Sunday, January 18, 2026




Home Blog Page 18

CORONER: Ανακοινώθηκε εμφάνισή τους στο Golden R Festival!!!

0
Coroner

Coroner

Δελτίο Τύπου

Οι Coroner στο Golden R. Festival 2026! Ναι, είναι αλήθεια, το θρυλικό συγκρότημα επιστρέφει επιτέλους στην Ελλάδα για μία και μόνη αποκλειστική ζωντανή εμφάνιση!

Mετά από 32 (!!!) ολόκληρα χρόνια απουσίας κατάφεραν να ταρακουνήσουν και πάλι τον πλανήτη του metal! To “Dissonance Theory” είναι αδιαμφισβήτητα ο δίσκος της χρονιάς (ή μήπως το τελευταίων πολλών χρόνων;), κάτι που συνομολογούν δισκοκριτικοί αλλά και οπαδοί! Με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού, η μουσική των Coroner ήρθε να ταρακουνήσει και πάλι τις ψυχές όλων των metalheads.

Το ζητήσατε από το Golden R. Festival και εκείνο το έκανε πράξη!

‼️Η προπώληση των τριήμερων εισιτηρίων συνεχίζεται στην τιμή των SUPER EARLY BIRD… 70 ευρώ και θα τρέξει μέχρι τα μεσάνυχτα της Κυριακής 2 Νοεμβρίου…!!! Το δικό σου εισιτήριο στον σύνδεσμο του πρώτου σχολίου‼️

Το πρώτο ελληνικό metal festival με κάμπινγκ δίπλα στην θάλασσα επιστρέφει στις 3, 4 και 5 Ιουλίου 2026 ή αλλιώς η απόλυτη φεστιβαλική εμπειρία!

Facebook event: ⫸ https://fb.me/e/5PPaexS7M
Σύνδεσμος εισιτηρίων: ⫸ https://www.more.com/gr-el/tickets/music/golden-r-festival-2026

A day to remember… 24/10 [SAVATAGE]

0
Savatage

Savatage

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Dead winter dead” – SAVATAGE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1995
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Atlantic Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Paul O’Neill / Jon Oliva (Co-producer)
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Zak Stevens / Jon Oliva
Κιθάρες – Chris Caffery / Al Pitrelli
Μπάσο – Johnny Lee Middleton
Drums – Jeff Plate
Πλήκτρα – Jon Oliva

Ιδιάζουσα η περίπτωση των SAVATAGE, από κυκλοφορίες όπως το “Sirens” και το “Hall of the mountain king” τίγκα στο μέταλλο, πάμε σε άλλες όπως τα “Streets” και “Dead winter dead” που εισέρχονται βαθιά στη σφαίρα των soundtracks και musicals. Ο κοινός παρανομαστής βέβαια ήταν πάντα η υψηλή ποιότητα με αποτέλεσμα πολλοί οπαδοί των ‘tage να δηλώνουν ως τέτοιοι σε όλη την πορεία της μπάντας, κάτι που φαίνεται ως τεράστιο κατόρθωμα, σκεπτόμενοι πάντα την τεράστια ηχητική διαφορά μεταξύ παρελθόντος και της δουλειάς που μας απασχολεί στο παρόν κείμενο. Όχι ότι πέφτουμε και από τα σύννεφα βέβαια, το συγκρότημα είχε ήδη συστήσει παρόμοια στοιχεία τόσο στο “Streets” όσο και το “Gutter Ballet”.

Πηγαίνοντας στο “Dead winter dead” λοιπόν, το άλμπουμ ήρθε σε μία πολύ δύσκολη περίοδο, αφού ο Criss Oliva είχε φύγει από τη ζωή δύο χρόνια πριν. Η ίδια η ύπαρξη του συγκροτήματος ήταν εν αμφιβόλω, αλλά ο διάδοχός του, “Handful of rain”, δεν άργησε πολύ να έρθει τελικά. Για να μπουν τα πράγματα σε μια σειρά, πρόκειται υπό μία έννοια για την αφετηρία των TRANS-SIBERIAN ORCHESTRA, οπότε υπάρχουν πολλές ομοιότητες με αυτούς, δεν είναι τυχαία άλλωστε η χρήση του “Christmas Eve/Sarajevo” από τους TSO. Ως εκ τούτου, ο δίσκος μπορεί να κριθεί υπό δύο σκοπιές. Είναι πολύ δεκτή η άποψη ότι μιλάμε για ένα άνευρο ηχητικό αποτέλεσμα που του λείπει το τσαγανό, σαν Μέταλ δίσκος και χωρίς να έχουμε επιπλέον πληροφορίες, δεν εντυπωσιάζει. Αν εμβαθύνουμε και το προσεγγίσουμε ανοιχτόμυαλα σαν ένα ολοκληρωμένο έργο τέχνης όμως, είναι ακριβώς αυτό, έργο τέχνης, από πολλές απόψεις! 

Πρόκειται για ένα concept άλμπουμ που διαδραματίζεται κατά τον πόλεμο της Βοσνίας, ο οποίος διήρκησε τρία χρόνια μεταξύ 1992 και 1995. Αν κάποιος διαβάσει την σούμα της ιστορίας (πρέπει!!!), θα τον κυριεύσουν αρκετά και έντονα συναισθήματα. Αν αυτό δε, γίνει συνοδεία με την μουσική των SAVATAGE, τότε θα ξεδιπλωθεί όλο το πραγματικό μεγαλείο του “Dead winter dead”. Τα τραγούδια είναι σαν σκηνές από παράσταση, σε σημείο που όταν τελειώνουν άθελά μου περιμένω να ακούσω κάποιο χειροκρότημα. Ο σκληρός ήχος αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο πολύ ταιριάζει με την κλασσική μουσική, σε ένα ηχητικό αποτέλεσμα που ξεχειλίζει από θεατρικότητα. Το όλο εγχείρημα αποκτά άλλη αξία όταν καταλάβεις πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Το gargoyle στο εξώφυλλο, ο Mozzart, η παραμονή Χριστουγέννων, όλα έχουν λόγο ύπαρξης και είναι τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο ώστε να αναβιώσουν την ιστορία όσο πιο πιστά γίνεται. 

Στα τραγούδια τώρα να πω την αλήθεια μου δυσκολεύομαι πολύ να βρω αγαπημένα, καθώς πιστεύω πως λειτουργούν πιο καλά ώς μέρη του συνόλου. Μεμονωμένα θεωρώ πως χάνουν αρκετή από τη γοητεία τους με κάποιες εξαιρέσεις ίσως, αφού σίγουρα το ορχηστρικό “Christmas Eve/Sarajevo 12/24” προκαλεί ρίγη όποτε και όπου ηχήσει. Πολύ ωραία και τα “This is the time”, “Starlight”, “One child”, συνθέσεις με αρκετό συναίσθημα, το οποίο εκδηλώνεται εξίσου μέσω της μουσικής αλλά και της απόδοσης του Zak ο οποίος κάνει εξαιρετική δουλειά. Μιας και πιάσαμε το κομμάτι του τραγουδιστή, ο αγαπημένος Jon παίρνει την σκυτάλη από τον Zak στα lead φωνητικά για δύο τραγούδια μετά από το διάλειμμα που έκανε στο “Handful of rain” (μόνο στο κομμάτι των φωνητικών, γιατί κατά τα άλλα ήταν παντού το αποτύπωμά του). Μας είχε συνηθίσει διαφορετικά ο Mountain King, αλλά από την πρώτη στιγμή που το άκουσα αρκετά χρόνια πριν, το “I am” με κέρδισε λόγω της σκοτεινής θεατρικότητάς του και μιας ερμηνείας που δύσκολα συναντάς αλλού.

Στα γενικά, η παραγωγή είναι πεντακάθαρη, τα σόλο εκθαμβωτικά, εκτελεστικά τι να λέμε τώρα, η προσοχή στα πάντα είναι αξιέπαινη, το οποίο με κάνει να ζηλεύω λίγο εκείνη την εποχή. Μόλις ένα χρόνο μετά το “Handful of rain” και δύο από το “Edge of thorns” (3 δίσκοι σε 3 χρόνια με λίγα λόγια), με την απώλεια ενός κυρίου μέλους, οι SAVATAGE κυκλοφορούν αυτόν τον δίσκο όπου μέχρι και η τελευταία λεπτομέρεια είναι στη θέση της, στα πλαίσια ενός concept άλμπουμ πάντα. Όσο κριτική και όσα “αλλά” μπορεί να σηκώσει, άλλο τόσο αποστομικός είναι με αυτά που καταφέρνει. Υποστηρίζω με πάθος την μουσική σκηνή του σήμερα, αλλά τέτοια πράγματα δεν γίνονται. Επομένως μιλάμε για ένα δίσκο που δεν πρέπει να λείπει από καμία ενημερωμένη SAVATAGE δισκοθήκη, ενώ ανά τακτά διαστήματα επιβάλλεται να τον βάλεις να παίζει, να κάτσεις αναπαυτικά, και να τον αναπνεύσεις ολόκληρο.     

Παύλος Παυλάκης

A day to remember… 24/10 [AYREON]

0
Ayreon

Ayreon

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “The final experiment” – AYREON
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1995
ΕΤΑΙΡΙΑ: Transmission
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Arjen Anthony Lucassen
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Arjen Anthony Lucassen – φωνητικά, κιθάρα, μπάσο, πλήκτρα, drums, percussion
και φυσικά πάρα πολλοί καλεσμένοι!!!

Αγαπημένος Arjen Lucassen, αγαπημένοι AYREON, αυτό ήταν το ντεμπούτο άλμπουμ τους. Όσοι νόμιζαν ότι ο δρόμος για τη δημιουργία των AYREON, ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα όμως, θα πρέπει να αναθεωρήσουν πάραυτα, αφού ο ίδιος ο Arjen, στην επανακυκλοφορία του “The final experiment”, περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, καλύτερα απ’ όλους.

Όπως γνωρίζουμε, ιδιαίτερα όσοι ζήσαμε από κοντά τα 90s, δεν ήταν και η καλύτερη περίοδος για το heavy metal, πόσο μάλλον να ασχοληθεί κανείς με rock opera!!! Ο Lucassen, είχε βρεθεί χωρίς συμβόλαιο με τους VENGEANCE για καιρό, είχε βγει από μία μακροχρόνια σχέση και μόλις είχε κυκλοφορήσει ένα σόλο άλμπουμ, που ήταν πραγματικά μέτριο (μην πω κακό), το “Pools of sorrow, waves of joy”, και φυσικά είχε εμπορική αποτυχία.

Με λίγα λόγια, είχε φτάσει να ξύνει τον πάτο του βαρελιού, μέχρι που αποφάσισε να δοκιμάσει κάτι εντελώς παράτολμο για τότε. Δίχως να λογαριάζει όσους τον απέτρεπαν να κάνει κάτι τέτοιο, παραβλέποντας δισκογραφικές, Τύπο ακόμα και φίλους του, έθεσε σε λειτουργία το πλάνο του για ένα όνειρο που είχε από μικρός. Να ηχογραφήσει μία rock opera με πολλούς guest μουσικούς, που θα συνδύαζε το επικό rock των RAINBOW και των QUEEN, την ατμόσφαιρα των HAWKWIND και PINK FLOYD, το heavy folk των LED ZEPPELIN, το prog rock των ELP και του Rick Wakeman και το θεατρικό concept των “Tommy” (THE WHO) και “Jesus Christ Superstar” (Andrew Lloyd Webber).

Εννοείται ότι οι αρνητικές απαντήσεις από τις δισκογραφικές, έπεφταν βροχή, αλλά τελικά μία μικρή Ολλανδική εταιρία, η Transmission Records (στην οποία έμεινε μέχρι και τα “Universal migrator” άλμπουμ), δέχτηκε να το κυκλοφορήσει. Ο αστικός μύθος, λέει ότι και ο πατέρας του Arjen είχε τη δική του οικονομική συνεισφορά, αλλά από κάπου πρέπει να γίνει μία αρχή. Οι πωλήσεις ήταν αργές στην αρχή, αλλά στη συνέχεια άρχισαν να ανεβαίνουν σταδιακά, κυρίως λόγω του word of mouth και τα πάντα πήραν το δρόμο τους…

Επηρεασμένος από το “Tommy” των THE WHO, ο Lucassen ήθελε να γράψει μία ιστορία που να περιστρέφεται γύρω από έναν χαρακτήρα και που να εκτυλίσσεται και στο παρελθόν αλλά και στο μέλλον, συνδυάζοντας τις μοντέρνες και τις «παλιακές» επιρροές της μουσικής του. Λαμβάνοντας υπόψη και τις μεσαιωνικές μελωδίες, η ιστορία συμβαίνει στην εποχή του Βασιλιά Αρθούρου. Μάλιστα, όπως μας λέει στα liner notes της επανακυκλοφορίας, πήγε ο ίδιος στην Αγγλία για να κάνει τη δική του έρευνα στις περιοχές που είχαν να κάνουν μ’ αυτό το έπος.

Του ήρθε η ιδέα ότι ο κόσμος καταστρέφεται το 2084 (100 χρόνια μετά το “1984” του George Orwell δηλαδή) και ότι οι επιστήμονες εφηύραν ένα πρόγραμμα που στέλνει οράματα στο παρελθόν. Αυτά τα οράματα τα λαμβάνει ένας τυφλός ραψωδός που λέγεται AYREON και προειδοποιεί τον κόσμο να αλλάξει για να αποφύγει την καταστροφή.

Στην αρχή, δεν υπήρχε τίτλος καλλιτέχνη, εξαιτίας της επιτυχίας που είχε, ο Lucassen αναγκάστηκε να βγάλει το AYREON από τον τίτλο και να το κάνει τίτλο συγκροτήματος. Για την πραγμάτωση του στόχου του, χρησιμοποίησε, όπως συνηθίζει τόσα χρόνια, μία πλειάδα μουσικών, όπως τους τραγουδιστές Ed Reekers (R.I.P.), Ian Parry, Roberty Soeterboek, Lenny Wolf και πολλούς άλλους. Η λίστα δεν είναι τόσο εντυπωσιακή όπως στα επόμενα άλμπουμ, αλλά το νερό είχε μπει στο αυλάκι.

Οι συνθέσεις ήταν όπως ακριβώς τις περιέγραψα νωρίτερα, στο γνώριμο AYREON ύφος, με το “The eyes of time” να ξεχωρίζει άνετα. Δεν είναι από τους καλύτερους δίσκους του, αλλά ήταν ένα πολύ δυναμικό ξεκίνημα, που έδωσε τον τόνο γι’ αυτό που θα επακολουθούσε, σε μία περίοδο που κανείς μα κανείς δεν σκεφτόταν και δεν πραγματοποιούσε κάτι τόσο παράτολμο. Γι’ αυτό και μόνο, ο Lucassen παίρνει απεριόριστα credit και σεβασμό.

Did you know that:

  • Παρότι υπάρχουν πολλοί τραγουδιστές, σ’ αυτό το άλμπουμ δεν υποδύεται ο καθένας κάποιον ρόλο, όπως σε ύστερους δίσκους του γκρουπ, αλλά τραγουδά όποια μέρη του ταιριάζουν.
  • Στην επανακυκλοφορία για τα δέκα χρόνια του δίσκου, υπάρχει ένα bonus CD με ημι-ακουστικές εκτελέσεις εννιά τραγουδιών. Δεν ήταν εύκολο εγχείρημα, αφού είχαν χαθεί οι αυθεντικές ηχογραφήσεις, οπότε μπήκε στη διαδικασία να ηχογραφήσει από την αρχή τα τραγούδια στη μορφή που ήθελε, με νέους τραγουδιστές με τους οποίους είχε συνεργαστεί στο μεταξύ. Πρόσθεσε κι άλλα όργανα και τελικά κατέληξε ουσιαστικά σαν ένας ολοκληρωμένος δίσκος με 9 τραγούδια.

Σάκης Φράγκος

A day to remember… 24/10 [ANTHRAX]

0
Anthrax

Anthrax

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Stomp 442” – ANTHRAX
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1995
ΕΤΑΙΡΙΑ: Electra
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: ANTHRAX, The Butcher Bros.
ΣΥΝΘΕΣΗ:
John Bush – lead φωνητικά
Scott Ian – ρυθμική κιθάρα, δεύτερα φωνητικά
Frank Bello – μπάσο, δεύτερα φωνητικά
Charlie Benante – ντραμς, percussion, κιθάρες

Τι περίεργος δίσκος, σε τι περίεργη περίοδο κι αυτός… Το “Sound of white noise”, το πρώτο άλμπουμ των ANTHRAX με τον John Bush στα φωνητικά, ήταν πραγματικά διαφορετικό, παρόλα αυτά μου άρεσε και μάλιστα πολύ, θα έλεγα, σε σημεία. Αρκετός κόσμος δεν το έβλεπε έτσι, βέβαια, και το καταλαβαίνω. Όταν βγήκε το “Stomp 442”, ήμουν από αυτούς που αγόρασα το βινύλιο τις πρώτες μέρες της κυκλοφορίας. Έκανα καλά όμως; Ας το δούμε παρακάτω:

Ξεκινάμε με μία απώλεια, αυτή του Dan Spitz. Lead κιθαρίστας του συγκροτήματος, από τις κλασικές φιγούρες, η αλήθεια είναι ότι δεν έγραφε τραγούδια ο ίδιος, οπότε η απώλειά του, δεν χαρακτηρίζεται και κομβική. Όμως, το θέμα είναι ότι ουσιαστικά δεν αντικαταστάθηκε!!! Δηλαδή το συγκρότημα έπαιξε δίχως lead κιθαρίστα!!! Τα κιθαριστικά σόλο παίχτηκαν από διάφορους ανθρώπους μέσα κι έξω από το συγκρότημα.

Πρώτα απ’ όλα, ο Charlie Benante, αυτός ο κορυφαίος ντράμερ, είναι ο βασικός συνθέτης του σχήματος και τα κομμάτια τα συνθέτει στην κιθάρα, οπότε τα περισσότερα κιθαριστικά σόλο τα έπαιξε εκείνος, όσο περίεργο κι αν ακούγεται σε κάποιους! Σε κάποια άλλα τραγούδια, τα σόλο έπαιξε ο Paul Crook, που ήταν τεχνικός κιθάρας του Dan Spitz για κάποια χρόνια, όπως και ο Mike Tempesta, που είχε υπάρξει τεχνικός κιθάρας του Scott Ian. Σαφώς πιο τρανταχτό όνομα, πάντως, είναι ο Dimebag Darrell, από τους PANTERA, πολύ καλός φίλος του συγκροτήματος, που έπαιξε σόλο στο “King size” και στο “Riding shotgun”.

Όπως καταλαβαίνουμε, ήδη η κατάσταση ήταν λίγο μπερδεμένη σε ότι έχει να κάνει με τη σύνθεση. Σ’ αυτό, έρχεται να προστεθεί και η γενικότερη κατάσταση με το metal στην Αμερική, που εκείνα τα χρόνια ήταν «ως μη γενόμενο», πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ένα –πρώην- thrash metal συγκρότημα, αφού οι ANTHRAX εκείνη τη δεκαετία, απείχαν πολύ από τον χαρακτηρισμό, όσο μπορεί να έχει σημασία αυτό. Και λέω «όσο μπορεί να έχει σημασία αυτό», διότι το πρόβλημα και αυτού του δίσκου, δεν ήταν το πόσο metal ακουγόταν, αλλά το ότι δεν είχε συμπαγείς, καλές συνθέσεις.

Σαφώς επηρεασμένο από τις τάσεις στην πέρα πλευρά του Ατλαντικού, ακούμε περισσότερο HELMET, PANTERA και ALICE IN CHAINS, παρά τους ANTHRAX των τελευταίων δίσκων με τον Belladonna. Μόνο που το επίπεδο των συνθέσεων, δεν ήταν τέτοιο που να φτάνει στα προαναφερθέντα συγκροτήματα. Λείπουν τα ρεφρέν που μας έκαναν να αγαπήσουμε το συγκρότημα, λείπουν τα riff που θα σε ξεσηκώσουν και το “Stomp 442”, ακούγεται ρηχό κι ανέμπνευστο. Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις, όπως το εναρκτήριο “Random acts of senseless violence”, το “Fueled” και το “Nothing”. Τέλος όμως, μέχρι εκεί. Όλα τα υπόλοιπα τραγούδια, έχουν κάποιες στιγμές και τίποτα παραπάνω.

Αν στην υπάρχουσα κατάσταση, προστεθεί το γεγονός ότι άλλαξε πρόεδρο η επί χρόνια δισκογραφική εταιρία τους, Elektra και πλέον δεν τους ενδιέφεραν καθόλου οι ANTHRAX, καταλαβαίνετε ότι ο δίσκος πάτωσε κυριολεκτικά. Το συγκρότημα απογοητεύθηκε από τη στάση της Elektra και αποχώρησε, αφού τη θεώρησαν υπεύθυνη για την κακή ανταπόκριση που είχε το άλμπουμ, όμως νομίζω ότι πρώτα έπρεπε να κοιτάξουν το είδωλό τους στον καθρέφτη, διότι το “Stomp 442” δεν ήταν δίσκος που άξιζε να φέρει τη σφραγίδα των ANTHRAX…

Did you know that:

  • Το εξώφυλλο επιμελήθηκε ο Storm Thorgerson της Hipgnosis, γνωστός για τα εμβληματικά εξώφυλλα των PINK FLOYD κι όχι μόνο. Όμως, παρότι μπορεί να ακούγεται περίεργο, το γκρουπ αντιμετώπισε μεγάλο πρόβλημα, καθώς τα Walmart στην Αμερική, αρνήθηκαν να το πουλήσουν, με το πρόσχημα ότι φαίνονται τα γυμνά οπίσθια το ανθρώπου στη δεξιά πλευρά!!!
  • Το εξώφυλλο αυτό, φαίνεται ότι προοριζόταν για το “Balls to Picasso” του Bruce Dickinson, που είχε βγει την προηγούμενη χρονιά. Θα μου πείτε, που κολλάει αυτό το εξώφυλλο με αυτόν τον τίτλο; Ο λόγος είναι ότι το working title ήταν το “Laughing in the hiding bush”. Τώρα, κάνετε τη σύνδεση…

Σάκης Φράγκος

DEE SNIDER: Ασκεί κριτική στους KISS

0

Ο Dee Snider απηύθυνε πρόσφατα κριτική στους KISS για το γεγονός πως υποχρέωσε τους Tommy Thayer και Eric Singer να αντιγράψουν τις περσόνες των Ace Frehley και Peter Criss.

Η δήλωση του Snider, που κοινοποιήθηκε στο X (πρώην Twitter) επικεντρώνεται στο ερώτημα αν ο Thayer και ο Singer θα έπρεπε να είχαν αναπτύξει τις δικές τους σκηνικές ταυτότητες αντί να υποχρεωθούν να υιοθετήσουν αυτές των πρώην μελών.

Ένας οπαδός των KISS έγραψε: “Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο Thayer και ο Singer πήραν τις περσόνες του Ace και του Peter, όταν ο Vinny Vincent και ο Eric Carr είχαν τις δικές τους μοναδικές ταυτότητες. Όπως είπε κάποτε ο Highlander, ‘there can be only one’.”

Στην απάντησή του, ο Snider είπε:

“Θα στοιχημάτιζα ότι ο Tommy Thayer και ο Eric Singer θα προτιμούσαν τα δικά τους σχέδια μακιγιάζ. Διάολε, έκαναν και τον Eric να αλλάξει το χρώμα των μαλλιών του για να ταιριάξει με τον Peter Criss!”

Το σχόλιο του Snider αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη συζήτηση ανάμεσα στους οπαδούς των KISS σχετικά με αυτήν την απόφαση του συγκροτήματος. Η μπάντα επέλεξε τα αναπληρωματικά μέλη να υιοθετήσουν τις σκηνικές περσόνες και ταυτότητες των αρχικών μελών, αντί να δημιουργήσουν νέες — όπως είχαν κάνει οι προηγούμενοι αντικαταστάτες, ο Vinny Vincent και ο Eric Carr.

Οι θρυλικές σκηνικές περσόνες των KISS — ο Demon (Gene Simmons), ο Starchild (Paul Stanley), ο Spaceman (Ace Frehley) και ο Catman (Peter Criss) — δεν ήταν απλώς κοστούμια, αλλά βασικά στοιχεία της ταυτότητας του συγκροτήματος.

Κάθε χαρακτήρας συνδεόταν με ένα ξεχωριστό σχέδιο μακιγιάζ που καθιερώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970, μετατρέποντας τους KISS σε πολιτιστικό φαινόμενο. Οι περσόνες αυτές έγιναν αχώριστες από τους μουσικούς που τις δημιούργησαν.

Όταν η σύνθεση των KISS άλλαξε με την πάροδο των δεκαετιών, προέκυψε το ερώτημα: θα έπρεπε τα νέα μέλη να φορούν το εμβληματικό μακιγιάζ των αρχικών;

Ο Tommy Thayer αντικατέστησε τον Ace Frehley ως βασικός κιθαρίστας το 2002, ενώ ο Eric Singer ανέλαβε τα ντραμς μετά την αποχώρηση του Peter Criss το 1991. Και οι δύο υιοθέτησαν αντίστοιχα το μακιγιάζ του Spaceman και του Catman, συνεχίζοντας έτσι την οπτική ταυτότητα των KISS στις ζωντανές τους εμφανίσεις.

Σύμφωνα με το Ultimate Classic Rock, αυτή η απόφαση κατέστη δυνατή νομικά, καθώς ο Frehley και ο Criss είχαν μεταβιβάσει τα δικαιώματα των χαρακτήρων τους στους Simmons και Stanley, δίνοντας στο συγκρότημα τη δυνατότητα να εκχωρεί τις περσόνες σε νέα μέλη.

 

Ο Dee Snider υπήρξε από τους πιο έντονους επικριτές αυτής της πρακτικής. Ο frontman των Twisted Sister έχει επανειλημμένα επικρίνει τους KISS επειδή επιτρέπουν σε αντικαταστάτες να φορούν το εμβληματικό μακιγιάζ.

Σύμφωνα με το iHeart, ο Snider υποστήριξε ότι αυτή η προσέγγιση «υποτιμά την κληρονομιά» των αυθεντικών μελών.

Ιδιαίτερα στοχοποίησε τον Tommy Thayer, σημειώνοντας πως ο Thayer συμμετείχε παλαιότερα σε tribute band των KISS και υπονοώντας ότι «μιμείται τον Ace σε όλη του την πορεία!»

Οι KISS, από την πλευρά τους, αιτιολόγησαν την απόφασή τους, επικαλούμενοι τόσο την πρακτική όσο και τη φιλοσοφική της διάσταση. Ο Paul Stanley απέρριψε τα σχόλια του Snider, χαρακτηρίζοντάς τα άνευ σημασίας.

Η θέση του συγκροτήματος είναι ότι οι περσόνες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της θεατρικής της παράδοσης. Και αφού οι Simmons και Stanley κατέχουν τα δικαιώματα, μπορούν να αναθέτουν τους χαρακτήρες όπως επιθυμούν.

Αυτή η επιχειρηματική επιλογή επέτρεψε στους KISS να διατηρήσουν τη σκηνική τους συνοχή μέσα από τις αλλαγές στη σύνθεση. Ωστόσο, έχει πυροδοτήσει μια διαρκή συζήτηση γύρω από την καλλιτεχνική αυθεντικότητα και το αν οι εμβληματικές σκηνικές ταυτότητες θα έπρεπε να ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους.

ORDER OF THE EBON HAND – Απελευθερώνουν τον απόκρυφο σκοταδισμό του black metal με το “XI Justice”

0
Ebon

Ebon

Από τα έγκατα της Αθήνας, οι ORDER OF THE EBON HAND αναδύονται ξανά για να αναπλάσουν το αρχέτυπο του black metal σύμφωνα με το δικό τους επιβλητικό όραμα. Ξεπηδώντας από τις αρχαίες σκιές της πόλης, το συγκρότημα παρουσιάζει το τέταρτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του, “XI JUSTICE”, που κυκλοφορεί τώρα μέσω της Satanath Records. Πιστοί στην καθιερωμένη τους κληρονομιά, οι Order of the Ebon Hand υπερβαίνουν τη νοσταλγία, δημιουργώντας ένα ηχητικό τοπίο που διοχετεύει τη διαχρονική κακία των μαστόρων των ’90s — όπως Emperor, Gehenna και Limbonic Art — αλλά με μια μορφή απολύτως δική τους.

Από το 1994, το συγκρότημα βαδίζει με αταλάντευτο σκοπό στο Αριστερό Μονοπάτι, με μια δισκογραφία που μοιάζει με σειρά πνευματικών ταρώ επικλήσεων. Κάθε άλμπουμ, εκτός από το ντεμπούτο, ενσαρκώνει την ουσία μιας κάρτας ταρώ μέσα από ένα σκοτεινό πρίσμα — μια αποστολή που φτάνει στην πλήρη ωριμότητά της με το “XI JUSTICE”. Το άλμπουμ εκτείνεται σε 11 κομμάτια και πάνω από 70 λεπτά, αποτελώντας ένα μνημειώδες τεκμήριο της αυστηρότητας της Δικαιοσύνης. Οι συνθέσεις του αντηχούν μια μάχη όχι μόνο μεταξύ κόσμων, αλλά και μέσα στο ίδιο το πνεύμα — ένα επικίνδυνο πέρασμα όπου το σωστό και το λάθος διαστρεβλώνονται, αμφισβητούνται και αναγεννιούνται μέσα σε μια αδυσώπητη ηχητική καταιγίδα.

Στοιχειωμένοι από οράματα της επερχόμενης αλλαγής της εποχής, οι Order of the Ebon Hand άντλησαν έμπνευση από την κοσμική αναδιάταξη και τις αναπόφευκτες, παγωμένες ανατροπές της. Η δημιουργική τους διαδικασία βυθίζεται βαθιά στο αποκρυφιστικό, διοχετεύοντας δυνάμεις πέρα από το πέπλο, με μελωδίες και νοήματα σκαλισμένα από περιοχές όπου κατοικεί ο πραγματικός κίνδυνος. Όπως δηλώνει το συγκρότημα:

“Είμαστε υπερήφανοι για την εξαντλητική μας δουλειά πάνω στο XI JUSTICE. Αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθούν οι Black Metal μπάντες.”

Το αποτέλεσμα δεν είναι απλή αισθητική επίδειξη, αλλά πνευματική επιταγή — μια ωμή πράξη επίκλησης που αρνείται κάθε συμβιβασμό.

Μιξαρισμένο και mastered από τον Victor Santura στα Woodshed Studios, το XI JUSTICE αποκτά μια τεράστια, καθηλωτική δύναμη, πιστή στην αφοσίωση του συγκροτήματος στη σπιρτάδα και την άμεση διοχέτευση, θυμίζοντας ορόσημα όπως το “Reinkaos” των Dissection και το “The Thousandfold Epicenter” των The Devil’s Blood. Ο ήχος του άλμπουμ είναι περήφανος και σκοτεινός — ένα έργο που δεν φοβάται να δηλώσει πως αφηγείται την αληθινή ιστορία, βουτώντας άφοβα στο αποκρυφιστικό και το αόρατο.

Παράλληλα με την κυκλοφορία, το συγκρότημα παρουσιάζει το επίσημο video clip για το κομμάτι “Amaymon”, δημιουργία των Hydra Rise Media, που προβάλλεται τώρα στο YouTube:
Δείτε το βίντεο:

Ζήστε ολόκληρο το σκοτάδι του άλμπουμ στο Spotify:

Με το XI JUSTICE, οι Order of the Ebon Hand επιβεβαιώνουν τη θέση τους στην πρωτοπορία της εξέλιξης του black metal, ως φορείς του πυρσού ενός ήχου και πνεύματος που παραμένει ταυτόχρονα αρχαίο και τρομακτικά ζωντανό.

Οι αποκρυφιστικές ζυγαριές έγειραν. Η Δικαιοσύνη αποδόθηκε.

Daenoma: Album Release Show w// Pretend We Are Dead + Karuzel / Saturday 15/11 live @ΙΛΙΟΝ Plus

0
Daenoma

Daenoma

Daenoma Album Release Show w//  Pretend we are dead / Karuzel /

 

Σάββατο 15 Νοεμβρίου

ΙΛΙΟΝ plus (Κοδριγκτώνος 17 , Αθήνα)

 

Οι Daenoma παρουσιάζουν ζωντανά τον πρώτο τους δίσκο, Mindtrapped, το Σάββατο 15 Νοεμβρίου στο Ίλιον Plus!

Το συγκρότημα θα μεταφέρει επί σκηνής τον ιδιαίτερο ήχο του άλμπουμ, συνδυάζοντας στοιχεία grunge, stoner και alternative rock, μέσα από ένα δυναμικό και ατμοσφαιρικό live set.

Μαζί τους οι βγαλμένοι από τα 90’s  Pretend We Are Dead με τον ιδιαίτερο Alternative-Grunge-Punk Ρock  ήχο τους και τους progressive metal Karuzel  με ψυχή ριζωμένη στα 70’s και μυαλά κολλημένα στα 90’s/00’s.

 

Πόρτες : 20:30 – Συναυλία ξεκινάει στις 21:00

Είσοδος: 12€ – Προπώληση 10€

Ηλ. Προπώληση : ( https://www.more.com/gr-el/tickets/music/daenoma-album-release-show-w/pretend-we-are-dead-karuzel/  )

Φυσική προπώληση → DM the Bands!

Full Moon Store ( Εξάρχεια , Θεμιστοκλέους 42 )

MonsterVille ( Μοναστηράκι, Αγ.Ειρηνης 13 )

Fb event : https://facebook.com/events/s/daenoma-album-release-show-w-p/1534895387643590/

 

DAENOMA

Οι Daenoma είναι ένα συγκρότημα που σχηματίστηκε στην Αθήνα το 2019. Το ύφος τους κινείται ανάμεσα στο grunge, το stoner rock και το alternative rock, δημιουργώντας έναν ξεχωριστό ήχο. Με χαρακτηριστικά φωνητικά, ευρηματικές κιθάρες και ένα δεμένο ρυθμικό δίδυμο που συμβάλλει δυναμικά τόσο στον ήχο όσο και στα δεύτερα φωνητικά, οι Daenoma δημιουργούν ένα τοπίο όπου συνυπάρχουν ένταση, μελωδία και μια ακατέργαστη ενέργεια.

Το Mindtrapped αποτελεί το ντεμπούτο των Daenoma το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2025, ένα έργο που ισορροπεί ανάμεσα σε διάφορα μουσικά είδη, αποτυπώνοντας τον πειραματισμό και την ενέργεια του συγκροτήματος.

Find Daenoma :

https://linktr.ee/daenoma

Listen to album Mindtrapped

 

PRETEND WE ARE DEAD

Οι Pretend We Are Dead δημιουργήθηκαν το 2013 από τον Σάκη Β. & τον Πάνο Δημόπουλο(Bass) με την ονομασία “White Circle”, με την προσθήκη στα ντραμς του Θοδωρή Ψύχαλη συμπληρώθηκε το παζλ.

Το 2014 την θέση των ντραμς πήρε ο Ντίνος Βάτσης (ex-The Weather Underground), με πολλή όρεξη και δημιουργικότητα ηχογράφησαν το τότε “πρώτο” album στα Timeless Studios του Μπάμπη Τζανιδάκη. Λόγω διαφόρων διαφωνιών ο Πάνος Δημόπουλος αποχώρησε από το γκρουπ και το album δεν κυκλοφόρησε ως σεβασμό προς το πρόσωπό του. Την θέση του στο μπάσο πήρε ο Βασίλης Κιούπης (The Weather Underground) και το 2015 εγένετο οι “Pretend We Are Dead”.

Το 2018 μπήκαν να γράψουν άλλον έναν debuto δίσκο ο οποίος δεν κυκλοφόρησε γιατί ο Ντίνος και ο Βασίλης αποχώρησαν για προσωπικούς λόγους. Μέχρι τότε είχαν λάβει μέρος σε πολλές ζωντανές εμφανίσεις στα πιο σημαντικά clubs της Αθήνας όπως Αν Club, Death Disco, Temple κ.α.

Στις 18/2/2023 κυκλοφόρησαν τον πρώτο δίσκο τους με τίτλο “Nothing is Permanent” και στην παρουσίαση του δίσκου στο “An Club” τους τίμησαν οι Φλώρα Ιωαννίδη (Make Believe, Thee Holy Strangers) & ο Αλεξ Καλοφωλιάς (The Last Drive, The Earthbound, Thee Holy Strangers). Αυτή την περίοδο ετοιμάζουν νέο υλικό, με τον ήχο των 90ς να είναι η βάση τους.

Ig: https://www.instagram.com/pretendwearedead/ 

Fb: https://www.facebook.com/PRETENDWEAREDEAD/

Yt: https://www.youtube.com/@pretendwearedeadband 

Bc: www.pretendwearedead.bandcamp.com/merch 

 

Karuzel

“Κάποτε στον Πειραιά, ακούσαμε τη μελωδία ενός παλιού καρουζέλ να ηχεί από απόσταση… Το πλησιάσαμε και ενα κοινό αίσθημα μας συνέδεσε: αυτή η στιγμή απόλυτης σιωπής ήταν που γέννησε τους Karuzel, σαν μια αντίδραση στο πάγωμα του χρόνου”.
Με ψυχή ριζωμένη στα 70’s και μυαλά κολλημένα στα 90’s/00’s οι Karuzel παίζουν μουσική που θυμίζει διαφωνία μεταξύ δυο εποχών. Όταν το καρουζέλ αρχίζει να γυρνά κάτι μέσα σου θυμάται ξανά…

https://linktr.ee/karuzel

 

Σάββατο 15 Νοεμβρίου

ΙΛΙΟΝ Plus ( Κοδριγκτώνος 17 , Αθήνα)

ΗΣΑΠ – Βικτώρια

Metro – Σταθμοί Πανεπιστήμιο-Ομόνοια

Πόρτες : 20:30

Συναυλία ξεκινάει στις 21:00

 Είσοδος: 12€

 Προπώληση 10€

Ηλ.Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/daenoma-album-release-show-w/pretend-we-are-dead-karuzel/

Φυσική προπώληση → DM the Bands!

Full Moon Store ( Εξάρχεια , Θεμιστοκλέους 42 )

Monsterville MonsterVille ( Μοναστηρακι, Αγ.Ειρηνης 13 )

 

Fb event : https://facebook.com/events/s/daenoma-album-release-show-w-p/1534895387643590/

Deviser 35th Anniversary Live Show στην Αθήνα

0
Deviser

Deviser

Σάββατο 7 Μαρτίου στο Temple, οι Deviser σας προσκαλούν σε μία μοναδική Headline συναυλία τους, γιορτάζοντας τα 35 χρόνια από το πρώτο τους Demo του 1990!

Η επιστροφή των Deviser στο σανίδι έγινε στο πλευρό των Varathron το 2024, σε δύο Sold Out συναυλίες σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα οι οποίες αποτέλεσαν έναν θρίαμβο της ελληνικής Black Metal σκηνής των Early 90’s.

Ένα χρόνο μετά, η εμφάνιση τους στο φεστιβάλ του The Gallery πιστοποίησε πως η μπάντα βρίσκεται στην καλύτερη της φόρμα, με σταθερό νέο Line Up, δράττοντας τους καρπούς του υπέροχου Album της δισκογραφικής επιστροφής τους,”Evil Summons Evil” το οποίο κυκλοφόρησε το 2023.

Ήρθε λοιπόν η ώρα για ένα Headline Show στο οποίο θα αποδώσουν ένα setlist γεμάτο με της καλύτερες στιγμές της 35χρονης πορείας του, με special καλεσμένους επί σκηνής και αρκετές εκπλήξεις…

Όσοι και όσες ακολουθείτε το συγκρότημα το οποίο είναι εκεί από τις αρχές των 90’s μέχρι σήμερα, ξέρετε ότι θα σας παρουσιάσουν κάτι ξεχωριστό για αυτή τους τη γιορτή, τίμιο, γεμάτο και μπολιασμένο με αγάπη και πάθος για τη αυτή τη μουσική.

Από την απαγορευμένη γνώση και τις ανείπωτες αιρέσεις, μέχρι το κάλεσμα του κακού, οι Deviser μας ετοιμάζουν μία ωδή στη μαυρομεταλλική τέχνη!

Special Guests και Opening Act θα ανακοινωθούν το επόμενο διάστημα, για μία επική βραδιά του ελληνικού Black Metal!

Προπώληση εισιτηρίων:

15€ μέσω του https://cometogether.live/event/3880/deviser-35th-anniversary-show-in-athens

(τα εισιτήρια θα ανταλλάσσονται στην είσοδο με hard copies)

H φυσική Προπώληση θα αρχίσει 10 Νοεμβρίου σε:

  • Metal Era (ΕμμανουήλΜπενάκη 22, κέντρο , τηλ 21 0330 4133)
  • Esqueleto Café Bar ( Χαρ. Τρικούπη 145, Αθήνα 114 72) -Μετά τη συναυλία θα ακολουθήσει After Show Party στο μαγαζί!!

Links:

Facebook Event : https://fb.me/e/38irVnWUl

Deviser:

– Facebook: https://www.facebook.com/Deviserbandofficial

– Bandcamp : https://deviserofficial.bandcamp.com/

– Official Webpage : https://www.deviser.gr/

– Spotify : https://open.spotify.com/artist/5sa2EHs3806Rlgp017lfM1

– Youtube: https://www.youtube.com/channel/UC_s2shZybKWGOOktZCJ8kCQ

SLEEK – Κυκλοφόρησαν Το Νέο Lyric Video “A Life In Chains”!

0

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Οι SLEEK επιστρέφουν δυναμικά με το ολοκαίνουργιο lyric video “A LIFE IN CHAINS”, ένα κομμάτι που αποτυπώνει με ένταση, συναίσθημα και ακατέργαστη δύναμη την ταυτότητα της μπάντας. Το τραγούδι είναι μια εκρηκτική μίξη σκληρών riffs, δυνατών φωνητικών και στιχουργικής ειλικρίνειας που ταξιδεύει τον ακροατή μέσα από την εσωτερική πάλη και την ανάγκη για λύτρωση.
Το video είναι διαθέσιμο τώρα στο επίσημο κανάλι των SLEEK στο YouTube, προσκαλώντας τους φίλους της hard rock σκηνής να γίνουν μέρος της ενέργειας και του πάθους που χαρακτηρίζουν τη μπάντα.
Δες το lyric video “A LIFE IN CHAINS” εδώ:

Οι SLEEK δηλώνουν:
“Κάθε riff, κάθε στίχος, κάθε κραυγή – είναι ένα κομμάτι από εμάς. ‘A LIFE IN CHAINS’ είναι η φωνή όσων αρνούνται να μείνουν δεμένοι. Κάθε ακρόαση, κάθε κοινοποίηση, είναι το καύσιμό μας!”

Με την ωμή ενέργεια που τους χαρακτηρίζει και έναν ήχο που ισορροπεί ανάμεσα στο μοντέρνο και το κλασικό hard rock, οι SLEEK αποδεικνύουν πως είναι έτοιμοι να αφήσουν το στίγμα τους στη σκηνή.

Μην το χάσετε!

 

HIDDEN IN THE BASEMENT: Ανακοίνωσαν νέο άλμπουμ

0
Basement

Basement

HIDDEN IN THE BASEMENT: Δελτίο Τύπου

Ζούμε μέσα στην αβεβαιότητα. Τίποτα δεν μοιάζει ασφαλές και όλα κινούνται προς τη λάθος κατεύθυνση.
Μέσα σε αυτές τις τρελές μέρες, νιώθουμε πως ο μόνος τρόπος να αναπνεύσουμε καθαρό αέρα είναι παίζοντας και μοιράζοντας τη μουσική μας.
Ο μόνος τρόπος να ξεθάψουμε λίγο φως μέσα από όλη αυτή τη λάσπη είναι να πιστέψουμε ότι οι νότες που γράφουμε μπορούν να ξύσουν λίγη από τη «βρωμιά» που σκεπάζει τον ήλιο μας.

Σας ευχαριστούμε που μας στηρίζετε. Συγγνώμη που περιμένατε τόσο καιρό. Είμαστε χαρούμενοι που μοιραζόμαστε αυτό το νέο ταξίδι μαζί σας.

Ο τίτλος του επερχόμενου άλμπουμ είναι “Mud days”.

Φωτογραφία: Γιάννης Χατζηαντωνίου
Artwork: Δήμητρα Βασιλείου
Μοντέλο: Πηνελόπη Μπράχου

Ημερομηνία κυκλοφορίας, συναυλίες, προπαραγγελίες και πολλά ακόμα έρχονται σύντομα…
Μείνετε συντονισμένοι!

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece