Monday, January 19, 2026




Home Blog Page 22

A day to remember… 15/5 [PRIMAL FEAR]

By
Rock Hard
-
0
Primal

Primal

PRIMAL FEAR interview 2005

“Eagle fly free”

Στα πλαίσια της επετείου των 20 ετών από την κυκλοφορία του “Seven seals” των PRIMAL FEAR, ψάξαμε στο αρχείο του Rock Hard και βρήκαμε τη συνέντευξη που είχε κάνει στο έντυπο -τότε- για την προώθηση του εν λόγω άλμπουμ, ο Φραγκίσκος Σαμοΐλης και την δημοσιεύουμε για πρώτη φορά στο site μας, πάντα με φωτογραφίες εποχής.

 

Οι Γερμανοί PRIMAL FEAR αποτελούν μία μπάντα που στο ξεκίνημά της χαρακτηρίστηκε ως ο κλώνος των JUDAS PRIEST, ιδιαίτερα με την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους, “Primal fear” το 1998. Λίγο η μουσική τους, λίγο η φωνή του Ralf Scheepers (ο οποίος ήταν και στους υποψήφιους να καλύψουν τη θέση του Halford όταν αυτός αποχώρησε απο τους PRIEST) η ταμπέλα είχε πλέον κολληθεί. Από τότε έγιναν μερικά βήματα “αποτοξίνωσης”, με κυριότερο και καλύτερο το νέο τους άλμπουμ, “Seven seals”, το οποίο ανοίγει νέους δρόμους στη μπάντα. Με την ευκαιρία λοιπόν της κυκλοφορίας του “Seven seals” το Rock Hard επικοινώνησε έστω και μετά από μερικά… προβλήματα με τoν frontman των Γερμανών, Ralf Scheepers…

Καλησπέρα Ralf… Νέο άλμπουμ για τους PRIMAL FEAR και κατά την άποψή μου το καλύτερο που έχετε κυκλοφορήσει.
Σ΄ ευχαριστώ Φραγκίσκο. Έτσι νομίζω κι εγώ…

Βρίσκω αρκετές διαφορές σ΄αυτό το άλμπουμ συγκριτικά με τις προηγούμενες δουλειές σας.
Σίγουρα. Πιέσαμε περισσότερο την συνθετική διαδικασία αυτού του άλμπουμ και προσπαθήσαμε να την πάμε σε ανώτερο επίπεδο. Προσθέσαμε ορχηστρικά στοιχεία και μερικά πιο πομπώδη επίσης. Είναι η πρώτη φορά που έχουμε 3 κομμάτια μεγαλύτερα των 7 λεπτών σε διάρκεια. Αλλάξαμε επίσης και την ομάδα ηχογράφησης και μίξης του δίσκου. Αυτή τη φορά δουλέψαμε με τον Charlie Bauerfeind ο οποίος έχει δουλέψει μπάντες όπως οι HALFORD, HELLOWEEN μεταξύ άλλων.

Και ο οποίος έκανε εξαιρετική δουλειά και με σας!
Ακριβώς! Είναι ένας υπέροχος τύπος και υπέροχος παραγωγός… Πραγματικός επαγγελματίας. Τον ξέρουμε πολλά χρόνια και χαρήκαμε που αυτή τη φορά είχε το χρόνο να συνεργαστούμε. Ήταν πολύ ωραία που δουλέψαμε μαζί του.

Τη μίξη έκανε ο Mike Frazer (AC/DC, METALLICA)…
Ναι! Πήραμε όλο το πακέτο από τη Γερμανία και ταξιδέψαμε μέχρι το Βανκούβερ για να τον βρούμε. Θέλαμε να έχουμε μια επαγγελματική ομάδα αυτή τη φορά και το καταφέραμε.

“Seven seals” λοιπόν… Για να σφραγίσετε τι;
Βασικά είναι ιστορία από τη Βίβλο. Από την “Αποκάλυψη”. Την ξέρεις;

Ναι. Αυτό δε σημαίνει ότι πρόκειται για concept άλμπουμ όμως…
Όχι. Δεν υπάρχει καμία ιστορία πίσω από το άλμπουμ. Το κάθε κομμάτι έχει και μια διαφορετική ιστορία από πίσω.

Συμφωνείς ότι αυτό είναι το πιο ποικίλο άλμπουμ των PRIMAL FEAR;
Νομίζω πως ναι. Έχουμε ακόμα το στιλ που είχαμε και πριν σε κομμάτια όπως τα “Demons and angels”, “Evil spell” κλπ, όμως όπως σου είπα σπρώξαμε τα πράγματα σε διαφορετικό επίπεδο κι εμπλουτίσαμε αν θες τον ήχο μας. Όμως είμαι σίγουρος ότι ακόμα έχουμε την επιθετικότητα που είχαμε.

Μπορεί να έχετε ελαττώσει κάπως τα PRIEST-like σημεία της μουσικής σας, αλλά στο “Seven seals” διαφαίνονται μερικά πιο Euro-power στοιχεία στο ύφος των HELLOWEEN. Για παράδειγμα το “The immortal ones” θυμίζει το “I can” στο ρεφρέν του.
Ναι, κατάλαβα τί θες να πείς. Απλά στις μέρες μας μπορείς να συγκρίνεις πολλά πράγματα. Μερικοί μπορούν να πούν ότι κομμάτια μας μοιάζουν με JUDAS PRIEST, GAMMA RAY, HELLOWEEN κλπ. Το ίδιο πράγμα συνεχίζει… (σ.σ. όχι κι άδικα Ralf)

Δεν μπορείς να το αποφύγεις όμως.
(γέλια) Ακριβώς! Δε μπορείς να αποφύγεις την ταμπελοποίηση.

Υπάρχουν κομμάτια που έμειναν έξω απο το “Seven seals”;
Ναι! Γύρω στα 20! Και ήταν μια πολύ δύσκολη αλλά και δημοκρατική – όπως πάντα στους PRIMAL FEAR – η διαδικασία επιλογής των κομματιών που θα μπούν τελικά στο άλμπουμ.

Aυτά που έμειναν απ΄έξω θα τα ακούσουμε στο επόμενο άλμπουμ σας;
Δεν ξέρω ακόμα. Είναι πολύ νωρίς γι΄ αυτό (γέλια).

Θα συνεχίσετε όπως στο “Seven seals” από εδώ και πέρα;
Δε θέλω να πώ ότι έτσι θα είμαστε από εδώ και πέρα. Μπορεί να αλλάξουμε και πάλι.

Μπορεί να βάλετε και γυναικεία φωνητικά δηλαδή;
Όχι! (σ.σ. σαν του Μεταξά)

Σ΄ αυτό το άλμπουμ και η δική σου απόδοση είναι κατά τη γνώμη μου η καλύτερη που είχες ποτέ…
Σ΄ευχαριστώ…

Υπήρξαν μήπως μερικά extra μαθηματάκια;
(γέλια) Όχι δεν έκανα. Στην αρχή ήταν αρκετά δύσκολο για μένα, επειδή χαμηλώσαμε τις κιθάρες ένα τόνο και συνθέσαμε τα κομμάτια σε μεσαίες οκτάβες κυρίως. Έπρεπε να προσέχω τα pitch μου σε σημεία, όπως στο τέλος του “Demons and angels”, στην αρχή του “Rollercoster”, στο “Evil spell”, στο “Carniwar”. Θέλαμε να κάνουμε το άλμπουμ πιο ευκολοάκουστο αυτή τη φορά, χωρίς να θέλω να πω ότι οι προηγούμενοι δίσκοι δεν είναι. Απλά καμιά φορά όταν ακούς συνέχεια ψηλή φωνή, σου σκοτώνει τα αυτιά (γέλια)! Θέλαμε να έχουμε και το “χαλάρωμα”…

Κυκλοφορήσατε ήδη και το πρώτο single σας, το ομότιτλο κομμάτι. Γυρίσατε και το βίντεό του… Μήπως δείχνετε κάποια διάθεση να προωθήσετε το άλμπουμ αυτό περισσότερο από τα άλλα;
Ναι, ναι! Και η Nuclear Blast επίσης κάνει εξαιρετική δουλειά για μας (σ.σ. να ‘ναι καλά ο Sinner που δουλεύει εκεί). Είμαστε πολύ χαρούμενοι και ελπίζω ότι το άλμπουμ θα διαδοθεί. Το ομότιτλο κομμάτι είναι κατά κάποιο τρόπο… πώς να στο πώ… το ακούω ακόμα φαντάσου, μετά από ένα χρόνο που το έχουμε συνθέσει (γέλια). Καταλαβαίνεις! Το ακούω ξανά και ξανά και δεν κουράζομαι να το ακούω. Ελπίζω να πάθουν το ίδιο και οι οπαδοί.

Έχετε κάποια άλλα σχέδια για την προώθηση του άλμπουμ; Είναι έτοιμη η περιοδεία σας απ’ ό,τι ξέρω.
Θα βγούμε για περιοδεία βασικά. Στα τέλη Νοέμβρη με τους HELLOWEEN.

Θα έρθετε και απο τα μέρη μας απ’ όσο γνωρίζω, όμως όχι με τους HELLOWEEN.
Ήταν να έρθουμε αυτό το Σαββατοκύριακο (σ.σ. η συνέντευξη έγινε στις 27/10) με τους ROYAL HUNT, αλλά δυστυχώς ακυρώθηκε όλη η περιοδεία και ο promoter δεν ήθελε να φέρει μία μόνο μπάντα. Βασικά δεν ακυρώθηκε ακριβώς… Μετατέθηκε, γιατί θα έρθουμε στην Ελλάδα μετά την περιοδεία με τους HELLOWEEN.

Πώς και δεν έρχεστε μαζί με τους HELLOWEEN; Η κοινή σας περιοδεία λήγει λίγο καιρό πριν και θα έρθουν κι αυτοί Ελλάδα απ’ όσο ξέρω.
Απλά δεν γινόταν να παίξουμε όλες τις ημερομηνίες μαζί με τους HELLOWEEN. Βρήκαμε και άλλον promoter και γενικότερα είναι αρκετές οι πόλεις που θα πάμε χωρίς τους HELLOWEEN. Κάτι που είναι κρίμα στην τελική.

Νομίζω Ελλάδα θα έρθετε Φεβρουάριο με Μάρτιο;
Ναί, έτσι νομίζω κι εγώ.

Υπήρξαν πολλές φήμες σχετικά με την ακύρωση της περιοδείας των ROYAL HUNT.
Δεν ήξερα τίποτα. Απλά έμαθα ότι η περιοδεία των ROYAL HUNT ακυρώθηκε.

Mόνο αυτό;
Δεν ξέρω τίποτα…

Απλά σε ρωτάω, γιατί οι 2 Ιταλικές μπάντες που θα ήταν κι αυτές στην περιοδεία (RAINTIME και SECRET SPHERE) ρίχνουν την ευθύνη στους ROYAL HUNT. Και έμαθαν για την ακύρωση ενώ είχαν ήδη ξεκινήσει και ήταν στο δρόμο…
Πραγματικά δεν ξέρω την ιστορία που υπάρχει από πίσω. Απλά ξέρω ότι οι ROYAL HUNT ακύρωσαν όλη την περιοδεία.

ΟΚ… ας αλλάξουμε θέμα. Η Nuclear Blast θα κυκλοφορήσει αύριο (σ.σ. 28/10) ένα double pack με τα 2 πρώτα άλμπουμ σας και ένα βιβλίο;
Εννοείς το βιβλίο του Mat! Ο Mat έγραψε μια ιστορία σχετικά με το μουσικό του παρελθόν και ήθελε να κάνει ένα μεγάλο πακέτο με κομμάτια των SINNER, των GAMMA RAY, των PRIMAL FEAR και γι΄ αυτό πρόσθεσε και τα CD. Απλά…

Στο site σας έχετε και έναν διαγωνισμό… Το Doom vs PRIMAL FEAR. Μπορείς να μας διαφωτίσεις λίγο;
Δεν ξέρω πολλά γι΄αυτό. Διαφημίζουμε εμείς το παιχνίδι και το παιχνίδι εμάς (σ.σ. την ταινία ήθελες να πείς μάλλον). Απλά μια διαφήμιση (γέλια).

Επιστροφή σε σένα. Πώς και δε συμμετέχεις σε κανένα project;
Είμαι απόλυτα αφοσιωμένος στους PRIMAL FEAR. Θέλω επίσης ο οπαδός να ακούει τη φωνή μου σε μία μόνο μπάντα. Πιστεύω ότι πολλοί τραγουδιστές που κάνουν πολλά πράγματα μαζί, δε μπορούν να κρίνουν σε ποια μπάντα παίζουν πιά. Άσε που δεν έχω και το χρόνο (γέλια)!

Δηλαδή οι PRIMAL FEAR σε καλύπτουν απόλυτα;
Aκριβώς!

Φέτος κυκλοφόρησαν νέα άλμπουμ οι μεγάλοι του power, οι STRATOVARIUS, οι HELLOWEEN και οι GAMMA RAY. Με εξαίρεση ίσως των GAMMA RAY, οι δίσκοι τους δεν ήταν αντάξιοι του ονόματός τους. Πιστεύεις ότι οι μεγάλες, αλλά και “παλιές” επίσης μπάντες, στερεύουν απο έμπνευση;
Είναι και θέμα γούστου. Ξέρω τί λές. Άκουσα μερικά κομμάτια απο το άλμπουμ των HELLOWEEN και απογοητεύτηκα κι εγώ λιγάκι. Ίσως δεν μπορείς να επαναλάβεις ό,τι έχεις κάνει και εξελίσσεσαι σε άλλη κατεύθυνση. Και μερικές φορές η άλλη κατεύθυνση απογοητεύει τους οπαδούς και τον Τύπο. Δε μπορείς πάντα να δίνεις τα καλύτερα. Είναι πολύ δύσκολο.

Επιστροφή στους PRIMAL FEAR. Ποιο θεωρείς το καλύτερό σας άλμπουμ;
Το “Seven seals” (γέλια)!

Πρωτότυπο…
(γέλια) Έτσι είναι. Το νέο άλμπουμ είναι πάντα το καλύτερο για μία μπάντα. Μετά έρχεται η περιοδεία, μετά η συγκέντρωση για την ηχογράφηση και τη σύνθεση των νέων κομματιών…

Και το σημαντικότερο άλμπουμ σας;
Νομίζω το “Nuclear fire”.

Πώς κι έτσι;
Είχαμε πολύ καλή ανταπόκριση με εκείνο το άλμπουμ. Αλλάξαμε επίσης και το στιλ μας. Δεν είχα πλέον μακριά μαλλιά, προσθέσαμε περισσότερα δερμάτινα ρούχα κλπ στην εμφάνισή μας. Υπήρξε μια αλλαγή που τελικά άρεσε στον κόσμο. Το άλμπουμ επίσης είναι πολύ καλό…

Επιστροφή στο “Seven seals”. Τί προσδοκίες έχεις από αυτό;
Πολλές! Μέχρι τώρα οι αντιδράσεις του Τύπου είναι πολύ καλές. Για παράδειγμα στη Γερμανία σε 4 περιοδικά είμαστε “δίσκος του μήνα”. Στην Αμερική οι κριτικές είναι επίσης πολύ καλές. Σε όλο τον κόσμο βασικά. Ελπίζω μόνο και ο οπαδός να έχει το ίδιο άκουσμα με τον Τύπο και να διαδοθεί το άλμπουμ.

Μιας και ανέφερες την Αμερική, πιστεύεις ότι η Αμερικανική αγορά ανοίγεται προς την Ευρώπη;
Το ελπίζω, γιατί είναι πολύ δύσκολη αγορά. Χωρίς να παίξεις live εκεί δε μπορείς να πετύχεις πολλά.

Θυμάσαι τίποτα απο την πρώτη και μοναδική εμφάνισή σας στην Ελλάδα το 1998;
(γέλια) Θυμάμαι!
Ειλικρινά…
Πραγματικά θυμάμαι. Νομίζω ήταν με τους GAMMA RAY στο Open Air Festival και θυμάμαι ότι υπήρχε φεγγάρι και ήμουν αρκετά νέος (γέλια)! (σ.σ. μπερδεύτηκες λιγάκι, αλλά δεν πειράζει…)

Τι θα άλλαζες στην ιστορία σου μέχρι τώρα αν μπορούσες;
Δεν ξέρω. Βασικά, πράγματα που μου συνέβησαν και δεν ήταν τόσο καλά, στην πορείς μου βγήκαν σε καλό. Φυσικά υπήρξαν και άσχημες στιγμές, όπως η αποχώρησή μου από τους GAMMA RAY και άλλα άσχημα που μου συνέβησαν εκείνη την περίοδο. Το κεφάλαιο JUDAS PRIEST επίσης που τελικά δεν έκατσε. Ίσως όμως ήταν για καλό στο τέλος, επειδή τώρα έχω τους PRIMAL FEAR, φτιάχνουμε καλή μουσική, περνάμε καλά και αυτό είναι το σημαντικότερο για μένα.

Σε πείραξε λιγάκι το θέμα PRIEST, ε;
Ήταν η εποχή που πραγματικά το ήθελα, αλλά όταν βγήκε το άλμπουμ με τον Tim Owens, που είναι ένας πολύ καλός τραγουδιστής, απογοητεύτηκα πολύ από τη μουσική των PRIEST. Έτσι στο τέλος ήμουν και λίγο χαρούμενος που δεν μπήκα. (σ.σ. έπεισες!)

Στην εποχή των reunion, πιστεύεις ότι αν κάποτε οι PRIMAL FEAR διαλυθούν, θα υπήρχε περίπτωση να επανενωθούν;
(γέλιο αμηχανίας)……..

Φτάνουμε στο τέλος σιγά σιγά. Ας χαλαρώσουμε. Έκανες κι ένα νέο tattoo την προηγούμενη εβδομάδα, έτσι;
Πού το ξέρεις αυτό;!

Ήταν να γίνει η συνέντευξη εκείνη τη μέρα, αλλά λόγω αυτού και διαφόρων άλλων προβλημάτων (σ.σ. λέγε με ΟΤΕ) έγινε σήμερα.
(γέλια) Ναί έκανα ένα ακόμα στο χέρι μου. Είναι ο νέος μας αετός, η νέα του μορφή.

Και έχεις κι άλλους νομίζω.
Ναί, έχω το εξώφυλλο του πρώτου και του δεύτερου δίσκου μας. Και τώρα και του νέου.

Θα είσαι ωραίος πίνακας…
(γέλια) Ναι…

Ας κλείσουμε. Αν είχες έναν αετό σαν του συμβόλου σας, ποιά θα ήταν η πρώτη σου διαταγή;
(γέλια) Η πρώτη μου διαταγή… να μη με τσιμπήσει! (γέλια)

ΟΚ… Σευχαριστώ πολύ Ralf και καλή επιτυχία με το νέο σας άλμπουμ.
Να ‘σαι καλά Φραγκίσκο. Τα λέμε στην Αθήνα…

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

 

 

FLAMES – “Frequency of illusion” (Sleaszy Rider) (προακρόαση)

By
Rock Hard
-
0
Flames

Flames

Ομολογώ ότι έπρεπε να είχα γράψει νωρίτερα αυτήν την προακρόαση, καθώς είχα το άλμπουμ στα χέρια μου αρκετούς μήνες τώρα, αλλά ξέρετε πως πάνε αυτά με τον ρυθμό που έρχονται τα νέα άλμπουμ…

Δεν υπήρχε περίπτωση όμως να αφήσω ασχολίαστη, πριν την πλήρη και κανονική παρουσίασή του, το “Frequency of illusion”, του όγδοου άλμπουμ των Ελλήνων thrashers, FLAMES. Του σχήματος, μεσουρανούσε στα 80s και μάλιστα, στην πρώτη μου ever συναυλία, με τους SODOM στο «Ρόδον» εκείνον τον Δεκέμβριο του 1988, ήταν το γκρουπ που κλασικά είχε ανοίξει το live… Αν σκεφτεί κανείς και τις κοπάνες που κάναμε από το σχολείο για να δούμε τις πρόβες τους στο Qualisound στην Αργυρούπολη που μεγάλωσα, καταλαβαίνετε ότι με το σχήμα έχω κι ένα ιδιαίτερο συναισθηματικό δέσιμο.

Βάζοντας το “Frequency of illusion”, ήξερα τι να περιμένω. Thrash του σκοτωμού, μέχρι να ματώσουν τα αυτιά σου. Και αυτό έλαβα! Ο ήχος τους, θυμίζει τους FLAMES των 80s, ιδιαίτερα στα riffs και φυσικά στα φωνητικά του Θωμά Τραμπούρα, όμως δεν είναι παλιακός, ούτε και απόλυτα μοντέρνος. Τόσο –όσο δηλαδή, όπως –κατά τη γνώμη μου- θα έπρεπε να είναι.

Εννοείται ότι ξεχωριστή θέση κατέχει το “Thrashin’ beer”, που είναι το “Ausgebombt” του δίσκου, με το ιδιαίτερα πλακατζίδικο video clip. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι FLAMES τραγουδούσαν για μπύρες, από το “Alcoholic and beer” του “Summon the dead”, πίσω στο 1988 αλλά και το “Drinking all night” του “Last prophecy” της επόμενης χρονιάς. Απλά το αναφέρω για τους νεότερους, που μπορεί να θεωρήσουν ότι αντιγράφουν τα πιο σύγχρονα Σκανδιναβικά –ως επί το πλείστον- σχήματα, που τραγουδούν για αλκοόλ…

Από εκεί και πέρα, ξεχώρισα με τις πρώτες ακροάσεις το “The great deceiver” όπου βρήκα κάποια εσάνς ROTTING CHRIST, το σαρωτικό εναρκτήριο “Hunter” και το υπεργρήγορο “Lighbringer”. Ξεχωριστή μνεία, όμως, πρέπει να δώσω στην επανεκτέλεση του κλασικού τους “Dressed in black suede”, του κομματιού που άνοιγε το ντεμπούτο τους, “Made in hell” (1985), προφανώς θέλοντας να συνδέσουν το σήμερα με τα 40 χρόνια από εκείνο το δίσκο. Ακούγοντάς το με «κανονική» παραγωγή κι όχι εκείνη που είχαν, αλλά και κανονικά τύμπανα, νιώθεις την έμπνευση που υπήρχε, οπότε μάλλον πρέπει να πέτυχαν τον σκοπό τους.

Σταματάω εδώ, γιατί θα ακολουθήσει πλήρης παρουσίαση εντός των επόμενων ημερών…

Σάκης Φράγκος

A day to remember… 15/10 [FATES WARNING]

By
Rock Hard
-
0
Fates

Fates

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: ”The spectre within” – FATES WARNING
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1985
ΕΤΑΙΡΙΑ: Metal Blade Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Brian Slagel
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – John Arch
Κιθάρες – Jim Matheos, Victor Arduini
Μπάσο – Joe DiBiase
Τύμπανα – Steve Zimmerman

Για τους αγαπημένους FATES WARNING, υπάρχουν τρεις κατηγορίες οπαδών. Υπάρχουν αυτοί που έχουν εικόνισμα τα τρία άλμπουμ με τον Arch, υπάρχουν αυτοί που προτιμούν την πιο prog κατεύθυνση που ακολούθησαν με τον Alder και υπάρχουν και αυτοί που ακούν με ευχαρίστηση κάθε περίοδο της μπάντας. Προφανώς και υπάρχουν και αυτοί που δεν τους αντέχουν με τίποτα, αλλά αυτούς δεν τους υπολογίζω καθώς ανήκουν σε μια κατηγορία από μόνη τους, σε αυτήν των…. κουφών! Προσωπικά τοποθετώ τον εαυτό μου στην τρίτη κατηγορία καθώς μου αρέσουν όλα τα άλμπουμ τους, αν και η αλήθεια είναι ότι έχω ένα soft spot για την εποχή της πιο μεταλλικής εποχής τους, δηλαδή για τους δίσκους με τον Arch. Μιλάμε για πρωτόλειο, καθαρόαιμο US Metal, τόσο απλά!

Αφορμής δοθείσας λόγω της ημέρας, θα ασχοληθούμε με το “The spectre within” του 1985. Το δεύτερο άλμπουμ των FATES WARNING, συνεχίζει την πορεία του ντεμπούτου τους από εκεί που σταμάτησε. Σαφέστατα οι MAIDEN επιρροές παραμένουν, όμως αρχίζουν δειλά δειλά να αχνοφαίνονται κάποιες αμυδρές prog πινελιές, που θα καθόριζαν αργότερα την μετέπειτα πορεία τους. Η βελτίωση σε σύγκριση με το “Night on Bröcken “ είναι αισθητή τόσο συνθετικά όσο και ηχητικά  καθώς τα κομμάτια εντυπωσιάζουν με την πολυπλοκότητα και την δομή τους, ενώ και η παραγωγή δια χειρός Slagel είναι φανταστική.

Συνθετικά τώρα, όλο το άλμπουμ είναι ένα highlight. Προφανώς και ξεχωρίζουν με το πρώτο άκουσμα το επικό “The apparition” με το παρανοϊκό riff του, το  δωδεκάλεπτο “Epitaph”, επιβλητικό και στιβαρό, και το speed metal “Kyrie Eleison” , χωρίς όμως να υστερούν στο ελάχιστο τα υπόλοιπα. Πολύ αγαπημένα επίσης τα “Traveler in time” και “Pirates of the underground”ενώ τα “Without a trace” και “Orphan gypsy” συνεπαίρνουν με τον λυρισμό τους.

Όλο το άλμπουμ είναι γεμάτο εκπλήξεις, με κοφτερά riffs και τρομερές εναλλαγές. Κατά την προσωπική μου άποψη, εκτελεστικά δύο είναι τα μεγάλα ατού του άλμπουμ. Το ένα είναι τα riffs κάθε, μα ΚΑΘΕ κομματιού, που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από αντίστοιχες κυκλοφορίες του είδους. Το άλλο είναι η εξωπραγματική απόδοση του John Arch. Ο άνθρωπος είναι απίστευτος. Δεν θα είναι υπερβολή αν πω ότι κλέβει την παράσταση συνολικά σε όλο το δίσκο!

Έχω την εκτίμηση ότι το “The spectre within”, μαζί με το επόμενο άλμπουμ των FATES WARNING, το “Awaken the guardian” αποτελούν δύο άλμπουμ ογκόλιθους στο οικοδόμημα που ονομάζουμε US Power Metal. Και όσο και αν αγαπάμε δίσκους όπως τα “No exit”, “Perfect symmetry” και “Parallels”, πάντα θα επιστρέφουμε με πολύ μεγάλη χαρά στην πρώιμη εποχή των FATES.

Forever… Pirates Of The Underground!

Did you know that:

– Το “The spectre within” ήταν το δεύτερο και τελευταίο άλμπουμ του κιθαρίστα Victor Arduini με τους FATES καθώς αποχώρησε σχεδόν αμέσως με την κυκλοφορία του.

– Το “Kyrie Eleison” συμπεριλήφθηκε στο soundtrack της ταινίας “River’s edge” του 1986 με πρωταγωνιστές τους Keanu Reeves και Dennis Hopper και μάλιστα εκεί ακούμε επιπλέον κομμάτια από SLAYER και HALLOWS EVE.

– Τα keyboards, τόσο σε αυτό το άλμπουμ, όσο και στο “Awaken the guardian”, έχει αναλάβει ο Jim Archambault, αδερφός του John Arch.

– Το εξώφυλλο φιλοτέχνησε ο ελληνικής καταγωγής Ioannis (R.I.P. 2025) , γνωστός για τις συνεργασίες του με πολλά σχήματα. Όσον αφορά τους FATES, το “The spectre within” ήταν το πρώτο άλμπουμ τους που επιμελήθηκε το artwork, ενώ αργότερα ανέλαβε τα “Awaken the guardian”, “A pleasant shade of grey” , “FXW”,  “Live in Athens” και “Awaken the guardian live”.

– Η επανέκδοση του άλμπουμ έχει ελαφρώς παραλλαγμένο εξώφυλλο με διαφορετικό λογότυπο της μπάντας και πιο απαλό χρωματισμό. Σαν bonus περιέχει επιπλέον τα “Kyrie Eleison” και “Epitaph” από το demo “Dickie” που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1985 , και από live rehearsals τα “The apparition” και “Pirates of the underground”.

Θοδωρής Κλώνης

A day to remember… 15/10 [OVERKILL]

By
Rock Hard
-
0
Overkill

Overkill

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Feel the fire” – OVERKILL
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1985
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Megaforce Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Carl Canedy, Jon Zazula, Alex Perialas, George Marino
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Bobby “Blitz” Ellsworth – Φωνητικά
Bobby Gustafson – Κιθάρες
D.D. Verni – Μπάσο
Rat Skates – Τύμπανα

Έναν μήνα μετά τη θριαμβευτική εμφάνιση των OVERKILL στο festival του Rock Hard στην Τεχνόπολη, να σου τα γενέθλια του θρυλικού τους ντεμπούτου “Feel the fire”. Ήσουν μέσα; Επέζησες; Έπιασες και συ τον εαυτό σου να στρέφεται προς τη δισκοθήκη του την επομένη κιόλας μέρα, για να ακούσει ξανά τούτα τα «μπαρμπάδια» που έβαλαν κάτω 100 συγκροτήματα πιτσιρικάδων και έκαναν την σκηνή της Τεχνοπόλεως (η Τεχνόπολη της Τεχνοπόλεως) σαν «δρόμο που του περνάνε καλώδια»;

Μεγάλος δίσκος, φίλε. Πολύ μεγάλος. Μεγαλύτερος από όσο ίσως φαντάζεσαι, μεγαλύτερος από όσο ίσως παραδέχονται και οι ίδιοι οι OVERKILL. Ναι, δεν είχε εμπορική απήχηση στο ευρύ κοινό, όταν κυκλοφόρησε. Δεν κατάφερε να φτάσει στα charts του Billboard 200, ούτε να θεωρηθεί εξαρχής «επιτυχημένο», βάσει οικονομικών μεγεθών. Μάλιστα η Megaforce άφησε να της φύγει η αποκλειστικότητα μέσα από τα χέρια, όταν οι OVERKILL υπέγραψαν συμβόλαιο ΚΑΙ με την Atlantic, όπου και θα παρέμεναν μέχρι το “Horrorscope” (1991). Πιθανότατα ήθελαν να τους ξεφορτωθούν σιγά-σιγά, τόσο πολύ τους πίστευαν… Να χαρώ εγώ διορατικότητα!

Χαμηλές λοιπόν οι «πτήσεις» του “Feel the fire”… Ε και; Οι σκληροπυρηνικοί thrashers το λάτρεψαν με τη μία και από τις τάξεις τους θα δημιουργείτο μια στέρεη βάση οπαδών, ο αριθμός των οποίων θα αυξανόταν σταθερά καθώς η μπάντα μεγάλωνε, χτίζοντας τον μύθο της, ως τα early 90s! Από την άλλη, για «μπάστα» ρε μεγάλε… δεν ήξερα πως η σημασία ενός μουσικού έργου, εκτιμάται μόνο με τα λεφτά… Δεν ήξερα πως την αξία του, την προσδιορίζουν αριθμοί!

Μάγκα μου, τα κουκιά είναι μετρημένα. Με τούτο εδώ το ΕΠΟΣ, συν κάποια ακόμη, ξεκινά το δεύτερο κύμα του thrash metal, που το εξέλιξε και έδωσε εξίσου μεγάλους δίσκους με το πρώτο κύμα. Εδώ συναντάται η κλασική αρχική σύνθεση της μπάντας, στα καλύτερά της: Ο τιτάνας Bobby “Blitz” Ellsworth στα φωνητικά, σε ερμηνείες που στάζουν βιτριόλι. Ο Bobby Gustafson στις κιθάρες, να έχει πάρει επ’ώμου ολόκληρο τον δίσκο και ο ευφάνταστος Rat Skates στα τύμπανα, να φτιάχνει ένα θεϊκό rhythm section με τον μπασίστα D.D. Verni…

Και όλοι τους να ακούγονται πεντακάθαρα, λόγω της παραγωγής η οποία μπορεί με όρους 2025 να θεωρείται «πρωτόλεια», αλλά χίλιες φορές αυτή η «πρωτόλεια» καθαρότητα, παρά ο τριγκαρισμένος και συμπιεσμένος ήχος που σήμερα μας τρώει τα σωθικά! Και το ντεμπούτο των LED ZEPPELIN, με τέσσερα πυκνωτικά μικρόφωνα ηχογραφήθηκε, ένα σε κάθε γωνία του δωματίου, αλλά άντε βγάλε ΤΕΤΟΙΟΝ ήχο τώρα. Άντε, ντε!

Πέραν της ιστορικής του σημασίας, υπάρχουν εννέα συγκεκριμένοι λόγοι/επιχειρήματα για κάποιον που δηλώνει οπαδός του thrash metal, ειδικά, μα και του heavy, γενικά και αόριστα, για να έχει το “Feel the fire” στην κατοχή του. Ένας είναι το “Raise the dead”, που είχε μπερδέψει («τι διάτανο, χαλασμένη κασσέτα αγόρασα;») με την κινηματογραφική του εισαγωγή τον μικρό Δημήτρη, όταν είχε αποκτήσει την κασσέτα της Megaforce, καθώς οι πρώτοι ήχοι ακούγονται μετά το δέκατο – ενδέκατο δευτερόλεπτο. Άλλος είναι το “Rotten to the core”, που από το 1985 μέχρι και σήμερα, είναι σταθερό και ακλόνητο στις live εμφανίσεις του group. Άλλος είναι το “Hammerhead” κ.ο.κ.

Ένας όμως από αυτούς τους εννέα λόγους (τα τραγούδια του δίσκου, αν δεν κατάλαβες), είναι αυτός που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης: Ο ομώνυμος ύμνος. Η καλύτερη ερμηνεία στην καριέρα του Blitz. O DD με τον Rats που παίζουν σαν γάτες με τόπια από κλωστές. Ο Bobby που εμπλέκεται σε κιθαριστική μονομαχία με… τον εαυτό του (άκου με ακουστικά τα σολίδια και θα καταλάβεις). Η πρώτη απάντηση από πλευράς μπάντας (άλλες δυο θα ήταν το “Fear his name” και το “In union we stand” από το “Taking over”) σε όσους πιστεύουν πως το thrash metal δε μπορεί να γίνει επικό.

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ OVERKILL ΤΡΑΓΟΥΔΙ.

Ορίστε, το είπα.

Σε μετέπειτα εκδόσεις του δίσκου, υπάρχει και ένα ακόμη κομμάτι, το “Sonic reducer”, διασκευή στο ομότιτλο κομμάτι του punk rock συγκροτήματος DEAD BOYS. Δεν συμπεριλήφθηκε στις εκδόσεις βινυλίου ή κασέτας, θα το βρεις μόνο σε ορισμένες επανεκδόσεις CD, είτε μεταξύ του “Second son” και του “Hammerhead” ή στο τέλος. Εντάξει, σιγά, δεν έσταξε και νερό στη ζάχαρη αν δεν το έχεις. Για την ιστορία τα γράφουμε αυτά. Όπως για την ιστορία πρέπει να αναφέρουμε ότι ο πρωτότυπος τίτλος του δίσκου ήταν “First blood” και πως το υπόλοιπο 1985 και το 1986 οι OVERKILL τα πέρασαν εν πολλοίς στον δρόμο, περιοδεύοντας με ANTHRAX, SLAYER, S.O.D, NUCLEAR ASSAULT, LIEGE LORD, CARNIVORE και BLESSED DEATH.

Βέβαια, πέραν από τη μουσική, το “Feel the fire” θα μπορούσε να έχει μείνει στην σφαίρα του μύθου, απλά και μόνο για το βιβλιαράκι του. Φίλε, κάποτε τα διαβάζαμε τα βιβλιαράκια. Ρουφούσαμε κάθε πληροφορία. Έτσι λοιπόν, εκτός από τη λίστα των ευχαριστιών σε συγγενείς, φίλους, συνεργάτες και συγκροτήματα που πάντοτε υπήρχε, ψάχναμε και για άλλα, ακόμη πιο «πικάντικα» και ενδιαφέροντα. Και το “Feel the fire”, έχει τις ίσως πιο θεϊκές «ευχαριστίες» (όχι ευχαριστίες), που γράφτηκαν ποτέ σε δίσκο. Παραθέτω λοιπόν αυτούσιο το κείμενο:

“To those we hate for causing us problems, may you eat shit: U-Haul, the scumbag at Dyna-Mix, Pop-Corn Video, chickens who cluck too much, Hertz rent-a-week, cops, Guidos, poser fags, pathetica posers, bouncers who don’t let divers and slammers enjoy themselves, other bands who tried to use our name, Queensryche and the worst enemy of all – Time, for making us wait. And to Dave Richards of Azra for blatantly lying to us, not using our cover artwork and insert, running up our lawyer bill and jerking us around for seven months with our E.P, may you get butt-fucked by a rhino with AIDS!”

Είχε όμως και τις ανάλογες οδηγίες προς ναυτιλομένους:

“Have some consideration for your neighbors when playing this record: Turn it up so they can here it too! (Thrash you room while listening)”

Ή με μια φράση… 80s thrash metal!

Αυτά που λες για το “Feel the fire”. Άντε τώρα να το ακούσεις. Ευκαιρία έψαχνες, σου την έδωσα και σε χαιρετώ!

Δημήτρης Τσέλλος

BLOOD INCANTATION – Absolute extremities from elsewhere

By
Rock Hard
-
0
Blood Incantation
Photo by Julian Weigand
Blood Incantation
Photo by Julian Weigand

Πρέπει να το έχω θίξει ξανά σε κείμενο, αλλά ας το επαναλάβουμε διότι αξίζει. Η χαρά όταν μπάντες που “συμβαίνουν τώρα” έρχονται στην χώρα μας, είναι τεράστια. Καλές, χρυσές, άγιες οι κλασσικές αγάπες, ωστόσο το βλέμμα ενός υγιούς μουσικόφιλου, πρέπει να είναι πάντα μπροστά, στο μέλλον. Στις μπάντες που “καίνε”.

Οι Αμερικάνοι BLOOD INCANTATION είναι μια τέτοια μπάντα. Από τις μπάντες που δικαίως θεωρούνται ραγδαία ανερχόμενες και σπουδαίες στο σημερινό τοπίο του death metal. Μας τιμούν με την επίσκεψη τους στις 16 Οκτωβρίου στο Floyd και το ROCK HARD δράττεται της ευκαιρίας να σας παραθέσει μερικούς λόγους για τους οποίους δεν πρέπει να τους χάσετε.

  1. Το ύστατο πόνημά τους,“Absolute elsewhere”, αποθεώθηκε από τον διεθνή τύπο, ως η πλέον ώριμη δουλειά τους, εξασφαλίζοντας του θέση τόσο σε λίστες της χρονιάς που μας πέρασε, όσο και στις καρδιές των οπαδών του ακραίου ήχου. Οπότε μας έρχονται στη καλύτερη τους φάση, από πλευράς εμπορικής απήχησης.
  2. Συνδυάζοντας την μαυρίλα των προπατόρων MORBID ANGEL και INCANTATION, με την ψυχεδέλεια μπαντών της δεκαετίας του ‘70 όπως οι PINK FLOYD, αποτελούν μια πολύ όμορφη πρόταση για όποιον ψάχνει κάτι πειραματικό και ιδιαίτερο στο death metal από νέα μπάντα. Χώρια που η δισκογραφία τους είναι λίρα εκατό.

3. Οι μαρτυρίες δεξιά και αριστερά κάνουν λόγο για ισάξια απόδοση με αυτή του στούντιο και βάλε. Θα μου πεις εσύ που διαβάζεις τώρα “Μα καλά, όλες οι σοβαρές μπάντες δεν αποδίδουν ακόμα καλύτερα συναυλιακά;”. Πράγματι. Οπότε, αποκτά ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα όταν το πετυχαίνουν μπάντες με τέτοιο ιδιαίτερο ήχο.

4. Οι Βρετανοί, από τα ιερά χώματα του Birmingham, ESOTERIC, θα ανοίξουν τη συναυλία τους. Ένα σχήμα το οποίο κρατάει από το ‘92, με το πιο πρόσφατο τους άλμπουμ “A pyrrhic existence” (2019) να δείχνει γιατί κουμπώσανε τόσο όμορφα με τους BLOOD INCANTATION, διανθίζοντας με ψυχεδελικά ηχοχρώματα το funeral doom/death τους.

Ο τελευταίος λόγος, ανήκει σε εσένα που έχεις φτάσει μέχρι σε αυτό το σημείο. Τα λέμε την Πέμπτη στο Floyd σε μια βραδιά που οπωσδήποτε θα μας μείνει αξέχαστη.

Γιάννης Σαββίδης

SABATON interview (Thobbe Englund)

By
Rock Hard
-
0
Sabaton

Sabaton

“This is how legends are made”

Ο Σάκης Φράγκος συνομίλησε πριν λίγο καιρό με τον νέο/παλιό κιθαρίστα των SABATON, Thobbe Englund. Στην συνέντευξη που ακολουθεί, ο Thobbe μας μιλάει την επιστροφή του στους SABATON και το νέο δίσκο, “Legends”, τις δημιουργικές προκλήσεις που συνάντησαν και την ισορροπία μεταξύ καριέρας και οικογενειακής ζωής.

Έχουμε μαζί μας τον Thobbe από τους SABATON. Καλώς όρισες και πάλι στους SABATON και χρόνια πολλά για τα γενέθλιά σου.
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ.

Thobbe, αυτό είναι το πρώτο σου άλμπουμ με τους SABATON από την επιστροφή σου. Πώς ήταν η επιστροφή στη δημιουργική διαδικασία;
Για να είμαι ειλικρινής, η δημιουργική διαδικασία συνεχιζόταν κάτω από την επιφάνεια, παρόλο που δεν ήμουν μέλος του συγκροτήματος. Από τότε που έφυγα από το συγκρότημα το 2016, είχα γράψει μαζί με τον Joakim (Brodén – φωνητικά/πλήκτρα) σε πολλές περιπτώσεις. Οπότε η δημιουργική διαδικασία ήταν πάντα εκεί, παρόλο που δεν ήμουν στο συγκρότημα. Αλλά βέβαια, στο στούντιο, όταν μαζευτήκαμε όλοι για να ηχογραφήσουμε το άλμπουμ, ήταν κι αυτή μια δημιουργική διαδικασία, και ήταν πολύ ωραία. Και ήμουν τόσο ορεξάτος με την κιθάρα μου—δεν είχα παίξει για αρκετό καιρό—οπότε έπρεπε να επαναφέρω τις τεχνικές στο παίξιμο μου και όλα αυτά.

Ποιο ήταν το πιο απαιτητικό τραγούδι– τώρα που ανέφερες την κιθάρα – στο “Legends” για να παίξεις τα κιθαριστικά σόλο;
Θα έλεγα, παρόλο που δεν είναι ένα τεχνικό σόλο, το “Lightning at the gates.” Επειδή έχει αυτό το αργό και μελωδικό σόλο, και θέλεις να επικοινωνήσεις το συναίσθημα με κάθε νότα, ώστε να μην ακούγεται άκαμπτο. Πρέπει να είναι ομαλό και να ρέει. Αυτό ήταν αρκετά απαιτητικό. Είναι πάντα εύκολο μόλις εξασκηθείς αρκετά και έχεις τις γρήγορες τεχνικές, αλλά πρέπει επίσης να είσαι σε θέση να παίζεις αργά και να δίνεις νόημα πίσω από τις νότες.

Είναι το τραγούδι για τον Αννίβα, έτσι δεν είναι;
Ναι, αυτό είναι.

Κάθε τωρινό μέλος του συγκροτήματος συνέβαλε στη σύνθεση των τραγουδιών για το “Legends”. Πώς επηρέασε αυτό το τελικό αποτέλεσμα; Πιστεύεις ότι έκανε το άλμπουμ διαφορετικό από τα άλλα;
Είναι δύσκολο να πω αν είναι διαφορετικό από τα άλλα. Θέλω να πω, οτιδήποτε κάνουμε γίνεται SABATON, ο ήχος των SABATON. Αλλά θα έλεγα ότι ένα καλό τραγούδι είναι ένα καλό τραγούδι. Απλά συνέβη ο καθένας στο συγκρότημα να συνεισφέρει στη σύνθεση των τραγουδιών. Για παράδειγμα, το “Lightning at the gates”, ο Joakim κι εγώ αρχίσαμε να το δουλεύουμε πριν από δυόμισι χρόνια, πολύ πριν επιστρέψω στο συγκρότημα. Οπότε, ναι, αυτή είναι η απάντηση, υποθέτω.

Πώς δούλευες με τον Joakim όταν δεν ήσουν στο συγκρότημα; Το ανέφερες και πριν.
Α, ναι, όποτε ήταν ελεύθερος και περνούσε από το Falun (πόλη της Σουηδίας, 220 χλμ ΒΔ της Στοκχόλμης) – κατάγεται από εκεί και εγώ μένω εκεί τώρα—με έπαιρνε τηλέφωνο και με ρωτούσε “Τι κάνεις αυτό το Σαββατοκύριακο;” Και μαζευόμασταν και γράφαμε κομμάτια παρέα. Όποτε είχαμε χρόνο, καθόμασταν για να ανταλλάξουμε ιδέες.

Είχε το συγκρότημα κάποιο πρόβλημα με τον Tommy Johansson (κιθάρα, 2016-2024); Ήθελαν να τον αντικαταστήσουν και γι’ αυτό έγραφες τραγούδια με τον Joakim; Ή ήταν απλά κάτι μεταξύ σας, ως πρώην μέλους του συγκροτήματος και φίλου;
Ήταν κάτι φιλικό. Γράφω τραγούδια από τότε που ήμουν έφηβος. Και οι SABATON δεν είχαν ποτέ κανένα πρόβλημα με τον Tommy. Είναι ο πιο γλυκός τύπος και συνέβαλε πολύ κατά τη διάρκεια των χρόνων του με τους SABATON. Απλά κάναμε παρέα, πίναμε μερικές μπύρες και προσπαθούσαμε να σκεφτούμε ένα καλό τραγούδι. Απλά ένα φιλικό πράγμα.

Μετά από πολλά χρόνια με την Nuclear Blast, αλλάξατε δισκογραφική και πήγατε στην Better Noise Music, η οποία δεν είναι η πιο παραδοσιακή heavy metal δισκογραφική εταιρεία, έχοντας πολλούς μοντέρνους καλλιτέχνες στο δυναμικό της. Πώς αποφασίσατε να κάνετε αυτή την κίνηση την οποία προσωπικά αποκαλώ ακόμα και γενναία; Έχεις ακούσει θαυμαστές να εκφράζουν ανησυχία για το ότι οι SABATON θα αλλάξουν τον ήχο τους πηγαίνοντας σε μια αμερικανική δισκογραφική;
Λοιπόν, δεν πρόκειται να αλλάξουμε τον ήχο μας λόγω μιας διαφορετικής δισκογραφικής. Οι SABATON θα είναι πάντα SABATON. Αλλά ρωτάς τον λάθος άνθρωπο για αυτό, επειδή αυτή η απόφαση πάρθηκε πρώτα και κύρια από τον Pär (Sundström – μπάσο) , ο οποίος είναι ο μάνατζερ των SABATON από την πρώτη μέρα. Αυτός είναι που παίρνει αυτές τις αποφάσεις.

Οι SABATON έχουν καλύψει πολλούς πολέμους και ιστορικά γεγονότα. Η μετάβαση από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, για παράδειγμα, σε θρυλικές ιστορικές φιγούρες ήταν κατά κάποιο τρόπο μια δημιουργική ανακούφιση;
Δεν θα έλεγα ανακούφιση. Ήταν λίγο απαιτητικό, επειδή οι θρύλοι υπάρχουν εδώ και αιώνες, ακόμη και χιλιετίες. Η εύρεση γεγονότων—ή οτιδήποτε όσο το δυνατόν πιο κοντά στα γεγονότα—μπορεί να είναι πολύ δύσκολη. Μερικές φορές αυτό που διαβάζεις για έναν θρύλο είναι ανοιχτό σε ερμηνεία. Οπότε ήταν λίγο πιο δύσκολο σε σύγκριση με τη σύγχρονη ιστορία, όπου όλα είναι τεκμηριωμένα σε ιστορικά βιβλία.

Έχετε ποτέ απορρίψει μια ιδέα για τραγούδι επειδή η ιστορική έρευνα δεν έβγαινε τεκμηριωμένη;
Δεν θα έλεγα ότι απορρίπτουμε ένα τραγούδι επειδή δεν γνωρίζουμε τα γεγονότα πίσω από αυτό. Πάντα γράφουμε πρώτα τη μουσική. Μετά -ας πούμε ότι είναι σκοτεινή και βαριά— σκεφτόμαστε, “Αυτό θα μπορούσε να είναι για αυτόν τον θρύλο”. Ενώ ένα πιο χαρούμενο τραγούδι ίσως ταιριάζει καλύτερα σε κάποιον άλλο. Έτσι λειτουργούμε όταν συνθέτουμε.

Ποια φιγούρα στο “Legends” σε γοήτευσε προσωπικά περισσότερο κατά τη διάρκεια του γραψίματος των τραγουδιών;
Ο Joakim και ο Pär είναι αυτοί που γράφουν τους στίχους. Αλλά θα έλεγα ότι ο Βλαντ Τσέπες (Vlad Țepeș, πρίγκηπας της Βλαχίας, γνωστός και ως «Παλουκωτής» ή Κόμης Δράκουλας)  είναι ένας τεράστιος θρύλος με δύο τρόπους. Πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν τα ιστορικά γεγονότα—γνωρίζουν περισσότερα για τη δημοφιλή, λογοτεχνική ιστορία του Δράκουλα. Οπότε αυτό ήταν πολύ cool. Και το τραγούδι ταιριάζει πολύ καλά με τους στίχους. Είναι μεγαλοπρεπές και σκοτεινό.

Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε δύο περιόδους με ένα διάλειμμα για την περιοδεία με τους JUDAS PRIEST. Αυτό το διάστημα βοήθησε ή διέκοψε τη δημιουργική σας διάθεση;
Θα έλεγα ότι βοήθησε. Αν κλειστείς στο στούντιο για πάρα πολύ καιρό, δημιουργείς τα πάντα και μετά τελειώνεις—απλώς ελπίζεις ότι τα έκανες σωστά. Αλλά με το διάλειμμα, είχαμε χρόνο να σκεφτούμε ακόμη και τις πιο μικρές λεπτομέρειες. Ήταν καλό να απλωθούν τα πράγματα. Μπορούσαμε να πούμε, “Μόλις άκουσα αυτό το τραγούδι—τι θα λέγατε να βάλουμε τα πλήκτρα έτσι αντί αλλιώς;” Ήταν κάτι καλό.

Αλλάξατε δισκογραφική εταιρεία, αλλά δεν αλλάξατε παραγωγό. Για άλλη μια φορά, δουλέψατε με τον Jonas Kjellgren (Σουηδός παραγωγός και μουσικός). Πώς έχει διαμορφώσει το στυλ παραγωγής του τον ήχο των SABATON σε αυτό το άλμπουμ;
Δουλεύει με τους SABATON για πολλά χρόνια, και είμαστε επίσης πολύ καλοί φίλοι, οπότε ξέρει ακριβώς πώς να αναδείξει τον ήχο. Αρχίζουμε με τα ντραμς, μετά βάζουμε τα πάντα μαζί, και αυτός βγάζει το καλύτερο από τον καθένα μας. Ξέρει τη φωνή του Joakim, τι μπορώ να κάνω με την κιθάρα, τι μπορεί να κάνει ο Chris (Rörland, – κιθάρα), ο Pär με το μπάσο, ο Hannes (Van Dahl) με τα ντραμς. Τα ντραμς είναι η βάση. Ο Jonas ξέρει ακριβώς πώς να πετύχει αυτόν τον ήχο, και νομίζω ότι γίνεται καλύτερος με κάθε άλμπουμ που κάνει παραγωγή. Δεν ξέρω πώς το κάνει, αλλά είναι εκεί.

Μιλήσατε ποτέ για αλλαγή παραγωγού απλά για να κάνετε κάτι διαφορετικό, ίσως για να βγείτε από τη ζώνη άνεσής σας;
Όχι, απ’ όσο γνωρίζω. Δεν έχουμε μιλήσει καθόλου γι’ αυτό.

Υπάρχει ένα ρητό από τον Kipling που λέει ότι αν η ιστορία διδασκόταν με τη μορφή ιστοριών, δεν θα ξεχνιόταν ποτέ. Αυτό μοιάζει σαν δήλωση αποστολής για τους SABATON. Πώς νιώθεις όταν οι θαυμαστές σου λένε ότι έμαθαν ιστορία μέσα από τη μουσική σας;
Είναι πολύ κολακευτικό ότι μπορούμε να βοηθήσουμε τους μαθητές να θυμούνται ιστορικά γεγονότα. Μερικές φορές έχω συναντήσει καθηγητές ιστορίας και καθηγητές πανεπιστημίου που μας είπαν ότι παίζουν τραγούδια των SABATON κατά τη διάρκεια του μαθήματος και τα συνδέουν με το μάθημα τους. Υποθέτω ότι είναι πιο εύκολο να θυμηθείς ένα τραγούδι παρά πέντε σελίδες σε ένα βιβλίο ιστορίας. Μέσα σε τέσσερα λεπτά και κάτι, έχεις τη γενική εικόνα.

Άφησες το συγκρότημα για πρώτη φορά το 2016 και επέστρεψες πέρυσι. Τι σε έφερε πίσω;
Ήταν το τέλειο timing, όπως, περιέργως, τόσα πολλά πράγματα στη ζωή μου. Από το 2012 έως το 2016, περιοδεύαμε συνεχώς. Θυμάμαι μια φορά, σε μια περιοδεία στις ΗΠΑ με τους NIGHTWISH, ήμουν ξύπνιος στο λεωφορείο της περιοδείας και αναρωτιόμουν γιατί δεν είμαι 100% ευτυχισμένος, παρόλο που είχα πετύχει το παιδικό μου όνειρο. Συνειδητοποίησα ότι χρειαζόμουν το παιδί μου στη ζωή μου. Αυτό, σε συνδυασμό με την έντονη περιοδεία, με έκανε να ξέρω ότι ερχόταν μια άλλη περίοδος. Ο Tommy με αντικατέστησε τέλεια. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση τον Αύγουστο του 2016 στο SABATON Open Air και έμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 2024. Τότε οι υπόλοιποι από το συγκρότημα με ρώτησαν αν θα ήθελα να ξαναφορέσω το παντελόνι παραλλαγής. Είπα ναι. Το αγαπημένο συγκρότημα του παιδιού μου τώρα είναι οι SABATON, και είναι αρκετά μεγάλος για να καταλάβει ότι θα επιστρέψω μετά από μερικές εβδομάδες ή μήνες. Κάνουμε βιντεοκλήσεις όταν είμαι σε περιοδεία, και λειτουργεί τέλεια. Όλα είναι σε αρμονία τώρα.

Είναι υπέροχο που μπορείς να συνδυάσεις την οικογένεια σου και το συγκρότημα. Οι θαυμαστές, ειδικά οι νεότεροι, ίσως να μην καταλαβαίνουν πώς είναι να φεύγεις από το σπίτι για μήνες. Οι SABATON δεν είναι απλά ένα συγκρότημα που περιοδεύει, είναι μια μηχανή περιοδειών.
Επίσης, μπορώ να κάνω αυτό που αγαπώ. Κάποτε άκουσα ένα ρητό που λέει αν βρεις μια δουλειά που αγαπάς, δεν θα χρειαστεί να ξαναδουλέψεις άλλη μέρα στη ζωή σου. Αυτό ισχύει για μένα. Και τώρα, συνδυάζοντας αυτό με την οικογενειακή ζωή, όπως είπα, τα όλα έρχονται σε αρμονία. Είναι υπέροχο.

Η επερχόμενη περιοδεία για το “Legends” θα περιλαμβάνει μία πλήρη ορχήστρα. Πώς θα αλλάξει αυτό την ενέργεια και τις ενορχηστρώσεις στις ζωντανές εμφανίσεις;
Δεν θέλω να αποκαλύψω πολλά. Αλλά είχαμε πρόβες και συναντήσεις του συγκροτήματος πρόσφατα, δοκιμάσαμε διάφορα και μπορώ να πω ότι ανατρίχιασα. Ο συνδυασμός του συγκροτήματος με την ορχήστρα—θα είναι τρελό. Ο κόσμος θα φεύγει από την συναυλία χωρίς καν να συνειδητοποιήσουν τι είδαν. Θα είναι επικό.

Προσωπικά πώς διατηρείς τις ζωντανές εμφανίσεις φρέσκες, βραδιά με βραδιά, ειδικά σε μεγάλες περιοδείες;
Όλοι λαχταράμε να βγαίνουμε στην σκηνή κάθε βράδυ. Κανείς από εμάς δεν ένιωσε ποτέ ότι δεν θέλει να ανέβει στη σκηνή. Πάντα θέλουμε να παίξουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Υπάρχει επίσης μια ισχυρή σύνδεση μεταξύ του καθενός μας και της μουσικής μας. Κάνουμε πολλές πρόβες επειδή αγαπάμε αυτό που κάνουμε. Και μου αρέσει να αυτοσχεδιάζω μερικές φορές στα σόλο μου. Φυσικά, υπάρχει μια συγκεκριμένη μελωδική γραμμή, αλλά σε μερικά τραγούδια αυτοσχεδιάζω και λίγο. Είναι σαν να πηδάς από έναν γκρεμό για να δεις πού θα προσγειωθείς. Μερικές φορές είναι τέλειο, και σκέφτομαι, “Ουάου, αυτό ήταν καλό”.

Αυτό ακριβώς έλεγα και πριν—το να βγαίνεις από τη ζώνη άνεσής σου.
Ακριβώς. Αν αυτοσχεδιάσεις μπροστά σε 60.000 άτομα, υπάρχει μεγάλη ένταση. Αλλά μου αρέσει αυτό.

Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι τα τραγούδια σας ίσως να μοιάζουν περισσότερο με μαθήματα ιστορίας παρά με συναισθηματικές εμπειρίες;
Όχι, δεν το έχω σκεφτεί αυτό. Για μένα, όλα συγχωνεύονται σε ένα μεγάλο πράγμα. Δεν είναι το ένα ή το άλλο—είναι ένας συνδυασμός και των δύο.

Αν μπορούσες να ταξιδέψεις πίσω στον χρόνο και να παρακολουθήσεις ένα από τα γεγονότα για τα οποία τραγουδούν οι SABATON, ποιο θα ήταν;
Ωχ, αυτό είναι δύσκολο. Δεν θα ήθελα να εμπλακώ σε κάτι κακό. Μάλλον κάτι που δεν συνδέεται πολύ με τον πόλεμο. Θα πρέπει να το σκεφτώ ξανά και να επανέλθω!

Εντάξει Thobbe, αυτά από μένα, σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου! Ελπίζω να σε δω σε αυτή την περιοδεία—έβαλες τον πήχη ψηλά με αυτά που μου είπες για την ορχήστρα. Ανυπομονώ να σας δω στην Ελλάδα, ίσως κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Για άλλη μια φορά, χρόνια πολλά.
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ, καλή συνέχεια!

Σάκης Φράγκος
Απομαγνητοφώνηση: Κώστας Τσιρανίδης

A day to remember… 14/10 [OLD MAN’S CHILD]

By
Rock Hard
-
0
Old Man's Child

Old Man's Child

OLD MAN’S CHILD interview 2005 (Galder)

“One-man’s child”

Στα πλαίσια της επετείου των 20 ετών από την κυκλοφορία του “Vermin” των OLD MAN’S CHILD, ψάξαμε στο αρχείο του Rock Hard και βρήκαμε τη συνέντευξη που είχε κάνει στο έντυπο -τότε- για την προώθηση του εν λόγω άλμπουμ, η Μαριλένα Σμυρνιώτη με τον Galder, ηγέτη του σχήματος, και την δημοσιεύουμε για πρώτη φορά στο site μας, πάντα με φωτογραφίες εποχής.

 

Πάντα θεωρούσα τον Galder ιδιοφυή μουσικό. Ακόμη και αυτοί που αρνήθηκαν να δώσουν την πρέπουσα προσοχή σε άλμπουμ-σταθμούς για το συμφωνικό black metal όπως το “The pagan prosperity” και “Ill-natured spiritual invasion”, δεν μπορούν παρά να αναγνωρίσουν την ανεξίτηλη σφραγίδα του στους δύο τελευταίους δίσκους των DIMMU BORGIR που τους οδήγησαν στην κορυφή. Αν και η τελευταία δουλειά των OLD MAN’S CHILD είναι μάλλον η πιο αδύναμή τους από την εποχή του “Born of the flickering”, ας μην ξεχνάμε πως έχουμε απέναντί μας ένα σπουδαίο μουσικό.

Εδώ και πολλά χρόνια αναρωτιέμαι σε τι αναφέρεται το όνομα του συγκροτήματος…
Ο πρώτος drummer που είχαμε, ο Tjodalv, σκέφτηκε το όνομα. Νομίζω πως το βρήκε σε κάποιο παλιό βιβλίο για Βίκινγκς ή κάτι τέτοιο. Δεν είναι κάτι εξαιρετικά πολύπλοκο, αναφέρεται στα παιδιά του διαβόλου.

Μάλιστα. Μίλησε μου λίγο για το καινούριο άλμπουμ.
Το ηχογραφήσαμε στα Fredman Studios στο Gothenburg. Είναι ίσως κάπως πιο χαμηλών τόνων (“mellowed out”) από το προηγούμενο, κάπως πιο ατμοσφαιρικό, με καλή παραγωγή. Αυτή τη φορά συμμετείχε στα φωνητικά ένας τύπο από τη Δανία, ο Reno Kilerich (VILE, EXMORTEM, PANZERCHRIST). Θα κυκλοφορήσει στις 17 του Οκτωβρίου (σ.σ. η συνέντευξη έγινε στις 22/9).

Πώς ήταν η συνεργασία με τον Nordstrom;
Έχουμε δουλέψει μαζί πολλές φορές στο παρελθόν και τα πάμε πολύ καλά. Βασικά, όταν είμαι στο στούντιο ηχογραφώ τα πάντα μόνος. Χρειάστηκα τη βοήθειά του μονάχα στο μιξάρισμα.

Δεν είναι όμως δύσκολο να γράφεις και να ηχογραφείς έναν ολόκληρο δίσκο ολομόναχος;
Φυσικά και είναι δύσκολο, αυτή είναι όμως η δουλειά μου. Μου αρέσει να γράφω μουσική. Απλά είναι κάπως πιο χρονοβόρα η διαδικασία όταν την κάνεις μόνος σου. Τότε όμως ξέρεις πως τα πράγματα θα γίνουν με τον τρόπο ακριβώς που θες να γίνουν. Έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα αυτός ο τρόπος δουλειάς. Μου αρέσει όμως.

Όσο περισσότερα άλμπουμ γράφεις, τόσο λιγότερους μουσικούς χρησιμοποιείς! Αυτή τη φορά είχες στο line up μόνο τον Reno στα drums. Γιατί έτσι;
Έγραψα τα κομμάτια σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, κάθε φορά που έβρισκα χρόνο ελεύθερο από τους DIMMU BORGIR. Πριν καλά-καλά το καταλάβω είχα ένα ολόκληρο άλμπουμ ολοκληρωμένο και έτοιμο να ηχογραφηθεί. Δεν υπήρχε λοιπόν κανένας λόγος να βρω άλλους μουσικούς μόνο και μόνο για να τους βάλω να παίξουν ήδη γραμμένα κομμάτια. Ποιο το νόημα, στο βαθμό που δεν συμμετέχουν στη σύνθεση; Εάν ήμασταν συγκρότημα που βγαίνει σε περιοδείες και δίνει συναυλίες, τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά. Είμαστε ωστόσο μάλλον στουντιακή μπάντα, άρα…

Να σου πω την αλήθεια, δεν περίμενα να δω καινούριο άλμπουμ από τους OLD MAN’S CHILD. Είχες πει λίγο μετά την ένταξή σου στους DIMMU (σ.σ. την εποχή του “Revelation 666”) πως έχεις κουραστεί την κατάσταση με τους OLD MAN’S CHILD και πως θα συνέχιζες να βγάζεις άλμπουμ μόνο για όσον καιρό σε δέσμευε το συμβόλαιό σου.
Εάν η κατάσταση παρέμενε ίδια και εάν το συμβόλαιό μου παρέμενε δύσχρηστο, όντως θα είχα σταματήσει. Αυτή τη στιγμή πάντως συζητάμε να διευρύνουμε το συμβόλαιο για δύο ακόμη άλμπουμ και, γενικότερα, διαπραγματευόμαστε τη βελτίωσή του. Αυτό με διευκολύνει γιατί δεν είμαι πια αναγκασμένος να βγαίνω σε περιοδεία εάν δεν θέλω, δεν έχω καμία πίεση χρόνου, μπορώ λοιπόν να επικεντρωθώ στο να δώσω σε κάθε άλμπουμ το καλύτερο που μπορώ κλπ. Αυτή τη στιγμή είμαι ικανοποιημένος με το πώς έχουν τα πράγματα και πιθανότατα θα συνεχίσω αυτό που κάνω για λίγο καιρό ακόμη.

Δεδομένου ότι ήδη είχες τους OLD MAN’S CHILD πολύ καιρό, τι σε έκανε να πας στους DIMMU BORGIR, και πότε απέκτησαν προτεραιότητα για σένα;
Οι DIMMU BORGIR αυτή τη στιγμή είναι η κύρια απασχόλησή μου. Υπάρχουν τόσο πολλά πράγματα που πρέπει να γίνουν, περιοδείες κλπ. Πρέπει να είμαι 100% επικεντρωμένος σε αυτό που κάνω κάθε στιγμή. Όταν κάνουμε διάλειμμα με το συγκρότημα αφοσιώνομαι εξ’ ολοκλήρου στους OLD MAN’S CHILD. Νομίζω πως παίζω σε περισσότερα συγκροτήματα απ’ όσα θα ήθελα!

Και δεν σου αρέσει αυτό;
Μπα, καλά τα έχω βγάλει πέρα μέχρι τώρα.

Οι DIMMU BORGIR προφανώς καταλαμβάνουν ένα μεγάλο τμήμα του χρόνου σου. Πού βρίσκεις το χρόνο να συνθέσεις;
Δεν έχω άλλη δουλειά. Το μόνο πράγμα με το οποίο ασχολούμαι είναι η μουσική. Όταν δεν περιοδεύω και δεν είμαι στο στούντιο, γράφω μουσική. Μέσα σε μία νύχτα μπορώ να γράψω πάνω – κάτω πέντε riffs. Εάν παίζω κιθάρα κάθε μέρα, τότε… Υπολόγισε! Δεν ξέρω πόσα riffs βγαίνουν, σίγουρα πάντως πολλά!

Στο “Born of the flickering” κάποιους από τους στίχους τους έγραψε ο Aldrahn (κύριο μέλημά του οι DODHEIMSGARD. Και πολλοί άλλοι…). Γιατί έγινε αυτό τότε και γιατί δεν το έχεις επαναλάβει;
Τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά τότε. Δεν φοβόμασταν να πειραματιστούμε και να δουλέψουμε πάνω σε διάφορες ιδέες. Είχε κάποιους στίχους έτοιμους για μένα, το είχα θεωρήσει λοιπόν φυσικό να τους χρησιμοποιήσω και να αφήσω τον Aldrahn να συμμετάσχει στα φωνητικά. Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος. Στο προηγούμενο άλμπουμ “In defiance of existence” έβαλα κάποιον άλλο να γράψει τους στίχους. Ο ίδιος άνθρωπος επρόκειτο να παίξει μπάσο στο άλμπουμ, το παίξιμό του ήταν όμως άθλιο και του είπα πως δεν θα το χρησιμοποιούσα. Τότε όμως θύμωσε και μου είπε πως δεν θα με άφηνε να χρησιμοποιήσω τους στίχους του. Το αποτέλεσμα ήταν πως αναγκάστηκα να ξαναγράψω και να ξαναηχογραφήσω όλο το άλμπουμ μέσα σε δύο εβδομάδες. Αυτό μου δημιούργησε πολύ άγχος, γι’ αυτό και από τότε προτιμώ να μην έχω άλλους μουσικούς στο συγκρότημα. Μπορούν να γα***ουν τα πάντα! Καλά, τώρα απλώς αστειεύομαι…

Αυτό πάντως το έχω ακούσει από πολλούς μουσικούς που έχουν one–man bands. Θεωρούν πως, πολλές φορές είναι ευκολότερο και γρηγορότερο να κάνουν τα πάντα μόνοι τους.
Πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός όταν επιλέγεις τους μουσικούς που θα πάρεις στο συγκρότημά σου.

Επίσης μία guest συμμετοχή. Μπορείς να μου πεις πώς προέκυψε αυτό;
Ο Eric Peterson έγραψε ένα lead σημείο στο τέταρτο κομμάτι του άλμπουμ, το “In torment’s orbit”. Αν σκεφτείς πως έχω μεγαλώσει ακούγοντας TESTAMENT και πως είναι ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα, ήταν μία καταπληκτική ευκαιρία. Βρισκόταν στο στούντιο με τους DRAGONLORD την ίδια ακριβώς περίοδο που εγώ ηχογραφούσα το “Vermin” και έτσι προέκυψε η συνεργασία.

Πάντα πίστευα πως οι OLD MAN’S CHILD έχουν ένα προσωπικό στίγμα που τους διαφοροποιεί από άλλα συγκροτήματα. Τι νομίζεις ότι κάνει αυτό το συγκρότημα τόσο ξεχωριστό;
Πιστεύω πως γι’ αυτό ευθύνεται η ποιότητα των κιθαρών. Η μουσική των OLD MAN’S CHILD είναι σε μεγάλο βαθμό προσανατολισμένη στις κιθάρες και τα riffs που γράφω θυμίζουν περισσότερο thrash metal του ’80 και των αρχών του ’90. Δεν είναι ακριβώς αυτό που θα έλεγες τεχνικά riffs, είναι όμως σίγουρα πιο τεχνικά από τα τυπικά black metal riffs. Δεν νομίζω πως υπάρχουν πολλοί που να το κάνουν αυτό, αν και τώρα τελευταία βρίσκει όλο και μεγαλύτερη απήχηση. Πολλά συγκροτήματα τώρα ανακαλύπτουν το στιλ με το οποίο εγώ γράφω μουσική εδώ και δέκα χρόνια. Λίγα συγκροτήματα έχουν απομείνει πλέον που να μην αναμιγνύουν διαφορετικές σχολές στη μουσική τους. Όλο και περισσότερα συγκροτήματα το κάνουν πλέον αυτό. Εμείς τουλάχιστον ήμασταν από τους πρώτους.

Πιστεύω πως αυτόν τον ήχο τον έχεις μεταφέρει αυτούσιο στους DIMMU BORGIR. Νομίζω πως η διαφορά είναι ευκρινής στα δύο τελευταία άλμπουμ,
Ίσως. Δεν μπορώ να κρίνω.

Προηγουμένως ανέφερες τον όρο «συμφωνικό black metal». Πλέον έχει αναχθεί σε μόδα. Όταν είχες ξεκινήσει να γράφεις αυτού του είδους τη μουσική, είχες φανταστεί πως το θέμα θα αποκτούσε τόσο μεγάλες διαστάσεις;
Δεν είχα δώσει μεγάλη σημασία στο θέμα εκείνη την εποχή. Πολλά συγκροτήματα παίζουν αυτό το είδος της μουσικής τώρα πια, μάλλον εξαιτίας των DIMMU BORGIR και άλλων παρόμοιων συγκροτημάτων. Είναι δύσκολη να απαντηθεί η ερώτησή σου.

Ποιες είναι τώρα οι επιρροές σου;
Εξακολουθώ να ακούω τα ίδια άλμπουμ που άκουγα και όταν ήμουν νεότερος. Είναι όλα τους κλασικά και μέχρι σήμερα ακούγονται συνέχεια στο στερεοφωνικό μου. Στην πραγματικότητα σπάνια αγοράζω καινούρια άλμπουμ πια. Ακούω αυτά που μου δίνουν η Century Media και η Nuclear Blast και τσεκάρω αυτά που μου προτείνουν οι γνωστοί μου. Πάντως ακούω τα ίδια συγκροτήματα που άκουγα όλα τα προηγούμενα χρόνια, δεν είμαι σίγουρος λοιπόν για το από πού ακριβώς προέρχεται η έμπνευση. Κάνω αυτό το πράγμα εδώ και πολλά χρόνια. Ξέρω πώς να γράφω μουσική, ξέρω πώς να συνδέω πράγματα και ήχους, ξέρω τι θέλω. Νομίζω πώς εκεί καταλήγουν όλα, δεν είναι θέμα έμπνευσης.

Στις αρχές χρησιμοποιούσες το ψευδώνυμο Grusom. Γιατί το άλλαξες;
Ο Tjodalv μου είχε δώσει αυτό το ψευδώνυμο και το είχε κάνει σαν αστείο. Κόλλησα με αυτό χωρίς να μου αρέσει και ποτέ δεν το πήρα στα σοβαρά. Μία μέρα ξεφύλλιζα ένα βιβλίο και έπεσα πάνω στο όνομα “Galder”. Μου άρεσε και αποφάσισα να το χρησιμοποιήσω. Πάντως δεν έχω αλλάξει γνώμη μέχρι σήμερα…

Μάλιστα. Παρόλο που αρκετά πράγματα φαίνεται να μην παίρνατε στα σοβαρά, κατέληξες τελικά με συμβόλαιο σε εταιρία, έβγαλες άλμπουμ και εξακολουθείς να βρίσκεσαι εδώ σήμερα.
Πριν ακόμη ξεκινήσω, ο στόχος μου ήταν να βρω ένα συμβόλαιο και να βγάζω άλμπουμ. Μάλιστα τα δύο πρώτα άλμπουμ “In the shades of life” και “Βorn of the flickering” τα χρηματοδότησα εξ’ ολοκλήρου εγώ. Τότε συνειδητοποίησα πως δεν ήταν δυνατόν να συνεχίσω έτσι. Δεν μπορούσα πληρώνω για πάντα εγώ, έπρεπε λοιπόν κάποια στιγμή να βρω μία εταιρία. Από αυτό το σημείο και πέρα τα πάντα μπήκαν σε ένα δρόμο.

Τώρα λοιπόν οι OLD MAN’S CHILD είναι αποκλειστικά στουντιακό συγκρότημα;
Αυτή τη στιγμή δεν μπορούν να είναι τίποτα παραπάνω. Μπορεί ωστόσο να δώσουμε κάποιες συναυλίες στο μέλλον, γιατί πολλοί άνθρωποι μου το ζητάνε και δεν ξέρω για πόσο καιρό ακόμη θα μπορώ να λέω «όχι»! Επιπλέον θα ήθελα να μπορούσα να φέρω τον κόσμο σε επαφή με τη μουσική μου και μέσω συναυλιών. Στο κάτω-κάτω αυτή τη στιγμή έχω πλήθος τραγουδιών από τα οποία θα μπορούσα να διαλέξω για να διαμορφώσω ένα set list. Ίσως θα ήταν καλό να κάνουμε κάποια περιοδεία, σίγουρα όμως δεν πρόκειται να γίνει τίποτα τέτοιο στο άμεσο μέλλον.

Έχεις υπ’ όψιν σου μουσικούς που θα ήθελες να συμβάλλουν στην περίπτωση μίας περιοδείας;
Μάλλον θα είχα τον Reno στα drums. Από εκεί και πέρα πρέπει να βρω καλούς κιθαρίστες, οι οποίοι μάλλον θα παίζουν και σε άλλα συγκροτήματα. Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να προσαρμοστεί η όλη διαδικασία στα προγράμματά τους, και μάλλον θα πρέπει και να τους πληρώσω. Είναι πάρα πολλοί οι παράγοντες που πρέπει να λάβω υπ’ όψιν εάν αποφασίσω να κάνω κάτι τέτοιο.

Έχεις δουλέψει με καταπληκτικούς drummers μέχρι τώρα. Γιατί αλλάζεις drummer σε κάθε άλμπουμ;
Δεν μπορώ να κρατήσω τον Gene Hoglan (STRAPPING YOUNG LAD, DEATH, DEATH ANGEL…) γιατί μένει στις Ηνωμένες Πολιτείες, πολύ μακριά για να συνεργαστούμε. Ο Nick Barker (ex-CRADLE OF FILTH, ex-DIMMU BORGIR, LOCK UP και δε συμμαζεύεται) από την άλλη μεριά είναι Άγγλος, πράγμα που πάλι δυσκολεύει τη συνεργασία λόγω απόστασης. Επιπλέον, είναι ωραίο πράγμα οι αλλαγές. Κάθε ένας φέρνει και διαφορετικά στοιχεία σε κάθε άλμπουμ με το παίξιμό του και αυτό κάνει τη μουσική πιο ενδιαφέρουσα. Αναζητώ την τελειότητα, προσπαθώ να συνεργάζομαι με τους καλύτερους μουσικούς που μπορώ να βρω. Είναι αλήθεια πως μέχρι τώρα ήμουν πολύ τυχερός με τους drummers, ίσως όμως συνεχίσω να δουλεύω με τον Reno για κάνα-δυο άλμπουμ ακόμη. Κρίνοντας όμως από το παρελθόν, μάλλον θα αλλάξω πάλι drummer την επόμενη φορά! Δύσκολο να πω.

Πώς επέλεξες το Reno;
Περιόδευσε για ένα σύντομο διάστημα με τους DIMMU BORGIR και μου άρεσε πάρα πολύ το παίξιμό του, είναι πολύ γρήγορος. Είχα κάνει μία πρώτη επεξεργασία των κομματιών με drum machine, αυτός έμαθε τα κομμάτια και συναντηθήκαμε μία μέρα πριν από τη μέρα της ηχογράφησης για να τα προβάρουμε. Τέτοιου είδους μουσικούς ψάχνω: ανθρώπους που δε χρειάζονται ένα μήνα πρόβες πριν από κάθε περιοδεία.

Το εξώφυλλο επιμελήθηκε ο Set<h>. Πώς επέλεξες το συγκεκριμένο καλλιτέχνη;
Η Century Media μου είχε στείλει ιδέες αρκετών καλλιτεχνών για εξώφυλλα. Η δική του πρόταση ήταν η καλύτερη και αντιπροσώπευε τον τίτλο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ήταν πολύ σημαντικό για μένα να έχω ένα εξώφυλλο που θα απεικόνιζε τον τίτλο του άλμπουμ και πιστεύω πως ο Set<h> έκανε καλή δουλειά.

Σε τι παραπέμπει λοιπόν ο τίτλος;
Σε γενικές γραμμές παραπέμπει στην ανθρωπότητα.

Από τους τίτλους και τους στίχους σου πηγάζει μία επιθετική οπτική γωνία εναντίον της ανθρωπότητας…
Αυτό το στοιχείο αποτελεί μέρος του συγκροτήματος από τα πρώτα βήματα των OLD MAN’S CHILD. Από τότε μέχρι τώρα χρησιμοποιώ στίχους τέτοιας θεματολογίας. Νομίζω πώς είναι πολύ σημαντικό αυτό το στοιχείο γιατί συγκρατεί τη μουσική η οποία είναι στο όριο του να χαρακτηριστεί πιθανώς χαρούμενη. Ίσως γι’ αυτό χρησιμοποιώ επιθετικούς στίχους, για να εξισορροπήσω αυτό το στοιχείο. Οποιοδήποτε κομμάτι και να διαλέξεις από τα άλμπουμ μας, θα προσέξεις πως έχει ακραία θεματολογία.

Ξέρεις, ο όρος «χαρούμενος» δεν είναι ακριβώς ο συνηθισμένος για να χαρακτηρίσει ένα black metal συγκρότημα!
(σ.σ. Ξελιγωμένος στα γέλια) Ναι, γι’ αυτό πρέπει να το κάνουμε «όχι χαρούμενο»!

Τι κάνουν οι DIMMU BORGIR αυτήν την περίοδο;
Ο Silenoz και ο Shagrath έχουν επανηχογραφήσει το “Stormblast” και δουλεύουν πάνω σε αυτό αυτήν την στιγμή. Νομίζω πως τώρα ετοιμάζουν ένα video clip για αυτό και ασχολούνται με την προώθησή του. Όταν επιστρέψουν θα αρχίσουμε να δουλεύουμε πάνω στο επόμενο άλμπουμ. Το μόνο που μένει να κάνουμε είναι να ενώσουμε τις ιδέες μας σε κομμάτια και μετά να τα ηχογραφήσουμε. Δεν ξέρω πότε θα συμβεί αυτό, μάλλον στα μέσα του επόμενου χρόνου.

Έχεις υλικό έτοιμο;
Ναι. Δεν ξέρω τι κάνουν οι άλλοι, πρέπει να έχουν έτοιμα κάποια riffs. Εγώ πάντως έχω ήδη πολλές ιδέες και πολλή όρεξη να βρω κι άλλες.

Πώς αποφασίζεις τι από αυτά που γράφεις ανήκει στους DIMMU BORGIR και τι στους OLD MAN’S CHILD;
Δεν χρειάζεται να αποφασίσω τίποτα, είναι μονόδρομος. Όταν δουλεύω με τους DIMMU διοχετεύω όλες τις ιδέες μου εκεί. Στη συνέχεια προστίθενται τα πλήκτρα και όλα τα στοιχεία που συνεισφέρει ο καθένας από το συγκρότημα και αυτό κάνει τη διαφορά. Το ίδιο γίνεται όταν δουλεύω πάνω στους OLD MAN’S CHILD: όλο το υλικό που συγκεντρώνω το χρησιμοποιώ για αυτούς.

Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να προσθέσεις;
Από την Ελλάδα δεν είσαι; Ελπίζω να έρθουμε να σας επισκεφτούμε με τους OLD MAN’S CHILD εάν ποτέ βγούμε σε περιοδεία. Έχετε ένα καταπληκτικό κοινό και καταπληκτικό φαγητό και δεν είναι αρκετό να έρχομαι στη χώρα σας μόνο με τους DIMMU!

Μαριλένα Σμυρνιώτη

CORONER – “Dissonance theory” (Century Media)

By
Rock Hard
-
0
Coroner

Coroner

Το δημιουργικό κενό που ακολούθησε τη διάλυση των CORONER αποδείχτηκε βαθύτερο απ’ όσο φαινόταν αρχικά. Δεν ήταν απλώς μια παύση στη μουσική δραστηριότητα ή ένα κενό στη δισκογραφία, αλλά απώλεια ταυτότητας για ένα ολόκληρο ρεύμα, μιας και η τεχνική αρτιότητα, η υπαρξιακή θεματολογία, η ψυχρή ατμόσφαιρα και η εσωστρεφής λογική που τους χαρακτήριζε δεν αντικαταστάθηκαν ποτέ.

Η επαναδραστηριοποίησή τους το 2011 αποκλειστικά για συναυλίες, οι πρώτες συνθετικές απόπειρες το 2015, μέχρι και την ημέρα που μπήκαν στο στούντιο τον Ιούνιο του 2023, δεν συνοδεύονταν από καμία βεβαιότητα ότι θα μας δινόταν τελικά η ευκαιρία να απολαύσουμε μια νέα δισκογραφική δουλειά. Η προσμονή άλλαζε συνεχώς μορφή, άλλοτε γινόταν αγανάκτηση, άλλοτε φόβος απογοήτευσης για το τελικό αποτέλεσμα, αλλά ποτέ απαξίωση. Μπορεί να έχουν περάσει τριάντα δύο χρόνια από την κυκλοφορία του τιτάνιου “Grin”, αλλά το όνομα και η μουσική των CORONER κατάφερναν να διαιωνίζονται και να μεταλαμπαδεύονται από γενιά σε γενιά, παραμένοντας κατά κάποιον τρόπο επίκαιροι.

Η έκτη τους δουλειά, με τίτλο “Dissonance theory”, είναι εκπληκτική. Το λέμε ξεκάθαρα από την αρχή για να ξεμπερδεύουμε. Η μουσική που ξεδιπλώνεται στα κάτι λιγότερο από σαράντα οκτώ λεπτά του άλμπουμ έχει μια μοναδική ταυτότητα που δεν συναντάς πουθενά αλλού εκεί έξω. Μεστό, ασυμβίβαστο metal, ανεπανάληπτης αίσθησης ρήξης και ατίθασης ελευθερίας με post-thrash αισθητική που σε συγκινεί και σε συνθλίβει ταυτόχρονα. Δεν μπορείς να το εντάξεις χρονολογικά σε κάποια συγκεκριμένη δισκογραφική περίοδο των CORONER, καθώς, ενώ υπάρχουν τεχνοτροπίες που θυμίζουν τα «Mental Vortex» και «Grin», όπως ατμοσφαιρικά, δυσαρμονικά μέρη τα οποία εναλλάσσονται με riff φορτισμένα με συσσωρευμένη ενέργεια, στοιχεία που για τελευταία φορά συναντήσαμε στα νέα τότε τραγούδια της ομώνυμης συλλογής του 1995.

Κυριαρχεί γενικότερα μια πρώιμη 90s αντίληψη, σχεδόν μη κατατάξιμου metal, με απλωμένες συγχορδίες και riff που αγγίζουν το επίπεδο ψυχικής κάθαρσης και ανάτασης. Το groove του ξεφεύγει από τον βιομηχανικό παλμό του “Grin”, διαθέτοντας μια πιο πολυδιάστατη προσέγγιση στα ρυθμικά patterns, η οποία σε στιγμές το φέρνει δομικά κοντά στις λογικές των MESHUGGAH και GOJIRA, όχι όμως ηχητικά. Έχουν αφουγκραστεί τις σύγχρονες metal τάσεις και ενσωματώνουν στοιχεία της νέας εποχής, κυρίως στην παραγωγή, όπου δόθηκε έμφαση στην επίτευξη ενός όσο το δυνατόν ζωντανού και οργανικού ήχου, αξιοποιώντας πλήθος vintage οργάνων, από πιάνο έως λαμπάτους ενισχυτές και αναλογικά synth, διατηρώντας τον αυθεντικό χαρακτήρα των CORONER, ενώ την ίδια στιγμή πατεντάρουν το νέο τους μουσικό ύφος, παραμένοντας σκοτεινοί, συνειδητοποιημένοι, με περισσότερη τεχνική έκφραση, χωρίς να υποπίπτουν σε απλή επίδειξη δεξιοτεχνίας.

Ο Tommy Vetterli είναι, με διαφορά, ένας από τους καλύτερους metal κιθαρίστες που έχουν περάσει από το στερέωμα. Κι όταν έρχεται η στιγμή του solo, δεν μπορείς παρά να εύχεσαι να είχες, δεν ξέρω κι εγώ πόσα ζευγάρια αυτιά για να τον απολαμβάνεις στο έπακρο. Είναι απίστευτα καινοτόμος, τεχνικός, μελωδικός και ευφάνταστος, που σχεδόν δακρύζεις στο άκουσμά του. Πλάι του, η χαρακτηριστική φωνή του Ron Broder σε γειώνει, προσδίδοντας το απόλυτο CORONER χρώμα, ενώ ο ήχος στο μπάσο αναδεικνύει επιτέλους το παίξιμό του. Η απουσία του Markus Edelmann δεν γίνεται αισθητή, όχι γιατί ο αντικαταστάτης του, Diego Rapacchietti, πιάνει το vibe του, κάτι που δεν συμβαίνει, αλλά επειδή το δικό του παίξιμο, πιο πλουραλιστικό σε στιγμές, έχει ταιριάξει περίφημα με τη νέα περίοδο που διανύουν πλέον οι CORONER.

Είναι πραγματικά κρίμα που για τριάντα χρόνια οι CORONER μας στερούσαν τέτοια μουσική διέγερση, γιατί στο “Dissonance theory” δεν εντυπωσιάζουν απλώς, συγκλονίζουν. Ύστερα από τρεις δεκαετίες σιωπής, το να ακούμε ξανά μια τόσο υψηλής αισθητικής και έμπνευσης δουλειά από τους CORONER είναι κάτι παραπάνω από συγκινητικό, σχεδόν εξοργιστικό. Εξοργιστικό γιατί για τριάντα χρόνια αυτή η έμπνευση, αυτή η καλλιτεχνική ευφυΐα, έμενε βουβή. Μια τόσο ιδιαίτερη μορφή μουσικής έκφρασης, που κανείς δεν κατάφερε να αναπληρώσει, έλειπε οδυνηρά και τώρα επιστρέφει με αδιαπραγμάτευτη δύναμη και χωρίς καμία διάθεση συμβιβασμού. Οι CORONER επέστρεψαν για να θυμίσουν ποιος όριζε το παιχνίδι όταν οι άλλοι ακόμη μάθαιναν τους κανόνες και επανήλθαν για να διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει σε ένα κλασικό reunion ελβετικής προέλευσης.

9 / 10

Κώστας Αλατάς

SABATON – “Legends” (Better Noise Music)

By
Rock Hard
-
0
Sabaton

Sabaton

Φτάσαμε λοιπόν στη στιγμή να μιλήσουμε και για το νέο άλμπουμ των SABATON. Ένα συγκρότημα, που έχει προκαλέσει πολύ μεγάλες συζητήσεις ανάμεσα στους metalheads για πλείστους όσους λόγους. Ξέρετε, βέβαια, συζητήσεις ξεκινάνε για τους επιτυχημένους και όχι για γκρουπ της σειράς, οπότε καταλαβαίνουμε όλοι ότι οι SABATON είναι απλά ένα φαινόμενο της εποχής μας.

Πολλά μπορεί να πει κανείς για τους Σουηδούς power metallers, ιδιαίτερα αν θέλει να τους μειώσει την αξία. Είναι δεδομένο, ότι το ύφος τους, από το ξεκίνημα της καριέρας τους, δεν έχει αλλάξει σχεδόν στο παραμικρό. Μήπως αυτό όμως ήθελε και το συγκρότημα, που δεν αφήνει τίποτα απολύτως στην τύχη του; Όλα στους SABATON είναι σχεδιασμένα στην παραμικρή λεπτομέρεια κι αυτός είναι ο λόγος που έχουν φτάσει σε τόσο υψηλό επίπεδο δημοφιλίας, ιδιαίτερα ανάμεσα στις νεότερες ηλικίες (και όχι μόνο).

Ξέρετε, εμείς που είμαστε ή πλησιάζουμε να γίνουμε μεσήλικες, συνήθως γινόμαστε σαν τους γέρους του Muppet Show και όσο γερνάμε αρχίζουμε ατάκες τύπου «σιγά το γκρουπ, δεν είναι …» (βάλτε όποιο συγκρότημα της δεκαετίας του ’80 θέλετε), λες και οι θρύλοι της δεκαετίας του ’80 δεν αντιμετώπισαν το ίδιο με τα αντίστοιχα μεγαθήρια των 70s…

Αρκετά με την ιστορία των SABATON, όμως, διότι είναι ένα σχήμα με μέλλον, που λογικά προδιαγράφεται λαμπρό, αν κρίνω από το γεγονός ότι παίζουν headliners ουσιαστικά παντού. Η αλήθεια είναι ότι η «μεταγραφή» τους από τη Nuclear Blast στη Better Noise Music (εταιρία που έχει γκρουπ όπως οι FIVE FINGER DEATH PUNCH, ASKING ALEXANDRIA και γενικότερα ασχολείται με πιο «μοντέρνο» και «αμερικάνικο» ήχο), με ξένισε και ήθελα να δω αν θα έχει κάποια επίπτωση στον ήχο τους. Μιλώντας όμως μαζί τους σε συνέντευξη που θα διαβάσετε σε πολύ λίγες μέρες, μάλλον έχοντας κατακτήσει την Ευρώπη, είπαν να απλώσουν τα δίχτυα τους και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ξεκινώντας από τη δισκογραφική εταιρία, δίχως να αλλάξουν τίποτα στον ήχο τους.

Αυτό το «δεν αλλάζω τίποτα στον ήχο μου», είναι κάτι, βέβαια, που τους κάνει μονότονους στα αυτιά όσων δεν τους πολυγουστάρουν, όπως φαίνεται όμως είναι αρκετό για να ικανοποιήσει την στρατιά των πολυπληθών οπαδών τους. Πολλές φορές, όταν γίνεσαι δημοφιλής μ’ έναν ήχο, μπορείς να εγκλωβιστείς και να μην «σου επιτρέπεται» να αλλάξεις το παραμικρό, αλλά, τελικά, γιατί να φτιάξεις κάτι που δεν είναι χαλασμένο;

Στα του “Legends”, οι SABATON μιλάνε για ιστορικές φιγούρες, όπως ο Genghis Khan, ο Αννίβας, ο Vlad Tepes και πολλούς άλλους, με το γνωστό πομπώδες στυλ τους. Το εναρκτήριο, “Templars”, σε βάζει κατευθείαν στο πνεύμα και διαλύει κάθε αμφιβολία για το μουσικό ύφος του άλμπουμ, όντας καρακλασικό SABATON. Στο ίδιο κλίμα και το εμβατηριακό “Lightning at the gates”, ενώ θα ξεχώριζα και το “The duelist” ή το “I, emperor”.

Το “Legends” δεν είναι το άλμπουμ που θα κάνει τους 40+ να αναγνωρίσουν το μεγαλείο τους. Είναι όμως βέβαιο ότι θα κρατήσει και ίσως επεκτείνει τη βάση των οπαδών τους, που είναι ήδη τεράστια. Εγώ δεν υπήρξα ποτέ οπαδός τους και τα άλμπουμ τους τα έχω ακούσει (ή αγοράσει) όλα για να έχω πιο πλήρη εικόνα του φαινομένου SABATON. Δεν είναι από τα γκρουπ που θα ακούσω στο σπίτι ή στο αυτοκίνητο όμως θα φροντίσω να είμαι εκεί όταν έρθουν για συναυλία. Κι εκεί μετράει πλέον ο καλλιτέχνης ακόμα περισσότερο.

Κλείνοντας, θα ήθελα να εκμυστηρευτώ προσωπική συνομιλία με έτερο power metal συγκρότημα, που έπαιξε στη χώρα μας με τους SABATON και είδε να πολλαπλασιάζονται οι οπαδοί τους εν ριπή οφθαλμού, Όπως αναγνώρισαν, αυτό συνέβη μόνο και μόνο επειδή έπαιξαν μαζί τους και παρότι είναι πολλά χρόνια περισσότερα στο κουρμπέτι κι ο κόσμος πιστεύει ότι η «πιτσιρικαρία» τους γνώριζε ήδη, πολύς κόσμος ήρθε σε επαφή με τη μουσική τους κι έγινε οπαδός τους. Μην ξεχνάμε ότι παλαιότερα, οι ACCEPT τους προσέγγισαν για να ανοίξουν στην Ευρωπαϊκή τους περιοδεία και ο κόσμος έκραζε τους SABATON!!! Το συγκρότημα έχει περάσει σε άλλο επίπεδο, είτε μας αρέσει, είτε όχι. Μην ξαφνιαστείτε αν τους δείτε να παίζουν σε υψηλότερες θέσεις από ιστορικά σχήματα στο άμεσο μέλλον. Ζούμε τη στιγμή κι όχι το παρελθόν (το οποίο τιμούμε, αλλά πρέπει να υπάρξει και συνέχεια)…

7 / 10

Σάκης Φράγκος

RAGE – “A new world rising” (Steamhammer)

By
Rock Hard
-
0
Rage

Rage

Οι ασταμάτητοι Γερμανοί βετεράνοι είναι και πάλι εδώ. Σαν ένα σπάνιο είδος που εξελίσσεται, μεταμορφώνεται αλλά και διαιωνίζεται, οι RAGE και ο Soundchaser βέβαια, παίρνουν μια νέα μορφή στο “A new world rising”. Το power/thrash θωρηκτό, υπό την διαχρονική καθοδήγηση του Peavy Wagner, κυκλοφορεί έναν δίσκο που σφύζει από ενέργεια, είναι σκληρός και δεν επιδέχεται αμφιβολίας. Άλλοι επιλέγουν μια επιστροφή στις ρίζες τους, είτε για να τραβήξουν το ενδιαφέρον του κόσμου, είτε για λόγους νοσταλγίας, όμως οι RAGE συνεχίζουν να εξελίσσονται. Σε αυτό σίγουρα παίζει ρόλο πως πέραν από τον αρχηγό, τα υπόλοιπα μέλη έχουν αλλάξει αρκετές φορές, με τον Peavy ανέκαθεν να δίνει χώρο στους συνεργάτες τους να συνεισφέρουν στις συνθέσεις.

Έτσι, η προσφορά του Jean  Bormann, που μετρά ήδη πέντε χρόνια στο σχήμα, είναι πιο εμφανής από ποτέ, με αποτέλεσμα το άλμπουμ να δίνει μια νέα τάση με μοντέρνα και πιο περίπλοκα riff, δίχως όμως να αλλάζει το DNA τους. Από τα πρώτα δύο τραγούδια, γίνεται αισθητή η διαφορά μεταξύ της νεωτεριστικής τάσης του αρχικού ομώνυμου τραγουδιού, με το κλασικο-Wagner-ικό “Innovation” που ακολουθεί στον ίδιο σκληρό και γρήγορο ρυθμό, αλλά  ηχεί τόσο πιο γνώριμο. Γι’ αυτό γουστάρω και το “Against the machine” (για άλλη μια φορά το αφεντικό γράφει ρεφραινάρα) ή το “Beyond the shield of misery” που ολοκληρώνει το άλμπουμ.

Δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα και δεν βγάζουν κανένα άγχος προς τα έξω. Τόσο ο χαρακτήρας του ακούραστου Peavy, όσο και η πορεία των RAGE, επιτρέπουν στις συνθέσεις να είναι πειραματικές, αλλά και γεμάτες κλισέ, να είναι σκληρές και ευθείς, αλλά να είναι και πιο τεχνικές. Είναι ένα άλμπουμ γεμάτο από καλές προθέσεις, με πιο θετική χροιά από τα πρόσφατα, ιδιαίτερα λόγω των πιο αισιόδοξων στίχων. Το “A new world rising” για άλλη μια φορά, δεν είναι γραμμένο για να κερδίσει νέους οπαδούς, μετατοπίζοντας το στυλ του συγκροτήματος. Αντίθετα, είναι μια μεστή δουλειά που απευθύνεται στο υπάρχον κοινό τους και απαιτεί την αναγνώριση. Είναι οι RAGE που κόβουν σαν ξυράφι με ακονισμένες λεπίδες και άγριες διαθέσεις.

Ακούγοντας το “Freedom” εύκολα αντιλαμβανόμαστε γιατί το επέλεξαν να προλογίσει το άλμπουμ και σίγουρα θα το ακούμε για χρόνια στα setlist τους. Από εκεί και πέρα, δεν χρειάζεται υπερ-ανάλυση για ένα όνομα που τόσο έχει αγαπηθεί από το Ελληνικό κοινό, που εξακολουθεί να έχει τον Βασίλη Μανιατόπουλο στα τύμπανα (και όχι μόνο) και εξακολουθεί να κυκλοφορεί σοβαρούς δίσκους μετά από 40 χρόνια πορείας. Ναι, η σπίθα τους μπορεί να μην είναι πάντα ισχυρή, αλλά τους παραδέχομαι διότι φανερώνουν επιμονή, σε επίπεδο κατορθώματος, παρά τις όποιες δυσκολίες, ατυχίες και αδικίες έχουν αντιμετωπίσει. Για το Γερμανικό metal, οι RAGE αποτελούν θεσμό. Ως θεσμό τους σεβόμαστε αλλά και τους “επικρίνουμε” με κάθε καλή πρόθεση βέβαια, αφού μας έχουν δώσει τόσες αξέχαστες στιγμές στην τεράστια καριέρα τους.

7 / 10

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

1...212223...2,753Page 22 of 2,753
©
  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece