίρνει χώρο σε διάφορα μέρη, όπως όταν έδεσαν το «Wish you were here» με το “Peruvian skies” και τον John Myung να αποθεώνεται κάθε φορά που είχε ρόλο μπροστά από τους άλλους, όπως στο «Octavarium» . Στην Οσάκα, όταν μας αιφνιδίασαν με το “Take the time” o John Petrucci έβαλε το κερασάκι στην τούρτα με ένα εκτεταμένο σόλο στο τέλος.

Οι δυο βραδιές λοιπόν στις δυο μεγαλουπόλεις της Ιαπωνίας, οι Αμερικάνοι απέδειξαν πως βρίσκονται στο ζενίθ της καριέρας τους, γνωρίζουν καλύτερα από ποτέ, τόσο τις δυνατότητές τους, όσο και τις ισορροπίες που πρέπει να κρατήσουν ώστε να συνυπάρξουν και να μεγαλουργήσουν. Οι DREAM THEATER θα καθυστερήσουν να ξαναβγούν στον δρόμο, οπότε είμαι απόλυτα ικανοποιημένος με αυτό που είχα την δυνατότητα να δω από αυτούς και πλέον, μένω χορτάτος, να περιμένω το επόμενο δισκογραφικό τους βήμα, που πιστεύω πως θα είναι και περισσότερο περιπετειώδες από το “Parasomnia”.

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
(Φωτογραφίες από Οσάκα)

BAL-SAGOTH interview 2006 (Byron Roberts)

0
Bal-Sagoth

Bal-Sagoth

“…And the story ends(?)”

Βουτήξαμε και πάλι στα αρχεία του έντυπου Rock Hard και με αφορμή τα 20 χρόνια από την κυκλοφορία του “The chthonic chronicles” των symphonic metallers, BAL-SAGOTH, του άλμπουμ που αποδείχθηκε ότι όντως ήταν το κύκνειο άσμα τους, και παρουσιάζουμε τη συνέντευξη που είχε κάνει ο Κωνσταντίνος Βασιλάκος με τον ηγέτη τους, Byron Roberts, πάντα με φωτογραφίες εποχής…

Δεν περίμενα να ακούσω ό,τι άκουσα από τον αρχηγό και mastermind πίσω από τη μυθολογία των BAL-SAGOTH. Απ’ ό,τι φαίνεται, το “The chthonic chronicles” δε σηματοδοτεί μόνο το τέλος της εξαλογίας των BAL-SAGOTH, αλλά και πιθανότατα την ύπαρξη του ίδιου του συγκροτήματος. Αλλά ας αφήσω τον Byron Roberts (φωνητικά) να τα πει πιο αναλυτικά.

Πάνε 5 χρόνια από την προηγούμενη κυκλοφορία σας. Γιατί σας πήρε τόσο καιρό για να κυκλοφορήσετε το “The chthonic chronicles”;
Ένας από τους βασικούς λόγους είναι ότι θέλαμε να ηχογραφήσουμε χρησιμοποιώντας την ψηφιακή τεχνολογία κι όχι με την παλιά αναλογική τεχνολογία. Μας πήρε λοιπόν κάμποσο καιρό να μάθουμε να χρησιμοποιούμε το νέο αυτό μέσο. Παλιότερα, όταν χρησιμοποιούσαμε μπομπίνες, σχεδόν μέναμε από κανάλια και το μέσο αυτό δεν ήταν αρκετά σωστό για να ηχογραφήσουμε τις παράξενες και πολύπλευρες ιδέες μας. Αρχίσαμε να συνθέτουμε το 2003 και μας πήρε μέχρι το Δεκέμβριο του 2005 η ολοκλήρωση του project.

Αναλάβατε την παραγωγή;
Ναι. Για το παρόν άλμπουμ αναλάβαμε τη θέση του παραγωγού και του μηχανικού ήχου. Θέλαμε να έχουμε ένα πιο απειλητικό ήχο και μία πιο επιθετική μίξη.

Το άλμπουμ αυτό υποτίθεται ότι κλείνει την εξαλογία των BALSAGOTH. Μπορείς να μας μιλήσεις λίγο για την ιστορία που διαδραματίζεται σε όλα τα άλμπουμ;
Ουσιαστικά το “The chthonic chronicles” είναι ένας συνδυασμός της ολότητας των BAL-SAGOTH μέχρι τώρα. Σε ορισμένα ζητήματα είναι μία συνέχεια του “Atlantis ascendant”, αλλά επιστρέφει και σε μερικές από τις ιστορίες που έχουν αφηγηθεί στα προηγούμενα άλμπουμ μας. Η ουσία του νέου μας άλμπουμ είναι ότι αποτελεί ένα μνημείο στο αποκρυφιστικό βιβλίο το οποίο επινόησα, ονομαζόμενο ‘the chthonic chronicles’. Το άλμπουμ είναι κατά κάποιο τρόπο ένα ταξίδι μέσα στις σελίδες του φανταστικού αυτού βιβλίου. Υπάρχουν επίσης διάφορα sequel και prequel σε ήδη υπάρχοντα τραγούδια, όπως τη συνέχεια του “The obsidian crown”, το οποίο ξεκίνησε αρχικά το 1996 με το “Starfire burning upon the ice-veiled throne of ultima Thule”.

Έχεις σκεφτεί να κάνεις αυτό το φανταστικό βιβλίο πραγματικότητα;
Είναι μία πιθανότητα. Έχω γράψει διάφορες μικρές ιστορίες γύρω από το σύμπαν των BAL-SAGOTH, οι οποίες, καλός εχόντων των πραγμάτων, θα δημοσιευτούν, με κάποια preview να εμφανιστούν στην ιστοσελίδα μας στο κοντινό μέλλον. Επιπλέον, ασχολούμαι με γραφικά μυθιστορήματα, ιδέες για κόμικ με τον γραφίστα που έκανε και το εξώφυλλο του άλμπουμ. Όλα είναι βασισμένα στον κόσμο των BAL-SAGOTH κι αφορούν χαρακτήρες των ιστοριών του. Ευελπιστώ να δουν το φως της ημέρας ώστε ο κόσμος να μπορέσει να τα αποκτήσει. Καταλήγοντας, ναι, πιστεύω ότι η όλη BAL-SAGOTH μυθολογία θα αρχίσει να υφίσταται και σε άλλα μέσα.

Το καινούριο άλμπουμ σηματοδοτεί το τέλος της εξαλογίας που ξεκινήσατε με το ντεμπούτο σας. Τι θα δούμε λοιπόν στο μέλλον από τους BALSAGOTH στιχουργικά και συνθετικά;
Δεν έχουμε ακόμα αποφασίσει εάν θα συνεχίσουμε να γράφουμε άλμπουμ. Πιθανότατα να κάνουμε μερικά ακόμα, ίσως άλλα 3 κεφάλαια κάποια στιγμή στο μέλλον. Στιχουργικά και συνθετικά, εφόσον κάνουμε κι άλλα άλμπουμ, θα ασχοληθούμε πάλι με τον κόσμο που έχουμε φτιάξει. Υπάρχουν αρκετές ακόμη ιστορίες να ειπωθούν. Αρκετές από τις ιστορίες που έχουμε αφηγηθεί μέχρι τώρα έχουν μείνει ξεκρέμαστες και χρειάζονται ένα τέλος. Για παράδειγμα, η ιστορία σχετικά με το “The obsidian crown”, χωρίζεται σε 3 μέρη, με το δεύτερο να είναι στο νέο άλμπουμ. Το αν θα συνεχίσουμε κυκλοφορώντας άλμπουμ ή με τη δημιουργία κάποιου κόμικ, δεν το ξέρουμε ακόμα. Ο κόσμος των BAL-SAGOTH εκτείνεται σε χιλιάδες χρόνια, από την προϊστορία μέχρι το μακρινό μέλλον, οπότε υπάρχουν αρκετά πράγματα να πούμε.

Γιατί δε θέλετε να καταπιαστείτε με κάποιο άλλο θέμα; Δε νομίζεις ότι περιορίζεστε και βαλτώνετε;
Δε νομίζω. Εάν θέλαμε να ασχοληθούμε με κάτι άλλο, τότε θα κάναμε κάποιο άλλο συγκρότημα ή ένα side-project. Η ουσία των BAL-SAGOTH είναι ότι είναι ριζωμένοι σε αυτό το περίτεχνο κόσμο. Γι’ αυτό και οι οπαδοί αναμένουν να αφηγηθούμε ιστορίες μέσα από αυτή τη μυθολογία. Υπάρχουν απεριόριστοι δρόμοι που μπορώ να εξερευνήσω, είτε αφορά ιππότες και μάγους, είτε σε καταγεγραμμένη ιστορία, όπως στο παρόν άλμπουμ που ασχολούμαστε με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, είτε με θεωρητική επιστημονική φαντασία στο μακρινό μέλλον. Δε νομίζω ότι έχω έλλειψη έμπνευσης ή ότι είναι περιοριστικό το concept.

Και η μουσική; Ο κόσμος πρόσεξε τους BALSAGOTH με το “Starfire…” καθώς με αυτό δημιουργήσατε ένα δικό σας ξεχωριστό ύφος. Αλλά εφόσον παραμείνατε στο ίδιο θέμα, πόσο έχετε εξελιχθεί;
Αυτό που κάνουμε, η διαδικασία πίσω από την έμπνευση έχει μείνει, πάνω κάτω, η ίδια από το πρώτο μας άλμπουμ μέχρι τώρα. Ιδρύσαμε δικό μας ύφος, ήχο και στυλ, αλλά μερικοί άνθρωποι μας κριτικάρουν για το ότι δεν παρατηρούν εξέλιξη από άλμπουμ σε άλμπουμ. Δεν πρόκειται να αλλάξουμε το ύφος μας δραστικά. Έχουμε εξελίξει τον ήχο μας από άλμπουμ σε άλμπουμ, ειδικά στο τεχνικό ζήτημα των πραγμάτων, όμως ο κόσμος περιμένει να ακούσει κάτι συγκεκριμένο από τους BAL-SAGOTH και καθώς όλα τα άλμπουμ είναι βασισμένα στην ίδια μυθολογία, είναι σημαντικό να ακούγονται, σε κάποιο βαθμό, παρόμοια. Πρέπει να έχουν όλα τη συμμόρφωση με το πρότυπό μας για να μπορούν να κατηγοροποιηθούν ως BAL-SAGOTH. Αυτό μπορεί να τσαντίζει κάποιους ανθρώπους, αλλά έτσι λειτουργούμε.

Προσωπικά δε με τσαντίζει, όσο με απογοητεύει. Όταν πρωτοάκουσα το “Starfire…” είχαν ενθουσιαστεί και η συνέχεια με τα “Battle magic” και “The power cosmic” ήταν αρκετά καλή, αλλά μετά δεν έβλεπα κάποια ουσιαστική εξέλιξη κι αυτό με δυσαρέστησε. Είχα μεγάλες προσδοκίες από εσάς καθώς έχετε ξεχωριστό ύφος από την αρχή της καριέρας σας.
Αυτή είναι εμπεριστατωμένη κριτική. Αλλά όπως είπα έχουμε το δικό μας στυλ που οριοθετήσαμε από την αρχή της καριέρας μας, οπότε πιστεύω ότι και ο κόσμος δεν περιμένει να αποκλείσουμε πολύ από αυτό. Υποθέτω ότι θα πρέπει να απογοητεύσουμε κάποιους, αλλά αυτός είναι ο τρόπος λειτουργίας μας.

Κοιτούσα τις καινούριες φωτογραφίες του συγκροτήματος στην ιστοσελίδα της Nuclear Blast και δεν είχαν αυτήν την επική χροιά όπως οι παλιές σας φωτογραφίες. Ήταν απλές φωτογραφίες ενός καθημερινού συγκροτήματος. Ήταν προσχεδιασμένο; Βαρεθήκατε το όλο look;
Σε κάποια σημεία. Όντως έγινε εσκεμμένα. Χρόνο με το χρόνο ρίχναμε τους τόνους στην όλη επική εικόνα με τα σπαθιά. Η όψη που δείχνουμε στις νέες φωτογραφίες είναι αυτή των BAL-SAGOTH στην καθημερινή μας ζωή. Υπάρχουν συγκροτήματα που έχουν υιοθετήσει το επικό look με τα σπαθιά και το war paint που το κάνουν καλύτερα από εμάς. Στο παρελθόν πιο πολύ εγώ έδινα αυτή την εικόνα όντας ανάλογα ενδεδυμένος και στις φωτογραφίες και στις ζωντανές μας εμφανίσεις. Οι υπόλοιποι ποτέ δεν ήταν 100% χωμένοι στη συγκεκριμένη φάση. Προτιμούν να αφήσουν τη μουσική και τους στίχους να βγάλει όλη την επική εικονικότητα και τη στομφώδη ατμόσφαιρα. Από τη στιγμή λοιπόν που οι υπόλοιποι το βαρέθηκαν, δε μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. Δε μπορώ να τους αναγκάσω.

Τι θα δούμε στο μέλλον από τους BALSAGOTH, πέρα από την κυκλοφορία του άλμπουμ;
Προς το παρόν δεν έχουμε αποφασίσει εάν θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως συγκρότημα. Μπορεί να το κάνουμε. Δεν έχουμε κανονίσει κάποιες συναυλίες, αλλά το σκεφτόμαστε για αργότερα μέσα στη χρονιά ή τουλάχιστον να παίξουμε σε κάποια φεστιβάλ. Όπως είπα και πιο πριν έχουμε και τα κόμικ στα πλάνα. Ακόμα κι αν δε γράψουμε άλλο άλμπουμ, ο κόσμος θα έχει την ευκαιρία να βιώσει τον κόσμο των BAL-SAGOTH από άλλα μέσα.

Θέλετε να γράψετε κι άλλα άλμπουμ αλλά δεν είσαστε σίγουροι εάν θα είναι καλοδεχούμενα ή έχετε εσωτερικά προβλήματα ως συγκρότημα;
Γνωρίζουμε ότι εάν κάνουμε κι άλλα άλμπουμ σίγουρα θα υπάρχουν κάποιοι οπαδοί που θα τα καλοδεχτούν, καθώς πάντα υπάρχουν κάποιοι πιο ένθερμοι υποστηρικτές.

Είχες στο μυαλό σου την όλη ιστορία των BALSAGOTH πριν ξεκινήσεις το συγκρότημα ή άρχισε να διαμορφώνεται σιγά σιγά;
Η όλη ιστορία ήταν ήδη χαρτογραφημένη στο μυαλό μου, μέσες άκρες, από την αρχή. Ήξερα τους τίτλους των άλμπουμ και τι είδους τραγούδια θα έμπαινε σε καθένα από αυτά, από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90. Εννοείται ότι κάποια πράγματα εξελίχθηκαν κατά την πορεία του συγκροτήματος.

Γιατί αποφάσισες να κυκλοφορήσεις τις ιστορίες μέσω ενός συγκροτήματος κι όχι μέσω κάποιου βιβλίου;
Όταν μου πρωτοήρθε η ιδέα, γούσταρα πολύ το black, death και thrash metal και πίστευα ότι θα ήταν γαμάτο να έβαζα το συγκεκριμένο concept στη μορφή ενός συγκροτήματος. Έτσι συνδύασα 2 πάθη μου, επιστημονική φαντασία με αρχαία μυθολογία και την ακραία metal μουσική.

Ο Θανάσης Lightbridge (DOL AMMAD) μου είχε πει ότι υπάρχει μία πιθανότητα να συνεργαστείτε σε κάποιο project. Τι γίνεται με αυτό;
Είναι μία πιθανότητα. Με ήθελε να συμμετάσχω στα φωνητικά στο ντεμπούτο των DOL AMMAD. Μπορεί να συμβεί στο μέλλον, αλλά γενικά, αυτό τον καιρό, τα μέλη των BAL-SAGOTH δε συμμετέχουν σε side projects ούτε κάνουν guest εμφανίσεις σε άλλες κυκλοφορίες. Μου άρεσε όμως πολύ το άλμπουμ των DOL AMMAD, το “Startales”. Είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ. Αναμένω την επόμενη κυκλοφορία του.

Δεν καταλαβαίνω αυτή την πολιτική της μη εμφάνισης σε άλλα συγκροτήματα. Θα ήταν ένα προτέρημα και για τους BALSAGOTH καθώς θα είχαν μία επιπλέον διαφήμιση.
Αυτή είναι μία όψη που μπορείς να δεις ως θετική, αλλά συνολικά είναι κάτι που δε μας απασχολεί πλέον. Ο Jonny (Maudling, πλήκτρα) είχε κάνει κάποιες εμφανίσεις σε άλμπουμ των MY DYING BRIDE πριν μερικά χρόνια κι εγώ είχα συμμετάσχει σε ένα EP των SOLSTICE. Ίσως στο μέλλον να ασχοληθούμε ξανά με κάτι παρόμοιο, ιδίως εάν οι BAL-SAGOTH σταματήσουν να υπάρχουν.

Διάβασα κάπου για ένα παιχνίδι για υπολογιστές σχετικά με τους BALSAGOTH. Μπορείς να με ενημερώσεις επ’ αυτού, εάν υπάρχει κάτι να ειπωθεί;
Μία εταιρία λογισμικού ενδιαφερόταν να μετατρέψει την όλη θεματολογία των BAL-SAGOTH σε ένα CRPG (σ.σ.: computer role-playing game, παιχνίδι ρόλων για υπολογιστές, όπως τα Fallout, Dungeons & Dragons -όχι το pen & paper- κτλ). Είναι μία καλή ιδέα αλλά το πρόβλημα είναι ότι θα μας απορροφούσε μεγάλο μέρος του χρόνου μας. Επιπλέον είναι το ζήτημα των διαπραγματεύσεων. Πρέπει να έχεις ένα διανομέα να σε υποστηρίξει, μετά τίθεται το θέμα της άδειας διάθεσης και των δικαιωμάτων για το παιχνίδι. Η εταιρία ήθελε να τους υποστηρίξουμε σε κάποιο βαθμό οικονομικά καθ’ όλη την ανάπτυξη του παιχνιδιού, το οποίο, δυστυχώς, δεν είναι εφικτό, καθώς δεν ζούμε από το συγκρότημα. Η ιδέα όμως παραμένει. Εάν μπορέσουμε να συνεχίσουμε τις διαπραγματεύσεις κάποια στιγμή και να τελειώσουμε με το νομικό ζήτημα, θα με ενδιέφερε η δημιουργία ενός τέτοιου παιχνιδιού.

Weekly Metal Meltdown (28/2 – 6/3, VENOM, EVERGREY, YOTH IRIA and more)

0
Weekly 28-2-6-3

Weekly 28-2-6-3

Συντονισμένοι στο εβδομαδιαίο ραντεβού μας και αυτή την εβδομάδα έχουμε πλούσιο σε ποιότητα και ποσότητα υλικό για εσάς.  Επιστροφή από τους VENOM, EVERGREY, NERVOSA, YOTH IRIA, THE HALO EFFECT, BLACK STONE CHERRY, PORT NOIR, CROWN LANDS, THE QUILL, BUTCHER BABIES, LION’S SHARE και ένα ωραίο box set με live υλικό από τους ΗΕAVEN & HELL. Eπίσης θα βρείτε νέα και ανερχόμενα ονόματα που αξίζει να προσέξετε όπως οι FRAGMENTS OF DESTINY, PRESTIGE, ANNIE TAYLOR, SELF DECEPTION, ANGUS Mc SIX feat. VAN CANTO και STONUS. Enjoy!

Photo by Necroshorns

VENOM ανακοινώνουν τον νέο τους δίσκο “Into Oblivion” που θα κυκλοφορήσει την 1η Μαΐου μέσω της Noise/BMG και κυκλοφορούν το πρώτο single με τίτλο “Lay down your soul”.
Οι VENOM δεν χρειάζονται συστάσεις, από την ίδρυσή τους στο Newcastle το 1979, άνοιξαν τον δρόμο για το extreme metal και δημιούργησαν το δικό τους είδος, το black metal. Το οποίο είναι αναμφισβήτητα πιο δημοφιλές τώρα από ποτέ παγκοσμίως, με την επιρροή τους να φτάνει σε βάθος ως δημιουργοί.
Το “Into Oblivion” είναι το δέκατο έκτο studio άλμπουμ των VENOM και περιλαμβάνει την μακροχρόνια σύνθεση των Cronos (μπάσο/φωνητικά και ιδρυτικό μέλος), Rage (κιθάρα) και Dante (ντραμς) και σηματοδοτεί τις πρώτες νέες ηχογραφήσεις τους από το “Storm The Gates” του 2018. Το “Into Oblivion” αποτελείται από δεκατρία τραγούδια που αποτελούν την υπογραφή των VENOM: heavy, evil και catchy. Υπάρχει ένας συνδυασμός του κλασικού ήχου τους της δεκαετίας του ’80 με μια πιο μοντέρνα, προοδευτική προσέγγιση, αλλά χωρίς να χάσει τίποτα από τη φωτιά και το θειάφι τους.
Το άλμπουμ βρίσκεται στα σκαριά εδώ και μερικά χρόνια, αλλά διάφοροι παράγοντες εμπόδισαν την ολοκλήρωσή του μέχρι τώρα. Η πανδημία Covid, οι αποτυχίες στην ηχογράφηση και η δίψα για τελειότητα, αλλά με τα λόγια του Cronos “Αυτό το άλμπουμ έχει πραγματικά ξεπεράσει τα όρια, αλλά αν θέλεις να κάνεις ένα καταπληκτικό άλμπουμ, το πληρώνεις με αίμα, ιδρώτα και δάκρυα”. Ωστόσο, οι VENOM πιστοί στο σχήμα τους, ξεπέρασαν τις αντιξοότητες για να κυκλοφορήσουν ένα άλμπουμ αντάξιο της κληρονομιάς τους, καθώς ο Rage επιβεβαιώνει “Είμαι τόσο περήφανος για αυτό το άλμπουμ, είναι εκπληκτικό! Νιώθω τόσο διαφορετικός, αλλά και τόσο οικείος. Τα ηχητικά είναι ένα βήμα μπροστά, κανένα τραγούδι δεν ακούγεται ίδιο, αλλά όλα λειτουργούν μαζί”.
Το πρώτο single “Lay Down You Soul” είναι μια εντυπωσιακή πρώτη δουλειά και παραπέμπει στα χρόνια σχηματισμού του συγκροτήματος και στο τραγούδι “Black Metal”. Ενώ είναι ελαφρώς χιουμοριστικό, φέρει όλα τα χαρακτηριστικά ενός σύντομα ζωντανού κλασικού με το συναρπαστικό ρεφρέν του. Ο Cronos δηλώνει: “Νομίζω ότι είναι υγιές να αναγνωρίζουμε πράγματα από παλιά και να τα φέρνουμε σε ένα νέο σκηνικό που του δίνει μια εντελώς φρέσκια προσέγγιση. Οι θαυμαστές θα τρελαθούν!”.
Η χημεία στο “Into Oblivion” είναι αναμφισβήτητη και αποτελεί μουσική απόδειξη της μακροζωίας αυτού του line up, το οποίο πλέον ξεπερνά κάθε άλλο, φτάνοντας τα δεκαεπτά χρόνια. Ο Dante αναφέρει “Έφυγε έτσι, δεκαεπτά χρόνια! Όλα οφείλονται στη φιλία και τον αμοιβαίο σεβασμό”.

Οι Σουηδοί βετεράνοι του heavy metal LION’S SHARE συνεχίζουν την καμπάνια επιστροφής τους με το νέο single “Baptized In Blood” από το πολυαναμενόμενο άλμπουμ τους “Inferno” που κυκλοφορεί στις 27 Μαρτίου μέσω της Metalville.
Βαθιά ριζωμένο στο πνεύμα του 1981, το “Baptized In Blood” φέρει σαφείς επιρροές από την εποχή “Mob Rules” των BLACK SABBATH  και το “Diary Of A Madman” του Ozzy Osbourne, σκοτεινό, βαρύ και δραματικό χωρίς να χάνει τον μελωδικό του πυρήνα. Οι στίχοι εξερευνούν τα διαταραγμένα όνειρα ενός προβληματικού μυαλού που έχει εμμονή με το κακό, τους δαίμονες και την τελική αναμέτρηση μεταξύ του Σατανά και του Θεού.
Σχηματισμένοι στο Σούντσβαλ της Σουηδίας το 1987, οι LION’S SHARE γρήγορα καθιερώθηκαν ως μια δύναμη στο ευρωπαϊκό heavy metal, κάνοντας εκτεταμένες περιοδείες δίπλα σε θρύλους όπως οι MOTÖRHEAD, SAXON, DIO, MANOWAR, U.D.O. και DEE SNIDER. Ο κατάλογός τους, που έχει λάβει διθυραμβικές κριτικές, περιλαμβάνει άλμπουμ όπως το “Emotional Coma” και το “Dark Hours” τα οποία έχουν επαινεθεί για την ισορροπία τους μεταξύ συντριπτικής βαρύτητας και μελωδικής δύναμης.
Από το 2017, οι LION’S SHARE λειτουργούν ως ένα δυνατό ντουέτο με τους Lars Chriss (κιθάρες) και Nils Patrik Johansson (φωνητικά), με την υποστήριξη έμπιστων συνεργατών στο στούντιο και στη σκηνή. Με το “Inferno”, το συγκρότημα είναι έτοιμο να ανακτήσει τη θέση του στην πρώτη γραμμή του heavy metal.

Photo by Chapman Baehler

Το βίντεο του “The Mob Rules” (Ζωντανά από το Radio City Music Hall) των HEAVEN & HELL κυκλοφορεί τώρα. Το “Breaking Out Of Heaven 2007–2009” τιμά την τρίτη εμφάνιση του Dio με μέλη των BLACK SABBATH σε box set 4CD/Blu-Ray και 7LP και θα είναι διαθέσιμο στις 27 Μαρτίου.
Καταγράφηκε κατά τη διάρκεια της ιστορικής επανένωσής τους το 2007, αυτή η οριστική ζωντανή έκδοση του “The Mob Rules” αναδεικνύει την αδιάκοπη δύναμη της σύνθεσης των ΗΕΑVEN & HELL. Ενώ το πρωτότυπο του 1981 σηματοδότησε μια πιο σκοτεινή στροφή για το συγκρότημα, αυτή η εμφάνιση στο Radio City Music Hall αναβαθμίζει το κομμάτι με ένα ακριβές και τεράστιο ηχητικό βάρος που μόνο δεκαετίες χημείας θα μπορούσαν να παράγουν.
To “Breaking Out Of Heaven 2007–2009” μια νέα συλλογή που εστιάζει στο τελευταίο κεφάλαιο της περίφημης θητείας του Ronnie James Dio με τα μέλη των BLACK SABBATH. Επανενώνοντας τους Tony Iommi, Geezer Butler και Vinny Appice με το όνομα HEAVEN & HELL, το συγκρότημα επέστρεψε στη σκηνή και στο studio δεκαετίες μετά την αρχική του εμφάνιση για μια απροσδόκητη δεύτερη πράξη. Το “Breaking Out Of Heaven 2007–2009” θα είναι διαθέσιμο στις 27 Μαρτίου σε 7LP και 4CD/Blu-ray box set. Και οι δύο εκδόσεις περιλαμβάνουν ένα εικονογραφημένο βιβλίο με νέες σημειώσεις από τον Hugh Gilmour, μαζί με ένα αντίγραφο του βιβλίου της περιοδείας και μια αφίσα. Η συλλογή σηματοδοτεί την πρώτη φορά που η πλήρης παράσταση Live From Radio City Music Hall εμφανίζεται σε βινύλιο και περιλαμβάνει οκτώ κομμάτια που κάνουν το ντεμπούτο τους σε βινύλιο, συμπεριλαμβανομένων ηχογραφήσεων στο στούντιο από τα “The Dio Years” και επιλεγμένων ζωντανών εμφανίσεων. Το Blu-ray επεκτείνει το σετ με βίντεο από τα “Live From Radio City Music Hall” και “Neon Nights: 30 Years Of Heaven & Hell – Live at Wacken”,  καθώς και συνεντεύξεις του συγκροτήματος. Το set ακολουθεί την επανένωση του συγκροτήματος, ξεκινώντας με την θριαμβευτική τους εμφάνιση στη Νέα Υόρκη το 2007 “Live From Radio City Music Hall” ακολουθούμενη από το άλμπουμ στούντιο “The Devil You Know” που μπήκε στο Top 10 το 2009, και το live άλμπουμ “Neon Nights: 30 Years Of Heaven & Hell – Live at Wacken”, που ηχογραφήθηκε αργότερα την ίδια χρονιά σε περιοδεία στη Γερμανία.

Οι Σουηδοί heavy rockers THE QUILL κυκλοφορούν το “Dark City”, το πρώτο single από το νέο άλμπουμ “Master Of The Skies”, που κυκλοφορεί στις 8 Μαΐου από τη Metalville. Το “Dark City” είναι ένας ύμνος που ξεσπάει σε σκόνη και βρυχάται, φτιαγμένος για ατελείωτους αυτοκινητόδρομους της ερήμου. Το τραγούδι βασίζεται σε σκληρά riffs και ένα δυνατό ρυθμικό section, αποτυπώνοντας το ανήσυχο πνεύμα των νυχτών με νέον και των μακριών, μοναχικών δρόμων. Είναι ο ήχος των προβολέων που διαπερνούν το σκοτάδι, δυνατός, αμετανόητος και αδύνατο να ξεφύγεις.
Το “Master of the Skies” σηματοδοτεί ένα ακόμη κεφάλαιο σε μια μακροχρόνια συζήτηση μεταξύ groove, βάρους, μελωδίας και δύναμης, αυτή τη φορά με μια πιο σκούρα απόχρωση. Τα τραγούδια κινούνται μέσα στο φως και τη σκιά, σφίγγοντας τις βίδες τη μια στιγμή και ανοίγοντας το γκάζι την επόμενη. Είναι πιο βαρύ χωρίς να είναι απότομο, πιο μελαγχολικό χωρίς να χάνει το swing, heavy rock με βαθιές γραμμές και χαρακτήρα, που κερδήθηκε με τον δύσκολο τρόπο.
Οι THE QUILL είναι ένα συγκρότημα που νιώθει άνετα με τον εαυτό του, γράφοντας μουσική επειδή το εννοεί ακόμα, όχι επειδή το ζήτησε κάποιος. Σκεφτείτε την αίσθηση βαρύτητας των SΑΒΒΑΤΗ, το έντονο groove του κλασικού heavy rock και την αυτοπεποίθηση των μουσικών που ήταν εκεί, το έκαναν αυτό και κράτησαν τους ενισχυτές ανοιχτούς ούτως ή άλλως.Το συγκρότημα συνεργάστηκε για άλλη μια φορά με τον Erik Nilsson στα 491 Studios, ένα μέρος που πλέον γνωρίζει τον ήχο τους σχεδόν τόσο καλά όσο και το συγκρότημα. Καμία επανεφεύρεση. Κανένα νοσταλγικό ταξίδι. Απλώς οι THE QUILL κάνουν αυτό που πάντα έκαναν καλύτερα: γράφοντας heavy rock τραγούδια που στέκονται στα πόδια τους.
Ο Magnus Ekwal αναφέρει: “Εστιάσαμε πολύ στην ατμόσφαιρα. Κάποια τραγούδια χρειάζονταν χώρο και αυτοσυγκράτηση, άλλα ήθελαν να εκραγούν, μου άρεσε να αφήνω το φως και το σκοτάδι να αποφασίζουν πόσο μακριά θα τα ωθούσα”.
O Christian Carlsson: “Αυτή τη φορά δεν επιβάλαμε έναν ήχο “Quill” στα τραγούδια. Αφήσαμε κάθε κομμάτι να χτίσει τη δική του ταυτότητα, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε να ακολουθήσουμε άγνωστα μονοπάτια”.

Οι BUTCHER BABIES επιστρέφουν με το δυνατό νέο τους single “Lost In Your Touch” σε παραγωγή του Howard Benson, και σηματοδοτεί τη δεύτερη κυκλοφορία από το επερχόμενο άλμπουμ τους μέσω της Judge & Jury Records. Συνδυάζοντας συναισθηματική ευαλωτότητα με συντριπτική ένταση, το κομμάτι χρησιμεύει ως βασικό κεφάλαιο σε ένα άλμπουμ που λειτουργεί ως μια βαθιά προσωπική επιστολή αγάπης στο παρελθόν της τραγουδίστριας Heidi Shepherd, αναλογιζόμενη τις εμπειρίες, τις σχέσεις, τις στενοχώριες και τα μαθήματα που την έχουν διαμορφώσει τα τελευταία 25 χρόνια. Είναι ένας δίσκος που βασίζεται στην αυτοκριτική και την ανάπτυξη, τιμώντας το πού βρισκόταν, ενώ παράλληλα αγκαλιάζει τη δύναμη και τη σαφήνεια του ποια έχει γίνει σήμερα.
Η Heidi Shepherd μοιράζεται: “Πριν από 10 χρόνια, είδα τον έρωτα της ζωής μου να ερωτεύεται κάποιον άλλο. Τον είδα να γεμίζει τα παπούτσια μου με το άγγιγμα μιας άλλης κοπέλας. Πήρε σιγά σιγά τη θέση μου στα τηλεφωνήματα αργά το βράδυ και στον πρωινό καφέ. Αντικατέστησε το «εμείς» με το όνομά της στα χείλη του. Έσκυψα ανάμεσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα και το παρελθόν που το σώμα και η καρδιά μου ήθελαν τόσο απεγνωσμένα πίσω. Καθώς παρακολουθούσα αυτό να ξετυλίγεται, δεν μπορούσα παρά να αναρωτηθώ αν μοιράζονταν τον ίδιο, βαθύ συναισθηματικό δεσμό που μοιραζόμασταν κάποτε και αν «χάνεται στο άγγιγμά του όπως εγώ». Αυτό το τραγούδι με φέρνει πίσω σε εκείνες τις σπαρακτικές στιγμές μόνη μου: να αναλογίζομαι, να εξελίσσομαι και να βρίσκω ξανά τον εαυτό μου. Δεν θεωρώ πλέον δεδομένη μια τέτοια αγάπη. Είναι ξεχωριστή και αξίζει να τοποθετηθεί σε βάθρο. Η ηχογράφηση αυτού του τραγουδιού με τον Howard ήταν πραγματικά ξεχωριστή. Από την αρχή, κατάλαβε το συναίσθημα και την ιστορία πίσω από τους στίχους. Και οι δύο ξέραμε ότι αυτό το τραγούδι θα ήταν ξεχωριστό και το αντιμετωπίσαμε με την συναισθηματική ευαισθησία που χρειαζόταν όχι μόνο για να ακούσουμε το τραγούδι, αλλά και για να το νιώσουμε”.
Ο διάσημος παραγωγός Howard Benson προσθέτει: “Κέρδισα αμέσως αυτό το τραγούδι λόγω της ευαλωτότητας των στίχων. Για μένα, ως παραγωγό, αν μπορώ να βρω στίχους σαν κι αυτούς που ξέρω ότι θα αποδώσει η τραγουδίστρια… όπως η Heidi αποδίδει τα συναισθήματα σε αυτό το τραγούδι… αυτό είναι τόσο κρίσιμο για τη σύνδεση του κομματιού”.

Photo by Akis Zaralis

Οι NERVOSA κυκλοφορούν ένα νέο single από το επερχόμενο άλμπουμ τους “Slave Machine” που κυκλοφορεί στις 3 Απριλίου μέσω της Napalm Records. Το “Ghost Notes” αφήνει μια καταιγίδα από βαριά, αλλά εύκολα αναγνωρίσιμα riffs, που καθοδηγούνται από δυναμικά τύμπανα και τα πάντα μανιασμένα φωνητικά της Prika Amaral. Με κορύφωση ένα δυνατό solo κιθάρας, το “Ghost Notes” δείχνει μια άλλη πλευρά του ευέλικτου βραζιλιάνικου thrash συγκροτήματος. Για άλλη μια φορά σε συνεργασία με τον παραγωγό Martin Furia των Γερμανών θρύλων DESTRUCTION για την επερχόμενη κυκλοφορία τους, οι γυναίκες γεφυρώνουν το χάσμα μεταξύ της παλιάς σχολής δύναμης και της κριτικής νεωτερικότητας. Οι NERVOSA είναι έτοιμες για μια άγρια ​​νέα εποχή!
Οι NERVOSA εξαπολύουν έναν ακόμη γύρο οργής στο νέο τους άλμπουμ. Το έκτο άλμπουμ τους δείχνει το βραζιλιάνικο μοντέρνο thrash metal συγκρότημα να απελευθερώνει τα εσωτερικά του θηρία με εκπληκτική ταχύτητα και με τρομερή έμφαση. Έχοντας εμφανιστεί στα μεγαλύτερα metal φεστιβάλ παγκοσμίως, από το Wacken μέχρι το Hellfest, και έχοντας αφήσει μια διαρκή εντύπωση σε θαυμαστές και κριτικούς, οι NERVOSA στοχεύουν να εδραιώσουν τη θέση τους ως πρωτοπόροι στο είδος. Με την ιδρυτικό μέλος/κιθαρίστρια Prika Amaral να έχει καθιερωθεί ως η νέα τους φωνή με το προηγούμενο άλμπουμ τους, “Jailbreak” (2023), κατακλύζουν τη σκηνή με τη δύναμη ενός σφυριού. Οι NERVOSA εκρήγνυνται ως ένα metal ηφαίστειο με το τελευταίο τους άλμπουμ. Ποτέ δεν ηρεμούν, πάντα εξερευνούν, το ένα συγκλονιστικό riff μετά το άλλο, το “Slave Machine” είναι μια συντριπτική δήλωση, έρχεται, βλέπει και κατακτά.
Οι NERVOSA αναφέρουν : “Δυνατά και βαριά riffs με πολύ groove που δείχνουν βαθιά συναισθήματα με έναν πολύ ποιητικό τρόπο, αυτό το τραγούδι είναι σίγουρα ξεχωριστό από πολλές απόψεις. Το άλμπουμ “Slave Machine” είναι το πιο βάναυσο και μελωδικό άλμπουμ των NERVOSA, και είμαστε περήφανοι που κάνουμε αυτό το βήμα παραπέρα, διατηρώντας τις ρίζες μας”.

Οι FRAGMENTS OF DESTINY παρουσιάζουν το πρώτο τους single με τίτλο “See You Dead”, το οποίο κυκλοφόρησε επίσημα την 1η Μαρτίου σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες.
Οι FRAGMENTS OF DESTINY είναι ένα melodic death metal συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 2025 με σύγχρονο αλλά αυθεντικά σκληρό ήχο, το σχήμα παντρεύει την ταχύτητα και την τεχνική με έντονα μελωδικά στοιχεία, δημιουργώντας μια σκοτεινή και δυναμική ατμόσφαιρα.
Το “See You Dead” χαρακτηρίζεται από ξηρά, σκληρά και δυναμικά φωνητικά που βγαίνουν μέσα από την ψυχή, γρήγορο και τεχνικό κιθαριστικό παίξιμο γεμάτο μελωδικές γραμμές, καθώς και ένα απόλυτα ρυθμικό και μελωδικό μπάσο που στηρίζει και αναδεικνύει τη σύνθεση. Τα ντραμς κινούνται σε υψηλές ταχύτητες, με τεχνική προσέγγιση, σταθερούς ρυθμούς και έντονα, καλοδουλεμένα fills. Ο συνολικός ήχος της μπάντας αποτυπώνει την ουσία του death metal, εμπλουτισμένη με μελωδία, τεχνικότητα και ένταση, χτίζοντας μια ατμόσφαιρα σκοτεινή αλλά ταυτόχρονα εκφραστική.
Το “See You Dead” αποτελεί την πρώτη επίσημη δισκογραφική κίνηση του συγκροτήματος και σηματοδοτεί την αρχή της πορείας τους στη σκηνή του ελληνικού, ευρωπαϊκού και παγκόσμιου metal.

Με καταγωγή από το Παρίσι, οι THE PRESTIGE συνεχίζουν την εξέλιξή τους και ανακοινώνουν ένα νέο κεφάλαιο με το “Noire Nuit”, ένα ολοκαίνουργιο single που συνοδεύεται από ένα μουσικό video και το πρώτο κομμάτι από το επερχόμενο άλμπουμ τους, που αναμένεται αυτή την άνοιξη από την Banshies. Περισσότερο από μια απλή γεύση, το κομμάτι είναι μια άμεση βύθιση σε ένα ασφυκτικό, σκοτεινό και οργανικό σύμπαν.
Ηχογραφημένο ζωντανά, στη συνέχεια σε μίξη από τον Amaury Sauvé (THE APIARY) και mastering από τον Thibaut Chaumont (DEVIANT LAB), το “Noire Nuit” σηματοδοτεί ένα σημαντικό βήμα στην πορεία του συγκροτήματος. Το συγκρότημα ωθεί την hardcore και post-metal ταυτότητά του στα όριά του, υιοθετώντας ένα σημαντικά χαμηλότερο κούρδισμα από ό,τι στο προηγούμενο άλμπουμ. Ο σπλαχνικός, γεμάτος αδρεναλίνη ήχος τους μεταμορφώνεται εδώ σε κάτι βαρύτερο, πιο σπλαχνικό, πιο ανθυγιεινό, αλλά και γεμάτο ατέλειες και ευθραυστότητα, σαν η βία να μην μπορούσε πλέον να υπάρχει χωρίς το συναισθηματικό της αντίστοιχο.
Το τραγούδι προκαλεί την κατάθλιψη μέσα από μια κεντρική μεταφορά: ένα παχύρρευστο βάλτο στο οποίο κάθε προσπάθεια κίνησης μόνο επιδεινώνει την κατάβαση. Ο Alex Diaz (φωνητικά/κιθάρα/πιάνο/συνθεσάιζερ) αναλύει αυτή τη θεμελιώδη εικόνα: “Περνώντας μια δύσκολη περίοδο στη ζωή μου, ένιωθα ότι όσο περισσότερο προσπαθούσα να παλέψω για μάταιες λύσεις, σε σημείο να εξαντλήσω τον εαυτό μου, τόσο πιο βαθιά βυθιζόμουν σε μια βαθιά αδιαθεσία». Περιγράφει αυτή την κατάσταση ως έναν μάταιο αγώνα, «σαν κινούμενη άμμο ή ένα παχύρρευστο βάλτο», όπου το ένστικτο επιβίωσης παραδόξως γίνεται καταστροφικό. Η διέξοδος δεν προέρχεται από μια ξαφνική έκρηξη ενέργειας, αλλά από μια στασιμότητα: Ήταν κατανοώντας ότι έπρεπε να αποδεχτώ και να κατανοήσω την κατάστασή μου που μπόρεσα να αναρριχηθώ ξανά”.

To Ελβετικό indie/ garage rock σχήμα ANNIE TAYLOR ανακοινώνει το νέο τους άλμπουμ “Out of scale” που κυκλοφορεί στις 22 Μαΐου ενώ το νέο τους single “Lucidity” μόλις κυκλοφόρησε.
Το συγκρότημα συναντήθηκε σε ένα μπαρ στα ελβετικά βουνά μετά από μια συνεδρία snowboarding. Λίγα χρόνια αργότερα, είναι πλέον γνωστοί για τις ζωντανές εμφανίσεις τους, έχοντας ήδη παίξει στο SXSW & Levitation Festival στο Austin στο The Great Escape στο Μπράιτον και στο Reeperbahn Festival στο Αμβούργο. Τώρα, με το νέο άλμπουμ “Out of Scale” που πρόκειται να κυκλοφορήσει στις 22 Μαΐου μέσω της Clouds Hill, οι AΝΝΙΕ ΤΑΥLOR έχει αναπτύξει περαιτέρω τον ήχο της. Κάθε τραγούδι ακούγεται διαφορετικό, αλλά αναπόφευκτα ακολουθεί το επόμενο. Η παραμορφωμένη κιθάρα και η δυναμική grunge οργή ακολουθούνται από επαναλαμβανόμενη ψυχεδέλεια. Έπειτα, υπάρχει ένα στοχαστικό, σχεδόν ήσυχο τραγούδι. Κάπου ανάμεσα στην Courtney Barnett και τους WET LEG.
Μεγάλο μέρος της νέας μουσικής γράφτηκε το καλοκαίρι, κατά τη διάρκεια των διακοπών, όταν η Ζυρίχη ήταν σχεδόν άδεια. Η τραγουδίστρια Gini Jungi θυμάται τη γεύση του αντηλιακού και του αλατιού στο δέρμα της. Καλοκαιρινά φορέματα. Ατελείωτος χρόνος για σκέψη. Μερικές φορές αυτό ήταν ωραίο, όταν μια νύχτα ξεδιπλωνόταν χωρίς σχέδιο, σε αβεβαιότητα, και εκείνη εξακολουθούσε να ένιωθε μια έντονη διαύγεια. Αλλά μερικές φορές καθόταν στο χαλί στο διαμέρισμά της, νιώθοντας μόνη, παίζοντας κιθάρα, νιώθοντας απώλεια, αλλά και ευγνωμοσύνη. Σε festival, σε μεγάλες διαδρομές με λεωφορείο και σε καθυστερημένες συναυλίες, τα μέλη του συγκροτήματος ήταν πάντα πολύ κοντά. Μπορούσαν να κατανοήσουν τους στίχους της τραγουδίστριας Gini Jungi σχεδόν απρόσκοπτα και να τους μελοποιήσουν μαζί. Πολλά τραγούδια στο “Out of Scale” αφορούν φιλίες και ρομαντικές σχέσεις. Για το αίσθημα ασφάλειας και το να νιώθεις την ευφορία όταν κάποιος σου δείχνει την ομορφιά του κόσμου. Αναμνήσεις από μια εποχή που όλα ήταν καλά. Τότε οι αμφιβολίες σέρνονται. Κάτι δεν είναι πια σωστό. Δεν είμαι η απάντησή σου. Δεν είμαι η θεραπεία σου.
Το “Lucidity” είναι το πρώτο single: το τραγούδι αποτυπώνει όλα όσα αντιπροσωπεύει το rock συγκρότημα: μελωδικά riffs κιθάρας, τύμπανα που κουνάνε το κεφάλι και την χαρακτηριστική φωνή της τραγουδίστριας Gini Jungi. Ένα μεγάλο μέρος της νέας μουσικής γράφτηκε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και περιστρέφεται γύρω από μεγάλες νύχτες που ξεδιπλώνονται αυθόρμητα, καθοδηγούμενες από περιέργεια και σαφήνεια, με άλλα λόγια, διαύγεια. “Ω, ναι, δώσε μου λίγο lime, κάνω μια παραγγελία για δύο! Αυτό το τραγούδι αφορά τη ζωή, την αγάπη και τις μεγάλες νύχτες που καταλήγουν να τρώνε πίτσα στις 4 το πρωί”, λέει η Gini.

Photo by Evelina Szczesik

Οι modern metallers σκηνής της Σουηδίας SELF DECEPTION, παρουσιάζουν το νέο single “The wedding” πριν από το επερχόμενο ντεμπούτο άλμπουμ “One Of Us” από την Napalm Records, που κυκλοφορεί στις 15 Μαΐου! Αυτός ο ενεργητικός ύμνος του μοντέρνου rock  διαθέτει μια ιδιαίτερα σκοτεινή και στριφογυριστή ιστορία, που αποδίδεται μέσα από το δυνατό μείγμα καθαρών φωνητικών και επιθετικών κραυγών, συνοδευόμενο από τον βαρύ συνδυασμό δυναμικών, groovy beats και συντριπτικών riffs. Το συγκρότημα συνεχίζει να ανεβάζει τον πήχη για τη σύγχρονη rock με το έβδομο studio άλμπουμ του!
Το “The wedding” γεννήθηκε ενώ το συγκρότημα πέρασε δύο εβδομάδες στην Ισπανία για συνεδρίες σύνθεσης, και στη μέση αυτών, ο ντράμερ Erik Ingels Graham παντρεύτηκε. “Όλες οι οικογένειές μας ήρθαν μαζί μας, και μετατράπηκε σε αυτό το όμορφο μείγμα γιορτής και δημιουργικότητας. Την ίδια νύχτα του γάμου, καταλήξαμε να γράψουμε το κομμάτι αυτό, αλλά αντί να απαθανατίσουμε εκείνη τη φανταστική μέρα, το μετατρέψαμε σε μια σκοτεινή, δυστοπική ιστορία για ένα ζευγάρι που θέλει κρυφά να σκοτωθεί ο ένας τον άλλον”, σχολιάζει ο τραγουδιστής των SELF DECEPTION Andreas Clark.
H μπάντα αναφέρει για το νέο άλμπουμ: “Το One Of Us είναι το νέο μας άλμπουμ, εμπνευσμένο από τη ζωή στο δρόμο και την ενέργεια της ζωντανής σκηνής. Οι τόσες πολλές περιοδείες μας έχουν βάλει σε ένα είδος «ζωντανή φούσκας», και αυτό το συναίσθημα διαπερνά τη σύνθεση των τραγουδιών. Το άλμπουμ περιστρέφεται γύρω από την ξενιτιά και την επιθυμία να ανήκεις κάπου. Στην περιοδεία, συναντάμε πολλούς χαμένους και μοναχικούς ανθρώπους, που όλοι αναζητούν μερικές ώρες διαφυγής όπου μπορούν να εξαφανιστούν σε μια ροκ συναυλία. Με το “One Of Us” θέλουμε όλοι να νιώσουν μέρος κάτι μεγαλύτερου, να νιώσουν σαν ένας από εμάς”.

Photo by Patric Ullaeus

Λίγο μετά την ανακοίνωση του δέκατου πέμπτου studio άλμπουμ τους “Architects Of A New Weave” που πρόκειται να κυκλοφορήσει στις 5 Ιουνίου μέσω της Napalm Records, οι EVERGREY παρουσιάζουν το νέο τους single και μανιφέστο όμορφου σκότους “Architects Of The New Weave”. Για άλλη μια φορά, το καλύτερο εξαγωγικό συγκρότημα του Γκέτεμποργκ αποδεικνύει την απαράμιλλη ικανότητά του να δημιουργεί διαχρονικές μελωδίες, δυνατά riffs και συναρπαστικούς στίχους, ενώ συνεχίζει να εκπλήσσει τους αφοσιωμένους θαυμαστές του με μια καινοτόμο προσέγγιση, ακόμη και μετά από περισσότερα από 30 χρόνια ύπαρξης.
Αυτό είναι το κάλεσμα αφύπνισης που δεν ξέρατε ότι χρειάζεστε: μια βουτιά στον αέρα που αραιώνει, σε φλεγόμενους κόσμους και σε επίμονες ενοχές , μόνο και μόνο για να απελευθερωθείτε με έντονη ορμή. Το άλμπουμ αρνείται να βουλιάξει. Ανεβαίνει γρήγορα, βαριά και κινηματογραφικά. Αλλά αρνείται να κρυφτεί στο σκοτάδι. Ανεβαίνει: γρήγορα, άγρια ​​και απόλυτα μεταμορφωτικό. Μεταξύ άλλων αποκλειστικών format, το “Architects Of A New Weave” έρχεται με ένα bonus άλμπουμ, που περιέχει τα bonus tracks “Heights” και “One Heart”, καθώς και ένα mix άλμπουμ του standalone single “Oxygen!” (2025). Επιπλέον, περιλαμβάνει μια demo έκδοση του “Longing”, ορχηστρικά κομμάτια του “Leaving The Emptiness”, και τα δύο νέα τραγούδια, καθώς και μια ζωντανή έκδοση του “Falling From The Sun”, του επιτυχημένου single από τον προηγούμενο δίσκο “Theories of Emptiness” (2024) και συνέχεια του “Ominous” από το “A Heartless Portrait (The Orphean Testament)” του 2022.

Photo by Lane_Dorsey

Το Καναδικό προοδευτικό rock ντουέτο CROWN LANDS έχει σταθερά αναδειχθεί ως μια από τις πιο φιλόδοξες σύγχρονες φωνές του είδους. Τώρα, το συγκρότημα παρουσιάζει το νέο του studio άλμπουμ “Apocalypse” το πιο απαιτητικό άλμπουμ τους μέχρι σήμερα, το οποίο έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 15 Μαΐου.
Το συγκρότημα επέστρεψε με μια επική δήλωση, το 19λεπτο ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ και τώρα είναι στην ευχάριστη θέση να δώσουν στους θαυμαστές τους μια ματιά στο τραγούδι που ερμηνεύεται ζωντανά με ένα ειδικό video σε σκηνοθεσία Luke Paron. Βυθιστείτε στον κόσμο των CROWN LANDS, με μια ζωντανή ταινία που δείχνει το ντουέτο να επεκτείνει τη σύνθεση του με επιπλέον μουσικούς.
Ο Kevin Comeau σχολιάζει: “Όταν γράψαμε και ηχογραφήσαμε το “Apocalypse” ξέραμε ότι οι φιλοδοξίες μας στο στούντιο μας απέτρεψαν τελικά από το να μπορέσουμε να κάνουμε τα πάντα ζωντανά ως ντουέτο. Έκανα την παραγωγή ενός δίσκου πέρυσι για μια απίστευτη μπάντα από το Hamilton του Οντάριο που ονομάζεται THE DREAMLAND BAND. Ο Daniel Walton είναι ένας απίστευτος κιθαρίστας, μπασίστας και τραγουδιστής. Ο Adam Inrig είναι ένας απίστευτα ταλαντούχος ντράμερ και πληκτράς. Και οι δύο είναι απόφοιτοι σχολής τζαζ και μπορούν να παίξουν το υλικό μας καλύτερα από εμάς. Όταν η συζήτηση τέθηκε για επιπλέον μέλη για τη σκηνή, ήξερα ότι ο Dan και ο Adam ήταν κάτι παραπάνω από ικανοί για το έργο”.
Ο Cody Bowles προσθέτει: “Καθώς το όραμα για την ζωντανή ερμηνεία του “Apocalypse” δημιουργήθηκε, ξέραμε ότι θέλαμε να προσφέρουμε κάτι το υπερβολικό. Σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ ωραίο να ενσαρκώσω τον Blackstar και να ζωντανέψω τον χαρακτήρα αναπτύσσοντας αυτή την ιδέα της ερμηνείας ως μια μάχη μεταξύ του Blackstar και του Ebonflight”.

Photo by Aslak Junttu | Grimvisions

Αφού ανακοίνωσαν το πέμπτο άλμπουμ τους “The Dark We Keep” τον Ιανουάριο, το Σουηδικό prog συγκρότημα RT NOIR αποκαλύπτει με το “Ebb and Flow” ένα ακόμη single πριν από την κυκλοφορία του δίσκου. Το single προσφέρει ένα μοντέρνο alt‑metal κομμάτι που εξερευνά την αποσύνδεση, την παρακμή και τον αγώνα να μείνει κανείς ξύπνιος σε έναν κόσμο που βρίσκεται σε αυτόματο πιλότο. Το “Ebb And Flow” απευθύνεται στους λάτρεις της σκοτεινής, ατμοσφαιρικής rock μουσικής με προοδευτικές νότες.
Το “Ebb and Flow” είναι το τέταρτο single που κυκλοφόρησε το συγκρότημα από τον επερχόμενο δίσκο τους και ακολουθεί τα “Complicated”, “Redshift” και “Noir”. Το “The Dark We Keep” θα κυκλοφορήσει στις 15 Μαΐου μέσω της InsideOutMusic.
Το συγκρότημα σχολιάζει για το νέο single: “Μερικές φορές δεν γράφουμε τραγούδια για να φτάσουμε κάπου. Τα γράφουμε για να συγκινηθούμε. Αντί για στίχους και ρεφρέν, αφήνουμε τις ιδέες να παρασύρονται, να επαναλαμβάνονται και να αλλάζουν μορφή. Η κίνηση είναι ο προορισμός. Αυτή είναι μια φόρμουλα που εξερευνήσαμε και χρησιμοποιήσαμε στα προηγούμενα άλμπουμ μας και κάτι που θέλαμε να αξιοποιήσουμε ξανά γράφοντας το “Ebb and Flow”. Στιχουργικά απεικονίζει έναν κόσμο παγιδευμένο σε ατελείωτους κύκλους μουδιασμένης επανάληψης, όπου χάνουμε σιγά σιγά την επίγνωση, την ταυτότητα και την αυτονομία μας χωρίς να αντιστεκόμαστε. Δεν υπάρχει κατάρρευση ή κορύφωση, μόνο ήσυχη διάβρωση. Το “Ebb and Flow” κρατά τα πάντα σε κίνηση όσο χρειάζεται για να νιώθουμε ζωντανά, ενώ στην πραγματικότητα αποτρέπει την αλλαγή”.

Photo by Marco Benjamin Alvarado

ΥΟΤΗ ΙRIA θα κυκλοφορήσουν τον νέο τους δίσκο με τίτλο “Gone with the devil” μέσω της Metal Blade Records στις 8 Μαΐου και μόλις κυκλοφόρησαν το πρώτο single που ονομάζεται “The Blind Eye of Antichrist” που παρατίθεται παρακάτω.
“Η αληθινή αλλαγή ξεκινά όταν τελειοποιούμε τον χαρακτήρα, την πειθαρχία και την εσωτερική μας δύναμη. Ένα μεταμορφωμένο άτομο δημιουργεί μια μεταμορφωμένη πραγματικότητα. Η προσωπική εξέλιξη γίνεται μια καθολική μετατόπιση, μια νέα τάξη ύπαρξης. Ο κόσμος αλλάζει όταν ο εαυτός αναγεννιέται”.
“Αυτή τη φορά μπήκαμε στο studio με τη σαφή πρόθεση να δημιουργήσουμε ένα άλμπουμ -ορόσημο για το συγκρότημα”. Είναι μια ευγενής και απαιτητική δήλωση από τους hellenic black metallers  για τον νέο τρίτο τους δίσκο “Gone With The Devil”.
Η πορεία τους βρίσκεται σε μια απότομη ανοδική πορεία από το έξυπνο ντεμπούτο του 2021 “As The Flame Withers” και το υπνωτικό “Blazing Inferno” του 2024, αλλά υπάρχει ηχητικά μια συντονισμένη αποφασιστικότητα για ανάπτυξη και επέκταση σε δυσοίωνες νέες κατευθύνσεις. “Η δημιουργική ροή εργασίας ήταν παρόμοια με το “Blazing Inferno”, ωστόσο πιέσαμε σκόπιμα τους εαυτούς μας να φέρουμε νέα στοιχεία στη μουσική μας. Διατηρήσαμε την αμεσότητα τoυ “Blazing Inferno”, την ψυχεδέλεια τoυ “As The Flame Withers” και όλα τα χαρακτηριστικά που περιμένει ο κόσμος από το ελληνικό black metal, προσθέτοντας παράλληλα φρέσκους ήχους και ατμόσφαιρες που δεν έχουμε ξανακούσει από τους YOTH IRIA”

Photo by Linda Florin

Η Σουηδική μελωδική metal δύναμη THE HALO EFFECT ξεκίνησε επίσημα την πολυαναμενόμενη ευρωπαϊκή περιοδεία της μαζί με τους HEAVEN SHALL BURN και τους THE BLACK DAHLIA MURDER, η οποία ξεκινούσε στις 27 Φεβρουαρίου. Για να σηματοδοτήσουν την εναρκτήρια βραδιά της περιοδείας, τα συγκροτήματα πρόσφεραν στους θαυμαστές τους ένα ξεχωριστό δώρο: την κυκλοφορία ενός ολοκαίνουργιου single, το “Lest We Fall”. Το κομμάτι είναι μια δυνατή συνεργασία με τους τρεις τραγουδιστές, συνδυάζοντας εκρηκτικές μελωδίες, συντριπτικά riffs και ανθική ένταση σε ένα σύγχρονο μελωδικό metal που ξεχωρίζει. Το “Lest We Fall” αποτυπώνει το πνεύμα της ίδιας της περιοδείας – ενότητα, ενέργεια και κοινό πάθος για τη heavy μουσική, ενώ παράλληλα αναδεικνύει τα ξεχωριστά δυνατά σημεία που έχουν καταστήσει κάθε συγκρότημα έναν πυλώνα της σκηνής. Μετά την κυκλοφορία του single τα συγκροτήματα παρουσιάζουν τώρα ένα συναρπαστικό ζωντανό video που γυρίστηκε κατά τις πρώτες ημέρες της περιοδείας, ζωντανεύοντας την ακατέργαστη ενέργεια της συνεργασίας επί σκηνής. Με την περιοδεία να βρίσκεται σε εξέλιξη και έναν νέο οπτικό σύντροφο στο κομμάτι, οι θαυμαστές μπορούν να περιμένουν αξέχαστες νύχτες σε όλη την Ευρώπη καθώς αυτά τα τρία μεγάλα ονόματα φέρνουν τη συνδυασμένη τους φωτιά στη σκηνή.
Ο Mikael Stanne σχολιάζει τη συνεργασία: “Για να ξεκινήσουμε σωστά αυτή την περιοδεία, έχουμε μια έκπληξη επικών διαστάσεων για εσάς. Καθώς βρισκόμαστε σε πλήρη παραγωγή για το επόμενο άλμπουμ μας, αποφασίσαμε να κάνουμε μια μικρή παράκαμψη και να δημιουργήσουμε κάτι ειδικά για αυτήν την περιοδεία σε όλη την Ευρώπη. Ορίστε λοιπόν! Το “Lest we fall” με τη συμμετοχή μόνο του Marcus Bischoff από τους HEAVEN SHALL BURN και του Brian Eschbach από τους THE BLACK DAHLIA MURDER. Απολαύστε το και σας βλέπουμε στην περιοδεία!»
Και ο Maik Weichert από τους HEAVEN SHALL BURN προσθέτει: “Χωρίς τη μουσική συμβολή κάθε μέλους των THE HALO EFFECT ο ήχος της μπάντας μας απλά δεν θα υπήρχε σε αυτή τη μορφή. Είναι τεράστια τιμή για εμάς που ενώνουμε επιτέλους τις δυνάμεις μας με τους φίλους μας και σας παρουσιάζουμε αυτό το τραγούδι! Είμαστε επίσης απίστευτα ενθουσιασμένοι που έχουμε τα παιδιά σε περιοδεία μαζί μας. αυτή θα είναι η καλύτερη σχολική εκδρομή που έγινε ποτέ! Να είστε εκεί!”
Και ο Brian Eschbach από τους TΗΕ ΒLACK DAHLIA MURDER λέει: “Είναι μεγάλη τιμή που μου ζητήθηκε να συμμετάσχω σε αυτή την περιοδεία με αυτούς τους θρύλους του μελωδικού death metal”.

Photo by Michael Jagla Edit Giannis Nakos

Οι ANGUS McSIX συνεργάζονται με τους VAN CANTO για το νέο single “Dig Down”, έναν πρωτοποριακό προάγγελο από το δεύτερο άλμπουμ τους “Angus McSix and the All-Seeing Astral Eye” που κυκλοφορεί στις 13 Μαρτίου μέσω της Napalm Records. Συνδυάζοντας την επική τους αίγλη με το χαρακτηριστικό στυλ του γερμανικού acappella group, το power metal supergroup δημιουργεί έναν αναμφισβήτητα διασκεδαστικό και συναρπαστικό ύμνο.
Με επικεφαλής τον νέο τους ήρωα, Adam McSix, το συγκρότημα είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει τους κινδύνους του σύμπαντος στη συνέχεια του ντεμπούτου τους “Angus McSix and the Sword of Power” το οποίο έφτασε στο #10 στη Γερμανία, στο #16 στην Ελβετία και στο #26 στην Αυστρία, και με το πρώτο του single να συγκεντρώνει πάνω από τρία εκατομμύρια streams στο Spotify. Το “Angus McSix and the All-Seeing Astral Eye” είναι ένα συναρπαστικό πέρασμα της δάδας, και το “Dig Dow” που βλέπουμε παρακάτω σας προσκαλεί να πάρετε ένα σπαθί!
Γοητευτικά αινιγματικοί και ακαταμάχητα διασκεδαστικοί, με το “Angus McSix and All-Seeing Astral Eye” δημιουργούν τον έναν πιασάρικο ύμνο μετά τον άλλον. Με πλούσια αφήγηση και υπερβολικό πάθος, η μπάντα προσκαλεί να πάρετε ένα σπαθί και να πολεμήσετε δίπλα-δίπλα μαζί τους ενάντια σε αρχαίες δυνάμεις για να εκπληρώσετε το πεπρωμένο του Adam!

Οι Κύπριοι stoner rock αστέρες STONUS κυκλοφορούν το ολοκαίνουργιο single τους “Berlin”, από το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους “Space to Dive” που κυκλοφορεί στις 20 Μαρτίου από την Ripple Music. Το νέο τους άλμπουμ “Space to Dive” είναι ένα υπερβατικό ταξίδι στον εσωτερικό χώρο, μια εσωτερική εξερεύνηση που στοχεύει στον επαναπροσδιορισμό της ταυτότητας μέσω της διαίσθησης, του ήχου και της αυτογνωσίας.
Ηχογραφημένο στα Wreck It Sound Studios στην Κόρινθο, σε συνεργασία με τον Johnny S.A. (πρώην 1000ΜΟDS), το “Space to Dive” αποτυπώνει το φλογερό κουιντέτο στην κορυφή της δημιουργικότητάς τους. Το mastering, το οποίο επιμελήθηκε ο θρυλικός μηχανικός ήχου Howie Weinberg (NIRVANA, QOTSA, DAFTONES, KYUSS, METALLICA) προσθέτει ηχητικό βάθος και ένα σπάνιο κύρος στο τελικό έργο. Ο οπτικός κόσμος του άλμπουμ δημιουργήθηκε από τον Kamil Czapiga των COSMOMODERISM, του οποίου η μαεστρία στην κυματική μεταφράζει τον ήχο σε γεωμετρία με αλχημική ακρίβεια.

Photo by Jimmy Fontaine

Με καταγωγή από το Κentacky, οι BLACK STONE CHERRY κυκλοφόρησαν το ολοκαίνουργιο EP τους με 7 κομμάτια “Celebrate”. Κυκλοφόρησε τώρα μέσω της Mascot Records, το κουαρτέτο της rock μουσικής του Νότου μοιράστηκε την τελευταία του δουλειά με τη μορφή ενός συναισθηματικά και προσωπικά ευάλωτου μουσικού video για το κεντρικό κομμάτι “Deep”. Σε συνεργασία με το Sands, το βρετανικό φιλανθρωπικό ίδρυμα που σώζει ζωές μωρών και υποστηρίζει οικογένειες που πενθούν, οι BLACK STONE CHERRY δείχνουν την ψυχή τους ανοιχτή.
Σχετικά με το προσωπικό και συναισθηματικά ευάλωτο στιχουργικό περιεχόμενο του τραγουδιού, ο κιθαρίστας Ben Wells μοιράζεται: “Το “Deep” είναι ένα πολύ προσωπικό τραγούδι. Χωρίς να το ζαχαρώνω, η σύζυγός μου κι εγώ παλεύουμε με την υπογονιμότητα για πάνω από μια δεκαετία. Όποιος έχει περάσει από αυτό το ταξίδι ξέρει ότι μπορεί να είναι ένα απολύτως αβοήθητο συναίσθημα και τους συμπονώ απερίγραπτα. Ακριβώς τη στιγμή που προσπαθούσαμε να συμφιλιωθούμε με το γεγονός ότι δεν ήταν στα σκαριά να γίνουμε γονείς, έμεινε έγκυος κατά τη διάρκεια της συνεδρίας σύνθεσης για αυτό το EP. Ωστόσο, δυστυχώς οδήγησε σε αποβολή, η οποία οδήγησε σε ένα από τα πιο σκοτεινά και χειρότερα σημεία που είχαμε βιώσει μαζί. Συνήθως κρατάω τα πράγματα κρυφά όταν πρόκειται για προσωπικά ζητήματα, αλλά αυτή τη φορά ένιωσα ότι έπρεπε να τα βγάλω έξω και είμαι τόσο ευγνώμων για την πίστη, την αγάπη και τη μουσική σε εκείνο το διάστημα. Έψαχνα για ένα τραγούδι που να έλεγε τι νιώθαμε σε εκείνες τις στιγμές, αλλά δεν μπορούσα να το βρω μέχρι που ο Θεός μου επέτρεψε να αφήσω αυτούς τους στίχους να ρέουν. Μέσα από όλα αυτά, συνεχίσαμε να αγαπάμε και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον και είμαι τόσο ευγνώμων γι’ αυτό. Είμαι τόσο ευγνώμων που η μπάντα μας δημιούργησε αυτό τραγούδι, και ξέρω στην καρδιά μου ότι θα βοηθήσει και άλλους εκεί έξω που επίσης νιώθουν ότι η ζωή μπορεί μερικές φορές να είναι πολύ βαθιά”.
Σχετικά με τη συνεργασία τους με το φιλανθρωπικό ίδρυμα Sands, ο Ben συνεχίζει: “Για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα έγραφα κάτι τέτοιο, αλλά σε μια προσπάθεια να είμαι απόλυτα διαφανής, όπως ακριβώς το τραγούδι μας “Deep”, να ‘μαστε εδώ και είμαι πραγματικά ευγνώμων που υπάρχει ένας οργανισμός όπως το Sands για να βοηθήσει στην θεραπεία και την καθοδήγηση όσων από εμάς έχουμε βιώσει κάτι τόσο τραγικό. Είμαστε ευγνώμονες για φιλανθρωπικά ιδρύματα όπως το Sands που μπορούν να βοηθήσουν ως φάρος σε μια καταιγίδα και να βοηθήσουν να κατευθύνουμε τις καρδιές μας σε ένα θεραπευτικό μέρος. Προσωπικά πιστεύω ότι ο Θεός έχει ένα σχέδιο για όλους μας και ενώ μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε πάντα, πρέπει να το εμπιστευόμαστε και να ξέρουμε ότι η ευτυχία θα είναι εκεί στην άλλη πλευρά κάθε σκοτεινής στιγμής που μας δίνει η ζωή”.

Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα.

TYKETTO live στην Αθήνα!! Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2026 | Piraeus Academy

0
Tyketto

Tyketto

Οι Tyketto ζωντανά στην Αθήνα
Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2026 | Piraeus Academy

Οι θρυλικοί Tyketto, ένα από τα πιο αγαπημένα και επιδραστικά συγκροτήματα του melodic hard rock των ’90s, θα εμφανιστούν στην Αθήνα το Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2026, στο Piraeus Academy, για μια ξεχωριστή συναυλία που αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον από το ελληνικό κοινό.

Με ηγέτη τον Danny Vaughn, οι Tyketto έχουν χαράξει τη δική τους πορεία στη σκληρή μουσική σκηνή με διαχρονικά τραγούδια όπως τα “Forever Young”, “Wings”, “Standing Alone” και “Strength in Numbers”, κερδίζοντας πιστούς οπαδούς σε όλο τον κόσμο – και φυσικά στην Ελλάδα.

Η συναυλία στην Αθήνα έρχεται σε μια ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο για το συγκρότημα, καθώς οι Tyketto κυκλοφορούν νέο άλμπουμ με τίτλο Closer To The Sun, με ημερομηνία κυκλοφορίας την 20ή Μαρτίου. Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να ακούσει ζωντανά καινούρια τραγούδια από το νέο album, αλλά και όλα τα κλασικά κομμάτια που καθιέρωσαν τη μπάντα ως ένα από τα σημαντικότερα ονόματα του melodic hard rock.

Η σημερινή σύνθεση των Tyketto είναι:

  • Danny Vaughn – φωνητικά
  • Chris Childs – μπάσο
  • Johnny Dee – ντραμς
  • Harry Scott Elliott – κιθάρα
  • Ged Rylands – πλήκτρα

 

Μαζί τους οι Senses, η hard rock/ AOR μπάντα από την Αθήνα, σχηματισμένη το 2022, με όραμα να ενώσει τη λάμψη και τη θεατρικότητα του ’80s rock/metal με μια σύγχρονη, φουτουριστική αισθητική. Το ντεμπούτο άλμπουμ “Out Of Line” (2024, παραγωγή Bob Katsionis) καθόρισε τον ήχο που οι ίδιοι ονομάζουν Neo Glam Cyber Rock: δυναμικές κιθάρες, μελωδικά ρεφρέν, synths και στίχους γύρω από την αγάπη, την υπέρβαση και την προσωπική ελευθερία

 

Φυσική προπώληση σε Monsterville, Metal Era στα τέλη Μαρτίου.
Εισιτήρια από 25 Ευρώ (early, μονο μεσω more.com )
Λοιπή προπώληση 30 Ευρώ

EXODUS – “Goliath” (Napalm)

0
Exodus

Exodus

Θρασύτατα αμετανόητοι, σαν να μην πέρασε μέρα από το πενταετές κενό του “Persona non grata”, οι EXODUS επιστρέφουν με το νέο και πρώτο για τη Napalm Records άλμπουμ τους, “Goliath”. Πρόκειται για το δωδέκατο στούντιο άλμπουμ τους και τέσσερις δεκαετίες μετά το εμβληματικό “Bonded by blood” οι Καλιφορνέζοι διατηρούν τον σεβασμό και την επιρροή τους στη σκηνή του thrash metal.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται με την τρίτη αποχώρηση του Steve “Zetro” Souza και τη δεύτερη επιστροφή του Rob Dukes ως αντικαταστάτη του, δεκαέξι χρόνια μετά το “Exhibit B: The human condition”. Η αλλαγή δεν προκαλεί ιδιαίτερες εκπλήξεις, καθώς ο Dukes είναι γνώριμος στο στρατόπεδο των EXODUS και κινείται σε οικεία για εκείνον μονοπάτια. Η ερμηνεία του είναι σταθερή και ευθυγραμμισμένη με τον χαρακτήρα των συνθέσεων, χωρίς μεγάλες διαφοροποιήσεις ή προσπάθεια επαναπροσδιορισμού του ρόλου του. Η τραχιά χροιά του εξακολουθεί να ταιριάζει με τον καταιγισμό των riff των Gary Holt και Lee Altus, διατηρώντας τον πυρήνα του ήχου σχεδόν αναλλοίωτο.

Δισκογραφικά, οι EXODUS δεν φημίζονται για ριζικές μεταμορφώσεις. Εδώ όμως επιχειρούν ένα διακριτικό άνοιγμα, αφού για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες δεν συνεργάζονται με τον Andy Sneap. Την παραγωγή αναλαμβάνει η ίδια η μπάντα, ενώ τη μίξη και το mastering υπογράφει ο Mark Lewis, γνωστός από δουλειές με τους WHITECHAPEL, NILE και BLACK DAHLIA MURDER. Το αποτέλεσμα είναι ένας ήχος στιβαρός και σύγχρονος, που διατηρεί τη thrash ταυτότητα που τους καθιέρωσε χωρίς να απομακρύνεται αισθητά από τη γνώριμη αισθητική τους.

Συνθετικά, το “Goliath” ισορροπεί ανάμεσα στην τραχύτητα που ανέκαθεν χαρακτήριζε τον ήχο τους, χωρίς όμως να δίνει την αίσθηση μιας αδιάκοπης, εξοντωτικής επίθεσης και σε πιο έντονες μελωδικές αποχρώσεις σε σχέση με προηγούμενες δουλειές. Το “The changing me” κινείται σε αυτό το πλαίσιο, με τη συμμετοχή του Peter Tägtgren (HYPOCRISY, PAIN), να προσθέτει απρόσμενη υφολογική διάσταση. Γενικότερα οι συνθέσεις ξεδιπλώνονται μέσα από προσεκτικά δομημένες εισαγωγές που καλλιεργούν ένταση και προσμονή, πριν οδηγηθούν σε δυναμικά ξεσπάσματα και αιχμηρά riff, ενώ τα πιο βαριά mid tempo περάσματα δίνουν έμφαση στο groove. Οι δισολίες των Holt και Altus παραμένουν κομβικές, προσθέτοντας ένταση και τεχνική αρτιότητα ενώ η διακριτική χρήση εγχόρδων στο ομότιτλο κομμάτι διευρύνει ελαφρώς τον ηχητικό ορίζοντα χωρίς να αλλοιώνει τον σκληρό πυρήνα του δίσκου, με το σχετικά αργόσυρτο ύφος του να αποπνέει μια αύρα που παραπέμπει στο “Animal magnetism” των SCORPIONS, μια αισθητική που δεν είναι ξένη στον χώρο του thrash όταν οι ταχύτητες πέφτουν και δημιουργείται μία πιο υποβλητική, σχεδόν τελετουργική ένταση.

Το κλείσιμο του άλμπουμ λειτουργεί όμως περισσότερο ως επιβεβαίωση της εμπειρίας και της συνοχής της μπάντας παρά ως μια πραγματικά κορυφαία στιγμή. Οι EXODUS δείχνουν ότι κινούνται με σιγουριά στο γνώριμο δημιουργικό τους πεδίο, χωρίς όμως το υλικό να φτάνει συχνά σε εκείνα τα επίπεδα έντασης ή έμπνευσης που θα το ανέβαζαν σε κάτι πραγματικά ξεχωριστό.

Συνολικά, το “Goliath” ακούγεται οικείο και στιβαρό, χωρίς όμως να δίνει την αίσθηση ενός δίσκου που θα αποτελέσει σημείο αναφοράς στη δισκογραφία των EXODUS. Υπάρχει διάθεση ανανέωσης μέσα στα όρια που οι ίδιοι έχουν χαράξει, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θυμίζει περισσότερο μια αξιόπιστη συνέχεια της πορείας τους παρά έναν δίσκο που θα ξεχωρίσει στη δισκογραφία τους. Δεν περιμέναμε ποτέ από τους EXODUS να ανακαλύψουν ξανά τον τροχό, παρόλα αυτά, συνεχίζουν να τον γυρίζουν με την ίδια αποφασιστικότητα, αποδεικνύοντας ότι εξακολουθούν να αποτελούν ένα από τα πιο σεβαστά και συνεπή ονόματα στο thrash metal.

7 / 10

Κώστας Αλατάς

LEAVES’ EYES – “Song of darkness” (Reigning Phoenix Music)

0
Leaves

Leaves

Εκεί που νόμιζα ότι το τελευταίο Full-length των Γερμανών LEAVES’ EYES “Myths of fate” κυκλοφόρησε πρόσφατα, συνειδητοποίησα ότι έχουν περάσει ήδη δύο χρόνια από τότε! Μιας και μεσολάβησαν 4 έτη μεταξύ αυτού και του “The last Viking”, αυτή τη φορά δεν θα αφήσουν τους οπαδούς με τον ίδιο βαθμό ανυπομονησίας. Δίνουν στη δημοσιότητα λοιπόν το “Song of darkness”, ένα EP τεσσάρων νέων τραγουδιών, το οποίο σηματοδοτεί έναν φρέσκο δημιουργικό κύκλο για το συγκρότημα και λειτουργεί ως προπομπός της επόμενης πλήρους δουλειάς που θα ακολουθήσει. Αυτή τη φορά κάτω από νέα στέγη, αυτήν της ταχύτατα αναπτυσσόμενης RPM, κάτι αναμενόμενο, μιας και η AFM ουσιαστικά έχει κλείσει και λειτουργεί μόνο ως online store. Δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα πέρα από αυτό, αφού η παραγωγή παραμένει στα χέρια του ιδρυτή Alexander Krull. 

Στιχουργικά συνεχίζουν στα γνώριμα μονοπάτια της Σκανδιναβικής μυθολογίας και ιστορίας, με το ομότιτλο τραγούδι να εμπνέεται από το Gísla saga. Σε εμάς μπορεί να μην λέει πολλά, αλλά είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της Ισλανδικής λογοτεχνίας, που χρονολογείται αρκετούς αιώνες πίσω. Στο μουσικό κομμάτι κυριαρχεί η σινεματική προσέγγιση με αρκετά ορχηστρικά μέρη, ενώ τα μέταλ όργανα έχουν κυρίως συνοδευτικό χαρακτήρα χωρίς να χτίζουν μεγάλες εντάσεις ως επί το πλείστον. Φωνητικά η Elina έχει στεριώσει για τα καλά, έχοντας κλείσει δέκα χρόνια στο συγκρότημα, και με τον τρόπο που τραγουδάει θυμίζει έντονα την Tarja λόγω παρόμοιας χροιάς, κάτι που συμβαίνει και με τα χορωδιακά μέρη του “Until the last day”. Ενίοτε δεν λείπει και η συμμετοχή του Krull, ο οποίος πλαισιώνει με σκληρά φωνητικά. 

Η αξία της κυκλοφορίας αυτής έγκειται καθαρά στο πόσο διψάει κάποιος για νέα μουσική από την μπάντα αυτή συγκεκριμένα. Σε κριτική που έκανα πρόσφατα για τη νέα δουλειά των EDENBRIDGE, είχα αναφέρει πως βρίσκω το Symphonic ιδίωμα στα πάνω του, διανύοντας μία πολύ καλή και πλούσια περίοδο. Σε αυτό δεν πιστεύω πως συνδράμουν οι LEAVES’ EYES, καθώς βρίσκω αρκετά τετριμμένο αυτό που παίζουν, κάτι που από μόνο του δεν είναι κακό. Όμως, μου λείπει η ένταση και οι εκπλήξεις. Δεν υπάρχουν κορυφώσεις, ενώ οι μελωδίες τους αντί να είναι κατά βάση αξιομνημόνευτες, όπως θα έπρεπε σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι κατ’ εξαίρεση (π.χ. στο “Einherjar” του “Myths of fate”). Ας το δούμε και λίγο πιο σφαιρικά. Είναι πολλές φορές που ένα EP απευθύνεται στο ευρύ κοινό πέρα από τον βασικό πυρήνα της μπάντας; Αν μπορώ να θυμηθώ κάποιο πρόσφατο παράδειγμα από γκρουπ που έχει πάει κόντρα σε αυτήν την άποψη, είναι οι EPICA με το εξαιρετικό “The alchemy project”. 

Εν προκειμένω, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι το “Song of darkness” θα απασχολήσει κόσμο πέρα από τους πιστούς ακόλουθους των LEAVES’ EYES, εκτός αν θέλετε κάποιο υποκατάστατο μέχρι το φθινόπωρο που θα υποδεχτούμε νέο άλμπουμ από την Tarja. Για να μην είμαι άδικος όμως, στηρίζω απόλυτα κυκλοφορίες σαν αυτήν. Αν ήταν η αγαπημένη μου μπάντα, θα ήθελα σίγουρα καινούριο υλικό έστω κι αν πρόκειται για 4 συνθέσεις. Αν συνυπολογίσουμε και το πολύ όμορφο εξώφυλλο, θα ήθελα να το προσθέσω στη συλλογή μου χωρίς δεύτερη σκέψη. 

Παύλος Παυλάκης

PONTE DEL DIAVOLO – “De venom natura” (Season Of Mist)

0

Ponte

Δύο χρόνια μετά το φοβερό ντεμπούτο τους, “Fire blades from the tomb”, οι Ιταλοί με το νέο τους δίσκο επιβεβαιώνουν ότι μόνο τυχαίος δεν ήταν ο αντίκτυπος που είχε στην ευρύτερη μαυρομεταλλική σκηνή. Το “De venom natura” δεν είναι απλά μια φυσική συνέχεια του πρώτου τους δίσκου, αλλά ένα ολοκληρωμένο έργο στο οποίο όλα τα στοιχεία που το συνθέτουν είναι ιδιότυπα και σημείο αναφοράς για όλη τη σκηνή του ακραίου και ατμοσφαιρικού ήχου.

Ακολουθώντας την ίδια ιεράρχηση στο tracklisting – 6 δικές τους συνθέσεις και 1 διασκευή στο τέλος – διαμορφώνουν ένα σύνολο κομματιών του οποίου κάθε μέρος έχει μια ξεχωριστή ταυτότητα. Ο διαχωρισμός των οργάνων που έχει πετύχει άψογα στη μίξη ο παραγωγός τους, Danilo Battocchio, διαπλέκει αριστοτεχνικά τα δύο μπάσα των Khrura Abro και Kratom. Η διαπλοκή τους με την κιθάρα του Nerium οδηγούν κάθε σημείο τους, το οποίο κυριαρχείται από την εσωτερική ένταση ανεξαρτήτως ταχύτητας. Στην εξίσωση αυτή το στακάτο παίξιμο του Segale Cornuta στα drums ενδυναμώνει την μαυρομεταλλική τους ταυτότητα, η οποία ταυτίζεται πότε με το, γεμάτο ένταση και ξεσπάσματα, doom του “Silence walk with me”, όσο και με το New Wave του “Lunga vita alla necrosi”. Αυτή τη φορά όλα αυτά τα στοιχεία είναι αλληλένδετα, ακυρώνοντας οποιαδήποτε αναφορά υπήρχε στα 3 EPs και αχνοφαινόταν στους παρατηρητικούς του πρώτου τους full length άλμπουμ. Εδώ πραγματικά κάνουν την υπέρβαση της συνένωσης των ετερόκλητων επιρροών τους σε τέτοιο βαθμό, που άλλες μπάντες το επιτυγχάνουν μετά από σειρά δίσκων μετά από σειρά πειραματισμών.

Η χρήση του theremin που υποκαθιστά τις γραμμές μιας lead κιθάρας στο κλείσιμο του εναρκτήριου “Every tongue has its thorns” αποδεικνύει την ενορχηστρωτική ευφυία τους. Είναι το κομμάτι που έπαιξαν στο encore της περσινής εμφάνισης τους στο Temple, το οποίο ήταν τότε ενδεικτικό του τι να περιμένουμε από το νέο τους δίσκο. Αντίστοιχα το τρομπόνι που παίζει ο Francesco Bucci εμπλουτίζει με τα πολύπλευρα πλήκτρα την ηχητική τους όποτε εμφανίζονται.

Η πραγματική αποκάλυψη, όμως, είναι το ασύλληπτο “Delta-9 (161)”, το οποίο θαρρώ ότι είναι η πιο ολοκληρωμένη σύνθεση της, μέχρι τώρα, πορείας τους. Επαναπροσδιορίζοντας πλήρως την έννοια του τελετουργικού στο πρώτο μέρος της, σχεδόν, 9λεπτης διάρκειας του, η Erba Del Diavolo καθηλώνει με την επαναλαμβανόμενη ερμηνεία των ίδιων στίχων μέχρι να μπει το δεύτερο μέρος του κομματιού. Εκεί η σύνθεση αποκτά άλλη μορφή με μια εσωτερική ένταση που υποβόσκει στην αργόσυρτη doom κατεύθυνση. Πραγματικά σε όλο τον δίσκο η τραγουδίστρια και στιχουργός τους κάνει ένα ερμηνευτικό άλμα, αλλά και μια άψογη εναλλαγή ιταλικών και αγγλικών στίχων, δίνοντας έκταση στη φωνή της που είμαι σίγουρος ότι θα σας καθηλώσει. Αυτή είναι και η βασική διαφορά στην προσέγγιση της, δίνοντας χώρο στη φωνή της να αποκαλύψει το εύρος και το χρώμα της. Ακόμα και όταν τραγουδά «Sono il diavolo» (Είμαι ο διάβολος), δίνοντας μια άλλη διάσταση στην έννοια αγγελική φωνή, απομακρυσμένη από τη νομοτέλεια που θέλει τις frontwomen να «πρέπει» να τραγουδούν με ακραία φωνητικά. Εκείνη ακολουθεί έναν μοναχικό δρόμο επιλέγοντας εξαρχής να τραγουδά με καθαρά φωνητικά, ακροβατώντας ερμηνευτικά. Και αφήνει χώρο στον Gionata Potenti (DERVAZA E NUBIVAGANT) να τραγουδήσει σε πρωταγωνιστικό ρόλο στο “Silence walk with me” και εκείνη να τραγουδά σε δευτερεύοντα ρόλο.

Στις διασκευές ανέκαθεν ανακαλύπταμε τις επιρροές των σχημάτων, με τις πιο ενδιαφέρουσες να είναι εκείνες που το σχήμα τις κάνει να ηχούν σαν δικές του συνθέσεις. Αυτό ακριβώς συνέβη και αυτή τη φορά, αναμορφώνοντας μαεστρικά το “In the flat field” των BAUHAUS. Με τα παραμορφωμένα φωνητικά της Erba Del Diavolo και τα δύο μπάσα να οδηγούν, είναι σαφές πώς όλη αυτή η σκηνή του new wave των early 80s έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στην ηχητική τους ταυτότητα.

Η οπτικοποίηση των “Spirit, Blood, Poison, Ferment!” και “Il veleno della natura” σε μορφή ταινίας μικρού μήκους αναδεικνύει τη θεματική του album με έναν τρόπο που θα σας καθηλώσει. Το εξώφυλλο της έκδοσης του βινυλίου από τον Francesco Dossena αντικατοπτρίζει πλήρως την ατμόσφαιρα που διαπνέει όλο τον δίσκο και είναι ένα πραγματικό έργο τέχνης εφάμιλλο των σπουδαίων εξωφύλλων στην ιστορία της μουσικής. Η φωτογράφιση που επέλεξαν έχει σαφή αναφορά στην αλλόκοτη εικόνα των MASTER’S HAMMER, γεγονός που προσωπικά με έκανε να εκστασιαστώ!

Ponte

Η συναυλιακή τους παρουσία σε μεγάλα festival πέρσι όπως το Roadburn και το Inferno θα συνεχιστεί και φέτος με εμφάνιση στο Hellfest την ίδια μέρα με τους THE GATHERING. Και θα είναι ένα γεγονός αξιοσημείωτο για την frontwoman τους, μιας και είναι φανατική οπαδός της Anneke και μια από τις ερμηνευτικές επιρροές της πέρα από την Diamanda Galas και την Siouxsie Sioux.

Όλα τα παραπάνω συνηγορούν στον ισχυρισμό μου ότι ο δίσκος αυτός είναι βασικός υποψήφιος για τον καθ’ όλα τιμητικό τίτλο του “Into the pandemonium of the 20s”. Έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν ένα κολάζ ηχοχρωμάτων και εξωμεταλλικών επιρροών που καμία άλλη μπάντα της εποχής μας δεν έχει καταφέρει να ομογενοποιήσει όπως αυτοί. Αφομοιώνοντας πλήρως τις ετερόκλητες επιρροές τους που ξεκινούν από το New Wave και ολοκληρώνονται στο doom με καθαρόαιμη black metal μεσογειακή τεχνοτροπία, έχοντας εντελώς ιδιότυπη ηχητική. Οι PONTE DEL DIAVOLO ορίζουν με το “De venom natura” έναν μικρόκοσμο που μόνο ελάχιστα σπουδαία σχήματα έχουν καταφέρει να καθορίσουν  από γεννήσεως μαυρομεταλλικού πειραματισμού στο – οριακό και κομβικό για το σύνολο της σκληρής μουσικής – δεύτερο full length άλμπουμ των CELTIC FROST, το οποίο έδειξε τον δρόμο πριν 39 ολόκληρα χρόνια. Όσοι τον διέβησαν, ακολούθησαν μοναχική πορεία, την οποία συνειδητά ακολουθούν οι PONTE DEL DIAVOLO με κάθε τους κυκλοφορία από την εκκίνηση τους το 2020.

9,5 / 10

Λευτέρης Τσουρέας

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece