ONOMA ΑΛΜΠΟΥΜ: “Predator” – ACCEPT ETOΣ KYKΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996 ΕΤΑΙΡΙΑ: RCA/BMG Ariola ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Michael Wagener ΣΥΝΘΕΣΗΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Udo Dirkschneider
Κιθάρες – Wolf Hoffmann
Mπάσο – Peter Baltes
Τύμπανα – Michael Cartellone
Η δεκαετία των 90s αποτέλεσε δημιουργικό βάλτο για πολλά καθιερωμένα heavy metal συγκροτήματα που είχαν διαπρέψει τα προηγούμενα χρόνια. Μετά την έλευση του grunge και την άνοδο «εναλλακτικότερων» τάσεων, που έκλεψαν τα φώτα της δημοσιότητας από τα κραταιά συγκροτήματά των 80s, πολλές μπάντες έσπευσαν είτε να προσαρμόσουν τον ήχο τους πάνω στα νέα δεδομένα ή να πειραματιστούν με ήχους και στυλ λίγο διαφορετικότερα από αυτά που μέχρι τότε είχαν συνηθίσει το κοινό τους.
Το πρώτο μισό των 90s δεν άφησε ανεπηρέαστους τους Γερμανούς metal γίγαντες από το Solingen, τους ACCEPT. Οι ACCΕPT, που είχαν γράψει την δική τους λαμπρή ιστορία εντός των 80s, βρέθηκαν σε μία καθοδική πορεία, η οποία πρακτικά ξεκίνησε από το (πολύ καλό κατ‘ εμέ) “Eat the heat”, όπου ο frontman-σημαία του συγκροτήματος, Udo Dirkschneider είχε αποχωρήσει και την θέση του είχε αναλάβει ο Αμερικάνος David Reece. Το “Eat the heat” ξένισε το παραδοσιακό κοινό των ACCEPT, που βρήκαν περισσότερα ενδιαφέροντα ακούσματα στο προσωπικό ντεμπούτο του Udo Dirkschneider, με τίτλο “Animal house”, και το οποίο, σαν υλικό, προοριζόταν για το διάδοχο άλμπουμ του “Russian roulette” (1986) και δόθηκε στον τραγουδιστή προκειμένου να τα χρησιμοποιήσει για το άλμπουμ του.
Η απαξίωση του “Eat the heat”, έβαλε τους ACCEPT σε ένα στρόβιλο κρίσης, στέλνοντας παράλληλα το μήνυμα πως η πιο μελωδική και «εμπορική» τους πλευρά δεν ήταν το ίδιο αποδεκτή με το καταιγιστικό heavy metal παρελθόν τους. Σαν να μην έφτανε αυτό, ένας σοβαρός τραυματισμός του ντράμερ Stephen Kaufmann στην πλάτη, του στέρησε την θέση του πίσω από τα τύμπανα και αντικαταστάθηκε προσωρινά από τον Ken Mary (πρώην Chastain, Fifth Angel, Alice Cooper και House of Lords). Παράλληλα, μεγάλωναν ολοένα και περισσότερο οι εντάσεις του μεταξύ του τραγουδιστή David Reece με την υπόλοιπη μπάντα.
Η ατμόσφαιρα ήταν τόσο αρνητική που το συγκρότημα να σταματήσει τις δραστηριότητες του και να μπει στον πάγο επ’ αόριστο. Ο αεικίνητος Peter Baltes συμμετείχε στο “Savage amusement” των SCORPIONS, στο “Up from the ashes” του Don Dokken και στο “Face the truth” του John Norum τα επόμενα χρόνια. Ο κιθαρίστας Wolf Hoffmann αφιέρωσε τον χρόνο του στις αγαπημένες του εικαστικές τέχνες, ενώ ο Kaufmann ανέλαβε την παραγωγή ενός ζωντανού άλμπουμ των ACCEPT, με τίτλο “Staying a life” (1990) και με ηχογραφήσεις από την ιαπωνική περιοδεία του “Metal heart”, κάμποσα χρόνια πίσω. Αυτή η κυκλοφορία ήταν και η αφορμή να καθίσουν ξανά όλοι μαζί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να συζητήσουν μία ενδεχόμενη επανασύνδεση τους.
Τελικά η κλασική σύνθεση των Dirkschneider, Hoffmann, Kaufmann και Baltes επανασυνδέθηκε, με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσει ένα αξιόλογο comeback άλμπουμ με τίτλο “Objection overruled” (1993). Με το ηθικό αναπτερωμένο και το συγκρότημα να βρίσκει ξανά τον εαυτό του μετά από χρόνια, κυκλοφόρησαν αμέσως μετά το “Death row”, το οποίο, δυστυχώς, δεν έκανε την ίδια αίσθηση και παρ΄ όλο που είχε καλά στοιχεία, πέρασε λίγο χαμηλότερα στο ραντάρ των fans. Δεν ξέρω ποιο ήταν το αίτιο ή το αποτέλεσμα, αλλά οι διαφωνίες μεταξύ του Udo και του Wolf γύρισαν πάλι στο προσκήνιο και τα προβλήματα επανήλθαν. Σε αυτό το άλμπουμ, ο ντράμερ τους Stefan Kaufmann άφησε το συγκρότημα εξαιτίας του παλιού του τραύματος στην πλάτη.
Η τριάδα-πυρήνας που έμεινε στο συγκρότημα το επόμενο διάστημα άρχισε να δουλεύει στο επόμενο άλμπουμ το 1995 και επέλεξαν να το ηχογραφήσουν επί αμερικανικού εδάφους, χρησιμοποιώντας τα 16th Ave. Sound Studios σε μία από τις σημαντικότερες μουσικές πόλεις των ΗΠΑ, το Nashville. Τα συγκεκριμένα στούντιο δεν είχαν κάποια ιδιαίτερη σχέση με τον σκληρό ήχο. Ενδεικτικά, μέχρι τότε από εκεί τα πιο «σκληρά» άλμπουμ που είχαν κυκλοφορήσει, ήταν τα “In the Kingdom” του «χριστιανικού» metal σχήματος των WHITECROSS, το “Time to burn” των hard rockers GIANT και το “These days” των BON JOVI. Για την θέση πίσω από την κονσόλα, επιλέχθηκε ο παραγωγός και συμπατριώτης τους Michael Wagener. Εκτός από τον Udo στα φωνητικά, τον Hoffmann στις κιθάρες και τον Baltes στο μπάσο, επιστρατεύθηκε ο Αμερικάνος Michael Cartellone, με προϋπηρεσία στο διάσημο supergroup των DAMN YANKEES. Τους στίχους τους ανέλαβε, για μία ακόμη φορά, η σύζυγος του Wolf, Gaby Hoffmann, γνωστή και ως Deaffy.
Το νέο άλμπουμ τιτλοφορήθηκε “Predator”, θεωρητικά επειδή είχε έναν πιο heavy και επιθετικό ήχο, αλλά περίπλεξε κάπως την δημιουργική χημεία στο συγκρότημα. Μουσικά, τα κλασικά συστατικά των ACCEPT είναι εκεί: λίγο AC/DC με JUDAS PRIEST, λίγο παλιοί SCORPIONS αλλά υπάρχει και μία πινελιά από τα grooves των 90s. Υπάρχει η χαρακτηριστική κι αγαπημένη αγριοφωνάρα του Udo, οι κλασικότροπες αλλά και ανατολίτικες επιρροές του Hoffmann καθώς και μία πιο μοντέρνα προσέγγιση από τον Baltes, ο οποίος, επιπλέον, συνεισφέρει και φωνητικά σε τρία τραγούδια. Και δυστυχώς αυτή η πρωτοβουλία θεωρήθηκε από αρκετούς ως η «αχίλλειος πτέρνα» του άλμπουμ, όπως θα δούμε παρακάτω, καθώς φαίνεται να διαταράσσει την ροή του τελικού αποτελέσματος. Το “Predator” κυκλοφόρησε τριάντα χρόνια πριν, τον Ιανουάριο του 1996, και, δυστυχώς, έφερε στο φως την τοξικότητα και τις παθογένειες που σκούπιζαν όλη την προηγούμενη χρονιά κάτω από το χαλάκι.
Οι ACCEPT ξεκινούν με το τύπου AC/DC “Hard attack” και συνεχίζουν ακόμη ορμητικότερα με το “Crossroads”, ένα από τα τρία τραγούδια που τραγουδάει ο Baltes. Ακολουθεί το βαρύ “Making me scream”, με το επιθετικό “Diggin’ in the dirt” να ακολουθεί σε ένα groovy ύφος που δεν μας είχαν συνηθίσει οι ACCEPT. Μέχρι τώρα, ο ακροατής θα προσπαθεί να αποφασίσει αν έχει κάτι καλό στα χέρια του, το άλμπουμ δεν διαθέτει τον αξιομνημόνευτο ύμνο που θα καρφωθεί αυτόματα στο κεφάλι.
Το άλμπουμ συνεχίζει να παρουσιάζει διακυμάνσεις με τραγούδια όπως τα “Lay it down” και “It ain’t over yet”. Όχι, δυστυχώς αυτοί δεν είναι οι ACCEPT που ξέρουμε και αγαπάμε. To “Predator” πιο πολύ ακούγεται σαν ένα jam session που ηχογραφήθηκε επαγγελματικά, παρά σαν ένα συνολικό έργο που προσεγγίστηκε μεθοδικά και δουλεμένα. Το σκοτεινό, ομώνυμο “Predator” δίνει λίγο νεύρο, ξυπνώντας το αποκοιμισμένο λιοντάρι του Solingen, έρχεται και λίγο αγαπημένο speed με το “Crucified” και το ιλιγγιώδες riff του “Take out the crime” να φτιάξει η κατάσταση. Στο “Don’t give a damn”, που θυμίζει λίγο εποχή “Eat the heat”, οι ACCEPT παραμένουν λειτουργικοί και καθώς το άλμπουμ πλησιάζει στο τέλος του, ακούμε το αξιόλογο “Run through the night”, μόνο και μόνο για να κατακρημνιστεί το άλμπουμ στον τερματισμό του με το τελείως άκυρο κλείσιμο του “Primitive”, έναν ηχητικό αχταρμά που μιμείται τον Prince και την Janet Jackson, και την φωνή του Baltes να στέλνει για ύπνο και τον πιο υπομονετικό οπαδό της μπάντας.
Το τι έφταιξε μπορεί να το κρίνει ο καθένας, όμως για εμένα το “Predator” είχε τα λάθος ντραμς –πολύ άνευρος ο Castellone για τα δεδομένα των ACCEPT – , μία παραγωγή που δεν τους ταίριαζε – ένα από τα σπάνια ολισθήματα του Wagener -, αρκετά άχρωμα και εκνευριστικά filler τα οποία φαίνεται να γράφτηκαν στο πόδι και συνολικά μία ασύνδετη ακουστική εμπειρία που σε τίποτα δεν θυμίζει κάτι από τα κλασικά άλμπουμ τους.
Χωρίς συνοχή και αποπροσανατολισμένο συνθετικά, το “Predator” έσυρε άδοξα τους ACCEPT μέσα σε μία τρύπα από την οποία έκαναν να βγουν αρκετά χρόνια. Το άλμπουμ μπήκε σε διάφορα ευρωπαϊκά chart (υψηλότερη θέση στην Φινλανδία, στο νο. 27) αλλά η ζημιά είχε γίνει. Μετά από μικρό αριθμό εμφανίσεων για την προώθηση του δίσκου, οι ACCEPT διαλύθηκαν ξανά και επανεμφανίστηκαν για μερικές φεστιβαλικές εμφανίσεις και μια ιαπωνική περιοδεία το 2005, με τον Herman Frank στις δεύτερες κιθάρες και τον Stefan Schwarzmann στα ντραμς. Μετά από αυτό δεν δόθηκε συνέχεια και ο θρυλικός Udo αποχώρησε μια για πάντα από τους ACCEPT. Όμως, τον Μάιο του 2009, το συγκρότημα, με νέο τραγουδιστή στο πρόσωπο του Mark Tornillo (πρώην T.T.QUICK) επέστρεψε δριμύτερο στην δισκογραφία με ένα εντυπωσιακό άλμπουμ στο “Blood of the nations” (2010), όπου άρχισε ξανά να δίνει εντυπωσιακά δείγματα γραφής 14 ολόκληρα χρόνια μετά το κακόμοιρο “Predator”, κερδίζοντας πίσω με εμφατικό τρόπο τους fans που αποχαιρέτησε με τόσο άδοξο τρόπο το 1996.
Σάββατο βράδυ, η πρώτη μας ανταπόκριση για το 2026, είναι γεγονός. Ο λόγος; Το συμφωνικό metal σχήμα των MEDEN AGAN, κλείνει 20 χρόνια παρουσίας στη σκηνή. Κι όμως, συμβαίνει! Καμιά φορά χρειάζονται τέτοιες υπενθυμίσεις, προκειμένου να συνειδητοποιήσει κάποιος πως περνάνε τα χρόνια. Περνάνε όμορφα, το μόνο σίγουρο! Θα πούμε παρακάτω για αυτά τα 20 χρόνια. Στο πλευρό τους οι THE SILENT WEDDING και οι SENSES. Η προσέλευση κόσμου, ικανοποιητική θα έλεγα εγώ, δεδομένου ότι έπαιζαν και άλλα τοπικά live. Κακά τα ψέματα, δεν μπορούμε όλοι να βρισκόμαστε παντού. Αρκετά όμως με αυτά, πάμε στο δια ταύτα γιατί το βράδυ του Σαββάτου, γίνανε πράγματα!
Πρώτοι στη σκηνή οι SENSES. Να πω την αμαρτία μου, δεν είχα ιδέα τι παίζανε, ήξερα απλά το όνομα, κάπου είχα δει και το λογότυπο, ως εκεί. Τι έχουμε εδώ; Έχουμε hard’n’heavy που πατάει τόσο στη παραδοση όσο και στο σήμερα. Καλεσμένη η Έφη από EUPHROSYNE σε ένα κομμάτι κιόλας. Ωραία λεπτομέρεια το σκαμπό και το χιούμορ εν γένει του τραγουδιστή. Ωραία πινελιά το φινάλε ενός κομματιού με το breakdown του “Domination”, αλλά και η διασκευή του “I might lie” του Andy Taylor. Λόγω τεχνικού προβλήματος στο in ear του τραγουδιστή αλλά και στο ταμπούρο, υπήρξε ένα χρονικό κενό στην εμφάνιση τους, που πήγε πίσω το πρόγραμμα, αλλά δεν επηρεάστηκε ιδιαίτερα η καλή τους διάθεση, κάθε άλλο! Κάτι που φυσικά μόνο υπέρ τους είναι. Το πρόσημο θετικό ξεκάθαρα, μπράβο!
Εν συνεχεία, οι THE SILENT WEDDING. Σπουδαία prog/power ΜΠΑΝΤΑΡΑ της σκηνής μας, από αυτές που πρέπει να αγκαλιάζουμε όσο πιο πολύ γίνεται. Μια ακόμα, πιο περιορισμένη χρονικά, σπουδαία εμφάνιση για το σχήμα αυτό που τόσο με έχει κερδίσει. Όλη η μπάντα είναι σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή, που πραγματικά όπου κι αν τη πετάξεις, θα πάρει κεφάλια. Ειδικά όταν το τελευταίο τους εξαιρετικό άλμπουμ “Ego path” έχει αγκαλιαστεί τόσο από τον κόσμο. Μεγάλη υπόθεση να έχεις κομματάρες, ειδικά σε αυτό το είδος.
Για την ιστορία, είχαμε το “Ego path” με τη μερίδα του λέοντος στο set (“Time of darkness”, “The sea of fate”, “Point of no return”, “Stealing the sun”, “Reveal the rain”, “Song of the dead”), ενώ φυσικά τιμήθηκε και το “Enigma eternal” (“Shadows and dust”, “The endless journey”, “Catharsis” και το σπαραξικάρδιο “Loneliness” – αφιερωμένο σε όσους “έφυγαν”). Πανέμορφη στιγμή, η παρουσία των παιδιών των μελών της μπάντας στον εξώστη, με τον μπροστάρη αυτής Μάριο Καραναστάση, να λέει “ό,τι κάνουμε σε αυτή τη σκηνή, είμαστε πρότυπο για τα παιδιά”. Ουδέν αληθέστερον τούτου.
Και κάπως έτσι, βρισκόμαστε ενώπιον του κυρίως πιάτου. MEDEN AGAN. 20 χρόνια, 5 studio δίσκοι, 5 διαφορετικές (μαζί με την «καινούργια») φωνές. Λέμε «καινούργια», διότι η Ελένα Στρατηγοπούλου που τραγούδησε, ανέλαβε τα φωνητικά μόνο για το επετειακό αυτό live. Νομοτελειακά, λοιπόν, υπήρξε μια άλφα αμηχανία, μιας και εκτός του ότι καλούνταν να γεμίσει την μακροβιότερη προκάτοχο, πάνω που εκείνη είχε αρχίσει να δένει με το κοινό της μπάντας. Φυσικά, αγκαζέ με τη στιβαρή παρουσία του Μπάμπη Τσολάκη (FRAGILE VASTNESS) πίσω από τα τύμπανα, παρουσιάστηκαν στο κοινό. Η «νέα» λοιπόν φωνή, έχει ένα ελαφρώς πιο “ροκάδικο” γρέζι, παρότι στο ίδιο λυρικό μήκος κύματος με τις προκατόχους (εδώ βοηθάει και η θητεία στους FRAGILE VASTNESS). Αυτό στις παλιότερες συνθέσεις, σαφώς δίνει ένα άλλο χρώμα, ενώ η ίδια ξεκάθαρα είναι άρτια εκτελεστικά.
Η διασκευή στο “Maniac” με Δημήτρη Γιαννακόπουλο έδωσε μια πιο διασκεδαστική νότα στη βραδιά, ενώ ο Ηλίας Ζούνης από KARMA VIOLENS στα “Portal of fear” και “Sickness”, έδωσε ξεκάθαρα το δικό του πιο ακραίο στίγμα. Το encore ξεκίνησε με το θρυλικό “The show must go on” των QUEEN σε μια διασκευή κοντά στο ύφος της μπάντας. Φωνητικά οι γραμμές του κορυφαίου frontman που υπήρξε ποτέ, τιμήθηκαν όπως τους έπρεπε, Τίτλους τέλους έριξε το “Lustful desires” από το “Lacrima dei”, που ήταν το παλαιότερο άλμπουμ που τιμήθηκε.
Πρέπει όμως να εκφράσω και μία απορία μου, παρατήρηση, όπως θέλετε πείτε το σχετικά με αυτή την καθ’ όλα επαγγελματική και άρτια εμφάνιση. Όταν παίζεις επετειακή συναυλία, θεωρώ δεδομένο ότι τιμάς όλες τις περιόδους σου. Κι όμως, οι επιλογές στάθηκαν κυρίως στα τελευταία άλμπουμ “My name is Katherine” (“Moth”, “Rejection”, “Trapped”, “Confident”, “Beyond any suspicion”, “Shedding”) και “Catharsis” (“No escape”, “The purge”, “Cleanse their sins”). ενώ τα δύο πρώτα άλμπουμ, έλαμψαν δια της απουσίας τους (“Illusions”, “Erevos aenaon”). H μπάντα μπορεί ξεκάθαρα να αποδώσει το υλικό, από τεχνικής άποψης, οπότε, γιατί να μην δοθεί αυτό το έξτρα χρώμα, έστω μιας επιλογής από τα πρώτα βήματα, προκειμένου να υπερτονιστεί η εξέλιξη από τότε μέχρι σήμερα; Βέβαια, ίσως σε αυτό να είχε να κάνει και ο λίγος χρόνος που είχαν με την τραγουδίστρια που κλήθηκε να “βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά”…
Τέλος πάντων, τροφή για σκέψη όλα τα παραπάνω κι ευχές για τα καλύτερα εκ μέρους ROCK HARD για αυτά τα 20 χρόνια. Στα επόμενα με υγεία!
Υ.Γ.: Τουλάχιστον άκομψο εκ μέρους κοινού ότι χρειάστηκε να κάνει διπλή παρατήρηση για το κάπνισμα η τραγουδίστρια των MEDEN AGAN. Λίγος σεβασμός δεν βλάπτει.
Ο Σάκης Φράγκος, ξεκινά τον τέταρτο κύκλο του Rock Hard – The Pod και στο έκτο επεισόδιο κάνει το δεύτερο μέρος της ανασκόπησης των κυκλοφοριών που βγήκαν τους οχτώ τελευταίους μήνες του 2025.
Ελάτε μαζί μας, στον τέταρτο χρόνο του Rock Hard – The Pod, γραφτείτε στο κανάλι μας και θα έρθουν πολλές ακόμα μεταλλικές ιστορίες.
Δεδομένο πρώτο: Η μουσική βιομηχανία τρέχει με απλησίαστες ταχύτητες και «καταπίνει» σαν τη Χάρυβδη όποιον είναι ανεπαρκής ή αδυνατεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Αμφιβάλει κανείς ως προς αυτό;
Δεδομένο δεύτερο: Συχνά, κοινό και Τύπος αποθεώνουν τη μετριότητα. Ο πήχης των standards φτάνει στο πάτωμα, ο ακροατής μοιάζει να έχει υποστεί λοβοτομή και χαρίζεται απλόχερα η κολακεία για λόγους ΜΗ μουσικούς. Αλήθεια ή ψέμα;
Τις απαντήσεις τις γνωρίζουμε όλοι. Όπως γνωρίζουμε ότι υπάρχουν και οι τρανταχτές εξαιρέσεις. Κάποιοι που όχι μόνον νικούν το «τέρας» μένοντας στην επιφάνεια, αλλά οδηγούν τις εξελίξεις. Κάποιοι που δεν συμμετέχουν στο «γαϊτανάκι» της αβάσιμης κολακείας, αλλά αναγκάζουν όλα τα βλέμματα να πέσουν επάνω τους αποκλειστικά χάρις στο πλέριο ταλέντο τους.
Οι Αθηναίοι TRIUMPHER είναι ένα τέτοιο γκρουπ. Εμφανίστηκαν «από το πουθενά» μόλις τέσσερα χρόνια πριν, ανδρώθηκαν κάνοντας όχι βήματα αλλά άλματα μπροστά και πλέον, από εκεί που ντύνονταν τα σπάργανα της ελληνικής metal σκηνής, θεωρούνται το νέο μεγάλο όνομα στο παγκόσμιο στερέωμα του επικού heavy metal.
Το Rock Hard άκουσε προσεκτικά τα οκτώ κομμάτια από τα οποία αποτελείται το “Piercing the heart of the world”, τα αναλύει ξεχωριστά και καταλήγει στη δική του ετυμηγορία. Θα μπορέσουν άραγε οι TRIUMPHER να ισοφαρίσουν σε αξία τις δύο προηγούμενες κυκλοφορίες τους; Ή μήπως είναι ΤΟΣΟ ικανοί, ώστε να τις ξεπεράσουν;
Για να δούμε!
ΠΛΕΥΡΑΑ’
“Black blood” “Behold the Great Lion, on abyss’s edge…”
Από την αρχή της πορείας τους, οι TRIUMPHER κατηγορούνται από μια ισχνή μερίδα ακροατών για έλλειψη προσωπικότητας. Τους θεωρούν στείρους αντιγραφείς των MANOWAR, δίχως όπως φαίνεται να μπορούν (ή να θέλουν – οι κατήγοροι εννοείται) να ξεχωρίσουν τις πάμπολλες μουσικές επιρροές του γκρουπ. Γι’ αυτό, το πρώτο single του “Piercing the heart of the world”, το ΕΠΟΣ “Black blood”, είναι η καλύτερη απάντηση, βουλώνοντας τα στόματα όσων «στάζουν χολή». Το μαύρο σαν πίσσα clip ας μιλήσει από μόνο του… Καλύτερη έναρξη, δε θα μπορούσα να φανταστώ!
“Destroyer” “Arch of my triumph, the gospel of hate, the core of the essence of Man!”
Οι TRIUMPHER σε ένα πεδίο όπου είναι κυρίαρχοι: Αυτό της δημιουργίας πραγματικά ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΥ heavy metal. Τα πρώτα δείγματα τα έδειξαν με κομμάτια όπως το “The thunderer” και το “I wake the dragon (Promachos)”. Νομίσαμε δε, ότι στο σαρωτικό, οργισμένο “Arrival of the avenger”, έπιασαν… ταβάνι. Πόσο λάθος κάναμε! Ο ερχομός του “Destroyer” αποδεικνύει ότι ο πήχης της… βαρβαρότητας, έχει το περιθώριο να ανέβει κι άλλο! Μπορείς να φανταστείς ένα “Kill with power” μετά από χρήση αναβολικών και πολύμηνη ωμοφαγική δίαιτα, διανθισμένο με χορωδίες a la RHAPSODY και τον Ritchie Faulkner στην lead κιθάρα; Αν ναι, εγώ σου υπογράφω, προς συμπλήρωση, πως από την πώρωση θα θες να κομματιάσεις λαμαρίνες με τα ίδια σου τα δόντια!
“The mountain throne” “No lament, no grief, no remorse…”
Ίσως το πιο TRIUMPHER κομμάτι από καταβολής μπάντας, με την υπογραφή του drummer Άγη Τζουκόπουλου. Να μια πτυχή του ταλέντου του νεαρού μουσικού που δεν την ήξερα, δεν την περίμενα και κατά την άποψή μου, επιβάλλεται να την επεκτείνει! Επικό heavy/black metal σε δύο tempi (μεσαίες ταχύτητες στο πρώτο μισό, γρήγορες στο δεύτερο), με το συγκρότημα να κρύβει με κάλλιστο τρόπο τις επιρροές του. Η χρήση του πιάνου στο refrain συνεισφέρει στο περαιτέρω «άπλωμα» του ήχου και χαρίζει μια γλυκιά λυρικότητα, ενώ το απόλυτο highlight δεν είναι άλλο από το solo στο μπάσο, που ακροβατεί μεταξύ Joey DeMaio και Baron Blood (NECROMANTIA). “Glorious”, που λένε και στα χωριά!
“Ithaca (Return of the eternal king)” “They’re calling me home, through the wind’s mighty blow!”
Έλειπε, από το «οπλοστάσιο» του γκρουπ, μια τέτοια στιγμή. Αργό κομμάτι, υποβλητικό στην αρχή, παίρνει το δικό τους “Europa Victrix” (το οποίο, εν αντιθέσει με το τι πιστεύουν αρκετοί, ΔΕΝ είναι εισαγωγή αλλά πλήρης σύνθεση) και το ενώνει με τις μπαλάντες των MANOWAR. Δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο θα «κερδίσει» τον ακροατή με την πρώτη ακρόαση αλλά όταν το καταφέρει, έχει όλα τα φόντα να γίνει πολύ αγαπημένο. Σημείο αναφοράς, φυσικά, η θεόρατη ερμηνεία στα φωνητικά. Το εντελώς “live” finale, θα λειτουργήσει άψογα σε συναυλιακές συνθήκες.
Photo by Daisy Chain
ΠΛΕΥΡΑΒ’
“Vaults of Immortals” “A silver tear, from Heaven’s eye…”
Η δεύτερη σύνθεση του Άγη, κάτι σαν δίλεπτη εισαγωγή του “Flaming sword”. Πιάνο, πλήκτρα, «μουντή» ατμόσφαιρα και θεατρικότητα στη φωνή, ξαναφέρνουν στο προσκήνιο τους ICED EARTH της περιόδου 1990 με 1995, σε ένα ιντερλούδιο που θα μπορούσε πανεύκολα να ανήκει στο “Burnt offerings”. Ό,τι πρέπει για τον σκοπό που γράφτηκε.
“Flaming sword” “Wrath of the righteous that none shall defy!”
«Κουκιά μετρημένα»… Άλλη μια απόδειξη του πόσα χρωστά ένα ιδίωμα στον Joey DeMaio και στον Quorthon. Υμνικό heavy metal, στακάτο, με ισόποσα μοιρασμένη αγάπη για τους MANOWAR και τους BATHORY κι εμφατικό, αφηγηματικό τελείωμα. Αν και δεν έχει το εύκολο, συναυλιακό refrain, μπορεί να εξελιχθεί σε δυνατό “live favorite” (Πελοποννησιακή διάλεκτος), λόγω ρυθμού. Η «χειρότερη» (χεχε) σύνθεση του δίσκου, που πολλοί θα έδιναν νεφρό για να τη γράψουν.
“Erynies” “Waving the torches of Mania”
Επιτέλους! Ένα τραγούδι που οι TRIUMPHER χρωστούσαν πρωτίστως στον εαυτό τους. Κι αυτό γιατί, ενώ οι επιρροές από το majestic black metal ανέκαθεν υπήρχαν διάχυτες στη μουσική τους, περνώντας πάντα μέσα από το προσωπικό τους «φίλτρο», ουδέποτε είχαν ακουστεί πεντακάθαρα! Οι «Ερινύες» είναι ένα γνήσιο τέκνο των EMPEROR, ένας φόρο τιμής στο “With strength I burn” και το “I am the black wizards”, με εφιαλτικά φωνητικά και εντυπωσιακό μπάσο κάτω από ξέφρενες κιθάρες. Το τέλειο black metal για όσους δεν ακούν black metal, διά χειρός Χριστόφορου Τσακιρόπουλου, φυσικά.
“Naus Apidalia” (I. “The Muse and the Tale”II. “Hypnos”III. “Hymn to Poseidon”IV. “Penelope’s weaving”) “Sing in me, Muse, unveil thy story of the man that has wondered at sea…”
Το “Rime of the ancient mariner”, εάν βρισκόταν σε άλμπουμ των ICED EARTH! Με την απαραίτητη σπονδυλωτή δομή, το εξίσου απαραίτητο ατμοσφαιρικό – «κινηματογραφικό» πέρασμα στο μέσον, Maiden-ικά ματζόρε, ονειρικό “moreisless, lessismore” solo από τον Μάριο Πετρόπουλο και φωνητικά που ατσαλώνουν μέχρι και πλαστελίνη! Μια ιδανική, διάρκειας δέκα περίπου λεπτών, αυλαία, για τούτο το αραβούργημα.
Τι άλλο μου έκανε εντύπωση στο “Piercing the heart of the world”:
Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Ο Αχιλλέας Καλαντζής, κιθαρίστας των VARATHRON, δούλεψε αριστοτεχνικά στην κονσόλα, κατανοώντας πλήρως το όραμα του γκρουπ. Το “Piercing…” διαθέτει έναν ΤΕΡΑΣΤΙΟ ήχο, ένα ευρύ ηχοτοπίο όπου οι νότες δεν «ασφυκτιούν», τα πάντα ακούγονται πεντακάθαρα και, εξίσου σημαντικό αυτό, το τελικό αποτέλεσμα είναι πολύ φιλικό και ξεκούραστο στο αυτί.
Η ΑΠΟΔΟΣΗ, ΤΟ «ΔΕΣΙΜΟ» ΤΗΣ ΜΠΑΝΤΑΣ
Ο νέος δίσκος είναι η κορωνίδα της αδιαμφισβήτητης «χημείας» μεταξύ των μελών της. Μια θεαματική παράσταση για πέντε, εξίσου πρωταγωνιστικούς, ρόλους.
Στα φωνητικά, ακούμε τον εντυπωσιακότερο τραγουδιστή μιας ολόκληρης γενιάς. Ο Mars συναντάται σ’ένα από μικροφώνου ρεσιτάλ, με προφορά και άρθρωση για audiobook, άνεση ακόμη κι όταν «τεντώνονται» οι ερμηνείες σε δυσθεώρητα ύψη και θεατρικότητα όπου και όσο πρέπει. Αψεγάδιαστος.
Στις κιθάρες, το καλύτερο δίδυμο που διαθέτει αυτήν την στιγμή η metal σκηνή της χώρας παίζει λιτά, ουσιαστικά, επιβεβαιώνοντας όλους εμάς που πιστεύουμε ακράδαντα ότι ένας βιρτουόζος είτε παίξει μία, είτε χίλιες νότες, θα ξεχωρίσει από τον σωρό. Και το κυριότερο, δεν «πολτοποιείται» η υπόσταση κάθε κιθαρίστα ξεχωριστά. Δε χάνεται η αναγνωρισιμότητα. Μεγάλο επίτευγμα αυτό.
Όσο για το rhythm section; Από «ραχοκοκαλιά» όπως είναι ο συνήθης ρόλος του, μετατρέπεται σε ουσιώδη συμπρωταγωνιστή, αποτελούμενο από δυο μουσικούς αποφασισμένους να αλλάξουν τις ισορροπίες και να κλέψουν όλη τη λάμψη. Χαλάλι τους!
ΤΟ ARTWORK Υπέροχη δουλειά. Με έμφαση στη λεπτομέρεια, ιδιαίτερα εύστοχη ως προς την αποτύπωση του στιχουργικού περιεχομένου και τέλειο συνδυασμό χρωμάτων. Αν δεν κάνω λάθος, είναι η πρώτη φορά που βλέπω έργο της Mars Triumph Arts διά χειρός Αναστασίας Ζιαζοπούλου και αν δεν υπήρχε η υπογραφή της, ουδείς θα καταλάβαινε πως αυτή είναι η δημιουργός κι όχι ο ήδη γνωστός για την ικανότητά του στη ζωγραφική, Mars Triumph.
Και ποιο είναι το γενικότερο συμπέρασμα;
Αν το “Storming the walls” και το “Spirit Invictus” ήταν οι προάγγελοι της είδησης, το “Piercing the heart of the world” είναι η ίδια η είδηση. Με έμπνευση ζηλευτή από εχθρούς και φίλους, οι TRIUMPHER μοιάζουν με άλογο που καλπάζει προς τον… θρίαμβο. Έρχονται να γράψουν τη δική τους ιστορία στο μεταλλικό γίγνεσθαι και καταθέτουν ένα διαχρονικό αριστούργημα. Όσο για τον συντάκτη που γράφει τούτες τις γραμμές, δίχως διάθεση κομπορρημοσύνης μιας και τα γεγονότα είναι λίγο-πολύ γνωστά πια… Είναι ωραίο πράγμα να μην ποντάρεις σε «κουτσά άλογα», έτσι δεν είναι;
(10 / 10)
Δημήτρης Τσέλλος
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: TRIUMPHER ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Piercing the heart of the world” ΕΤΑΙΡΕΙΑ: No Remorse Records ΣΥΝΘΕΣΗ:
Στέλιος Ζούμης – Μπάσο
Άγης Τζουκόπουλος – Τύμπανα
Μάριος Πετρόπουλος – Κιθάρες
Χριστόφορος Τσακιρόπουλος – Κιθάρες
Αντώνης “Mars Triumph” Βάιλας – Φωνητικά ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΜΠΑΝΤΑΣ: Βandcamp Facebook Spotify Instagram YouTube ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ: Officialsite Facebook
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ:
“Storming the walls” (Floga Records, 2023)
“Spirit Invictus” (No Remorse Records, 2024)
“Piercing the heart of the world” (No Remorse Records, 2025)
Οι SOEN παρουσιάζουν το τέταρτο single τους, το ατμοσφαιρικά σκοτεινό ‘Indifferent’, μέσα από το επερχόμενο στούντιο άλμπουμ τους, “Reliance”, το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει αυτή την Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου, μέσω της Silver Lining Music. Για προ-παραγγελίες επισκεφθείτε το συγκεκριμένο σύνδεσμο.
«Το ‘Indifferent’ αφορά το πώς η εξάρτηση καταλήγει σε απουσία. Το ήσυχο σοκ της συνειδητοποίησης ότι ο άνθρωπος πάνω στον οποίο στηριζόσουν δεν είναι πλέον εκεί συναισθηματικά», εξηγεί ο τραγουδιστής και frontman JoelEkelöf.
«Με τη συνδρομή του εξαιρετικού κουαρτέτου εγχόρδων Atlantis, το τραγούδι αφήνει την ένταση και την εγκράτεια να μιλήσουν δυνατότερα από τον θυμό. Η σύνδεση ενέχει ρίσκο, αλλά αξίζει την προσπάθεια», προσθέτει ο ιδρυτικό μέλος και ντράμερ MartinLopez.
Το ‘Indifferent’ αποτελεί έναν σύγχρονο, υπέροχα ενορχηστρωμένο θρήνο για την απώλεια της αγάπης, που στηρίζεται στην ισχύ των εγχόρδων, του πιάνου και της θαυμάσιας φωνής του Ekelöf. Το βίντεο παρουσιάζει μια γυναίκα χορεύτρια, μεταμορφωμένη σε χαρακτήρα βγαλμένο από το εικαστικό του άλμπουμ “Reliance”, με το μακιγιάζ και το κοστούμι της να αντανακλούν το κεντρικό θέμα, καθώς συνδυάζει την κομψότητα με ωμές εκφράσεις λύπης και πόνου σε απόλυτη σύμπνοια με τη μουσική.
Δείτε/ακούστε το ‘Indifferent’ στον αντίστοιχο σύνδεσμο – βίντεο σε σκηνοθεσία και μοντάζ Paul M Green.
Με το “Reliance”, το έβδομο στούντιο άλμπουμ τους, η σουηδική progressive metal δύναμη, με αιχμή του δόρατος τον Joel Ekelöf (φωνητικά) και τον Martin Lopez (τύμπανα), συνεχίζει να ανακαλύπτει εντυπωσιακά νέες διαδρομές στον χώρο ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, την ένταση και την ηρεμία, το βάρος και την κατευναστική ομορφιά. Με την αβίαστη πορεία του μέσα από βαθιά ανθρώπινες συναισθηματικές περιοχές, η μουσική των SOEN εξακολουθεί να εξερευνά τον νου, την καρδιά και την ψυχή με διορατικότητα και αίσθημα ευθύνης – και με μια επιπλέον δόση δύναμης.
Με τους LarsEnok Åhlund (πλήκτρα & κιθάρα), CodyLeeFord (κιθάρα) και StefanStenberg (μπάσο) να στέκονται δίπλα στον Ekelöf και τον Lopez, η πλούσια και αδιάλειπτη εξέλιξη του ήχου των SOEN απογειώνεται.
Το πρώτο single, ‘Primal’, είναι μια προκλητική, ηχηρή κραυγή που περιγράφει τη διαρκή υπαρξιακή σύγκρουση ανάμεσα στο ανθρώπινο πνεύμα και τον σύγχρονο κόσμο. Το δεύτερο single, ‘Mercenary’, μεταφέρει το βάρος της κληρονομημένης βίας και το προσωπικό τίμημα της πεποίθησης με αφοπλιστική διαύγεια. Το πρόσφατο τρίτο single, ‘Discordia’, οδηγεί τον ακροατή σε μια μουσική εξερεύνηση, όπου σκοτεινές λυρικές στιγμές συνυπάρχουν με συντριπτικά κύματα ασταμάτητης έντασης. Δείτε/ακούστε τα singles στον αντίστοιχο σύνδεσμο. (Βίντεο ‘Primal’ και ‘Mercenary’ από Freakshot Film, βίντεο ‘Discordia’ από τη Linda Florin).
Οι SOEN ετοιμάζονται για μια φορτωμένη χρονιά το 2026, έχοντας ανακοινώσει μια headline περιοδεία 16 εμφανίσεων σε Σουηδία, Δανία, Νορβηγία και Φινλανδία, καθώς και μια σειρά δυνατών εμφανίσεων σε καλοκαιρινά φεστιβάλ. Μετά τις πρόσφατες επιτυχημένες περιοδείες τους, οι φίλοι της μπάντας μπορούν να αναμένουν μια ακόμη πιο έντονη live εμπειρία, καθώς οι SOEN φέρνουν στη σκηνή τον χαρακτηριστικό συνδυασμό δύναμης, ακρίβειας και συναισθήματος.
Το “Reliance” θα κυκλοφορήσει αυτή την Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου, μέσω της Silver Lining Music. Θα είναι διαθέσιμο σε CD, βινύλιο 12” σε μαύρη και έγχρωμες εκδόσεις, σε ψηφιακές μορφές καθώς και σε ειδικά D2C προϊόντα και πακέτα. Για προ-παραγγελίες, επισκεφθείτε τον αντίστοιχο σύνδεσμο.
Στοχαστικό, προκλητικό, όμορφο και σκληρό, το Reliance είναι ένα ταξίδι που πρέπει να κάνει κανείς.
«Χωρίς αμφιβολία, το RELIANCE διαμορφώνεται σε ακόμη έναν απόλυτο SOEN δίσκο.» – FISTFUL OF METAL
«Το RELIANCE μετατρέπεται σε έργο τέχνης, αντλώντας από τις καλύτερες στιγμές των Opeth, Anathema και Katatonia» – METAL HAMMER
«Εντυπωσιακό» – CLASSIC ROCK
«Οι prog βιρτουόζοι από τη Σουηδία, γνωστοί για την εξαιρετικά μελωδική τους προσέγγιση, παραδίδουν ακόμη μια κορυφαία στιγμή. Το Reliance αποδεικνύεται εξίσου καθηλωτικό με τους ρηξικέλευθους προκατόχους του. 9,5/10.» – HARDLINE
«Γιατί αυτή η μπάντα δεν είναι πιο γνωστή αποτελεί ένα από τα μεγάλα μυστήρια της ζωής.» – RECORD COLLECTOR
«Η ομορφιά του “Reliance” βρίσκεται στην αμεσότητά του, δημιουργώντας μια διαρκή εντύπωση ως το πιο προσιτό άλμπουμ των Soen έως σήμερα.» – FIREWORKS
«Η δεξιοτεχνία των μουσικών είναι υποδειγματική σε όλη τη διάρκειά του.» – PROG
“Reliance” Track Listing:
Primal
Mercenary
Discordia
Axis
Huntress
Unbound
Indifferent
Drifter
Draconian
Vellichor
Παραγωγή, ηχογράφηση και μίξη από τον Alexander Backlund στα Fascination Street Studios.
Mastering από τον Tony Lindgren.
SOEN: Joel Ekelöf – φωνητικά Martin Lopez – ντραμς Lars Enok Åhlund – πλήκτρα & κιθάρα Cody Ford – Lead κιθάρα
Stefan Stenberg – μπάσο
Τον Rafael Agostino τον γνώριζα ως πληκτρά των ARMORED DAWN και ξαφνιάστηκα όταν έπεσε στα χέρια μου η δουλειά των HALL OF GODS με τίτλο “A tribute to the Gods of music”, όπου έχοντας πολύ γνωστούς heavy metal τραγουδιστές/καλλιτέχνες (Zak Stevens, Ralf Scheepers, Chris Caffery, Snowy Shaw, Ronnie Romero κτλ), έφτιαξε συνθέσεις που συνδύαζαν κλασικά κομμάτια του Mozart, του Beethoven και άλλων, με metal συνθέσεις, οπότε δεν άργησα κι εγώ να επικοινωνήσω μαζί του να ζητήσω να μάθω περισσότερες λεπτομέρειες γι’ αυτό το πολύ φιλόδοξο σχέδιο. Διαβάστε περισσότερα…
Έμαθες drums, κιθάρα, πιάνο, keyboards… Πώς επηρέασε η ενασχόληση με πολλά όργανα τον τρόπο που συνθέτεις σήμερα; Ξεκίνησα τη μουσική μου πορεία στα 12 παίζοντας drums, στα 14 κιθάρα και στα 15 keyboards. Τις περισσότερες φορές ξεκινάω να γράφω ένα τραγούδι στο πιάνο, αλλά όταν χρειάζομαι ένα πραγματικά “βαρύ” μέρος, πηγαίνω στην κιθάρα, και αν χρειάζομαι ένα ρυθμικό μέρος πάω στα drums. Είναι μια γρήγορη διαδικασία… με βοηθάει πολύ στη δημιουργία. Ίσως έχω περισσότερες δεξιότητες στο πιάνο, οπότε όλη η μουσική δομή, όπως αρμονίες και θέματα, τη φτιάχνω στο πιάνο.
Ηχογράφησες το 2015 στο στούντιο του TommyHansen. Πώς επηρέασε αυτή η συνεργασία με έναν τόσο θρυλικό παραγωγό τον τρόπο που προσεγγίζεις σήμερα την παραγωγή στο στούντιο;
Ήταν καταπληκτικό, γιατί το παρατσούκλι του Tommy είναι “Mr. Hammond”. Ήταν αστείο, γιατί την πρώτη μέρα ήμουν λίγο αγχωμένος – πρέπει να “κατακτήσεις” το Hammond. Είναι ένα σπουδαίο όργανο που συνδυάζει την τεχνική του πιάνου με την επιθετικότητα της κιθάρας, οπότε μετά την πρώτη ηχογράφηση έτρεμα. Τότε ο Tommy πήγε στο Hammond για να μου δείξει πώς να παίξω ένα μέρος κι άρχισε να τρέμει κι εκείνος. Και μου είπε: “τώρα ξέρω τι νιώθεις, δεν είναι νευρικότητα, είναι αδρεναλίνη” (γέλια). Ο τρόπος που έκανε παραγωγή με επηρέασε πολύ, ένα old-school στυλ παραγωγής, όπου έχεις μόνο τρεις ευκαιρίες να κάνεις ένα καλό take· διαφορετικά αλλάζεις την ενορχήστρωση σε κάτι που μπορείς να παίξεις πιο εύκολα. Σπουδαίος παραγωγός και σπουδαίος άνθρωπος. Ακόμη έχουμε επαφή μετά από 10 χρόνια.
Το project HALL OF GODS ξεκίνησε το 2021. Πώς γεννήθηκε η αρχική ιδέα;
Έγραψα το πρώτο τραγούδι το 2021, και όταν μεγαλώνεις είναι πολύ δύσκολο να βρεις ανθρώπους για να φτιάξεις μπάντα, γιατί γινόμαστε πιο απαιτητικοί και πιο “εκλεκτικοί”. Η πρώτη ιδέα ήταν να προσκαλέσω κάποιους φίλους και τον αδερφό μου που παίζει drums, αλλά όλοι βρίσκονταν σε διαφορετικό σημείο της ζωής τους, και για μένα ήταν η ιδανική στιγμή να κάνω το δικό μου πράγμα, γιατί παίζω σε μπάντες από το 2000 και ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να δείξω τη δική μου μουσική… Οπότε αποφάσισα να τελειώσω το τραγούδι μόνος μου και κάλεσα τον Zak Stevens να ηχογραφήσει τα φωνητικά.
Πολλά metalprojects έχουν αναφορές στην κλασική μουσική, αλλά οι HALLOFGODS πηγαίνουν πολύ βαθύτερα. Ποιος ήταν ο στόχος σου εξαρχής; Tribute, επαναπροσέγγιση ή κάτι άλλο; Είναι όντως ένα είδος tribute, αλλά άλλαξα τόσα πολλά από τα αρχικά έργα που αν οι συνθέτες ήταν ζωντανοί, πιθανότατα θα με μήνυαν όχι για τα δικαιώματα, αλλά επειδή τροποποίησα τα έργα τους (γέλια). Μερικές φορές αλλάζω μελωδίες και αρμονίες για να ταιριάζουν καλύτερα στο metal ύφος. Δεν είναι απλώς “παίζω κλασική μουσική με κιθάρα”. Επίσης όλοι οι στίχοι και το concept γράφτηκαν για να χτίσουν αυτήν την ατμόσφαιρα. Υπάρχουν τόσες σπουδαίες ιστορίες πίσω από αυτούς τους συνθέτες. Και από μουσικής πλευράς, όλες οι ενορχηστρώσεις παίζονται αληθινά. Ποτέ δεν έγραψα ορχηστρικό μέρος σε υπολογιστή. Προτιμώ να απλοποιώ ορισμένα μέρη παρά να παίζω ακριβώς ό,τι υπάρχει στην παρτιτούρα.
Photo by Ana Days
Ηχογράφησες όλα τα όργανα μόνος σου. Ποιες προκλήσεις και ποια οφέλη έχει το να κουβαλάς όλο το βάρος του project;
Πιστεύω ότι υπάρχουν περισσότερα οφέλη. Είναι πιο εύκολο να δουλέψεις υπέρ του τραγουδιού χωρίς εγωισμό για κάποιο συγκεκριμένο όργανο. Μπορώ πραγματικά να δουλέψω υπέρ του τραγουδιού και όχι για να δείξω δεξιοτεχνία… Οι προκλήσεις: δεν είναι τόσο εύκολο να βρεις δισκογραφική όταν είσαι μόνος, γιατί ξέρουν ότι η πιθανότητα για touring είναι μικρότερη, όπως και η απόσβεση της επένδυσης…
Πώς επέλεξες τους guest τραγουδιστές για κάθε κομμάτι; Υπήρξαν αρνητικές απαντήσεις;
Έψαχνα τραγουδιστές που με κάποιο τρόπο είχαν υπάρξει μέρος της μουσικής μου διαδρομής και των επιρροών μου… Δοκίμασα πολλούς, οι περισσότεροι δεν μου απάντησαν ή δεν είδαν τα μηνύματα. Οπότε με έναν τρόπο, όλοι όσοι μου απάντησαν, θεωρώ ότι με “επέλεξαν” κι εκείνοι. Εξαιρείται ο Zak, για τον οποίο έγραψα το κομμάτι ειδικά με βάση τη φωνή και την έκτασή του. Με τα άλλα τραγούδια έγραψα με βάση το “πλάνο Α”, αλλά τελικά ηχογραφήθηκαν από το “πλάνο Β”, και είμαι απόλυτα ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα.
Ο ZakStevens ήταν σχεδόν “κανονικό μέλος” σύμφωνα με τα σημειώματά σου. Πώς ήταν αυτή η συνεργασία σε προσωπικό επίπεδο;
Ο Zak πραγματικά λάτρεψε το τραγούδι (περισσότερο από τους φίλους και τον αδερφό μου, γέλια), και με ώθησε να κάνω έναν ολοκληρωμένο δίσκο. Τον προσκάλεσα, αλλά εκείνη την περίοδο, το 2023, οι SAVATAGE σχεδίαζαν την θριαμβευτική επιστροφή τους, κάτι που με έκανε πολύ χαρούμενο, γιατί είναι μία από τις αγαπημένες μου μπάντες… Ο Zak με βοήθησε στους στίχους και μιλούσαμε κάθε εβδομάδα για 4 ή 5 μήνες. Όταν τον συνάντησα με τη σύζυγό του στη Βραζιλία, μου φέρθηκαν σαν να ήμουν κάποιος ιδιοφυής φίλος. Ήμουν πολύ ντροπαλός με όλο αυτό (γέλια). Μία από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές της ζωής μου. Είναι πραγματικός κύριος χωρίς ίχνος εγωισμού.
Τι ήταν αυτό που σε εξέπληξε περισσότερο από την συμβολή του Zak στη δημιουργία του “TheRequiem”;
Πέρα από το ότι ο Zak έχει σπουδαία φωνή, έχει και εξαιρετική ερμηνεία. Μπορεί να μεταβαίνει από επιθετικά σε πιο απαλά μέρη μέσα στην ίδια πρόταση. Αυτό συμβαίνει στο συγκεκριμένο τραγούδι σε μια μετάβαση από μόνο πιάνο και φωνή σε heavy μέρος. Λατρεύω τον τρόπο που ο Zak τραγούδησε εκείνο το σημείο.
Ο RalfScheepers ηχογράφησε τα μέρη του την αμέσως επόμενη ημέρα από την πρόσκληση. Πώς επηρέασε αυτό το επίπεδο επαγγελματισμού τη διαδικασία σου;
Ο Ralf ήταν απίστευτος. Μου έστειλε τα αρχεία ήδη μιξαρισμένα, με τον ίδιο τρόπο που τα στέλνει για projects όπως οι AVANTASIA. Είναι κι ένας σπουδαίος παραγωγός φωνητικών. Δεν έχω ξαναλάβει τέτοια αρχεία. Έκανε τη δική μου δουλειά και του mixer πολύ πιο γρήγορη. Το κομμάτι “Madness by the Moonlight” ήταν αρχικά να το ηχογραφήσει ο Blaze Bayley, αλλά ήταν σε περιοδεία. Οπότε ο Ralf ήταν το “plan B” και τα πήγε εξαιρετικά. Λατρεύω τη φωνή του και στις χαμηλές περιοχές.
Ο ChrisCaffery ηχογράφησε ακόμη και ένα video και αφηγήθηκε απόσπασμα από επιστολή του Beethoven. Πώς ήταν η συνεργασία μαζί του, καθώς νιώθω ότι οι SAVATAGE είναι η κύρια πηγή έμπνευσης στη μουσική σου;
Δεν μπορώ να αρνηθώ τις επιρροές μου από τους SAVATAGE, αλλά έχω τόσες άλλες επιρροές, μπάντες όπως BLACK SABBATH, MERCYFUL FATE και PARADISE LOST. Όσον αφορά τον Caffery, ήταν πολύ αστείο, γιατί τον κάλεσα για ένα guest solo στην κιθάρα και με ρώτησε αν μπορούσε να τραγουδήσει κάποιο μέρος. Του είπα αμέσως “φυσικά”, και με εξέπληξε με πολλούς τρόπους. Πολύ cool τύπος.
Γιατί επέλεξες το “Requiem” του Mozart ως πρώτο single; Οι στίχοι συνδέουν την έννοια της θνητότητας με τη μεγαλοπρέπεια της αρχικής σύνθεσης. Πώς προσέγγισες ένα τόσο λεπτό θέμα;
Όταν κυκλοφόρησα το πρώτο single είχα μόνο άλλο ένα ολοκληρωμένο τραγούδι, οπότε ήμουν πολύ ανυπόμονος να το κυκλοφορήσω και μετά να περιμένω για ολόκληρο το άλμπουμ. Ο θάνατος είναι ένα θέμα που όλοι αποφεύγουμε, αλλά τα Requiem είναι μερικά από τα πιο όμορφα μουσικά έργα. Αποφάσισα λοιπόν να δημιουργήσω μια αφήγηση βασισμένη στη φήμη ότι ο Mozart έγραψε το δικό του Requiem, και ουσιαστικά περιγράφει πώς να αντικρίσεις τη δική σου “μετάβαση”.
Το “Guarany” αναφέρεται επίσης στην ιθαγενή κουλτούρα. Τι σε ενέπνευσε να εντάξεις αυτό το πολιτισμικό αφιέρωμα;
Ο Carlos Gomes ήταν ο πιο διάσημος Βραζιλιάνος συνθέτης μαζί με τον Villa-Lobos και το πιο γνωστό έργο του είναι η όπερα “Guarani”. Άλλαξα τη σκοπιά στο κομμάτι ώστε να μιλούν οι ιθαγενείς της Βραζιλίας, για να δείξω πώς ένιωσαν και πώς πολέμησαν κατά την αποικιοκρατία. Είναι ευαίσθητο θέμα, γιατί ακόμη και σήμερα, παρά τους πολλούς νόμους που προστατεύουν αυτούς τους ανθρώπους, συνεχίζουν να υποφέρουν και να μάχονται για τα ίδια πράγματα με πριν από 500 χρόνια.
Πώς ήταν η εμπειρία των γυρισμάτων στο χωριό των Γκουαρανί και τι πρόσθεσε η ιθαγενής κοινότητα στο καλλιτεχνικό όραμα;
Ήταν μια εκπληκτική εμπειρία. Ζουν σε μια κοινότητα 90 οικογενειών και πραγματικά φροντίζουν ο ένας τον άλλον σαν οικογένεια. Γυρίσαμε κάποιες σκηνές στον πιο ιερό χώρο τους, εκεί όπου κάνουν τελετουργίες, βαπτίσεις, αλλά είναι επίσης ένας χώρος μουσικής, όπου υπάρχουν ακουστικές κιθάρες και βιολιά που μπορεί να παίξει ο καθένας. Έχουν τόσα πολλά να μας διδάξουν πέρα από ιατρική, υγεία και τελετουργίες. Ο απλός τρόπος που ζουν είναι το πιο πολύτιμο μάθημα.
Το “Emperor of Himself” αφορά τον Grieg. Γιατί επέλεξες αυτόν τον συνθέτη και πώς προέκυψε η συμμετοχή του SnowyShaw;
Ο Grieg έγραψε το αγαπημένο μου κοντσέρτο για πιάνο όλων των εποχών. Επηρέασε πολύ το παίξιμό μου. Έγραψα αυτό το τραγούδι αρχικά για τον Messiah Marcolin και τον Snowy Shaw. Μου αρέσουν πολύ οι δίσκοι των MEMENTO MORI και ο Snowy είναι καταπληκτικός τύπος. Του έστειλα μήνυμα προσκαλώντας και τους δύο. Μου απάντησε λέγοντας ότι δεν έχει πλέον επαφή με τον Messiah και ότι μάλλον ο Messiah δεν θα δεχόταν να ηχογραφήσει μαζί του, επειδή είχε διαβάσει το βιβλίο του και δεν είχαν και τις καλύτερες αναμνήσεις.
Το “ToccataandFugue” του Bach είναι ήδη πολύ metal. Πώς αποφάσισες ποια σημεία να τονίσεις ή να επαναπροσεγγίσεις;
Συνήθως λέω πως το “Toccata and Fugue” είναι το πρώτο metal έργο όλων των εποχών. Είναι τόσο heavy. Ουσιαστικά τόνισα και τα δύο intro, της Toccata και της Fugue, και χρησιμοποίησα επίσης μια μελωδία από ένα από τα πιο διάσημα έργα του Bach, το “Jesus, Joy of Man’s Desiring”, που επηρέασε και το title track, “Devil Joy of Man’s Desiring”. Οι στίχοι είναι για την μυστικιστική και θρησκευτική αναζήτηση του Bach, και ο Ronnie Romero του έδωσε μεγαλύτερο βάθος. Τα απογείωσε.
Θα συνεχίσει το HALLOFGODS με αφιερώματα ή σχεδιάζεις πρωτότυπες συνθέσεις εμπνευσμένες από κλασικές δομές;
Ήδη δουλεύω πάνω στο δεύτερο άλμπουμ. Υπάρχουν τόσοι σπουδαίοι συνθέτες που δεν έχω ακόμη εξερευνήσει, οπότε ίσως κάνω μια τριλογία. Μετά από αυτό, έχω μερικές επιλογές στο μυαλό μου, όπως να αποδώσω φόρο τιμής σε άλλες τέχνες, όπως η λογοτεχνία ή η ζωγραφική.
Αν μπορούσες να συνεργαστείς με οποιονδήποτε κλασικό συνθέτη, εν ζωή ή μη, ή με οποιονδήποτε metal μουσικό σε μελλοντικό projectHALLOFGODS, ποιος θα ήταν και γιατί;
Υπάρχει ένας Γάλλος συνθέτης που μου αρέσει πολύ, ο Saint Preux. Είναι πραγματικά εκλεκτικός. Και φυσικά οι metal ήρωές μου, όπως ο Ozzy, o Dio, o Criss Oliva. Πιο ρεαλιστικά, θα ήθελα πολύ να κάνω κάποιο τραγούδι με Jon Oliva, Russell Allen, DC Cooper, Messiah Marcolin, Tony Martin, Jorn Lande. Ίσως αυτό να αποτελεί κάποιο spoiler, ποιος ξέρει.
Photo by Tainá Lossehëlin
Παίζεις επίσης στους ARMOREDDAWN και μάλιστα έχεις παίξει ζωντανά στην Ελλάδα ως support στους HAMMERFALL. Πώς σου φάνηκε αυτή η εμπειρία; Τι γίνεται τώρα με τους ARMOREDDAWN;
Ήταν φοβερό. Υπέροχες αναμνήσεις από την Ελλάδα. Έχω πολλούς καλούς φίλους στην Αθήνα. Ο τρόπος ζωής στην Ελλάδα μοιάζει πολύ με της Βραζιλίας, ειδικά η καλοσύνη των ανθρώπων. Παίξαμε στην Αθήνα σ’ έναν χώρο κοντά στην Ακρόπολη όπως θυμάμαι. Ήταν μια πολύ κουραστική ημέρα αλλά ταυτόχρονα υπέροχη. Παίξαμε και στη Θεσσαλονίκη, με υπέροχες παραλίες, και γνωρίσαμε στο ξενοδοχείο ένα group χορευτριών belly dance, οπότε κάναμε έναν διαγωνισμό για το ποιος ήταν καλύτερος στο χορό ή στο headbanging. Πολύ όμορφες αναμνήσεις.
Ποια είναι τα επόμενα βήματα για το μέλλον;
Έχω ολοκληρώσει περίπου το 50% του νέου άλμπουμ. Σχεδιάζω να το κυκλοφορήσω το 2026 και κοιτάζω για κάποιες συναυλίες στη Βραζιλία με μερικούς guest μουσικούς τουλάχιστον. Πιθανόν θα κυκλοφορήσω ξανά βινύλιο και CD.
Οι STRATOVARIUS του σήμερα είναι για πολλούς λόγους μια διαφορετική μπάντα από εκείνη της κλασικής τους περιόδου, με κοινό όμως πάντα χαρακτηριστικό τις μελωδικές επικολυρικές συνθέσεις, τον συνδυασμό κιθάρας και πλήκτρων ως κεντρικούς άξονες των τραγουδιών και βέβαια τα φωνητικά του Timo Kotipelto, του παλαιότερου δηλαδή μέλους σήμερα της μπάντας (από το 1994), με τον Jens Johansson δεύτερο σε αυτή τη λίστα, που ήρθε περίπου 2 χρόνια αργότερα, το 1996. Θυμίζουμε ότι μετά από μια σειρά εκπληκτικών δίσκων (“Dreamspace”, “Fourth Dimension”, “Episode”, “Visions”) επήλθε η εμπορική καταξίωση (“Destiny”, “Infinite”, “Elements”) και μετά η φυγή του ιδρυτή / mastermind / κιθαρίστα / πρώην τραγουδιστή / παραγωγού Timo Tolkki το μακρινό 2008. Έκτοτε η μπάντα έχει κυκλοφορήσει αρκετούς και ενδιαφέροντες δίσκους, που πατούν με το ένα πόδι στην εποχή Tolkki και με το άλλο σε ένα πιο σύγχρονο, prog ήχο, χαρακτηριστικό της μουσικής προσέγγισης του τωρινού τους κιθαρίστα Matias Kupiainen.
Από τους δίσκους λοιπόν της μετά-Tolkki εποχής, θα λέγαμε ότι ο πιο κοντινός στην κλασική περίοδο της μπάντας είναι το “Elysium”, θυμίζοντας ως προς την δομή και τη σύνθεση την 90s εποχή του σχήματος. Σε αυτό βοηθά βέβαια το γεγονός ότι την εποχή κυκλοφορίας του (2011) εξακολουθούσε να βρίσκεται στο σχήμα ένας από τους καλύτερους drummers της σκηνής, ο Jörg Michael, ο οποίος με το ιδιαίτερα χαρακτηριστικό έντονο και τεχνικό παίξιμο δίνει σε μεγάλο βαθμό την αίσθηση συνέχειας της κλασικής περιόδου. Η αλήθεια είναι ότι η απουσία του Jörg είναι πολύ αισθητή στα επόμενα άλμπουμ αφού ο διάδοχος του Rolf Pilve τόσο στα live όσο και στις ηχογραφήσεις έχει ένα διαφορετικό στυλ το οποίο φαίνεται ακόμη και στα τυπικά γρήγορα κομμάτια, που θεωρητικά εκεί θα έπρεπε να μην είναι τόσο εμφανής η διαφορά. Ακούστε πχ. το “Against the Wind” με Lassila ή Michael και τώρα με Pilve και θα καταλάβετε τι εννοώ. Και αν στο “Stratovarius” (2005) έκλεισε ο μεγάλος κύκλος του Tolkki στο σχήμα, με το “Elysium” κλείνει επίσης ένας κύκλος, αυτός του Jorg Michael, καθιστώντας το “Elysium” το τελευταίο μέχρι σήμερα δίσκο του σχήματος που παρέμενε η πλειοψηφία (3/5) του κλασικού line up, καθώς έκτοτε μείναμε μόνο με τους Kotipelto/Johansson.
Παράλληλα,το “Elysium” διατηρεί μια δομή που θυμίζει την Tolkki-era αντίληψη «μοιράζοντας» τον δίσκο σε γρήγορα power metal tracks, mid tempo epics και ένα μεγάλο έπος. Έτσι, το “Elysium” λειτουργεί σαν ο πιο καθαρός κρίκος σύνδεσης ανάμεσα στο παρελθόν της μπάντας και στη μετα-Tolkki ταυτότητά της. Πάμε να βάλουμε τώρα σε αξιολογική σειρά τα κομμάτια αυτού του εξαιρετικού -και υποτιμημένου γενικά- δίσκου.
The “Elysium” countdown:
“Fairness Justified” (4.20) Mid-tempo power metal με δραματικό χαρακτήρα και έντονη συναισθηματική φόρτιση. Οι μελωδίες είναι καλοδουλεμένες και το refrain χτίζεται όμορφα, αλλά συνολικά το κομμάτι λειτουργεί περισσότερο ως γέφυρα μέσα στο άλμπουμ παρά ως κεντρική στιγμή. Θα μπορούσε να σταθεί δίπλα στα “Eternity” ή “When the Night meets the Day” του “Episode” αν είχε πιο αξιομνημόνευτο chorus.
“Darkest Hours” (4.10)
Παρότι κυκλοφόρησε ως single, λειτουργεί περισσότερο ως μια δήλωση του νέου ήχου της μπάντας, στα χνάρια του αντίστοιχου “Deep Unknown” από το “Polaris”, παρά ως αντιπροσωπευτικό STRATOVARIUS κομμάτι. Το modern riffing με prog στοιχεία το απομακρύνουν από τη χαρακτηριστική συνταγή του παρελθόντος. Παρότι βγάζει μια δύναμη στην εντυπωσιακή εισαγωγή, του λείπει εκείνη η χαρακτηριστική κεντρική ιδέα που θα το έκανε πραγματικό hit. Το ρεφρέν του είναι αδύναμο, και για να το πούμε απλά, δεν μπορεί να κοιτάξει στα μάτια ούτε καν τα “Hunting High and Low” ή “S.O.S ”, πόσο μάλλον τα “Against the Wind” ή “Black Diamond”.
“The Game Never Ends” (3.53) Γρήγορο και ανάλαφρο power metal με καθαρά old-school vibes. Η απλή δομή και η θετική του ενέργεια το κάνουν διασκεδαστικό και άμεσο, όμως δεν διαθέτει το συνθετικό βάθος των κορυφαίων κομματιών, ούτε καλό ρεφραίν. Λειτουργεί ιδανικά ως “fun track”, και για όσους μπορούν να αντιληφθούν την διαφορά, θυμίζει περισσότερο HELLOWEEN και όχι STRATOVARIUS.
“Under Flaming Skies” (3.51)
Παραδοσιακή σύνθεση που από την μια πατάει στο Blackmorικό χτίσιμο των riffs που χρησιμοποιούσε και ο Tolkki παλαιότερα, από την άλλη έχει και SYMPHONY X στοιχεία, ισορροπώντας τελικά ανάμεσα στην κλασική και τη νέα περίοδο των STRATOVARIUS. Επικό power metal που συνδυάζει στοιχεία παλιάς και νέας εποχής, με σταθερό tempo, ωραία μελωδική ροή και σωστή χρήση πλήκτρων. Δώστε του όμως μια ευκαιρία καθώς εδώ θα ακούσετε και το καλύτερο -από πλευράς μελωδίας- κιθαριστικό solo του δίσκου.
“Move the Mountain” (5.33)
Τραγούδι που θα μπορούσε να βρίσκεται στο “Destiny” ή ακόμη και στο “Episode”, ατμοσφαιρικό, μελωδικό και μελαγχολικό, η μπαλαντοειδής επική πλευρά των STRATOVARIUS αναδεικνύεται στο “Move the Mountain”, παραπέμπει στην κλασική περίοδο του σχήματος και ξεχωρίζει στον εν λόγω δίσκο. Υπέροχα τα πλήκτρα του Jens Johansson στο μεσαίο σημείο. Αδικημένο track που παρά τα ποιοτικά του στοιχεία δεν απέκτησε δημοφιλία στους οπαδούς του σχήματος.
“Event Horizon” (4.23) Γρήγορο, καθαρό speed power metal με έντονη ταχύτητα που παραπέμπει στην παραδοσιακή ηχητική ταυτότητα της μπάντας. Σύνθεση με την σωστή ενέργεια και έντονο δυναμισμό, χωρίς πειραματισμούς ή prog «παρεκκλίσεις». Έχοντας ακούσει και την demo εκδοχή του στην ειδική κυκλοφορία του “Elysium” θα έλεγα ότι εκεί το ρεφραίν ακούγεται καλύτερα από την τελική έκδοση του κομματιού, αλλά συνολικά το τραγούδι κατατάσσεται στις κορυφές του δίσκου, έχει -επιτέλους- neoclassical στοιχεία, «κόντρες» κιθάρες και πλήκτρων, ένα κανονικό STRATOVARIUS άσμα.
“Lifetime in a Moment” (6.38) Για όσους αναζητούσαν ένα νέο “Soul of a Vagabond” (“Elements,Pt.1”) ή ένα “Eternity” (“Episode”), δηλαδή την RAINBOW πλευρά των STRATOVARIUS, το “Elysium” μας παρέχει το “Lifetime in a Moment”. Τραγούδι που ακούγεται σαν να γράφτηκε από το Tolkki, mid-tempo, ατμοσφαιρικό και βαθιά μελωδικό, βασίζεται στο συναίσθημα και στο δυναμικό χορωδιακό refrain. Οι μελωδίες χτίζονται ιδανικά, τα πλήκτρα του Jens Johansson δημιουργούν μυστηριακό κλίμα, τα drums του Jorg Michael «σέρνουν» έναν βαρύ, αργό, εκκωφαντικό ρυθμό και οι κιθάρες οδηγούν το άσμα με μια επαναλαμβανόμενη κεντρική μελωδική ιδέα που μένει στο μυαλό.
“Infernal Maze” (5.34) Τεράστια υπέροχη κεντρική μελωδία! Καθαρόαιμο γρήγορο αριστουργηματικό power metal, και το πιο κοντινό κομμάτι στην κλασική εποχή που θα μπορούσε να βρίσκεται στο “Fourth Dimension” ή το “Visions”. Αν δεν υπήρχε το ομώνυμο του δίσκου track θα έπαιρνε εύκολα την πρώτη θέση. Συμφωνικό, νεοκλασικό, ταχύτατο, δραματικό, και το βασικό: με πραγματικά καλό ρεφραίν. Κατά τη γνώμη μου αν δεν είχε αυτή την αργή εκτενή εισαγωγή θα το είχαν μάθει -και αγαπήσει- πολύ περισσότερο οι fans του σχήματος.
“Elysium” (18.13) Το πιο φιλόδοξο κομμάτι της νέας εποχής του σχήματος και το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι της δισκογραφίας των STRATOVARIUS. Μεγάλο progressive power metal έπος που συνδυάζει ταχύτητα, συμφωνικά περάσματα, ακουστικά μέρη και εκτενή instrumentals, αν μέτρησα σωστά περιλαμβάνει 3 (!) διαφορετικά ρεφραίν, όλα υπέροχα, συναισθηματικά, τέλεια. Αν και δεν προσπαθεί να μιμηθεί την Tolkki era, καταφέρνει να τη σεβαστεί και ακόμη και να την ανανεώσει, δείχνοντας πώς οι νέοι STRATOVARIUS μπορούν να εξελίσσονται χωρίς να χάνουν την ταυτότητά τους. Τι να πει κανείς για το παίξιμο όλων των μελών της μπάντας, τις φοβερές ιδέες του Kupianinen στις κιθάρες, το ευφάνταστο παίξιμο του Michael στα drums που κυριολεκτικά σφυροκοπούν, τον Kotipelto που τραγουδά και ερμηνεύει θεατρικά τους στίχους, τις αλλεπάλληλες αλλαγές που στολίζει με τα πλήκτρα του ο τεράστιος Jens Johansson, τις μπασογραμμές του Lauri Porra που γεμίζουν κάθε σημείο ρυθμικά με ένταση και μεγαλοπρέπεια. Αυτό το τραγούδι αποτελεί μια απόδειξη ότι όσα μέλη και αν αλλάξει το σχήμα, το βασικό του μουσικό DNA παραμένει ζωντανό και μπορεί να παράξει μουσική αριστεία ανά πάσα στιγμή αναδεικνύοντας το μεγαλείο των STRATOVARIUS και την ποιότητα στην οποία μπορεί να φτάσει το μελωδικό power metal ως είδος όταν παίζεται από ευφάνταστους ταλαντούχους και καταρτισμένους μουσικούς.
Το πρώτο Weekly Metal Meltdown της χρονιάς έχει μπόλικα τραγούδια τόσο από μεγάλα ονόματα του χώρου αλλά και ανερχόμενα όπως ΑLTER BRIDGE, LORD OF THE LOST, SUBWAY TO SALLY, MAYHEM, Paul Gilbert, WITHIN TEMPTATION/SMASH INTO PIECES, IRON SAVIOR, 69 EYES ft Steve Stevens, SYLOSIS, ΤΑΙLGUNNER, FREEDOM CALL. Επίσης τα δικά μας παιδιά με όχι λιγότερο σπουδαία κομμάτια από τους ξένους συνάδελφους τους όπως FULL HOUSE BREW CREW, CREMATE, AMONGRUINS, LEATHERHEAD, TRIUMPHER, TEMOR και STONUS.
18 συνολικά κομμάτια από αντίστοιχους καλλιτέχνες που θα μας απασχολήσουν ευχάριστα το επόμενο διάστημα. Push play & enjoy και καλή χρονιά.
Photo by Chuck Brueckmann
Με το ομώνυμο όγδοο άλμπουμ τους να κυκλοφορεί παγκοσμίως σε λίγες ημέρες, οι Αμερικάνοι hard rockers ALTERBRIDGE επιστρέφουν με το τελευταίο τραγούδι που θα κυκλοφορήσει πριν από την επίσημη κυκλοφορία του άλμπουμ. Το “Scales Are Falling” είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό κομμάτι από το αναγνωρισμένο κουαρτέτο, Myles Kennedy (φωνητικά/κιθάρες), Mark Tremonti (κιθάρες/φωνητικά), Brian Marshall (μπάσο) και Scott Phillips (ντράμς).
Το κομμάτι εξερευνά τη στιγμή της συνειδητοποίησης που έρχεται με την αποκάλυψη της απάτης και τον συναισθηματικό αντίκτυπο που μπορεί να έχει η αλήθεια μόλις αποκαλυφθεί.
Ο Myles Kennedy εξηγεί: “Είναι όταν συνειδητοποιείς την πραγματικότητα μιας κατάστασης όπου έχεις εξαπατηθεί. Βλέπεις την αλήθεια και πόσο σκληρή είναι.”
Ο Marl Tremonti πρσθέτει: “Ήμουν ενθουσιασμένος για αυτό το κομμάτι. Έχει μια ατμοσφαιρική ατμόσφαιρα με πολλές κορυφές, κοιλάδες και διαθέσεις. Εγώ κάνω solo πάνω από τη γέφυρα και ο Μyles παίζει το outro”.
To ακούμε παρακάτω:
Photo by VDPictures
Το τελευταίο ταξίδι των Γερμανών gothic rockers LORD OF THE LOST φτάνει σε ένα λαμπρό τέλος με το “OPVS NOIR Vol. 3” το συγκρότημα ανακοινώνει το φινάλε της φιλόδοξης τριλογίας άλμπουμ τους και θα κυκλοφορήσει στις 10 Απριλίου.
Το πρώτο τραγούδι που αποκαλύπτεται από τον νέο δίσκο είναι το “I Hate People”. Δείχνοντας μια ακόμη πλευρά του εαυτού τους, οι LORD OF THE LOST συνεργάζονται με τους WEDNESDAY 13 για το πρώτο single από το νέο άλμπουμ. Το δυναμικό industrial metal ντουέτο πυροδοτεί πυροτεχνήματα με το θέμα της ισότητας που λατρεύουν οι θαυμαστές από το συγκρότημα. Οι LORD OF THE LOST και οι WEDNESDAY 13 ξεκινούν την κοινή τους περιοδεία στη Βόρεια Αμερική στις 19 Ιανουαρίου, παίζοντας 16 συναυλίες στις ΗΠΑ και τον Καναδά, μαζί με τους THE BIRTHDAY MASSACRE.
Το 1993 ο κόσμος ήταν διαφορετικός, αλλά οι πιο σκοτεινές γωνιές της ανθρώπινης ψυχής παραμένουν αμετάβλητες. Σήμερα οι Αθηναίοι death/thrashers CREMATE αξιοποιούν αυτό το διαχρονικό σκοτάδι με την πρεμιέρα του επίσημου video για το κομμάτι “Human”, ένα ξεχωριστό κομμάτι από το δυνατό EP τους “Ready To Fight” που κυκλοφορεί τώρα μέσω της Wormholedeath. Αρχικά γραμμένο πριν από τρεις δεκαετίες, το “Human” έχει εξελιχθεί από μια ακατέργαστη έκφραση του άγχους της δεκαετίας του ’90 σε ένα ανατριχιαστικά σχετικό σχόλιο για τη σύγχρονη ψηφιακή εποχή μας. Το κομμάτι χρησιμεύει ως μια σπλαχνική δήλωση thrash metal για τα πράγματα που η κοινωνία επιλέγει να αγνοήσει: τον φόβο, την υπερηφάνεια και την υποκρισία.
Ενώ το τραγούδι γεννήθηκε από εσωτερική ανθρώπινη σύγκρουση, οι CREMATE τονίζουν ότι αυτά τα συναισθήματα έχουν μεταναστεύσει από τις καρδιές μας στο υλικό μας. Το “Human” εξερευνά τη θολή γραμμή μεταξύ βιολογίας και τεχνολογίας, αμφισβητώντας τι συμβαίνει όταν μεταφράζουμε τον πόνο και τους φόβους μας σε αλγόριθμους και τεχνητή νοημοσύνη, συστήματα που μπορούν να επεξεργάζονται δεδομένα, αλλά δεν μπορούν ποτέ πραγματικά να «αισθανθούν» τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.
Photo by Jake Owens
Στα τέλη της περασμένης χρονιάς οι Bρετανοί thrashers SYLOSIS παραλίγο να αφήσουν ένα ρήγμα στο σύμπαν με το έξαλλο κομμάτι “The New Flesh”. Τώρα επιστρέφουν για να ρίξουν αίμα, παρουσιάζοντας το συντριπτικό δεύτερο single “Erased”. Το “Erased” προέρχεται από το επερχόμενο έβδομο studio άλμπουμ τους “The New Flesh” που έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 20 Φεβρουαρίου μέσω της Nuclear Blast Records. Το “The New Flesh” είναι μια ακλόνητη απόδειξη καταστροφικών riff, οξείας μελωδίας και εκλεπτυσμένης ωμής δύναμης.
Οι SYLOSIS δήλωσαν: “Το Erased ήταν ένα από τα τελευταία τραγούδια που γράφτηκαν για το άλμπουμ. Καθώς πλησιάζαμε στην προθεσμία για να υποβάλουμε τα πάντα, υπήρχε μια πίεση που πραγματικά βοήθησε να διαμορφωθεί αυτό το τραγούδι σε κάτι ξεχωριστό. Υπάρχει ένα τεράστιο refrain σε αυτό και πραγματικά ανυπομονούμε να το παίξουμε ζωντανά.”
Photo by Sam Gehrke
Ο Paul Gilbert κυκλοφόρησε το επίσημο βίντεο για το τελευταίο του τραγούδι, το οποίο περιλαμβάνεται στο φιλόδοξο νέο του εννοιολογικό άλμπουμ “WROC” το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 27 Φεβρουαρίου μέσω της Music Theories Recordings.
Το “WROC” (Washington’s Rules of Civility) θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η πιο αλλόκοτη δουλειά του κιθαρίστα μέχρι σήμερα. Χρησιμοποιώντας τους Κανόνες της Πολιτικότητας του Τζορτζ Ουάσιγκτον ως εννοιολογικό φάρο αναφοράς, ο Gilbert τόλμησε τον εαυτό του να σκεφτεί έξω από τα συνηθισμένα και να χρησιμοποιήσει έναν οδηγό εθιμοτυπίας που χρονολογείται από τα τέλη του 1500 ως κύρια πηγή έμπνευσής του.
Το πρώτο κομμάτι που γεννήθηκε από τον κανόνα ήταν το “Show Not Yourself Glad (At The Misfortune Of Another)” που παρακολουθούμε παρακάτω. Για τον κιθαρίστα υπήρχε ένας απτός ενθουσιασμός στην αναβίωση αυτών των κατευθυντήριων γραμμών του 16ου αιώνα για την υπερ-προηγμένη κοινωνική τάξη του σημερινού κόσμου. “Ποτέ στη ζωή μου δεν πέρασα τόσο καλά γράφοντας τραγούδια. Κοιτούσα τους κανόνες, τους τραγουδούσα δυνατά και έβλεπα ποιοι λειτουργούσαν. Μερικές φορές έπρεπε να αλλάξω κάτι ή να αρπάξω έναν άλλο κανόνα για μια γέφυρα, αλλά πολλά από αυτά τα τραγούδια είναι λέξη προς λέξη” αναφέρει. “Mην δείχνεις ότι χαίρεσαι για την ατυχία ενός άλλου. Αυτός ο κανόνας του Ουάσινγκτον είναι πιο εύκολος από ό,τι φαίνεται, καθώς δεν σου απαγορεύει να νιώθεις χαρούμενος για την ατυχία ενός εχθρού. Απλώς σου λέει να μην την δείχνεις!”.
Photo by Tunde Valiszka
Οι ανερχόμενοι αστέρες του βρετανικού heavy metal TAILGUNNER παρουσιάζουν το αριστουργηματικό φινάλε του επερχόμενου άλμπουμ τους “Midnight Blitz” που κυκλοφορεί στις 6 Φεβρουαρίου από την Napalm Records ως το τελευταίο τους single. Το τραγούδι που κλείνει το άλμπουμ, “Eulogy”, προσθέτει απαλές ορχηστρικές μελωδίες στον νοσταλγικό τους ήχο προτού η αίσθηση του power metal εκραγεί σε ένα πυροτέχνημα speed metal – επικό και τολμηρό, το νεαρό κουιντέτο αποδεικνύει για άλλη μια φορά τι ενέπνευσε τη σπάνια εμφάνιση του ειδώλου του metal, K.K. Downing, ως παραγωγού στο θριαμβευτικό δεύτερο άλμπουμ τους.
O KK Downing για τους TAILGUNNER: “Οι TAILGUNNER είναι ένα συγκρότημα που θα έπρεπε να είχαμε δει να αναδύεται από το Ηνωμένο Βασίλειο πριν από χρόνια. Ενσαρκώνουν όλα όσα είναι heavy metal. Είναι δυνατοί και περήφανοι και κατάγονται πλήρως από όλους όσους έχουν υπάρξει στο metal, η ενέργεια και η ωμότητά τους, μαζί με το είδος του metal που χρησιμοποιούν, ενσωματώνει όλους τους νονούς και πολλά άλλα. ΜAIDEN, PRIEST, MOTORHEAD, DEF LEPPARD, η λίστα είναι ατελείωτη. Το συγκρότημα έχει μια νεανική φρεσκάδα και μια μοναδικότητα που αναμφίβολα θα τους αναδείξει σε ένα πραγματικό αγαπημένο metal των οπαδών”.
Photo by Dionisis Bizas
Οι Αθηναίοι groove metallers FULL HOUSE BREW CREW ξεκινούν τη νέα χρονιά με την κυκλοφορία του νέου τους single “The Tear”, συνοδευόμενο από ένα επίσημο μουσικό video! Το κομμάτι σηματοδοτεί το επόμενο κεφάλαιο που οδηγεί στο επερχόμενο στούντιο άλμπουμ τους “Glasgow Grin”, που αναμένεται στις 6 Φεβρουαρίου 2026 μέσω της ROAR.
Μουσικά, το “The Tear” ισορροπεί την ακατέργαστη ένταση με μια μελαγχολική ατμόσφαιρα, αποτυπώνοντας τον ήχο του συγκροτήματος στην πιο εστιασμένη και συναισθηματικά φορτισμένη του μορφή. Με την επερχόμενη και πολυαναμενόμενη στούντιο κυκλοφορία τους οι Έλληνες heavyweights του groove metal επιστρέφουν με σοβαρή δύναμη. Με επικεφαλής τον frontman και κιθαρίστα Βαγγέλη Καρζή, ο οποίος παίζει στους WOLFHEART και έχει εμφανιστεί στο παρελθόν με τους ROTTING CHRIST, οι FULL HOUSE BREW CREW ετοιμάζονται να απελευθερώσουν τον αδιαμφισβήτητο ήχο τους τόσο στους πιστούς θαυμαστές όσο και στους νέους ακροατές.
Το “Glasgow Grin” αντικατοπτρίζει την τρέχουσα βίαιη ψυχική κατάσταση του συγκροτήματος: καθαρή επιθετικότητα και δύναμη σε όλη την έκτασή του. “Αφήσαμε τους εαυτούς μας ελεύθερους και κάναμε αυτό που μας φαινόταν φυσικό, χωρίς να προσπαθούμε να πιέσουμε τη σύνθεση των τραγουδιών προς οποιαδήποτε κατεύθυνση εκτός από αυτήν που ταίριαζε καλύτερα στο τραγούδι”, λέει ο Καρζής. Για πρώτη φορά, το συγκρότημα συνεργάστηκε με τον Φινλανδό ηχολήπτη Saku Moilanen στα Deep Noise Studios, ο οποίος έκανε τη μίξη και το mastering του Glasgow Grin.
Οι Γερμανοί πρωτοπόροι του Happy Metal (σ.σ. το δελτίο τύπου τα λέει όχι εμείς, να ξηγηθούμε) FREEDOM CALL κυκλοφόρησαν σήμερα το ολοκαίνουργιο single και video για το τραγούδι “Heavy Metal Happycore”. Στο τραγούδι συμμετέχει επίσης ο Petri Lindroos των ENSIFERUM.
Τραγουδιστής/κιθαρίστας Chris Bay: “Το ολοκαίνουργιο τραγούδι “Heavy Metal Happycore” γεννήθηκε από την ιδέα της δημιουργίας ενός υπερθετικού στο μουσικό στυλ “Happy Metal”. Με το “Heavy Metal Happycore”, το συγκρότημα, γνωστό για το εξαιρετικά μελωδικό και πιασάρικο metal μουσικό του στυλ σε συνδυασμό με θετικούς και ζωντανούς στίχους, δημιούργησε ένα επιπλέον και πρωτοφανές και συνοπτικό σήμα κατατεθέν. Έχοντας κατά νου τις συντριπτικές εικόνες του απίστευτου κοινού μας, ξεκινήσαμε να γράψουμε ένα τραγούδι που θα γοητεύσει αμέσως τον ακροατή και θα αναδείξει όλα τα τυπικά στοιχεία του μουσικού μας στυλ… ένα τραγούδι που τελικά θα μας οδηγήσει σε μια νέα εποχή Happy Metal, το HAPPYCORE!”
Photo by Alex Schlesier, Skulls n Gears
Μόλις πριν από λίγες μέρες, το γερμανικό folk metal συγκρότημα SUBWAY TO SALLY αποχαιρέτησε την παλιά χρονιά με ενθουσιασμό, με την περιοδεία τους Eisheilige Nacht. Συνεχίζοντας σε πιο οικείο και συναισθηματικό ύφος, το συγκρότημα θα ξεκινήσει το τρίτο μέρος της σειράς συναυλιών NACKT στις 27 Μαρτίου στο Βερολίνο με το όνομα NACKT III – Lügen & Legenden (Naked III – Lies & Legends).
Οι SUBWAY TO SALLY έδωσαν τη σημερινή ατμόσφαιρα με μια νέα ερμηνεία του cult τραγουδιού τους “Feuerkind”, πιο απογυμνωμένο και πιο στοιχειωτικό από ποτέ. Το “Feuerkind” εμφανίστηκε αρχικά στο “Nord Nord Ost” άλμπουμ του 2005, το οποίο μπήκε στα επίσημα γερμανικά charts άλμπουμ στο νούμερο πέντε εκείνη την εποχή. Μέχρι σήμερα το κομμάτι θεωρείται μία από τις πιο συναισθηματικές και έντονες στιγμές στο ρεπερτόριο του συγκροτήματος. Αποτελεί παράδειγμα αυτού που πρεσβεύουν οι SUBWAY TO SALLY για πάνω από τρεις δεκαετίες: την ικανότητα να ξαναδιηγούνται ιστορίες, να αποκαλύπτουν συναισθήματα και να επανεφευρίσκουν συνεχώς τον εαυτό τους χωρίς να χάνουν την βασική τους ταυτότητα. Το single δεν είναι μόνο ένας φόρος τιμής στην ιστορία τους, αλλά και ένα ισχυρό σημάδι για το μέλλον.
Το παρακολουθούμε παρακάτω:
Η No Remorse Records ανακοινώνει με υπερηφάνεια το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ των Ελλήνων speed metallers LEATHERHEAD με τίτλο “Violent Horror Stories”, που πρόκειται να κυκλοφορήσει στις 13 Φεβρουαρίου 2026. Μετά το εξαιρετικά αναγνωρισμένο ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ του συγκροτήματος από το 2024, το “Violent Horror Stories” θα αποτελέσει την καθιέρωση του horror heavy metal ήχου των LEATHERHEAD, επιτυγχάνοντας μια πιο σκοτεινή και επιθετική προσέγγιση από τον προκάτοχό του. Η παραγωγή του νέου δίσκου έγινε από τους LEATHERHEAD και George Kougioumtzoglou, το mastering από τον Arthur Rizk ενώ το artwork του εξωφύλλου από τον Mario Lopez.
Το clip για το εξαιρετικό κομμάτι “V.H.S” το παρακολουθούμε παρακάτω:
Photo by Daisy Chain
Οι TRIUMPHER, η επική metal μπάντα με έδρα την Αθήνα ιδρύθηκε το 2020 από τον Mars Triumph. Η μπάντα δημιουργεί ένα ισχυρό μείγμα επικού heavy metal με στοιχεία black και extreme metal, προσφέροντας έναν ήχο που είναι ταυτόχρονα μαχητικός και μεγαλοπρεπής, ριζωμένος στην παράδοση αλλά και μοναδικός στην εκτέλεση, δημιουργώντας ένα ξεχωριστό ηχητικό στίγμα.
Το συγκρότημα πρόκειται να κυκλοφορήσει το πολυαναμενόμενο τρίτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του στις 6 Μαρτίου, ακολουθούμενο από μια ευρωπαϊκή περιοδεία που ξεκινά στις 19 Μαρτίου, συνεχίζοντας τη σταθερή άνοδό του στο διεθνές metal κύκλωμα. Tο πρώτο δείγμα από τον νέο δίσκο είναι το κομμάτι “Black Blood” το οποίο και παρατίθεται παρακάτω.
Κατευθείαν από τα βάθη της Μεσογείου, οι Κύπριοι heavy rockers STONUS επιστρέφουν με το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους “Space to Dive” στις 20 Μαρτίου μέσω της Ripple Music και κυκλοφορούν το νέο single “Hope Dose”.
Με όλες τις δυνάμεις τους και χωρίς να κοιτάζονται στον καθρέφτη, οι STONUS είναι έτοιμοι να βάλουν φωτιά στον κόσμο με το δυναμικό και υμνητικό νέο single τους “Hope Dose”!
Το συγκρότημα σχολιάζει: “To “Hope Dose” ασχολείται με την καθημερινή μας επιλογή μεταξύ αυτοκαταστροφής και αυτοβελτίωσης. Πρόκειται για την αποδοχή και την αγκαλιά της σκοτεινής πλευράς του εαυτού, αναγνωρίζοντας ότι η ανάπτυξη απαιτεί την αντιμετώπιση των εσωτερικών σκιών αντί της διαφυγής από αυτές. Οι επιλογές έχουν συνέπειες, αλλά στο τέλος της ημέρας, η επιβίωση συχνά καταλήγει στο να κρατάμε την ελπίδα και, μερικές φορές, στην απελευθέρωση της έντασης μέσω μιας ωμής, αμετανόητης ζωής.”
Το επερχόμενο δεύτερο άλμπουμ τους, “Space to Dive” είναι ένα υπερβατικό ταξίδι στον εσωτερικό χώρο, μια εσωτερική εξερεύνηση που στοχεύει στον επαναπροσδιορισμό της ταυτότητας μέσω της διαίσθησης, του ήχου και της αυτογνωσίας. Εμπνευσμένο από την οπτική αναπαράσταση του ήχου, της ενέργειας και της ατομικής δόνησης, το άλμπουμ εξερευνά τη συνεχή ροή μεταξύ του εσωτερικού εαυτού και του σύμπαντος.
“Για εμάς, αυτός ο χώρος αντιπροσωπεύει άπειρες δυνατότητες: ένα σημείο συνάντησης μεταξύ της συνείδησης, της δημιουργίας και αυτού που θα μπορούσε να γίνει αντιληπτό ως το πρόσωπο του Θεού. Το “Space to Dive” μας προκάλεσε να ξεπεράσουμε την άνεση, επιτρέποντας στο ένστικτο και την ευαλωτότητα να καθοδηγήσουν τη σύνθεση των τραγουδιών. Το αποτέλεσμα είναι μια πιο προσωπική και διαισθητική έκφραση, όπου κάθε κομμάτι αντανακλά θραύσματα ενδοσκόπησης, μεταμόρφωσης και αφύπνισης” μας λέει το συγκρότημα.
Photo by Agnes Köhler, Nima Taheri, Joyce Van Doorn. Editing by Daniele Valeriani
Οι καθοριστικοί πρωτοπόροι του black metal επιστρέφουν με το έβδομο στούντιο άλμπουμ τους “Liturgy of Death”. Με αυτή την κυκλοφορία, οι ΜΑΥΗΕΜ εδραιώνουν περαιτέρω τη θέση τους ως μια από τις πιο άκαμπτες δυνάμεις στην ακραία μουσική. Τώρα, έχοντας περάσει πάνω από τέσσερις δεκαετίες από την καριέρα τους, στρέφουν την προσοχή τους στην αναπόφευκτη παρουσία της θνητότητας.
Το “Liturgy of Death” εξερευνά τη φιλοσοφία της θνητότητας με έντονη, ασυμβίβαστη σαφήνεια. Το άλμπουμ παρουσιάζει τον θάνατο όχι ως τέλος, αλλά ως έναν παγκόσμιο νόμο που αγγίζει κάθε ζωή και εκθέτει την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτή η παροδικότητα γίνεται ένα κάλεσμα για ζωή με πλήρη ένταση, καθώς κάθε κέρδος και απώλεια τελικά επιστρέφει στην ίδια σιωπή. Αντηχώντας αρχαίες φιλοσοφίες, το άλμπουμ απεικονίζει τη ζωή ως μια μεταβατική κατάσταση και τον θάνατο ως μια πύλη προς μια ανώτερη μορφή ύπαρξης, ενώ η σοβαρή, σκοτεινή ομορφιά του θανάτου διαπερνά ολόκληρο το έργο.
Το “Life is a corpse you drag” είναι το ένα ακόμα κομμάτι που δίνουν στην δημοσιότητα με τον Attila να σχολιάζει: “Το “Life Is a Corpse You Drag” δεν είναι σύνθημα αλλά μια τελετουργία και μια συνειδητοποίηση. Κατονομάζει έναν αρχαίο νόμο: τη συνείδηση ως βάρος, το σώμα ως δοχείο, την πίστη ως σφραγίδα σε έναν τάφο που έχει ήδη κλειστό. Δεν υπάρχει παρηγοριά σε αυτή την αναγνώριση, αλλά υπάρχει απελευθέρωση. Αν ήμασταν νεκροί εξαρχής, δεν έχει μείνει τίποτα να χάσουμε. Αυτό που απομένει είναι καθαρή ενέργεια: κίνηση χωρίς φόβο, παρουσία χωρίς συμβιβασμούς, μια νικηφόρα πορεία προς την τελική καταστροφή”.
Οι WITHIN TEMPTATION, θρυλικοί ηγέτες της σκοτεινής, ανθεμικής μουσικής και οι SMASH INTO PIECES, πρωταθλητές του κινηματογραφικού rock, ενώνουν τις δυνάμεις τους για το “Somebody Like You” που μόλις κυκλοφόρησε. Με τη βοήθεια μιας ορχήστρας 22 μελών, η μπαλάντα συνδυάζει τη σαρωτική συναισθηματική δύναμη των WT με τη δραματική, μοντέρνα χροιά των SIP. Το αποτέλεσμα είναι ένας συναρπαστικός ύμνος πόνου, ελπίδας και άρρηκτης σύνδεσης.
Το “Somebody Like You” συνδυάζει την σαρωτική, συμφωνική δύναμη των WITHIN TEMPTATION με τη μοντέρνα δραματική ένταση των SMASH INTO PIECES. Το αποτέλεσμα είναι μια εκπληκτική μπαλάντα που εξερευνά την ευαλωτότητα, τη λύτρωση και τη διαρκή ανάγκη για ανθρώπινη σύνδεση. Με πλούσια ενορχήστρωση και εκρηκτικές φωνητικές ερμηνείες, το single αποτελεί ορόσημο και για τα δύο συγκροτήματα.
Αυτή η αξιοσημείωτη συνεργασία προσφέρει όλα όσα αγαπούν οι θαυμαστές και από τα δύο συγκροτήματα: συναισθηματικό βάρος, κινηματογραφική κλίμακα και ένα refrain που παραμένει πολύ μετά την τελευταία νότα. Με μια ορχήστρα 22 μελών να απογειώνει τις μελωδίες της, το “Somebody Like You” αποτελεί μια από τις πιο συναρπαστικές ροκ μπαλάντες της χρονιάς.
Photo: Band
Οι πρωτοπόροι του power metal από το Αμβούργο IRON SAVIOR, επιστρέφουν με το ολοκαίνουργιο single τους “Relax”, μια συναρπαστική metal επανερμηνεία της θρυλικής επιτυχίας της δεκαετίας του ’80 από τους FRANKIE GOES TO HOLLYWOOD.
Μετά τις προηγούμενες διασκευές τους στο “Fame” της Irene Cara και στο “Forever Young” των ALPHAVILLE, το συγκρότημα αποδεικνύει για άλλη μια φορά την ικανότητά του να μετατρέπει εμβληματικά pop τραγούδια σε ασυμβίβαστους ύμνους του power metal. Το “Relax” είναι το τελευταίο single από το επερχόμενο άλμπουμ “Awesome Anthems of the Galaxy”, που έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 27 Μαρτίου μέσω της PERCEPTION – A Division of Reigning Phoenix Music.
Αρχικά χτισμένο πάνω στην πρόκληση και το groove, το “Relax” αναγεννάται ως ένας δυναμικός, γεμάτος riff ύμνος που μετατρέπει την αυτοσυγκράτηση σε ακατέργαστη ενέργεια. “Το Relax είναι ένα από τα αγαπημένα μου μη metal τραγούδια όλων των εποχών”, αποκαλύπτει ο frontman των IRON SAVIOR, Piet Sielck. “Ήταν στο μυαλό μου εδώ και πολύ καιρό να το κάνω αυτό και πραγματικά πιστεύω ότι αυτή η έκδοση εξυπηρετεί καλά το πρωτότυπο. Κάναμε καλή δουλειά μεταφέροντας την ατμόσφαιρα και την ενέργεια του πρωτότυπου στο σύμπαν των IRON SAVIOR”.
Το συγκρότημα εμπλουτίζει το κομμάτι με εκρηκτικά φωνητικά, τεράστιες κιθάρες και την αδιαμφισβήτητη μελωδική του δύναμη, χωρίς να χάνει το πνεύμα του πρωτότυπου. Με το “Awesome Anthems of the Galaxy” οι IRON SAVIOR αποδεικνύουν για άλλη μια φορά ότι τα σπουδαία τραγούδια δεν γερνούν ποτέ, απλώς γίνονται πιο βαριά!
Η ελληνική μελωδική death metal μπάντα AMONGRUINS κυκλοφόρησε το επίσημο video για το “Advent of Chaos”, το δεύτερο single από το επερχόμενο ομώνυμο άλμπουμ τους, που πρόκειται να κυκλοφορήσει στις 20 Φεβρουαρίου μέσω της Theogonia Records.
Το “Advent of Chaos” αποτελεί μια καθοριστική δήλωση του εξελισσόμενου ήχου του συγκροτήματος: πιο σκοτεινό, πιο βαρύ και πιο καθηλωτικό από ποτέ. Συνδυάζοντας συντριπτικά riffs, καυστικές μελωδίες και αμείλικτους ρυθμούς, το κομμάτι αποτυπώνει τα βασικά θέματα της καταστροφής, της αναγέννησης και της εσωτερικής αναταραχής που διατρέχουν το επερχόμενο άλμπουμ.
Το video γυρίστηκε σε μια εντυπωσιακή εξωτερική τοποθεσία δίπλα σε μια απομακρυσμένη λίμνη, πλαισιωμένο από πανύψηλους βράχους, και παρουσιάζει τους AMONGRUINS να ερμηνεύουν το τραγούδι ζωντανά. Το ακατέργαστο φυσικό σκηνικό ενισχύει τη στοιχειώδη δύναμη του τραγουδιού, αντικατοπτρίζοντας την ένταση και το συναισθηματικό βάρος της μουσικής με μια ψυχρή, κινηματογραφική ατμόσφαιρα.
Στη σκηνοθεσία και παραγωγή του Δημήτρη Παπαδημητρούλα (Artplusvideo), το video ενισχύει οπτικά το αποκαλυπτικό όραμα του άλμπουμ. Το άλμπουμ “Advent of Chaos” μιξαρίστηκε και masterαρίστηκε από τον Saku Moilanen (Deep Noise Studios, Φινλανδία), εξασφαλίζοντας ένα τεράστιο και ακριβές ηχητικό αποτέλεσμα.
Photo by by Marek Sabogal
Το φινλανδικό gothic rock συγκρότημα THE 69 EYES με χαρά ανακοινώνει ότι εντάχθηκε επίσημα στην BLKIIBLK, την heavy metal δισκογραφική εταιρεία της Frontiers Label Group.
Ξεκινώντας ένα ολοκαίνουργιο κεφάλαιο στην καριέρα τους, παρουσιάζουν με υπερηφάνεια ένα νέο κομμάτι, με τίτλο “I Survive”. Στο τραγούδι συμμετέχει ο Αμερικανός κιθαρίστας Steve Stevens, γνωστός ως κιθαρίστας και συνεργάτης του Billy Idol στη σύνθεση τραγουδιών, και για την κύρια κιθαριστική του δουλειά στο μουσικό θέμα του Top Gun (“Top Gun Anthem”), για το οποίο κέρδισε το βραβείο Grammy για την καλύτερη pop ορχηστρική ερμηνεία το 1987.
Το συγκρότημα σχολίασε: “Το νέο μας single, “I Survive”, γραμμένο από τον θρύλο της κιθάρας Steve Stevens και τον Jyrki 69 είναι οι 69 ΕΥES στην καλύτερη εκδοχή τους: απλά ροκάρει! Το κομμάτι μιξαρίστηκε από τον Barry Pointer (ΟΖΖΥ ΟSBOURNE, MOTLEY CRUE κ.λπ.) για να φέρει την επιπλέον μαγεία του Hollywood”.
Oι Έλληνες melodic death metallers TEMOR κυκλοφόρησαν το “Valkyria” σαν το πρώτο single από το επερχόμενο άλμπουμ τους “Weeping Waves”.
Οι TEMOR παρουσιάζουν το επόμενο κεφάλαιό τους με το “Valkyria”, που κυκλοφορεί τώρα ως αυτοκυκλοφορούμενο ψηφιακό single. Το συγκρότημα το περιγράφει ως το πρώτο βήμα για το επερχόμενο άλμπουμ τους “Weeping Waves” και ένα κομμάτι χτισμένο γύρω από την ατμόσφαιρα και το συναισθηματικό βάθος, με βαρύτερα περάσματα διαμορφωμένα από πιο σκοτεινές υφές και πιο κινηματογραφικές ενορχηστρώσεις.
Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Emerald Studio στην Αθήνα, με τα φωνητικά να ηχογραφούνται στο S. Recording Studio στον Βόλο. Η μίξη και το mastering έγιναν από τον Psychon των SEPTIC FLESH. Οι ΤΕΜΟR αναφέρουν τους INSOMIUM, DARK TRANQUILLITY και IN FLAMES ως βασικά σημεία αναφοράς για αυτήν την κυκλοφορία.
Η συντακτική ομάδα του Rock Hard άκουσε το νέο άλμπουμ των αγαπημένων Γερμανών thrashers, KREATOR, με τίτλο “Krushers of the world” και μας δίνει μία σαφέστατη εικόνα για το τι πρόκειται να ακούσουμε σε λίγες μέρες!
Κακά τα ψέματα, μετά την αποχώρηση των SLAYER, θεωρώ ότι το κορυφαίο και πιο επιτυχημένο thrash metal συγκρότημα, είναι οι KREATOR. Το μοναδικό σχήμα που έχει καταφέρει να δημιουργήσει δύο γενιές οπαδών (τους old school τους και αυτούς από το “Violent revolution” και μετά), που πειραματίστηκε με ήχους οριακά αδιανόητους για τα υπόλοιπα σχήματα του ύφους τους και τελικά, στρογγυλοκάθεται στην κορυφή.
Δεν ξέρω αν δεν έμειναν ικανοποιημένοι από τη δουλειά του Arthur Rizk ή απλά ήθελαν να επιστρέψουν στην «πεπατημένη» και ξαναέπεσαν στην αγκαλιά του Jens Bogren, αλλά το “Krushers of the world”, θα μπορούσε να είναι η συνέχεια του “Gods of violence” για παράδειγμα. Το “Hate uber alles”, είχε κάποια «πειράματα» που δεν συνεχίζονται τώρα και το “Krushers…” είναι ένας αρκετά αναμενόμενος δίσκος δίχως ιδιαίτερες εκπλήξεις.
Ξέρετε όμως κάτι; Έχουν βρει τον ήχο τους και γιατί να τον αλλάξουν; Ναι, έχουν μπει στη διαδικασία της μανιέρας (όπως λέμε για αρκετά συγκροτήματα στις μέρες μας), αλλά «ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει» και τελικά εγώ κοιτάζω το τελικό αποτέλεσμα να με ικανοποιεί συνθετικά. Να με κρατάει, καθ’ όλη τη διάρκειά του. Και το “Krushers…” το καταφέρνει, με χαρακτηριστική άνεση. Δεν είναι ο καλύτερος δίσκος του Petrozza και της παρέας του, είναι όμως ένας κλασικός δίσκος της τελευταίας περιόδου τους, που συνδυάζει τις Σουηδικές death metal μελωδίες με το thrash metal, όπως εκφράζεται κυρίως μέσα από τα φωνητικά του Mille και κολλητικές συνθέσεις.
Γνωρίζετε πολλά thrash metal γκρουπ που να σε κάνουν να τραγουδάς το ανθεμικό ρεφρέν του “Loyal to the grave” αλλά και το πιο “power metal” του “Satanic anarchy”; Να συνδυάζουν τη σαρωτική ορμή του “Barbarian” και του εναρκτήριου “Seven serpents” με την «κινηματογραφική» ατμόσφαιρα του “Traenepalast”; Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες αναφορές σε ξεχωριστά τραγούδια, αφού όπως συμβαίνει κατά κόρον με τους KREATOR, δεν υπάρχουν fillers, μόνο τραγούδια που μπορεί να σου αρέσουν λιγότερο από κάποια άλλα.
Για εμένα, το 16ο άλμπουμ τους, είναι αναμενόμενα καλό. Όχι κάτι το «ουάου», αλλά τιμά το όνομα και τη φήμη τους. Σιγουράτζα; Ναι. Αλλά γιατί να δοκιμάσουν κάτι που μπορεί να φέρει αντιστρόφως ανάλογο αποτέλεσμα; Άλλωστε, από πειραματισμούς, να φάνε και οι κότες στην καριέρα τους. Οπότε λοιπόν, δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα αν όλοι οι “safe” δίσκοι ηχούν έτσι.
8 / 10
Σάκης Φράγκος
Πρώτο κείμενο για το 2026 και εύχομαι ολόψυχα η νέα χρονιά να σας φέρει υγεία, χαρές και φυσικά καλή μουσική. Και μια που λέμε για καλή μουσική, το νέο άλμπουμ των θρυλικών thrashers KREATOR με τίτλο “Krushers of the world” βρίσκεται προ των πυλών. Η αλήθεια είναι ότι αν και φανατικός οπαδός των Γερμανών, η στροφή που έχουν πάρει τα τελευταία χρόνια με έχει ξενίσει λίγο. Το τελευταίο τους άλμπουμ, το “Hate uber alles” με έχει αφήσει με γλυκόπικρα συναισθήματα καθώς, ενώ υπήρχαν πολύ δυνατές thrash στιγμές, έδειχνε την μπάντα βυθισμένη στο ίδιο τέλμα που η ίδια είχε δημιουργήσει. Με αρκετές επιφυλάξεις λοιπόν, έβαλα να ακούσω το νέο πόνημα του Mille και της παρέας του και δεν σας κρύβω ότι βρέθηκα μπροστά σε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Εντάξει, μην φανταστείτε ότι οι KREATOR επέστρεψαν σε εποχές “Extreme aggression” αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι αρκούντος ικανοποιητικό.
Σαφώς ανώτερο από τον προκάτοχο του, το “Krushers of the world” ακούγεται πιο συμπαγές, πιο thrashy, πιο… KREATOR ρε παιδί μου! Βέβαια δεν λείπουν και οι αστοχίες των τελευταίων χρόνων, όπως το “Loyal to the grave” που κλείνει τον δίσκο και που περισσότερο μου ακούγεται σαν μελωδικό power metal παρά για KREATOR αλλά αυτή είναι απλά η άποψη μου. Από την άλλη, κομμάτια όπως το “Seven serpents”, “Barbarian”, “Psychotic imperator” και “Deathscream” δείχνουν ότι οι KREATOR όταν thrashάρουν, thrashάρουν με σπασμένα φρένα. Εξαιρετικά επίσης το ανθεμικό ομώνυμο, το “Blood of our blood” και το “Satanic anarchy” , ενώ τα “Traenenpalast” και “Combatants” αν και mid tempo, έχουν μια φοβερή δυναμική. Μην σας κουράζω όμως, καθώς πρόκειται για ομαδική κριτική και αξίζει να διαβάσετε όλες τις απόψεις. Το “Krushers of the world” είναι μια δουλειά που αξίζει και με το παραπάνω την προσοχή σας. Όσοι είχαν ξεγράψει τους KREATOR θα πρέπει να το ξανασκεφτούν και να αναθεωρήσουν την άποψη τους.
8/10
Θοδωρής Κλώνης
Καταρχάς πρέπει να πω ότι αν και το “Hate Über Alles”, το προηγούμενο άλμπουμ των KREATOR, έχει τριάμισι χρόνια που υπάρχει στα δισκοπωλεία, εγώ νομίζω πως κυκλοφόρησε πριν ογδόντα… Το ξέχασα! Άρα, κοιτάζοντας πίσω, εκείνο το «με το ζόρι» 7άρι που του είχα δώσει τότε το βρίσκω δικαιολογημένο απόλυτα, δεν αναιρώ λέξη απ’ όσα έγραψα. Ο χρόνος δικαίωσε τις αράδες μου πλήρως, όσον αφορά τα δικά μου δεδομένα και standards, πάντα.
Και να σου το ολοκαίνουργιο “Krushers of the World”, έτοιμο να παίξει και να μου φανερώσει το φετινό, νέο πρόσωπο των KREATOR. Ξεκινώντας την περιήγηση από το εξώφυλλο, βλέπω και χωρίς να τσεκάρω τα credits πως αποκλείεται αυτό να είναι έργο του Eliran Kantor. Πραγματικά, δημιουργός του είναι ο Zbigniew Bielak, γνωστός από τους GHOST. Άλλο ύφος, άλλο στυλ, άλλη προσέγγιση. Προς ώρας δε μπορώ να γνωρίζω ποια τα νοήματα/μηνύματα πίσω από το artwork, αλλά σίγουρα ο Bielak δημιούργησε ένα έργο που δεν στερείται ενδιαφέροντος, ταιριαστό με τη φιλοσοφία του συγκροτήματος.
Η παραγωγή πέρασε κι αυτή σε άλλα χέρια. Ο Arthur Rizk έδωσε τη θέση του στον Jens Bogren. Γνώμη μου; Μεγάλο όνομα ο Bogren, αλλά το “Hate Über Alles” είχε σαφέστατα καλύτερο ήχο. Περισσότερο «οργανικό» και «ξεκούραστο» στο αυτί. Στο “Krushers of the World” μπορεί μεν το αποτέλεσμα να είναι θεωρητικά αυτό που πρέπει, ωστόσο εγώ είμαι άλλης θεώρησης στο ζήτημα αυτό, συντάσσομαι με την σχολή την οποία υπηρετεί ο Rizk, οπότε μπορείς και να με αγνοήσεις.
Μουσικά, μην περιμένεις κάτι διαφορετικό από πλευράς μπάντας, όσον αφορά το ύφος του νέου δίσκου. Το “Krushers…” είναι το πιο «σκληρό» άλμπουμ των KREATOR, εδώ και πολλά χρόνια, δίχως όμως να ξεφεύγει δραματικά από τη μανιέρα που έχει δημιουργήσει ο Mille τα τελευταία αρκετά χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν ακόμη σε πληθώρα Maiden-ικές μελωδίες, Accept-ικά riffs όπως και Priest-ικά leads, συνδέοντας το thrash με το heavy metal, σε ένα πεδίο όπου οι KREATOR είναι πραγματικοί αφεντάδες. Οι «παλιομοδίτες» οπαδοί, όσοι έχουν μείνει βασικά, θα βρουν πάλι αφορμή να γκρινιάξουν, οι νεόκοποι θα τα βρουν όλα «πόπα» ενώ κάποιοι άλλοι θα σηκώσουν μαζί μου το βλέμμα όλο νοσταλγία, στο άκουσμα συγκεκριμένων σημείων που θυμίζουν έντονα τους late 90s KREATOR.
Οι «thrashοπατινάδες» του δίσκου θα εξυπηρετήσουν τον σκοπό τους (aka ξύλο στα live) και το ομώνυμο κομμάτι θα κερδίσει το κοινό, ως το πιο συναυλιακό όλων, σε έναν δίσκο με έτσι κι αλλιώς έντονο συναυλιακό χαρακτήρα. Οι στιγμές που ξεχώρισα περισσότερο, είναι και οι πιο «διαφορετικές» του. Το εντελώς 90s “Tränenpalast”, με την Britta Görtz των HIRAES να συνεισφέρει στα φωνητικά σε έναν φόρο τιμής στο “Suspiria” του Dario Argento, το “Combatants” (mid tempo heavy metal a la ACCEPT – τι μπορεί να πάει λάθος;) και το μελωδικότατο, περίπου επικό “Loyal to the grave”, το οποίο θα ήταν Ο ΥΜΝΟΣ, αν δεν είχε εκνευριστικά μονότονο και μέτριο refrain… Γιατί υποβάθμισες έτσι τέτοιο κομμάτι ρε Mille;
Πάντως, η γενικότερη εικόνα του “Krushers of the World” είναι παραπάνω από απλά θετική. Ως ένα άψογα εκτελεσμένο, “safe” άλμπουμ (εντάξει, το αντίθετο θα ήταν Η έκπληξη), δεν ξέρω κατά πόσο θα ενθουσιάσει, αυτό είναι προσωπικό θέμα καθενός ακροατή, είναι όμως σίγουρο πως θα ικανοποιήσει. Και από συγκροτήματα με ιστορία τριάντα, σαράντα και πενήντα ετών, δεν έχουμε ούτε ανάγκη, ούτε απαίτηση για δίσκους που προκαλούν ενθουσιασμό. Δίσκους που να ικανοποιούν θέλουμε. Α! Και να μη βαθμολογούμε με το ζόρι, χεχε.
7,5 / 10
Δημήτρης Τσέλλος
Η επιστροφή των KREATOR είναι γεγονός…και τι επιστροφή είναι αυτή! Κάτι λιγότερο από τέσσερα χρόνια μετά το πολύ καλό “Hate uber alles”, οι Γερμανοί μας προσφέρουν το “Krushers of the world” και πιστέψτε με το αποτέλεσμα είναι ξανά εντυπωσιακό! Χωρίς κανένα ίχνος υπερβολής, οι KREATOR συνεχίζουν στο ίδιο ηχητικό μονοπάτι που οι ίδιοι πρωτοχάραξαν μετά το restart του “Violent revolution” πριν από 25 χρόνια και για μια ακόμη φορά ο Petrozza βρίσκεται σε δαιμονιώδη συνθετική φόρμα. Όλα (μα όλα) τα τραγούδια σου μένουν με τη μία, δεν υπάρχει κανένα απολύτως filler, η παραγωγή είναι κρυστάλλινη και ογκώδης ενώ η απόδοση όλων –ειδικά όμως των Ventor (καμία έκπληξη) και Yli-Sirnio (βασικά, ούτε εδώ υπάρχει έκπληξη)- είναι αψεγάδιαστη.
Ο Mille κινείται στιχουργικά σε γνώριμες για εκείνον περιοχές (τρόμος, αναρχία, προσωπική αφύπνιση, αντίδραση στο κατεστημένο κτλ.) ενώ τολμώ να πω ότι εδώ έχουμε πιθανότατα την απόλυτη ισορροπία ανάμεσα στη thrash αισθητική (του 2001 και μετά) με το σύγχρονο μελωδικό metal. Θα ήταν παράλειψη αν δεν ανέφερα το πόσο σπουδαία δουλειά έχει γίνει στον τομέα των φωνητικών αφού τόσο τα πρώτα όσο και τα δεύτερα φωνητικά ακούγονται πεντακάθαρα! Φαντάζομαι ότι από όλα τα παραπάνω γίνεται ξεκάθαρο ότι οι KREATOR μας προσφέρουν ένα κόσμημα και είναι πραγματικό επίτευγμα αυτό αν αναλογιστεί κανείς ότι μιλάμε για το 16ο studio άλμπουμ τους!
Κλείνοντας, θα ήθελα να κάνω ένα τελευταίο σχόλιο. Είμαι σίγουρος ότι όλοι εδώ και χρόνια έχετε παρατηρήσει τα δύο άτυπα στρατόπεδα που έχουν δημιουργηθεί λόγω της ηχητικής διαφοροποίησης των KREATOR μετά το 2001. Προφανώς και όλοι αναπολούμε τις μέρες του “Extreme aggression” και του “Coma of souls” αλλά ταυτόχρονα είμαστε περήφανοι που ο Mille έχει εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα συνειδητοποιήσει ότι λόγω ακριβώς αυτής της απόφασης του, το πνευματικό του παιδί έχει γιγαντωθεί και παίζει headliner στα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου. Τα τραγούδια μένουν στο τέλος και δόξα τω Θεώ οι KREATOR μας τα προσφέρουν απλόχερα στο “Krushers of the world”.
8,5/10
Σάκης Νίκας
Ξεκινάει λοιπόν το 2026 με την επιστροφή του αγαπημένου μου τευτονικού thrash metal συγκροτήματος και η αλήθεια είναι πως πριν την ακρόαση του “Krushers of the world”, δεν περίμενα να ακούσω κάποια κοσμογονική αλλαγή στον ήχο των KREATOR. Το συγκρότημα εδώ και δέκα με δεκαπέντε χρόνια, δεν έχει κάνει απλά μία στροφή σε πιο μελωδικές φόρμες, που είχε ξεκινήσει από πολύ πιο πίσω, αντιθέτως έχει χαράξει συγκεκριμένη στρατηγική παραγωγής πιο εύπεπτων κυκλοφοριών, σε ένα μουσικό τοπίο που έχει thrash στοιχεία αλλά δεν είναι και αυτό καθαυτό thrash.
Και η ταπεινή μου άποψη, όπως και σε όλα τα συγκροτήματα, αν η μουσική είναι καλή και μας αρέσει αυτό που ακούμε, τότε πολύ καλά κάνουν. Φυσικά αυτό το λέω εγώ σαν οπαδός. Το συγκρότημα, όταν βλέπει επίσης ότι πουλάει αυτό το μοντέλο, φυσικά και θα το ακολουθήσει. Και αυτό κάνουν και με το “Krushers of the world” οι KREATOR. Ένα άλμπουμ που είναι στο ίδιο μοτίβο με τις πρόσφατες κυκλοφορίες τους, που περνάς καλά ακούγοντας το, με ένα – δυο πιο αδύναμες συνθέσεις (το ομώνυμο “Krushers of the world” και το “Combatants”), με τα περισσότερα όμως τραγούδια να είναι σε πολύ καλό επίπεδο, ξεχωρίζοντας το εναρκτήριο “Seven serpents”, το “Satanic Anarchy”, που βρήκα πάρα πολύ ωραίο το μελωδικό ρεφραίν του, το δυναμικό “Traenenpalast” και τα “Barbarian” και “Psychotic imperator”, που είναι δομημένα επάνω στα πατροπαράδοτα καλούπια σύνθεσης του συγκροτήματος.
Κλείνοντας λοιπόν, το “Krushers of the world” είναι ακριβώς αυτό που περιμένεις από τους σύγχρονους KREATOR. Ένα καλοδουλεμένο άλμπουμ, με καθαρή, δυνατή και προσεγμένη παραγωγή, που αναδεικνύει τόσο τη μελωδική όσο και τη πιο επιθετική πλευρά του συγκροτήματος, χωρίς όμως να παίρνει ιδιαίτερα ρίσκα. Ακούγεται ευχάριστα από την αρχή μέχρι το τέλος, έχει τις στιγμές του και σίγουρα δεν απογοητεύει τον οπαδό που έχει αποδεχτεί τη συγκεκριμένη πορεία των τελευταίων ετών. Παρ’ όλα αυτά, δύσκολα θα μπει στη συζήτηση για κλασικές κυκλοφορίες ή θα ξεχωρίσει ουσιαστικά από τα προηγούμενα άλμπουμ της ίδιας περιόδου. Είναι απλώς ένα ακόμη καλό κεφάλαιο στη σύγχρονη δισκογραφία τους.
7 / 10
Δημήτρης Μπούκης
Photo by Dinos Fragos
Οι “Δημιουργοί” του τευτονικού thrash επιστρέφουν για να μας κάνουν να ιδρώσουμε στο καταχείμωνο, με άλλο ένα εξαιρετικό άλμπουμ. Για όσους παρακολουθούν τους Γερμανούς, η έκπληξη στο 16ο τους άλμπουμ δεν είναι στον ήχο τους, καθώς η μουσική τους συνταγή ακολουθεί τα προηγούμενα. Δεν είναι ένα παλιομοδίτικο δείγμα από τις ρίζες του Mille Petrozza, αλλά αντίθετα άλλη μια απόδειξη της σύγχρονης πλευράς των καταξιωμένων thrashers. Στα παραπάνω έχει μερίδιο ευθύνης και ο Σουηδός υπερπαραγωγός Jens Bogren, με τον οποίο έγραψαν τόσο το “Phantom Antichrist” του 2012, όσο και το “Gods of violence” του 2017, και βέβαια παραμένει κοντά στο “Hate über Alles”. Αν υπάρχει ένα ίχνος έκπληξης, αυτό είναι στο ποσό καλογραμμένο είναι το “Krushers of the world”. Δεν κρύβω πως ευχαριστήθηκα το καθένα από τα δέκα τραγούδια του, είτε τα άκουσα στην σειρά, είτε ανακατεμένα (στο shuffle). Ακούγοντας τα 3 τραγούδια που κυκλοφόρησαν τους τελευταίους μήνες, θα έχετε μια γεμάτη εικόνα για το περιεχόμενο του “Krushers…”, το οποίο σκοτώνει στα γρήγορα μέρη του και εντυπωσιάζει στα πιο αργά. Το “Seven serpents” ανήκει ήδη στους μοντέρνους τους ύμνους των KREATOR, το καταπληκτικό “Tränenpalast” (όνομα περάσματος από το Ανατολικό στο Δυτικό Βερολίνο, όσο υπήρχε το τείχος) που φέρνει προς ARCH ENEMY ένεκεν και την παρουσίας της Britta Görtz (τραγουδίστριας των HIRAES) αλλά και το “Satanic anarchy” με το καρα-πιασάρικο ρεφραίν του. Επίσης λάτρεψα το “Barbarian” που είναι πιο επιθετικό όσο και το ομώνυμο με το ασυνήθιστο groove για τους Γερμανούς. Η δεύτερη νεότητα των KREATOR είναι πιο μεστή και πιο παραγωγική, σε σεμιναριακά επίπεδα για το πώς κάποιος πρέπει να χρησιμοποιεί την εμπειρία του, την έμπνευσή του και την ενέργειά του στην σύγχρονη εποχή. Δεν ξέρω τι παραπάνω μπορεί κάποιος να απαιτεί από ένα thrash άλμπουμ το 2026. Τώρα βέβαια αν εσείς ψάχνετε να τετραγωνίσετε τον κύκλο, τότε πάω πάσο.
9 / 10
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
Photo by Dinos Fragos
Nέος δίσκος για τους Γερμανούς thrash τιτάνες, ο δέκατος έκτος παρακαλώ στην καριέρα τους που βγαίνει σε μια χρονιά που σηματοδοτεί την 40η επέτειο από το θρυλικό “Pleasure to kill”. Όλα αυτά τα χρόνια ο Μille δεν έχει σταματήσει να μας προσφέρει δίσκους με απαράμιλλη ποιότητα και αρκετές φορές έχει παρεκκλίνει από το thrash metal μονοπάτι (“Renewal”, Endorama”) γιατί ήθελε να κάνει κάτι διαφορετικό και να εκφραστεί διαφορετικά, αλλά όπως αποδείχθηκε στο τέλος, η ποιότητα αυτών των πειραματικών δίσκων ήταν εξαιρετική.
Ακούγοντας τον νέο δίσκο πολλά από τα κομμάτια θυμίζουν μελωδικό death metal στο ύφος των ΑRCH ENEMY, IN FLAMES και ανάλογών σχημάτων αλλά ακούγοντας τον δίσκο πολλές φορές, τα κομμάτια σου καρφώνονται στο μυαλό κάνοντάς τα πιο πιασάρικα και πιο ευκολομνημόνευτα στο τέλος.
Τα πρώτα τρία singes που δόθηκαν στην δημοσιότητα, το “Seven serpents” που ανοίγει τον δίσκο παντρεύει τον old school ήχο με μοντέρνες επιρροές, το “Satanic anarchy” διαθέτει επιρροές από ΑRCH ENEMY και τους παλιούς IN FLAMES και το “Tränenpalast” που είναι επηρεασμένο από το “Suspiria” του Dario Argento και περιέχει λόγω και του θέματος του ίσως, μουσικά στοιχεία από τo ύφος του “Endorama”.
To ομώνυμο κομμάτι που επηρεάσθηκε σαν τίτλος από τους ΜΑΝΟWAR και το κομμάτι “Warriors of the world”, μουσικά επηρεάζεται από άλλα πράγματα όπως το groove metal των ΙΝ FLAMES. To “Barbarian” είναι μια old school σύνθεση με περάσματα από CHILDREN OF BODOM ενώ ο χαρακτηριστικός ήχος της μπάντας ακούγεται αυτούσιος στο “Blood of our blood” διανθισμένος με ένα μελωδικό refrain. Εξαιρετικό παραδοσιακό old school KREATOR thrash ακούμε επίσης στα “Psychotic Imperator” και “Death scream”. Το “Combatants” είναι αρκετά μελωδικό χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο και το “Loyal to the grave” που κλείνει τον δίσκο είναι ένα groove metal κομμάτι που θα κάνει τους παραδοσιακούς οπαδούς τους να ξαναπεράσουν ακμή ακούγοντας το!
Συνολικά έχω να πω ότι ο δίσκος μου ακούγεται μια χαρά σε ότι στυλ και να κινείται και ακούγοντας το όλο και πιο πολύ τόσο περισσότερο μου αρέσει. Η παραγωγή του Jens Borgen τα σπάει, η μπάντα φοβερή όπως πάντα ιδιαίτερα μου άρεσε ο ήχος του Ventor στα τύμπανα και φυσικά η μορφάρα ο Sami που “κεντάει” αδιαλείπτως στους Γερμανούς 25 χρόνια τώρα.
Το ερώτημα που γεννάται άλλη μια φορά είναι αν έχει δικαίωμα ο καλλιτέχνης να ορίζει το μουσικό ύφος που θα κυμαίνεται κάθε φορά ή θα πρέπει να ακολουθεί το χαρακτηριστικό του μουσικό ύφος όπως θέλει η πλειοψηφία των οπαδών; Η απάντηση σε αυτή την περίπτωση που δίνεται από τον Mille είναι ότι θα ακολουθεί το δικό του “θέλω” και αυτό κάνει όλα αυτά τα χρόνια με την μπάντα του. Προσωπικά επικροτώ και θα επιβραβεύω πάντα τόσο τον Μille όσο και κάθε άλλον μουσικό που βάζει την καλλιτεχνική του δημιουργία και ελευθερία πάνω από τις επιταγές του μουσικού ύφους, που τολμά να ρισκάρει και κρίνεται στο τέλος γι’ αυτές του τις κινήσεις. Πιστεύω ότι ο κάθε μουσικός πρέπει να είναι ελεύθερος να κάνει οτιδήποτε θελήσει και να πειραματιστεί αναλόγως όπως και ο οπαδός είναι ελεύθερος το εγκρίνει η να το αποκρύψει ανάλογα το κάθε εγχείρημα. Αυτή (θα έπρεπε και να) είναι και η ουσία της μουσικής στην τελική!
8 / 10
Γιάννης Παπαευθυμίου
Photo by Dinos Fragos
Οι KREATOR έφτασαν αισίως στο έβδομο άλμπουμ της ύστερης εποχής τους, η οποία ξεκίνησε το μακρινό, πλέον, 2001 με το “Violent revolution”. Όποιος περιμένει ακόμα ο Mille να επαναπροσδιορίσει τον τρόπο σύνθεσης των κομματιών των KREATOR καλά θα κάνει να σταματήσει επιτέλους να γκρινιάζει ότι ακολουθεί μια επαναλαμβανόμενη μανιέρα. Όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τους KREATOR αυτής της περιόδου είναι παρόντα και πολλά καινούρια που είναι άξια αναφοράς και προσοχής ακόμα και από αυτούς που δεν είναι ορκισμένοι οπαδοί τους. Για πρώτη φορά σε αυτή την περίοδο ο Mille δεν τιτλοφορεί δίσκο τους με τραγούδι που να έχει αξιομνημόνευτο ρεφραίν. Ένα τέτοιο τραγούδι είναι σίγουρα το “Satanic anarchy” και θαρρώ πως κανένα άλλο τραγούδι του δίσκου δεν έχει αντίστοιχο στοιχείο. Παρόντα όμως είναι τα μελωδικά ρεφραίν και οι αντίστοιχες εκτεταμένες lead κιθάρες που σχεδόν πάντα οδηγούνται σε ταχύτατα ξεσπάσματα. Ποιος να το έλεγε ότι ο Φινλανδός Sami θα ήταν όλα αυτά τα χρόνια τόσο καταλυτικός στην ηχητική αναμόρφωση των Γερμανών; Μαζί ακόμα και σήμερα με κομμάτια όπως το φοβερά ρυθμικό mid tempo “Combatants” καταφέρνουν να εκπλήσσουν θετικά, όπως και στο “Psychotic imperator” με το κοφτό ρυθμικό ρεφραίν και την παρουσία χορωδίας. Το κλείσιμο του δίσκου με το “Loyal to the grave” τους παρουσιάζει διαφορετικούς από τον υπόλοιπο δίσκο, θυμίζοντας πόσο πειραματικοί ήταν στα 90s.
Η παραγωγή του Jens Borgen αναδεικνύει τις συνθέσεις με τον πομπώδη χαρακτήρα του και τον διαχωρισμό των οργάνων ακόμα και όταν οι ρυθμοί είναι καταιγιστικοί. Οι συμμετοχές των Scott Ian των ANTHRAX και των Chuck Billy τωνTESTAMENT δείχνουν τον σεβασμό που έχουν και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αν και στην ακρόαση δεν ακούγονται ξεκάθαρα με την παρουσία τους. Η Britta Görtz ακούγεται κάπως αταίριαστη στα φωνητικά που κάνει μαζί με τον Mille στο “Tränenpalast”. Καταληκτικά είναι ακόμα ένας δίσκος τους, ο οποίος πιστεύω ότι θα αποζημιώσει τους οπαδούς τους – κυρίως εκείνους που θα ανακαλύψουν τα στοιχεία που τον διαφοροποιούν μετά από πολλές ακροάσεις. Προσωπικά με χαροποιεί και μόνο που με ανάγκασε να τον ακούσω αλλεπάλληλες φορές για να μπω στο πνεύμα του, κάτι μοναδικό για συγκρότημα που έχει ξεπεράσει τα 40 (!) χρόνια παρουσίας του στη σκηνή.
8,5 / 10
Λευτέρης Τσουρέας
Photo by Dinos Fragos
Ως φανατικός KREATOR-άκιας, δεν θα μπορούσα να ζητήσω καλύτερο ποδαρικό στις δισκοκριτικές του 2026, από το ολοκαίνουργιο, 16o άλμπουμ των θεών από το Essen με τίτλο “Krushers of the world”. Οι KREATOR με κάνουν και αισθάνομαι σιγουριά κάθε φορά που βγάζουν δίσκο. Ο οραματιστής που λέγεται Mille Petrozza δεν δέχεται να κυκλοφορήσει κάτι που δεν είναι ποιοτικό. Πάμε να δούμε αυτή τη φορά τι έχουμε στα χέρια μας. Αρχικά, ένα ακόμα ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ εξώφυλλο, από τον Zbigniew M. Bielak, που έκανε εξώφυλλα για πολλούς και διάφορους κατά καιρούς (GHOST, BEHEMOTH, IMMOLATION, DIABOLIC ενώ, προσωπικά, ξεχωρίζω εκείνο του “The visions of trismegistos” των NEKROMANTHEON!). Από τη γραμματοσειρά του τίτλου που παραπέμπει στην αντίστοιχη του θρυλικού “Pleasure to kill”, ως τις αναφορές στο “Coma of souls”, πραγματικά μπορείς να το χαζεύεις για ώρες!
Από το ξεκίνημα του ωστόσο, φέρνει την σιγουριά που νιώθουμε όταν παίζει ένας δίσκος KREATOR, με το “Seven serpents”. Ατόφια γκαζωμένο μα και μελωδικό (τόσο στην εισαγωγή όσο και από τη μέση και πέρα) να αποτελεί σοφά το πρώτο single. Καθόλα συναυλιακό κομμάτι και αντιπροσωπευτικό της ύστερης περιόδου των Γερμανών. Μαντεύω με ασφάλεια, ότι θα μπαίνουν με αυτό στη περιοδεία με EXODUS, CARCASS και NAILS. Από εκεί και έπειτα, έχουμε μια ωραία αλλαγή, στην εναλλαγή ύφους κομματιών στη ροή του δίσκου. Αντί να έχουμε δύο γρήγορα κομμάτια να ξεκινούν το δίσκο, έχουμε το mid-tempo (κι ας ξεσπάει στη μέση) “Satanic anarchy”, που εμένα προσωπικά το κύριο του riff μου θύμισε φουλ MEGADETH! Φουλ μελωδικό ρεφρέν, που έχει μεγαλώσει μέσα μου πολύ ωραία με τις ακροάσεις. Το αυτό και το πιο στακάτο και γκρουβάτο ομώνυμο, με ένα riff που δεν περίμενα από τους KREATOR να είμαι ειλικρινής!
Με ανατρίχιασε, αλλά και έκανε το κεφάλι να πηγαίνει πάνω κάτω έντονα! Για το “Tränenpalast” με την εντελώς “Outcast”/”Endorama” αύρα του, το black metal “ξύσιμο” στο βασικό του riff, έχω μόνο τα καλύτερα να πω, μια και είναι γνωστή η αγάπη μου στη πειραματική περίοδο των KREATOR! Χώρια η πινελία της κυρίας Britta Gortz (HIRAES και πάλαι ποτέ CRIPPER) σε ένα ντουέτο – φωτιά με τον Petrozza, δίνει το κάτι παραπάνω (δείτε το video – φόρο τιμής στο “Suspiria” και τον Ιταλικό horror κινηματογράφο εν γένει). Και κάπου εδώ, ο Mille παίρνει (ή μοιράζει, σωστότερα) ανάποδες Γερμανικές! Σαν να σου λέει “ωραίες οι μελωδίες, πάμε να σας δείρουμε όπως μόνο εμείς ξέρουμε!”. Διότι, σκάνε διαδοχικά το “Barbarian” και το “Blood of our blood” και λέω “πωπω ρε φίλε, αυτά σε συναυλία σκοτώνουν κόσμο!”. Κάτι που παρατηρώ με τις ακροάσεις είναι πόσο συναυλιακό είναι το άλμπουμ, εν συγκρίσει ειδικά με φορές τα τελευταία 25 χρόνια που οι KREATOR είτε είχαν μακροσκελείς είτε εν γένει ατμοσφαιρικές συνθέσεις.
Ακόμα και το στακάτα mid-tempo “Combatants” έχει πολύ νεύρο και τσαμπουκά, τόσο που θέλω να το ακούσω σε live. Και όμως, η μεγάλη σύνθεση στα 5 λεπτά και 5 δεύτερα, είναι το σαρωτικό “Psychotic imperator” που μας διαλύει με πόσους διαφορετικούς τρόπους, η αγαπημένη μου σύνθεση του δίσκου, ως η πλέον πλήρης και απειλητική! Πιο δυσοίωνη αρμονία στην εισαγωγή του, για να έρθει ένα riff – μηχανή του κιμά να πάρει το κεφάλι μας για τρόπαιο (ο σβέρκος έκανε ένα κρακ, όταν έσκασε το ρεφρέν), ενώ στη μέση, έχει ψαλμωδίες που σε τρομάζουν ακόμα περισσότερο! Μου αρέσει ΠΟΛΥ που δοκιμάζουν νέα πράγματα 40 χρόνια μετά την ίδρυσή τους και μας τα “σερβίρουν” με τόσο γούστο! Και κάπου εκεί, σκάει το τσαμπουκαλεμένο “Death scream” με ένα αρμονικό riff που είναι λες και βγήκε από το “Terrible certainty” (ω ναι!), με ξύσιμο black metal-ικό στο ρεφρέν (ω ναι και πάλι)!
Ένα κομμάτι που βγάζει φρέσκια επιθετικότητα, ενώ όπως αρκετά από τα πειράματα των KREATOR μέσα στο “Krushers of the world”, σηκώνει τα βλέφαρα των οπαδών των Γερμανών με έκπληξη. Παράλληλα, δείχνει μια μπάντα που έχει φτιάξει ένα δικό της αμάλγαμα thrash στο οποίο χωράνε μελωδίες, χωράνε πειραματισμοί κατά το δοκούν και μέσα σε αυτό, παίζει μόνη της μπάλα. Ο επίλογος ανήκει στο υμνικό “Loyal to the grave” όπου ακούμε ελαφρώς πιο μελωδικό το γρύλλισμα του Γερμανού της καρδιάς μας. Θεωρώ πως έχει να κάνει με ότι στον υπόλοιπο δίσκο σκίζει το λαρύγγι του και ακούγεται κάπως πιο θυμωμένος (κι όμως παιδιά, ο άνθρωπος έχει πάρει ανάποδες όσο λίγες φορές τα τελευταία χρόνια και ωρύεται σαν να θέλει να τον ακούσει όλος ο κόσμος), ενώ σε αυτό ήθελε να κάνει περισσότερο μια δήλωση. Πιστοί ως τον τάφο σε αυτό που πρεσβεύουν. Όπως πρέπει άλλωστε.
Έχοντας τη πολυτέλεια να ακούσω το δίσκο πολλές φορές για τις ανάγκες ετούτης της κριτικής, θα πω ότι ήταν όμορφη η επιστροφή στον Jens Bogren για τη παραγωγή, μια και ο δίσκος με το υλικό του την αποζητούσε. Όχι ότι θα με χάλαγε η προσέγγιση του Rizk, ωστόσο, κάθε άλλο! Απλά η άνεση που έχει από τις προηγούμενες δουλειές των KREATOR ο Jens, βοήθησε πολύ στο αποτέλεσμα που ακούμε. Ένα πραγματικά πλούσιο και πλήρες άλμπουμ, ενώ αν δεν σας το πω, θα νομίζετε ότι είναι 50+ λεπτά. Αμ δε, ούτε 44 λεπτά δεν έγραψε το ρολόι! Και όμως, γίνονται τόσα πράγματα, δείγμα εμπειρίας στο κομμάτι που μετράει: της τραγουδοποιίας. Σε αυτό οι KREATOR ήταν είναι και θα είναι οι καλύτεροι της Γερμανικής τετράδας του thrash, διαχρονικά, κατ’ εμέ! Το “Krushers of the world” απλά το πιστοποιεί έτι μια φορά. Εγώ πλέον, περιμένω να πάρω στα χέρια μου τον δίσκο να τον λιώσω με τους στίχους του, όπως πρέπει. KREATOR BIS ZUM TOD!
Η GRF Promotion παρουσιάζει το χρονοδιάγραμμα για την απόλυτη Heavy Metal ιεροτελεστία της χρονιάς. Την Κυριακή 11 Ιανουαρίου, το ιστορικό stage του Κυττάρου θα τρέμει κάτω από το βάρος τριών κορυφαίων δυνάμεων της σκηνής μας!
Τρεις μουσικές γενιές συγκροτημάτων, ένα κοινό πεπρωμένο. Οι REFLECTION, οι DOOMOCRACY και οι VENUS ενώνουν τις δυνάμεις τους σε μια βραδιά-ορόσημο που θα γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ (RUNNING ORDER):
19:00 | ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΑΝΟΙΓΟΥΝ
19:30 | VENUS: Οι ηγέτες του νέου αίματος εξαπολύουν το τεχνικό, καταιγιστικό progressive thrash τους.
20:35 | DOOMOCRACY: Οι Κρήτες άρχοντες του Epic Doom Metal καθηλώνουν με την επιβλητική τους παρουσία.
22:00 | REFLECTION: Οι θρύλοι του επικού ήχου επιστρέφουν για να θριαμβεύσουν με το νέο τους έπος “The Battles I Have Won”.
Προετοιμαστείτε για τη Μάχη! Η κληρονομιά συναντά το παρόν και το μέλλον. Μην λείψει κανείς από τη νύχτα που το ατσάλι θα αντηχήσει ξανά στην Αθήνα!
This mode enables people with epilepsy to use the website safely by eliminating the risk of seizures that result from flashing or blinking animations and risky color combinations.
Visually Impaired Mode
Improves website's visuals
This mode adjusts the website for the convenience of users with visual impairments such as Degrading Eyesight, Tunnel Vision, Cataract, Glaucoma, and others.
Cognitive Disability Mode
Helps to focus on specific content
This mode provides different assistive options to help users with cognitive impairments such as Dyslexia, Autism, CVA, and others, to focus on the essential elements of the website more easily.
ADHD Friendly Mode
Reduces distractions and improve focus
This mode helps users with ADHD and Neurodevelopmental disorders to read, browse, and focus on the main website elements more easily while significantly reducing distractions.
Blindness Mode
Allows using the site with your screen-reader
This mode configures the website to be compatible with screen-readers such as JAWS, NVDA, VoiceOver, and TalkBack. A screen-reader is software for blind users that is installed on a computer and smartphone, and websites must be compatible with it.
Online Dictionary
Readable Experience
Content Scaling
Default
Text Magnifier
Readable Font
Dyslexia Friendly
Highlight Titles
Highlight Links
Font Sizing
Default
Line Height
Default
Letter Spacing
Default
Left Aligned
Center Aligned
Right Aligned
Visually Pleasing Experience
Dark Contrast
Light Contrast
Monochrome
High Contrast
High Saturation
Low Saturation
Adjust Text Colors
Adjust Title Colors
Adjust Background Colors
Easy Orientation
Mute Sounds
Hide Images
Hide Emoji
Reading Guide
Stop Animations
Reading Mask
Highlight Hover
Highlight Focus
Big Dark Cursor
Big Light Cursor
Cognitive Reading
Virtual Keyboard
Navigation Keys
Voice Navigation
Accessibility Statement
rockhard.gr
January 18, 2026
Compliance status
We firmly believe that the internet should be available and accessible to anyone, and are committed to providing a website that is accessible to the widest possible audience,
regardless of circumstance and ability.
To fulfill this, we aim to adhere as strictly as possible to the World Wide Web Consortium’s (W3C) Web Content Accessibility Guidelines 2.1 (WCAG 2.1) at the AA level.
These guidelines explain how to make web content accessible to people with a wide array of disabilities. Complying with those guidelines helps us ensure that the website is accessible
to all people: blind people, people with motor impairments, visual impairment, cognitive disabilities, and more.
This website utilizes various technologies that are meant to make it as accessible as possible at all times. We utilize an accessibility interface that allows persons with specific
disabilities to adjust the website’s UI (user interface) and design it to their personal needs.
Additionally, the website utilizes an AI-based application that runs in the background and optimizes its accessibility level constantly. This application remediates the website’s HTML,
adapts Its functionality and behavior for screen-readers used by the blind users, and for keyboard functions used by individuals with motor impairments.
If you’ve found a malfunction or have ideas for improvement, we’ll be happy to hear from you. You can reach out to the website’s operators by using the following email
Screen-reader and keyboard navigation
Our website implements the ARIA attributes (Accessible Rich Internet Applications) technique, alongside various different behavioral changes, to ensure blind users visiting with
screen-readers are able to read, comprehend, and enjoy the website’s functions. As soon as a user with a screen-reader enters your site, they immediately receive
a prompt to enter the Screen-Reader Profile so they can browse and operate your site effectively. Here’s how our website covers some of the most important screen-reader requirements,
alongside console screenshots of code examples:
Screen-reader optimization: we run a background process that learns the website’s components from top to bottom, to ensure ongoing compliance even when updating the website.
In this process, we provide screen-readers with meaningful data using the ARIA set of attributes. For example, we provide accurate form labels;
descriptions for actionable icons (social media icons, search icons, cart icons, etc.); validation guidance for form inputs; element roles such as buttons, menus, modal dialogues (popups),
and others. Additionally, the background process scans all the website’s images and provides an accurate and meaningful image-object-recognition-based description as an ALT (alternate text) tag
for images that are not described. It will also extract texts that are embedded within the image, using an OCR (optical character recognition) technology.
To turn on screen-reader adjustments at any time, users need only to press the Alt+1 keyboard combination. Screen-reader users also get automatic announcements to turn the Screen-reader mode on
as soon as they enter the website.
These adjustments are compatible with all popular screen readers, including JAWS and NVDA.
Keyboard navigation optimization: The background process also adjusts the website’s HTML, and adds various behaviors using JavaScript code to make the website operable by the keyboard. This includes the ability to navigate the website using the Tab and Shift+Tab keys, operate dropdowns with the arrow keys, close them with Esc, trigger buttons and links using the Enter key, navigate between radio and checkbox elements using the arrow keys, and fill them in with the Spacebar or Enter key.Additionally, keyboard users will find quick-navigation and content-skip menus, available at any time by clicking Alt+1, or as the first elements of the site while navigating with the keyboard. The background process also handles triggered popups by moving the keyboard focus towards them as soon as they appear, and not allow the focus drift outside it.
Users can also use shortcuts such as “M” (menus), “H” (headings), “F” (forms), “B” (buttons), and “G” (graphics) to jump to specific elements.
Disability profiles supported in our website
Epilepsy Safe Mode: this profile enables people with epilepsy to use the website safely by eliminating the risk of seizures that result from flashing or blinking animations and risky color combinations.
Visually Impaired Mode: this mode adjusts the website for the convenience of users with visual impairments such as Degrading Eyesight, Tunnel Vision, Cataract, Glaucoma, and others.
Cognitive Disability Mode: this mode provides different assistive options to help users with cognitive impairments such as Dyslexia, Autism, CVA, and others, to focus on the essential elements of the website more easily.
ADHD Friendly Mode: this mode helps users with ADHD and Neurodevelopmental disorders to read, browse, and focus on the main website elements more easily while significantly reducing distractions.
Blindness Mode: this mode configures the website to be compatible with screen-readers such as JAWS, NVDA, VoiceOver, and TalkBack. A screen-reader is software for blind users that is installed on a computer and smartphone, and websites must be compatible with it.
Keyboard Navigation Profile (Motor-Impaired): this profile enables motor-impaired persons to operate the website using the keyboard Tab, Shift+Tab, and the Enter keys. Users can also use shortcuts such as “M” (menus), “H” (headings), “F” (forms), “B” (buttons), and “G” (graphics) to jump to specific elements.
Additional UI, design, and readability adjustments
Font adjustments – users, can increase and decrease its size, change its family (type), adjust the spacing, alignment, line height, and more.
Color adjustments – users can select various color contrast profiles such as light, dark, inverted, and monochrome. Additionally, users can swap color schemes of titles, texts, and backgrounds, with over seven different coloring options.
Animations – person with epilepsy can stop all running animations with the click of a button. Animations controlled by the interface include videos, GIFs, and CSS flashing transitions.
Content highlighting – users can choose to emphasize important elements such as links and titles. They can also choose to highlight focused or hovered elements only.
Audio muting – users with hearing devices may experience headaches or other issues due to automatic audio playing. This option lets users mute the entire website instantly.
Cognitive disorders – we utilize a search engine that is linked to Wikipedia and Wiktionary, allowing people with cognitive disorders to decipher meanings of phrases, initials, slang, and others.
Additional functions – we provide users the option to change cursor color and size, use a printing mode, enable a virtual keyboard, and many other functions.
Browser and assistive technology compatibility
We aim to support the widest array of browsers and assistive technologies as possible, so our users can choose the best fitting tools for them, with as few limitations as possible. Therefore, we have worked very hard to be able to support all major systems that comprise over 95% of the user market share including Google Chrome, Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera and Microsoft Edge, JAWS and NVDA (screen readers).
Notes, comments, and feedback
Despite our very best efforts to allow anybody to adjust the website to their needs. There may still be pages or sections that are not fully accessible, are in the process of becoming accessible, or are lacking an adequate technological solution to make them accessible. Still, we are continually improving our accessibility, adding, updating and improving its options and features, and developing and adopting new technologies. All this is meant to reach the optimal level of accessibility, following technological advancements. For any assistance, please reach out to
