Thursday, April 9, 2026




Home Blog Page 22

Οι Nightrage επιστρέφουν στην Αθήνα για μία συναυλία-δυναμίτη! Μαζί τους οι AmongRuins και I See Red

0
Nightrage

Nightrage

NIGHTRAGE
AMONGRUINS
I SEE RED

Σάββατο 14 Μαρτίου

ARCH CLUB
Κρήτης 1 &, Πέτρου Ράλλη 29, Αθήνα

Οι Nightrage είναι μία ελληνο-σουηδική μελωδική death metal μπάντα που σχηματίστηκε το 2000 από τον κιθαρίστα Μάριο Ηλιόπουλο και τον Gus G, γνωστοί για τον συνδυασμό βίαιων riff με μελωδίες που σου χαράσσονται στο μυαλό. Με μία πλούσια δισκογραφία που περιλαμβάνει το 10 άλμπουμ, με πιο πρόσφατο το ‘Remains of a Dead World’ που κυκλοφόρησε το 2024, οι Nightrage  έχουν εδραιώσει τη θέση τους στην παγκόσμια σκηνή.

Η σύνθεσή τους έχει δει αλλαγές, αλλά ο Μάριος Ηλιόπουλος παραμένει το κεντρικό ιδρυτικό μέλος, με τα σημερινά μέλη να περιλαμβάνουν τους Konstantinos Togas (φωνητικά), Kostas A. (κιθάρα), Francisco Escalona (μπάσο) και Fotis Benardo (ντραμς).

Ιδρύθηκαν στη Θεσσαλονίκη από τον Μάριο Ηλιόπουλο (πρώην Exhumation) και τον Gus G (αργότερα μέλος της μπάντας του Ozzy Osbourne) αφού γνωρίστηκαν στη γειτονιά τους.

Μετακόμισαν στη Σουηδία για να προωθήσουν το συγκρότημα, κυκλοφορώντας demo πριν από το ντεμπούτο άλμπουμ τους, ‘Sweet Vengeance’, το 2003, με τον Tomas Lindberg (πρώην At the Gates) στα φωνητικά.

Πρωτοπόροι ενός ξεχωριστού μελωδικού death metal ήχου, που συνδυάζουν επιθετική βαρύτητα με περίπλοκες αρμονίες κιθάρας και πιασάρικα hooks. Ο ήχος τους μεταβάλλεται μεταξύ βαρύτερων και πιο μελωδικών προσεγγίσεων σε όλα τα άλμπουμ, διατηρώντας πάντα την βασική τους ταυτότητα.

Βασικά Μέλη (Παρελθόν & Νυν)
Ιδρυτές: Μάριος Ηλιόπουλος, Gus G.
Τραγουδιστές: Tomas Lindberg, Jimmie Strimell, Antony Hämäläinen και ο νυν τραγουδιστής Konstantinos Togas.
Άλλα αξιοσημείωτα μέλη: Per Möller Jensen, Henric Liljesand, Olof Mörck.

Το 2024 κυκλοφόρησαν το δέκατο άλμπουμ τους, ‘Remains of a Dead World’ (Despotz Recods), επιστρέφοντας στις ελληνικές ρίζες τους για παραγωγή.

 

AMONGRUINS

Η ελληνική Melodic Death Metal μπάντα AMONGRUINS επιστρέφει με το πιο φιλόδοξο άλμπουμ της μέχρι σήμερα, «Advent of Chaos», που κυκλοφορεί στις 20 Φεβρουαρίου 2026 μέσω της Theogonia Records.

Μετά το «Land Of The Black Sun» (2023), η μπάντα συνεχίζει την ανοδική της πορεία με έναν πιο σκοτεινό και έντονο ήχο, συνδυάζοντας αδυσώπητα riffs, δυναμικές μελωδίες και ατμοσφαιρικά layers. Δημιουργημένοι το 2012, οι AMONGRUINS έχουν εξελιχθεί σε ένα ισχυρό σχήμα τόσο σε studio όσο και live, γνωστό για την ένταση και τη συναισθηματική του φόρτιση.

Το «Advent of Chaos» μιξαρίστηκε και έγινε mastering από τον Saku Moilanen (Deep Noise Studios, Φινλανδία) και θα κυκλοφορήσει ψηφιακά και σε digipack, με artwork του Nikos Stavridakis (Vision Black Art). Πρόκειται για μια κυκλοφορία που εδραιώνει τους AMONGRUINS ως ένα από τα πιο δυναμικά ονόματα της σύγχρονης Melodic Death Metal σκηνής.

I SEE RED

Οι I See Red σχηματίστηκαν το 2014 στην Αθήνα. Ο ήχος τους συνδυάζει στοιχεία melodic death metal, hardcore και black metal, δημιουργώντας μια σκοτεινή και έντονη ατμόσφαιρα.

Μετά τις κυκλοφορίες ‘As Hope Runs Dry’ EP (2016) και ‘A Drop of Truth’ (2020), η σύνθεση της μπάντας ανανεώθηκε εξ’ ολοκλήρου.
Μετά την καταιγιστική εμφάνιση τους δίπλα στους θρυλικούς The Haunted, το 2026 σηματοδοτεί την επιστροφή των I See Red με νέο υλικό, παρουσιάζοντας έναν ανανεωμένο ήχο που συνεχίζει να εξελίσσει την ταυτότητά τους.

Πληροφορίες συναυλίας:

NIGHTRAGE
AMONGRUINS
I SEE RED

Σάββατο 14 Μαρτίου

ARCH CLUB
Κρήτης 1 &, Πέτρου Ράλλη 29, Αθήνα
Doors Open: 20:30

Εισιτήρια:

Early Birds: 12€
Pre-Sale: 15€
Door: 18€

Link ηλεκτρονικής προπώλησης:
https://www.more.com/gr-el/tickets/music/nightrage/amongruins/i-see-red-live-in-athens/

 

Προπώληση εισιτηρίων στο more.com και στο δίκτυο καταστημάτων του: (Public, Wind, Media Markt, Shell, BP, EKO, Metro, My Market)

Η συναυλία των NIGHTFALL μετατίθεται σε νέα ημερομηνία: ΣΑΒΒΑΤΟ 24 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026 | FUZZ CLUB

0
Nightfall

Nightfall

Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ NIGHTFALL ΜΕΤΑΤΙΘΕΤΑΙ ΣΕ ΝΕΑ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ

Λόγω ενός απρόοπτου σοβαρού ατυχήματος του τραγουδιστή  των Nightfall, Ευθύμη Καραδήμα, η προγραμματισμένη συναυλία της Παρασκευής 6 Μαρτίου στο Fuzz, μετατίθεται σε νέα ημερομηνία στο ίδιο venue.

Το Σάββατο 24 Οκτωβρίου στο Fuzz θα υποδεχτούμε τη θρυλική μπάντα σε ένα αλησμόνητο show!

Τα εισιτήρια ισχύουν κανονικά και για τη νέα ημερομηνία χωρίς να απαιτείται κάποια περαιτέρω ενέργεια από τους κατόχους τους.

Ακολουθεί το δελτίο τύπου της συναυλίας:

Οι Nightfall σε μία ανελέητη νύχτα στο Fuzz το Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2026

Πέντε χρόνια μετά την τελευταία τους συναυλιακή εμφάνιση στην Αθήνα, επιστρέφουν με ένα headline show το Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2026

Oι Nightfall ανεβαίνουν στη σκηνή του Fuzz Live Music Club για ένα πολυαναμενόμενο headline show, μετά την ευρωπαϊκή τους περιοδεία με τους Possessed.

Η death metal μπάντα της Αθήνας που άνοιξε νέους δρόμους στην ελληνική σκηνή έχει τη δική της ιδιότυπη συναυλιακή ιστορία, αφού έχει δώσει λίγα live αλλά όλα κατάφεραν να προκαλέσουν συζητήσεις στην underground κοινότητα.

Από τις νύχτες των 90s που άνοιγαν τους Paradise Lost στην Αθήνα μέχρι την εμφάνισή τους στο μυθικό φεστιβάλ Rock Of Gods τη βραδιά των Slayer, από το club του Ρόδον μέχρι τη σκηνή του Wacken και του Hellfest, οι Nightfall είναι ένα σχήμα που πάντα παρουσιάζει κάτι διαφορετικό -και συχνά αιρετικό- όταν αποφασίσει να πατήσει το σανίδι. Κανείς δεν ξέρει τι να περιμένει.

Με το πρόσφατο άλμπουμ τους «Children Of Eve» να ξεχωρίζει στις διεθνείς λίστες με τους καλύτερους metal δίσκους του 2025, οι Nightfall ετοιμάζουν το μεγαλύτερο gig που έχουν δώσει ποτέ στην πόλη τους.

Με τον frontman της μπάντας, Ευθύμη Καραδήμα, να παρουσιάζεται πια ως μια μασκοφορεμένη φιγούρα – μια αλληγορία για τη χρόνια μάχη του με την κατάθλιψη, τον ντράμερ, Φώτη Μπενάρντο, να παραδίδει ζωντανό σεμινάριο τεχνικής και πώρωσης, την μπασίστρια, Βασιλική Μπιζά, να δονεί τα ακροατήρια, και τους κιθαρίστες, Κώστα Κυριακόπουλο και Άκη Πάστρα, να δημιουργούν riff συνδέσεις, οι Nightfall δεν είναι το τυπικό act του σκληρού ήχου που έχεις συνηθίσει. Είναι έτοιμοι να σας μεταφέρουν σε έναν κόσμο όπου η μουσική συναντά τις παραστατικές τέχνες.

Ελάτε να γίνετε μέρος της ιστορίας της μπάντας που συνέχεια ανανεώνει το είδος και συνεχίζει να το επαναπροσδιορίζει. Ελάτε να το ζήσετε.

Προπώληση εισιτηρίων: More.com

Full House Brew Crew live, μαζί με τους Hidden in the Basement και Eternal

0
Full House

Full House

FULL HOUSE BREW CREW
HIDDEN IN THE BASEMENT
ETERNAL

Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου
ARCH CLUB
Κρήτης 1 &, Πέτρου Ράλλη 29, Αθήνα

Μετά από μια εξαιρετικά δυνατή περιοδεία στην Ευρώπη τον περασμένο Οκτώβριο, οι Full House Brew Crew επιστρέφουν στη βάση τους, στις 6 Φεβρουαρίου 2026.
Την ίδια μέρα κυκλοφορεί το νέο τους άλμπουμ, “Glasgow Grin” και για να γιορτάσουν την κυκλοφορία του, καταλαμβάνουν το Arch Club Live Stage στην Αθήνα για ένα live που θα σας ισοπεδώσει.

Η απίστευτη στήριξη του κοινού στα δύο πρώτα singles του νέου δίσκου, “No Gods, No Chains” και “Free Fall” τα μετέτρεψε ήδη σε βασικά κομμάτια του setlist και τώρα ήρθε η ώρα να ακουστούν μέσα στο Αθηναϊκό pit όπου ενέργεια σαν τη δική του δεν υπάρχει αλλού.

NO GODS. NO CHAINS. ΡΑΝΤΕΒΟΥ στις 6 Φεβρουαρίου μαζι με Hidden in the Basement και Eternal

Hidden in the Basement είναι ένα heavy rock συγκρότημα από τη Λάρισα. Δημιουργήθηκαν το 2007 και από τότε έχουν χαράξει μια σταθερή και ποιοτική πορεία στην εγχώρια underground σκηνή, έχοντας στο ενεργητικό τους ένα demo και τέσσερα full-length άλμπουμ.

Το συγκρότημα έχει πραγματοποιήσει ζωντανές εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα, καθώς και σε χώρες της Ευρώπης και την Τουρκία, μοιραζόμενο τη σκηνή με σημαντικά ονόματα της διεθνούς και ελληνικής σκηνής όπως οι Sepultura, Karma to Burn, Orange Goblin, Burst, Clutch, Septic Flesh, Rotting Christ, 1000mods, Planet of Zeus, Nightstalker και VIC.

Οι Hidden in the Basement λαμβάνουν σταθερά εξαιρετικές κριτικές για τις δυναμικές και καθηλωτικές ζωντανές εμφανίσεις τους, επιβεβαιώνοντας τη φήμη τους ως ένα από τα πιο αξιόλογα live συγκροτήματα της σκηνής.

Οι Eternal είναι ένα νεανικό τετραμελές Thrash Metal συγκρότημα από την Αθήνα. Στόχος του συγκροτήματος είναι η αναβίωση του γρήγορου, δυναμικού και γεμάτου αδρεναλίνη thrash metal της δεκαετίας του ’80. Ο ήχος τους είναι εμπνευσμένος από συγκροτήματα όπως οι Anthrax, Megadeth, Suicidal Angels, Metallica, Void και Havok.

Μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει δύο singles, τα No Escape και Bloodspill, τα οποία προέρχονται από το επερχόμενο άλμπουμ τους, το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει πριν το καλοκαίρι. Και τα δύο κομμάτια είναι διαθέσιμα σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες.

Οι Eternal έχουν πραγματοποιήσει αρκετές ζωντανές εμφανίσεις, συμπεριλαμβανομένων εμφανίσεων δίπλα σε συγκροτήματα όπως οι Suicidal Angels, Amken, Karma Violens, Among Ruins, Gehennah, Terrorhammer, Biocancer και Typhus.

Πληροφορίες συναυλίας:

FULL HOUSE BREW CREW
HIDDEN IN THE BASEMENT
ETERNAL

Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου

ARCH CLUB, Κρήτης 1 &, Πέτρου Ράλλη 29, Αθήνα
Doors Open: 20:30

Εισιτήρια:

Early Birds: 10€
Pre-Sale: 12€

Door: 15€

Link: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/full-house-brew-crew/hidden-in-the-basement/eternal

Προπώληση εισιτηρίων: more.com και στο δίκτυο καταστημάτων του: (Public, Wind, Media Markt, Shell, BP, EKO, Metro, My Market)

Weekly Metal Meltdown (17-23/1, DEF LEPPARD, EXODUS, MYRKUR and more)

0
Weekly

Weekly

Και αυτή τη  εβδομάδα σας προτείνουμε κάποια εξαιρετικά κομμάτια από κάποια γνωστά σχήματα του χώρου, από άλλα που είναι ανερχόμενα αλλά και μερικά ελληνικά σχήματα που αξίζουν την ιδιαίτερη προσοχή σας. DEF LEPPARD, EXODUS, LEAVES’ EYES, MYRKUR, THE HU, WITCH RIPPER, Fabienne Erni ft Lena Scissorhands, REFLECTION BLACK, FUZZING NATION και DISTORTED REFLECTION.

Photo by Jim Louvau

Οι κορυφαίοι thrash metallers EXODUS εμφανίζονται πιο πεινασμένοι από ποτέ το 2026. Αναζωπυρώνοντας την έντασή τους με το 12ο στούντιο άλμπουμ τους και το ντεμπούτο τους με την Napalm Records, το “Goliath” που κυκλοφορεί στις 20 Μαρτίου, το συγκρότημα ενισχύει την αιώνια θέση του στην κορυφή της ιεραρχίας του thrash metal με 10 από τις πιο ποικίλες συνθέσεις τους μέχρι σήμερα. Περαιτέρω τροφοδοτούμενο από την ευρέως αποδεκτή επιστροφή του εμβληματικού frontman της ύστερης εποχής Rob Dukes, που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο “Shovel Headed Kill Machine” του 2005, το άλμπουμ μπορεί να υπερηφανεύεται για αυτό που το συγκρότημα περιγράφει ως την ερμηνεία της ζωής του. Το “Goliath” είναι το πιο ομαδικό άλμπουμ των EXODUS στην ιστορία τους με τραγούδια γραμμένα από πολλά μέλη του συγκροτήματος και συνεισφορές από τον Peter Tägtgren (HΥPOCRISY, PAIN) και τη βιολονίστρια Katie Jacoby.
Το συγκρότημα αποκαλύπτει το εντυπωσιακό εναρκτήριο κομμάτι “3111”,  το δυσοίωνο single χτυπά δυσαρμονικές συγχορδίες πριν εξελιχθεί σε ιλιγγιώδη thrash ένταση. Από το νέο άλμπουμ ξεχωρίζει και αναδεικνύει την ολοένα και πιο δυναμική προσέγγιση των EXODUS, ακόμα και δεκαετίες μετά την ίδρυσή τους.
Το ακούμε παρακάτω:

Photo by Daniel Rodriguez

Οι LEAVES’ EYES ανοίγουν ένα νέο κεφάλαιο το 2026 με την κυκλοφορία του επερχόμενου EP τους “Song Of Darkness”! Το συγκρότημα αποκαλύπτει τώρα το ομώνυμο κομμάτι και το εναρκτήριο κομμάτι του EP μαζί με ένα επικό νέο video, προσφέροντας μια πρώτη πλήρη ματιά σε αυτόν τον επόμενο δημιουργικό κύκλο.
Ηχογραφημένο στο Mastersound Studio υπό την παραγωγή του ιθύνοντα νου του συγκροτήματος Alexander Krull, το EP επεκτείνει την χαρακτηριστική σύντηξη ορχηστρικού βάθους και μεταλλικής έντασης του συγκροτήματος. Αποτυπώνει τους LEAVES’ EYES σε μια στιγμή καλλιτεχνικής δύναμης, εξισορροπώντας σαρωτικές συμφωνικές ενορχηστρώσεις με έναν γήινο, ανθρώπινο παλμό. Στιχουργικά, το “Songs Of Darkness” ταξιδεύει κατά μήκος των μεταβαλλόμενων ορίων μεταξύ μύθου, μαγείας και ιστορίας. Το ίδιο το ομώνυμο κομμάτι αντλεί έμπνευση από τη μεσαιωνική ισλανδική ιστορία του Gisli του Outlaw, οδηγώντας τους ακροατές σε έναν κόσμο δολοφονιών, ίντριγκας, ονείρων γεμάτων ενοχής και ελπίδας για λύτρωση.
Οι τραγουδιστές των LEAVES’ EYES μοιράζονται πληροφορίες για το νέο single:
“Το Song of Darkness μας σας μεταφέρει σε έναν κόσμο σκοτεινών ονείρων και εσωτερικής αναταραχής, όπου μυστικιστικά πνεύματα από την αρχαιότητα καθοδηγούν το πεπρωμένο σας”, λέει ο Alexander Krull, και προσθέτει: “Μια τραγική ιστορία αγάπης, αλλά χωρίς ευτυχισμένο τέλος”.
Η Elina Siirala σχολιάζει: “Το Song of Darkness είναι σαν ένα θεατρικό έργο με αντιθέσεις… συνδυάζει το μυστηριώδες και το σκοτεινό με το φως και το αγγελικό. Στη μέση μιας σκοτεινής ιστορίας, υπάρχει ένα αίσθημα ελπίδας! Τα αντίθετα στοιχεία δημιουργούν για άλλη μια φορά έναν τέλειο καμβά και δράμα για ένα τραγούδι των LEAVES’ EYES!”

Οι REFLECTION BLACK συνεχίζουν να εξελίσσουν τον ιδιαίτερο ήχο τους με το νέο single “The Architect in Slumber”. Το κομμάτι αποτελεί το δεύτερο single μετά το “Dreams Fade to Nothing” από τον επερχόμενο ολοκληρωμένο δίσκο τους “Burning Obsidian Star”, ο οποίος αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Μάρτιο μέσω της Swiss Dark Nights.
Σε αντίθεση με τον πιο δυναμικό post-punk χαρακτήρα προηγούμενων κυκλοφοριών, το “The Architect in Slumber” στρέφεται σε πιο κλασικές, mid-tempo gothic rock φόρμες. Ο μεγαλοπρεπής του χαρακτήρας, με έμφαση στα φωνητικά και μελωδικές κιθαριστικές γραμμές, εξελίσσεται κατά τη διάρκεια της σύνθεσης σε σκοτεινότερες ατμόσφαιρες. Ο συνδυασμός του ηχητικού ύφους με τη dark fantasy και occult θεματολογία παραπέμπει στο ύφος συγκροτημάτων όπως των TRIBULATION.
Ο Alex μιλά για την έμπνευση πίσω από το κομμάτι: “Το “The Architect in Slumber” είναι από τα πιο μελωδικά κομμάτια που έχουμε γράψει. Η θεματολογία του αντλεί στοιχεία από dark fantasy και τον Lovecraftian horror και επικεντρώνεται σε μια κοσμική οντότητα–δημιουργό που βρίσκεται σε ύπνο, με την πραγματικότητα μας να είναι μια προέκταση της συνείδησής και των ονείρων του.”
Το single συνοδεύεται από video σε σκηνοθεσία και παραγωγή του καταξιωμένου Σουηδού καλλιτέχνη Claudio Marino και Artax Film, γνωστών για τη συνεργασία τους με συγκροτήματα όπως TRIBULATION, WATAIN, KATATONIA και άλλουs.

Με το “Ritual” η Fabienne Erni (ELUVEITIE, ILLUMISHADE) συνεχίζει να διαμορφώνει τον ήχο του solo σύμπαντός της. Στο τέταρτο single της συμμετέχει η frontwoman των IΝFECTED RAIN, η δυναμική Lena Scissorhands, σηματοδοτώντας την πρώτη καλλιτεχνική τους συνεργασία.
Από τις πρώτες στιγμές, το “Ritual” παρασύρει τον ακροατή σε έναν σκοτεινό και μεταμορφωτικό κόσμο. Η φωνητική αλληλεπίδραση βρίσκεται στην καρδιά του τραγουδιού. Η Fabienne και η Lena συνυφαίνουν τις φωνές τους γραμμή προς γραμμή, σχηματίζοντας έναν δυνατό διάλογο που δίνει μια αίσθηση οικειότητας και αντιπαράθεσης. Η Lena κινείται ανάμεσα σε μελωδικά φωνητικά και κραυγές, προσθέτοντας ακατέργαστη ένταση και αντίθεση, ενώ παράλληλα εμβαθύνει τον τελετουργικό χαρακτήρα του τραγουδιού. Υπνωτικό και ανησυχητικό, το “Ritual” ξεδιπλώνεται ως μια έντονη και τελικά καθαρτική εμπειρία ακρόασης. Το “Ritual” όπως και τα τρία προηγούμενα singles που προηγήθηκαν, συνεχίζουν το ταξίδι προς το ολοκληρωμένο ντεμπούτο άλμπουμ της Fabienne Erni, το οποίο έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει τον Μάρτιο.
Η Fabienne Erni, για το νέο της single: “Ήμουν απίστευτα χαρούμενη όταν η Lena δέχτηκε την πρόσκλησή μου να συμμετάσχω στο κομμάτι. Είχα την έντονη αίσθηση ότι το βάθος των συναισθημάτων που φέρνει πάντα στις εμφανίσεις της θα ανέβαζε το τραγούδι σε άλλο επίπεδο. Το “Ritual” αφηγείται μια ιστορία παράδοσης, εμμονής και μεταμόρφωσης. Μιλάει για τη σκοτεινή άνεση του να ανήκεις σε κάτι που σε κατακλύζει και τη στοιχειωτική διαύγεια που έρχεται με το να δίνεις τα πάντα μακριά. Είμαι βαθιά ευγνώμων που συνεργάστηκα σε αυτό με τη Lena.
H Lena Scissorhands για τη συνεργασία της στο Ritual: “Είμαι ενθουσιασμένη που επιτέλους μοιράζομαι τα νέα της επερχόμενης συνεργασίας μας με την καταπληκτική Fabienne Erni. Αυτό το έργο είχε ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό. Έχοντας υπάρξει φίλοι εδώ και πολλά χρόνια, είναι ιδιαίτερα σημαντικό που αυτή είναι η πρώτη μας μουσική συνεργασία”.

Photo by Julia Nikiforova

Στη λάμψη ανάμεσα σε φλόγες και σκιές, ανάμεσα σε ψιθυριστές φωνές και ηχηρή σιωπή, αναδύεται ένας χώρος όπου η μουσική δεν ακούγεται απλώς, γίνεται αισθητή. Με το “Touch My Love And Die”, η Myrkur παρουσιάζει μια συμμετοχή για το Dansk Melodi Grand Prix που μοιάζει περισσότερο με τελετουργία παρά με τραγούδι. Ένα κομμάτι που αντλεί νήματα από τη σκανδιναβική μυθολογία, την ανθρώπινη ευαλωτότητα και το κινηματογραφικό μεγαλείο, συγκεντρώνοντάς τα σε μια στιγμή όπου το σκοτάδι δεν κρύβεται, αλλά επιτρέπεται να μιλήσει.
Το “Touch My Love And Die” είναι μια σκοτεινή, κινηματογραφική μπαλάντα στην οποία οι διάφορες μουσικές εκφράσεις της Myrkur συγχωνεύονται σε ένα νέο σύνολο. Ο ήχος ενσωματώνει στοιχεία από metal, Σκανδιναβική folk μουσική και κινηματογραφικές παρτιτούρες, ηχογραφημένα σε Dolby Atmos με πραγματικούς μουσικούς, από τσέλο, χορωδία κοριτσιών και αρχαία λαϊκά όργανα μέχρι τύμπανα που έχουν ηχογραφηθεί με περισσότερα από 40 μικρόφωνα. Ένα φυσικό, ανθρώπινο ηχητικό τοπίο σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από ταχύτητα και απόσταση.
Στιχουργικά, το τραγούδι κινείται μέσα στο υπερφυσικό και το γοτθικό. Ένα ειδύλλιο με πολλαπλά επίπεδα: ένα φιλί θανάτου, μια προειδοποίηση, ένα ξόρκι. Η αγάπη ως απελευθέρωση και κίνδυνος ταυτόχρονα. Για την Myrkur, είναι απαραίτητο οι στίχοι να παραμείνουν ανοιχτοί και να μπορούν να ερμηνευτούν ελεύθερα από τον ακροατή.
Η περασμένη χρονιά σημαδεύτηκε από σημαντικές προσωπικές και καλλιτεχνικές αλλαγές, και το τραγούδι αποτελεί την κορύφωση αυτού του κινήματος. Ηχογραφημένο τον χειμώνα του 2025 με τον Christopher Juul (HEILUNG), η Myrkur περιγράφει το “Touch My Love And Die” ως ένα έργο στο οποίο έχουν χυθεί “καρδιά, ψυχή, αίμα και δάκρυα” – τόσο στο τραγούδι όσο και στην ερμηνεία – κάτι που ελπίζει ότι μπορεί να υπάρξει ως αντίδοτο σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από την Τεχνητή Νοημοσύνη και μια κουλτούρα μιας χρήσης. Μια υπενθύμιση των ριζών, του πνεύματος και της ανθεκτικότητας της ανθρωπότητας.
Με το “Touch My Love And Die”, που ανατέθηκε στον Δανικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα DR, η Myrkur συμμετέχει στο Dansk Melodi Grand Prix 2026 με μια συνεισφορά που δεν επιδιώκει να χωρέσει, αλλά να ανοίξει τον χώρο. Ένα τραγούδι στο οποίο το σκοτάδι δεν κρύβεται, αλλά επιτρέπεται να ρίξει φως. Ο νικητής του Dansk Melodi Grand Prix θα εκπροσωπήσει τη Δανία στη Eurovision 2026 στη Βιέννη της Αυστρίας τον Μάιο. Μένει να δούμε αν τον Μάιο θα δούμε την Myrkur στην Εurovision. Mακάρι….

Το ελληνικό heavy rock τρίο FUZZING NATION εντάχθηκε επίσημα στην Octopus Rising, την παράλληλη εταιρεία της Argonauta Records, και αποκαλύπτει το πρώτο του single υπό την δισκογραφική εταιρεία, “Burning Roads”, συνοδευόμενο από ένα video παρατίθεται παρακάτω.
Σχηματισμένοι στα τέλη του 2022 στην Αθήνα, οι FUZZING NATION προέκυψαν από ένα αυθόρμητο studio jam μεταξύ τριών έμπειρων μουσικών, του Angel Ioannidis (φωνητικά, κιθάρα), του Steve Giannakos (μπάσο) και του Terry Moros (τύμπανα), εξελισσόμενοι γρήγορα σε μια ολοκληρωμένη δύναμη fuzz-heavy riffs, desert-driven grooves και ωμής heavy rock ενέργειας.
Αντλώντας επιρροές από τον καυτό ήχο των KYUSS, το γεμάτο groove drive των FU MANCHU  και το πνεύμα της πρώιμης σκηνής του Palm Desert, το συγκρότημα έχει χαράξει μια θέση με το ζεστό, σκληρό και επικεντρωμένο στα riff stoner rock τους, ιδανικό για ανοιχτούς δρόμους και ατελείωτους ορίζοντες. Οι προηγούμενες κυκλοφορίες τους, το ομώνυμο EP (2023) και το “Into the Desert” (2024), παρουσίασαν τόσο ωμή ένταση όσο και αυξανόμενη κομψότητα στη σύνθεση τραγουδιών, κερδίζοντας επαίνους.
Το “Burning Roads” σηματοδοτεί ένα νέο κεφάλαιο για τους FUZZING NATION, αναδεικνύοντας τον χαρακτηριστικό ήχο τους desert-fuzz, ενώ παράλληλα ανοίγει το δρόμο για την επερχόμενη παγκόσμια κυκλοφορία του concept άλμπουμ τους “Mothertruck”. Το επίσημο video του κομματιού αποτυπώνει την αδιάκοπη ενέργεια και το υπνωτικό groove που έχουν γίνει συνώνυμα με τις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος.

Photo by Blguunee Hiroshi

Το καινοτόμο μογγολικό rock συγκρότημα και παγκόσμιο φαινόμενο THE HU συνεχίζει να διευρύνει τα όρια της rock και να φέρνει τον κόσμο μαζί του στο τελευταίο τους single “The Real You”, που κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες μέσω της Better Noise Music. Με αυτό το νέο τραγούδι, φέρνουν στο προσκήνιο στοιχεία της δυτικής μουσικής με έναν βαρύ, ατμοσφαιρικό ήχο, έναν δυνατό ρυθμό και σκληρά και απειλητικά φωνητικά. Το κομμάτι ανεβάζει το Hunnu Rock τους, το οποίο συνδυάζει την παραδοσιακή μογγολική ενορχήστρωση και το throat τραγούδι με τη σύγχρονη rock μουσική, σε ένα εντελώς νέο και εκπληκτικό επίπεδο.
“Το single ‘The Real You’ είναι η αναπαράσταση του επερχόμενου νέου μας άλμπουμ”, λέει ο Temka (tovshuur player, throat sounding) των THE HU. “Ενώ έχουμε παραδοσιακά τραγούδια που έχουν τον χαρακτηριστικό μας ρυθμό στο τρίτο μας άλμπουμ, υπάρχουν λίγα αισιόδοξα, γρήγορα τραγούδια όπως αυτό το single. Ηχογραφήσαμε αυτό το τραγούδι σκεπτόμενοι τους προγόνους μας, καβαλώντας γρήγορα το άλογο πίσω στο τοπίο. Ακούστε αυτό το τραγούδι για να εκφράσετε τα συναισθήματα που έχετε θαμμένα μέσα σας και νιώστε την συντριπτική ενέργεια που σας περνάμε. Απολαύστε το!”.
Το “The Real You” ζητά από τους ακροατές να μην κρίνουν τους άλλους, αλλά να επικεντρωθούν στον εαυτό τους και, ως εκ τούτου, να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι. Προέρχεται από τη μογγολική παροιμία: «Μην ανησυχείς για το τι είναι πάνω στο κεφάλι κάποιου, απλώς ανησυχείς για το τι δεν είναι πάνω στο δικό σου». Το “The Real You” τραγουδιέται στα μογγολικά, αλλά οι ακροατές μπορούν να νιώσουν το βάθος του συναισθήματός του και την αγριότητα της πρόθεσής του με ακλόνητους στίχους όπως “Θα συνεχίσεις να συκοφαντείς, να εκμεταλλεύεσαι, να απειλείς και να κακοποιείς; Είναι εντάξει να συνεχίζεις να υπομένεις, να φοβάσαι και να κρύβεσαι;”.

Photo by Ross Halfin

Tα μουσικά είδωλα DEF LEPPARD κυκλοφόρησαν το νέο τους single “Rejoice”. Το τραγούδι έρχεται λίγο πριν την θριαμβευτική επιστροφή της μπάντας στο Las Vegas για την εμφάνισή τους, DEF LEPPARD: Live at Caesars Palace, η οποία ξεκινά στις 3 Φεβρουαρίου. Το “Rejoice” είναι διαθέσιμο τώρα σε όλες τις πλατφόρμες streaming μέσω της EMI Records.
Ο τραγουδιστής Joe Elliott λέει για τη δημιουργία του τραγουδιού: “Αυτό το τραγούδι ήταν ένα καταπληκτικό ταξίδι από την ιδέα μέχρι το τέλος. Είπα στον Phil [Collen] μια μέρα: Έχω αυτή την ιδέα για έναν στίχο όπου ο αφηγητής βρίσκεται στον απόλυτο πάτο και θέλει να ανέβει σε υψηλότερο επίπεδο. Έχεις κάποιο μουσικό κομμάτι που θα μπορούσε να ταιριάζει με αυτό;” Και είπε: “kαι όμως τυχαίνει να έχω”.
Ο κιθαρίστας Phil Collen προσθέτει: “Είχα αυτό το riff, αυτή την ιδέα για ένα τραγούδι πριν από λίγο καιρό, οπότε όταν ο Joe ήρθε σε μένα δημιούργησα αυτό το drum loop βασισμένο σε έναν tribal ήχο και ταίριαζε τέλεια με αυτή την άλλη ενορχήστρωση που είχα τραγουδήσει. Το λατρεύουμε. Είναι hard rock για εμάς. Έχει λίγο περισσότερο «όμορφο» στυλ από πράγματα που κάναμε εδώ και καιρό. Είναι κάπως μαγικό”.
To ακούμε παρακάτω:

Photo by Brittne Lunniss

Στο τρίτο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους, “Through the Hourglass”, οι Αμερικάνοι WITCH RIPPER απελευθερώνουν το πλήρες δυναμικό της εκπληκτικής τους ικανότητας να προσφέρουν σαγηνευτικές μελωδίες, πιασάρικα riffs και ανελέητα hooks σε απίστευτες δόσεις. Το αμερικανικό metal συγκρότημα συνδυάζει τέλεια τη μελωδική βαρύτητα με πινελιές progressive, sludge και άλλων στυλ με φαινομενική ευκολία. Οι WITCH RIPPER μπορούν γενικά να εντοπιστούν στο ευρύτερο ηχητικό βασίλειο που κατοικείται από τους MASTODON, BARONESS και HIGH ON FIRE, ωστόσο συνεχίζουν επίσης να διοχετεύουν τη rock μεγαλοπρέπεια των QUEEN και David Bowie, καθώς και το μοντέρνο prog των COHEED AND CAMBRIA και MUSE. Οι WITCH RIPPER είναι επίσης αποφασισμένοι να περιοδεύσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες και ελπίζουν σε ένα πρώτο ταξίδι στην Ευρώπη για την υποστήριξη του “Through the Hourglass”. Το metal είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από νεκρό, και αυτό το άλμπουμ είναι η ζωντανή απόδειξη του ζωντανού του παρόντος. To παρακάτω κομμάτι, το “Portal” είναι το πρώτο δείγμα από τον νέο τους δίσκο που θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο από την Magnetic Eye Records.

Oι Αθηναίοι DISTORTED REFLECTION αποκαλύπτουν το δεύτερο lyric video του κομματιού “3.000 Α.D” στο οποίο συμμετέχει ο θρυλικός κιθαρίστας Jack Starr, κομμάτι από το επερχόμενο δεύτερο άλμπουμ τους που θα ονομάζεται “Doom Zone” που θα κυκλοφορήσει στις 27 Φεβρουαρίου μέσω της γερμανικής Iron Shield Records.
Οι DISTORTED REFLECTION σχηματίστηκαν τον Αύγουστο του 2022 από τον Kostas Sal (ex-SORROWS PATH) για να ακολουθήσουν ένα πιο heavy όραμα στο είδος του doom metal. Το συγκρότημα διατηρεί μια χαμηλών τόνων προσέγγιση, ωστόσο το πρώτο ολοκληρωμένo άλμπουμ τους (“Doom Rules Eternally”-2024) έλαβε σημαντικό ραδιοφωνικό airplay, θετικές κριτικές και αξιοπρεπείς πωλήσεις.

Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα.

REFLECTION – DOOMOCRACY – VENUS (Κύτταρο, 11 Ιανουαρίου 2026)

0
Reflection

Reflection

Πλούσιο συναυλιακό στις αρχές της χρονιάς και μάλιστα σε συνεχόμενες μέρες, αφού είδαμε τους REFLECTION, DOOMOCRACY και VENUS σε ένα πολλά υποσχόμενο πακέτο την Κυριακή 11 Ιανουαρίου. Ήταν πολλοί οι λόγοι που με έκαναν να παρευρεθώ στη συγκεκριμένη συναυλία, αλλά σε καμία περίπτωση δεν περίμενα ένα τόσο σαρωτικό αποτέλεσμα ΚΑΙ από τους τρεις.

Ξεκίνημα ακριβώς στην ώρα τους, με λιγοστό κόσμο προς το παρόν, οι Αθηναίοι VENUS, τους οποίους άκουσα πρώτη φορά πλην μιας πολύ σύντομης αναζήτησης δυο μέρες πριν το live. Η τετράδα παίζει thrash όπως μας είπε αν και έχουν και άλλα στοιχεία πιο τεχνικά, επομένως δεν μιλάμε για μία περίπτωση με μόνιμα το πόδι στο γκάζι. Αντιθέτως έχουν κάποιους αστερίσκους που τους προσδίδουν ένα θετικό πρόσημο. Ο ένας είναι το μοίρασμα των φωνητικών από τους δύο κιθαρίστες, τον Γιώργο στα ακραία και τον Αντώνη στα πιο καθαρά. Ο άλλος, είναι οι αρκετές εναλλαγές ρυθμών που έχει η μουσική τους.

Οι παράγοντες αυτοί έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο να μην γίνουν οι VENUS μονότονοι ούτε λεπτό. Με σύμμαχο τον πεντακάθαρο ήχο, μπορούσε να γίνει αντιληπτό κάθε τι που έπαιζαν και μπορούσες να πιάσεις άνετα το vibe της τέχνης τους. Μετά από έξι τραγούδια μας χαιρέτησαν πολύ γρήγορα αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις στο κοινό που ήταν εμφανώς περισσότερο τώρα. Ακούσαμε και υλικό από το άλμπουμ που δουλεύουν αυτήν την περίοδο το οποία μου φάνηκε πολλά υποσχόμενο. Συνολικά κρίνω την πρώτη μου σοβαρή επαφή με την μπάντα ως άκρως επιτυχημένη.

Με πολύ ενέργεια και υψηλή εκτελεστική δεινότητα παρά την πολυπλοκότητα του υλικού τους, οι Αθηναίοι αποτέλεσαν το τέλειο άνοιγμα της βραδιάς. Αν κάτι πρέπει να δουλέψουν είναι οι επικοινωνιακές δεξιότητες ανάμεσα στα τραγούδια ώστε να μην υπάρχουν μεγάλες παύσεις, γενικά είναι στοιχείο που φάνηκαν να χωλαίνουν, αλλά επειδή είναι νεοσύστατοι το θεωρώ απολύτως φυσιολογικό. Συγχαρητήρια!

Συνέχεια με μία αγαπημένη μου πάντα από το Ηράκλειο της Κρήτης, τους doomsters DOOMOCRACY. Μόνο τυχαίοι δεν είναι, αφού έχουν κυκλοφορήσει εξαιρετικούς δίσκους, σε σημείο που τους θεωρώ από τις καλύτερες μπάντες που έχει αναδείξει η Ελλάδα. Αυτή ήταν η άποψή μου για την στούντιο εκδοχή τους, μέχρι σήμερα, αλλά πλέον μπορώ να λέω το ίδιο και για την σκηνική τους παρουσία.

Η πεντάδα ανέβηκε στην σκηνή με αέρα μεγάλης μπάντας, δέκα λεπτά πριν την επίσημη ώρα έναρξης, υπό τους ήχους του “Ghost of the past”. Θα τα πούμε και στο τέλος, αλλά για άλλη μια φορά ο ήχος ήταν άψογος, με τα φωνητικά του Μιχάλη να είναι στο επίκεντρο για το μεγαλύτερο μέρος. Ας μείνουμε στον frontman, ο οποίος ήταν σε μεγάλη φόρμα, με την χαρακτηριστική του φωνή να καθηλώνει, ενώ με τεράστια ευκολία έβγαιναν και οι τσιρίδες οι οποίες καθώς προχωρούσε το setlist, γινόντουσαν και πιο συχνές.

Το υπόλοιπο συγκρότημα βράχος, και παικτικά φάνηκε η εμπειρία τους εκτελεστικά τόσο σαν μονάδες, αλλά και σαν σύνολο. Καλή ροή μεταξύ τραγουδιών πηδώντας από το ένα άλμπουμ στο άλλο, και τις επιλογές να κατανέμονται σχεδόν ισομερώς στη δισκογραφία τους, δείχνοντας δικαίως την εμπιστοσύνη που έχουν σε όλο τον κατάλογό τους.

Συγκεκριμένα, μετά την είσοδο τους ακούσαμε τα “End is written” και “Faceless” από το ντεμπούτο. Κάπου εκεί ήρθε η ώρα για τον τρίτο και καλύτερό τους (κατέ με) δίσκο με τίτλο “Unorthodox”, με 2 σερί τραγούδια, τα “Eternally lost” και “Prelude to the apocalypse” με το δεύτερο να αποτελεί και highlight καθώς εκεί έδωσαν ρέστα. Συνέχεια με “One with the pain” και “Guardian within” να αποτελεί αγαπημένη μου στιγμή ως το τραγούδι που με εισήγαγε στον κόσμο των DOOMOCRACY και κάπου εκεί ο κόσμος άρχισε να πληθαίνει.

Από ότι έγινε αντιληπτό, οι περισσότεροι ήρθαν για τους REFLECTION, αλλά ευτυχώς πρόλαβε η πλειοψηφία να δει έστω και λίγο τους Κρητικούς. Ακούσαμε επίσης τα “Novum dogma”, “Trinity of fates”, “Doormacht”, πριν κλείσουμε με το μαγευτικό “Spiritualist”. Το σετ τους άγγιξε τη μία ώρα και δέκα λεπτά, πρόκειται για χορταστική διάρκεια, αλλά παρόλα αυτά εγώ δεν ήθελα να κατέβουν από τη σκηνή. Το επικό doom που ακούσαμε δεν είναι βασισμένο στα sing-alongs γι’ αυτό και κατά τη διάρκεια δεν υπήρχε έντονη συμμετοχή του κοινού, με την μπάντα όμως να κερδίζει τις επευφημίες των παρευρισκόμενων μετά από κάθε κομμάτι.

Υποσχέθηκαν ότι θα τους βλέπουμε πιο συχνά, κάτι που ελπίζω να ισχύει, μιας και το αξίζουν. Εάν δεν τους έχετε δει ποτέ, προτείνω ανεπιφύλακτα να μπουν στο συναυλιακό σας στόχαστρο. Πριν προχωρήσουμε, να αναφέρουμε και την στάση των μελών οι οποίοι έδειξαν ταπεινότητα και ευγένεια μέχρι και στον τρόπο που ζήτησαν να τραβήξουν τη φωτογραφία στο τέλος, φορώντας πάντα το χαμόγελό τους. Συγχαρητήρια και εσείς!

Εκεί που αναρωτιέσαι πόσο καλύτερη μπορεί να γίνει η βραδιά, έρχεται η ώρα των headliners REFLECTION, οι οποίοι τήρησαν το πρόγραμμα με θρησκευτική ευλάβεια. Πρώτη φορά στη βραδιά ακούστηκε ένα, επικότατο, intro (σ.σ: “Returns a king”, από την ταινία “300”) για να ξεκινήσει το “March of the Argonauts” μέσα από το ομώνυμο EP των Αθηναίων, που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές από τον Τύπο. Ήταν επίσης και η πρώτη στιγμή που άρχισε να γίνεται έντονη η συμμετοχή του κόσμου.

Η πρώτη βουτιά στο παρελθόν έγινε νωρίς, για να ακούσουμε το “Iron tower” από το “Bleed Babylon bleed” πριν αυτό δώσει τη σκυτάλη στο “Lord of the wind”, όπου έκανε επίσης χαμό. Με σύμμαχο τον ήχο, υποδεχόμαστε στο πεδίο της μάχης το πρωτόλειο, από το “Sire of the storm” 7άρι της μπάντας, “Fire” και μαζί με αυτό, δεχόμαστε επίθεση από ένα καταιγισμό riffs! Το παίξιμο του Στάθη Παυλάντη είναι οδοστρωτήρας. Είτε πρόκειται για ρυθμικά είτε για σολάρισμα, ήταν εξαιρετικός και είχε τον αέρα frontman, χωρίς να θέλω να στερήσω κάτι από την επίσης φοβερή εμφάνιση του Κώστα Τόκα πίσω από το μικρόφωνο.

O νέος τραγουδιστής των REFLECTION απέδωσε με τρομερή ακρίβεια το υλικό που ηχογράφησε στο studio πιάνοντας χωρίς κόπο ψηλές νότες, δείχνοντας ότι σε αυτές τις οκτάβες είναι σαν το σπίτι του. Ταυτόχρονα τραγούδησε πολύ επιτυχημένα τους ύμνους του παρελθόντος δείχνοντας σεβασμό τόσο στις συνθέσεις, όσο και στον συνθέτη που έπαιζε δίπλα του. Γιώργος Παυλάντης και Γιάννης Λιτινάκης σε τύμπανα και μπάσο, έδιναν τον απαραίτητο παλμό, με κάθε τους νότα να είναι λόγος για headbanging.

Επιστρέφοντας στη ροή, οι εναλλαγές μεταξύ “The battles I have won” και παρελθόντος συνεχίζονται. Ακούσαμε “Glorious victory”, “Siren song”, “When shadows fall” όπου η ατμόσφαιρα σκοτείνιασε και η κιθάρα μόνο που δεν έβγαζε σπίθες, για να πάμε στο “Once again” που είναι αφιερωμένο στην πρόσφατη τραγωδία των Τεμπών. Εκείνη τη στιγμή το συγκρότημα αποχωρεί προσωρινά για να παίξει η βίντεο εισαγωγή του “Burn the witch”, που δυστυχώς λόγω τεχνικών δυσκολιών δεν καταφέραμε να δούμε. Συμβαίνουν αυτά, οπότε μετά από μία μικρή παύση όχι πάνω από δύο λεπτά, ήρθε η ώρα για το κομμάτι, σε μία εκτέλεση που λάτρεψα, με τα δεύτερα φωνητικά του Στάθη να προσδίδουν το επικό στοιχείο που χρειάζεται.

Μένουμε στο παρελθόν υπό τους ήχους των “Wings of fate” όπου έγινε πανικός από τα sing-alongs και “Slaughter in the island of the sun”. Το ήδη κλασσικό έπος “Ruler of my own land” έγινε σάντουιτς ανάμεσα στα καινούρια “Lady in the water” και “The battles I have won” το οποίο δημιούργησε πολλούς πονεμένους αυχένες. Έτσι, ήρθε η ώρα για το πιο επικό κλείσιμο, χάριν στο “When immortals die” όπου η συμμετοχή χτύπησε κόκκινο, όλο το club είχε γίνει μια φωνή! Μιλάμε άλλωστε για ένα από τα πιο λυρικά και επικά τραγούδια που έχουν γραφτεί.

Εάν μου μένει κάτι ύστερα από την μιάμιση ώρα που έπαιξαν οι REFLECTION, είναι η ευκολία με την οποία τα καινούρια τραγούδια έδεσαν με τα παλιά. Είτε προλογίζονταν κάτι νέο είτε κάτι κλασικό, η υποδοχή ήταν εξίσου θερμή, κάτι που θεωρώ μεγάλο κατόρθωμα. Η μπάντα έβγαλε συγκίνηση επιπέδου WARLORD, ενώ όσοι ήρθαν πέρασαν τέλεια και αποθέωσαν τους μουσικούς που τους χάρισαν αυτές τις τόσο επικές στιγμές. Όπως και με τους DOOMOCRACY, έτσι και εδώ, δεν ήθελα να τελειώσει η βραδιά.

Το μόνο πράγμα το οποίο καλό θα είναι να φτιάξει το συγκρότημα δεν έχει να κάνει με το εκτελεστικό κομμάτι, αλλά τον τρόπο που προλογίζει τα τραγούδια, αφού κάποιες φορές υπήρξε καπέλωμα μεταξύ Κώστα και Στάθη, οπότε αυτό το σημείο ίσως χρειάζεται λίγο παραπάνω προετοιμασία. Συμβαίνουν αυτά όταν υπάρχουν δύο frontmen, και προφανώς δεν επηρέασε ούτε λίγο το αποτέλεσμα.

Σε αυτό το σημείο ήρθε η ώρα να πω και ένα μπράβο στη διοργάνωση. Όχι μόνο για την τήρηση του προγράμματος που πλέον έχει ευτυχώς αρχίσει να γίνεται συχνό φαινόμενο, αλλά επειδή έμεινε πιστή σε αυτό που πούλησε στο δελτίο Τύπου. Εγγυήθηκε ένα σωστό ηχητικό αποτέλεσμα, και αυτό ακριβώς λάβαμε. Από την πρώτη μέχρι και την τελευταία στιγμή, τα πράγματα έβγαιναν όπως έπρεπε από τα ηχεία και έτσι ήταν εύκολο να ευχαριστηθούν οι παρόντες και τραγούδια που δεν γνώριζαν. Και αυτό θα έπρεπε να είναι δεδομένο, αλλά δυστυχώς είναι σπάνιο ειδικά σε κλειστούς χώρους, οπότε καλό θα είναι να κρατηθεί ως σημείο αναφοράς.

Συνολικά η συναυλία ήταν άκρως επιτυχημένη, μία γιορτή για το ελληνικό metal και δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχα events που έχουν μπάντες εξωτερικού. Επίτηδες κράτησα τόνο ενθουσιασμού στην ανταπόκριση, γιατί περίμενα ένα καλό αποτέλεσμα, με την πραγματικότητα να καταλήγει πάνω των προσδοκιών. Βραδιές σαν και αυτή ξεφεύγουν από τα Ελληνικά δεδομένα και θέτουν τον πήχη ψηλά.

Παύλος Παυλάκης
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη

Underground Halls Vol. 226 – EXXÛL – “Sealed into none”

0
Exxul

Exxul

Ο χώρος του underground «πάλλεται», γεμάτος ζωντάνια. Είναι το καταφύγιο όλων όσων εξακολουθούν να βλέπουν τη μουσική υπό ένα πρίσμα όσο γίνεται ρομαντικό και γιατί όχι, αθώο. Είναι η μήτρα από την οποία θα ξεπηδούν αδιάκοπα εκείνοι που θα παίρνουν την σκυτάλη και θα διαιωνίζουν τις βασικές αρχές και αξίες του heavy metal. O χώρος από όπου θα προέρχεται, στο διηνεκές, το επόμενο όνομα που θα μας θυμίζει ήρωες του παρελθόντος. Αγνά, οπαδικά.

Οι Καναδοί EXXÛL, τον τελευταίο καιρό, είχαν εξελιχθεί σε talk of the town στις τάξεις των ακολούθων του underground metal. Ιθύνων νους ο Phil Tougas, γνωστός στους σχετικούς κύκλους από τους ZEICRYDEUS (εδώ μπορείς να διαβάσεις για τον εξαίσιο περσινό δίσκο), ATRAMENTUS, FIRST FRAGMENT, WORM, CHTHE’ILIST και FUNEBRARUM. Μαζί του, ο Antoine Daignault (DISSIMULATOR, ATRAMENTUS), ο Guyot Begin-Benoit (HYSTERICAL BLINDNESS), ο François Bilodeau (ATRAMENTUS) και last but not least, o Thomas Karam των NOOR, τους οποίους ίσως να θυμάσαι από το προ διετίας ντεμπούτο, που είχε σηκώσει κουρνιαχτό.

Προϋπήρχαν ως CRESTFALLEN και μετονομάστηκαν σε EXXÛL, όταν ολοκληρώθηκε η τωρινή τους σύνθεση. Το παρθενικό βήμα στον δισκογραφικό στίβο, μη αναμενόμενο: Συναυλίες στη γενέτειρα, support στους ETERNAL CHAMPION, μια τριάδα κασσετών με πρόβες (!) υπό τη μορφή demos και μια διασκευή στο “Secret of steel” των MANOWAR. Να ένα βαρβάτο σημάδι της ιδιαίτερης «φύσης» των Καναδών. Ποιος ηχογραφεί πρόβες (!) για να προωθήσει για πρώτη φορά τη μουσική του;!; Ποιος βγαίνει στο σανίδι, χωρίς να έχει υλικό επίσημο;!; Μόνον όσοι υπηρετούν την αληθινή έννοια του “underground” και του “cult”, έχοντας «γραμμένα εκεί που δεν πιάνει μελάνι» τα «πρέπει» και τις πάσης φύσεως νόρμες, δηλώνοντας παράλληλα με τρόπο κατηγορηματικό πως δεν είναι ένα studio «κατασκεύασμα» αλλά κανονική μπάντα, έτοιμη να κριθεί ως τέτοια.

Αντισυμβατικοί καλλιτέχνες, αντισυμβατικές οι τακτικές τους…

Φτάνοντας στο 2026, το “Sealed into none” υψώνεται μπροστά σου σαν ένα τεράστιο, μεγαλιθικό, κυκλώπειο οικοδόμημα, απομεινάρι ενός αλλοτινού καιρού. Ο Phil περιγράφει τον ήχο του ως “dark power/doom metal” κι εξομολογείται πως έτσι ηχεί η απόλυτη μορφή του οράματός του. Ταιριαστή η περιγραφή που δίνει, έστω κι αν η μουσική του είναι πολλά περισσότερα από (σκέτο) «σκοτεινό power/doom». Οι Καναδοί, παίζουν κάτι που θυμίζει μεν πολλά αλλά στο τέλος της ημέρας, είναι αποκλειστικά ίδιον δημιούργημα.

“Mountains will stall and turn into canyons
Waters won’t fade, but merely displace
The trees will fall and sprout new companions
But only death will come to the human race”

Τούτη είναι η πλέον ξεχωριστή αρετή της μπάντας: Ξέρει να καταμερίζει σωστά τον «πλούτο» της, να συνδυάζει άψογα τις ετερόκλητες επιρροές της. Σε «ψαρώνει», σε ξεγελάει! Κι έτσι, κάνει το υλικό πρωτόγνωρο, δίχως ουσιαστικά να είναι! Ενώνει το αρχέγονο metal των MANOWAR και MANILLA ROAD, την «κατάρα» που πλανάται στον αέρα στο άκουσμα των SOLITUDE AETURNUS και CRYPT SERMON, την υπερβατική φύση των FATES WARNING, VENI DOMINE και CAULDRON BORN, τον προοδευτικό λυρισμό των DARK QUARTERER, LORD BANE και MEMENTO MORI μα και τη «μαυρίλα» των NECROMANTIA, BAL SAGOTH και UNHOLY CADAVER… τί εξαίσιο ΕΠΙΚΟ μείγμα, μα την αλήθεια!

“From distant fields we sense their drums percuss
They’ve come to erase all it means to be us”

Η εκτελεστική δεινότητα των πέντε, είναι υπεράνω κριτικής. Οι ιδέες έχουν «δεθεί» αρμονικά μεταξύ τους, οργανικά τα πάντα ικανοποιούν και τα πιο απαιτητικά ώτα. Όμως, αυτός που με άφησε άφωνο, είναι ο Thomas Karam. Με πάσα ειλικρίνεια, στους NOOR μου ακουγόταν σαν μια περίεργη version του Γιάννη Παπαδοπούλου. Ουδέποτε συμμερίστηκα τα αποθεωτικά σχόλια ορισμένων. Κάτι δε μου κόλλαγε καλά. Όταν δε, τον άκουσα «ζωντανά», ήταν ένας απλά αξιόλογος τραγουδιστής όπως τόσοι άλλοι, δίχως μάλιστα την «παπαδοπουλική» χροιά. Απογοήτευση…

Ουδεμία σχέση με τον Karam των EXXÛL, τον ασύλληπτο τραγουδιστή ο οποίος κοιτάζει ευθέως τους τιτάνες του είδους, δίνοντας, σε επικότερα των επικών φωνητικά, μια essence «χιλίων και μία νυκτών». Το μόνο που χρειάζεται ο μικρός για να ενταχθεί στους κορυφαίους της εποχής μας, είναι να καλλιεργήσει/προστατεύσει τις χορδές του μέσω μαθημάτων φωνητικής και να βρεθούν άνθρωποι να τον εκμεταλλευτούν σωστά, παίρνοντας το καλύτερο από αυτόν. Και ο Tougas, όπως φαίνεται, έχει τα φόντα να το κάνει.

“Self-proclaimed demon king, he wears a stoneless ring
The miry ground starts to quiver, as all the souls start to shiver”

Η παραγωγή του αρχηγού στα Stygian Studios στο Montréal, σε συνεργασία με τον Andrew Lee, είναι ιδανική. Τώρα θα πουν κάποιοι πως ο ήχος θα έπρεπε να είναι πιο καθαρός, η παραγωγή «γυαλισμένη» και διάφορα τέτοια. Δεκτή η παρατήρηση, δεκτή και η ένσταση, εάν και εφόσον τα όποια ακούσματα περιλαμβάνουν ΜΟΝΟΝ καλογυαλισμένες, κομπρεσαρισμένες και ουκ ολίγες φορές, δυστυχώς, «ψεύτικες» παραγωγές. Για όσους έχουν εντρυφήσει στο underground metal που αποκτά dungeon/arcane χαρακτήρα, τούτα τα «μπουντρούμια» είναι… παράδεισος. Το πολύ ωραίο, «μαγικό» εξώφυλλο του Aaron Lawrance, συμπληρώνει το «σύνολο».

“What in faith’s name is happening to us all
Is this cursed tower spell casting our downfall
Poor souls dried out and crumbled into dust
Others burned with fever, bodies to combust”

Συμπέρασμα – επίλογος – résumé

Ανέκαθεν ήμουν απέναντι στις λίγες ακροάσεις, για οποιαδήποτε κυκλοφορία. Κάθετα αντίθετος στη χωρίς φειδώ αποθέωση, αντιστοίχως καταδίκαζα διαρρήδην τα επιφανειακά μειωτικά και υποβαθμιστικά σχόλια. Είναι αδύνατον πιστεύω μετά από μια, δυο ή τρεις φορές που ακούμε ένα άλμπουμ, να καταλήξουμε σε σωστά, βάσιμα συμπεράσματα και λυπάμαι, ουδείς μπορεί να με πείσει περί του αντιθέτου. Πολλώ δε μάλλον, όταν έχουμε να κάνουμε με συγκροτήματα σαν τους EXXÛL.

Συνεπώς, έδωσα πολλές, πάρα πολλές «ευκαιρίες» σε αυτόν τον δίσκο, επί μακρόν, προτού γράψω αυτήν την παρουσίαση, καταλήγοντας ότι το “Sealed into none” δεν είναι για όλους. Και δεν το λέω ως παρατήρηση που υπονοεί/δηλώνει κάποιου είδους «ανωτερότητα», του στυλ «μόνο εκλεκτοί μπορούμε να καταλάβουμε τι παίζουν, οι υπόλοιποι της πλέμπας ακούστε τα γνωστά»

Είναι όντως ιδιαίτερο, περίεργο και γιατί όχι, δύσκολο άκουσμα, που απαιτεί να του δοθεί η δέουσα προσοχή. Διαθέτει μακρόσυρτες συνθέσεις μακριά από «κλασσικές δομές», ΠΟΛΛΗ πληροφορία, δυσκολοχώνευτα, τσιτωμένα, “sky high” φωνητικά (o Karam δίχως υπερβολή «σεληνιάζεται»), αλλεπάλληλα σολίδια… Αν το προσεγγίσεις ελαφρά τη καρδία, θα σε απωθήσει. Αν όμως είσαι «εκεί», θα λάβεις πίσω πολλά περισσότερα από αυτά που ζητάει. Γιατί είναι ένα ακόμα σύγχρονο έργο με κλασσική στόφα, εξ ορισμού αδικημένο ελέω… ημερολογίου.

Η βαθμολογία είναι αυστηρή, διότι οι απαιτήσεις έχουν ήδη εκτοξευτεί κι αφορά όσους φτάνοντας ως τον επίλογο, ένιωσαν σκίρτημα στην καρδούλα τους. Οι υπόλοιποι ακούστε πρώτα και… ό,τι σας φωτίσει.

Εάν κάπου υπάρχει αυτός ο παράλληλος με τον δικό μας κόσμος, όπου ο πύργος Exxûl στέκει αγέρωχος στη δεύτερη μεγαλύτερη κορυφή του και οι καμπάνες του περιμένουν να ηχήσουν όταν έλθει το Τέλος όλων των Ημερών, τότε βρήκαμε την κατάλληλη υπόκρουση για εκείνη τη μαύρη ώρα.

(8,5 / 10)

Δημήτρης Τσέλλος

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: EXXÛL
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Sealed into none”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: The Stygian Oath Productions & Nameless Grave Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Thomas Karam aka “Stargazer” – Φωνητικά
Phil Tougas aka “Defender” – Κιθάρες, πλήκτρα, τύμπανα (timpani)
Antoine Daignault aka “Sentinel” – Μπάσο
François Bilodeau aka “Spectre” – Πλήκτρα
Guyot Begin-Benoit aka “Etherial Hammer” – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Official site
Bandcamp
Facebook
Spotify
Apple Music

VALIANT SENTINEL – BRAVERIDE – VK PROJECT (An Club, 18/1/2026)

0

Έχω μια αγάπη στα live που γίνονται Κυριακή βράδυ. Πρόκειται για μέρα που την επόμενη ξεκινάει η εβδομάδα και νιώθω ότι το να δεις και να ακούσεις ζωντανά heavy metal κυριακάτικα είναι το καλύτερο αντίδοτο στη μουντίλα.

20.30 βρέθηκα στο γνωστό υπόγειο στέκι των Εξαρχείων που μας έχει ατσαλώσει. An Club λοιπόν, για να απολαύσω μια βραδιά βγαλμένη από βιβλίο ηρωικής φαντασίας στην παρουσίαση του δεύτερου δίσκου των Power Metallers, VALIANT SENTINEL.

Η προσέλευση ήταν αρκετά ικανοποιητική για τέτοια μέρα και τέτοια «φάση» γενικότερα. Γνωρίζουμε ότι το Underground πολλοί το αγάπησαν, το στηρίζουν όμως λίγοι.

Μικρή παρένθεση. Το metal ζει και αναπνέει στα ζεστά μικρά clubs. Προϋπόθεση βέβαια οι μπάντες να παίζουν καλά και ένα τέτοιο case έχουμε εδώ.

Λίγο μετά τις 9 ξεκινούν να παίζουν οι VK PROJECT. Πρόκειται για ένα Studio project των Billy Vass και Bob Katsionis το οποίο κινείται σε prog rock φόρμες τύπου QUEENSRYCHE, FATES WARNING. Εδώ να πω ότι δεν είμαι καθόλου γνώστης του συγκεκριμένου ήχου ενώ τα πολύ περίεργα μετρήματα με ξενίζουν. Κι όμως το συγκρότημα έχει ενσωματώσει κάποια πολύ ωραία 80s metal ηχοχρώματα στις συνθέσεις. Το τελικό αποτέλεσμα δεn με κούρασε καθόλου, αλλά το απόλαυσα πάρα πολύ γιατί έχει μελωδίες που σου μένουν. Αν δε γνωρίζαμε ότι ήταν studio project και ότι ήταν η πρώτη φορά που εμφανίζονταν live δεν θα το καταλαβαίναμε ποτέ. Τόσο δεμένα έπαιζε η μπάντα. Ο Κώστας Παπακώστας στα τύμπανα, στυλοβάτης, κράτησε το Rythm Section μαζί με τον Μάνο Σιδέρη στο μπάσο. Οι Μιχάλης Φεργαδιώτης στην κιθάρα και Μάριος Θεοφιλάτος στα πλήκτρα δεν έχασαν νότα. Ο ιθύνων νους του σχήματος Billy Vass (TERRA INCOGNITA) έχει μια καταπληκτική φωνή και ήταν σε πραγματική φόρμα. Όλο το στυλ του δε, με το γυαλί ηλίου δίνει την αίσθηση βετεράνου ροκ σταρ. Μου έκανε θετική εντύπωση το πως ανέπνεαν τα πλήκτρα στο σύνολο χωρίς να ακούγεται μια χάβρα. Mας αιφνιδίασαν με μια πολύ ενδιαφέρουσα διασκευή στο ελληνικό κομμάτι «Ξένος» του Γιώργου Νταλάρα, το οποίο το έχουν κάνει αγνώριστο και πραγματικά metal μεταφράζοντας και τους στίχους στα αγγλικά. Εξαιρετικό. Ο Bob Katsionis, αν και ιδρυτικό μέλος του σχήματος δεν συμμετέχει στα live ήταν όμως στο κοινό για support και μετά το «Ξένος» ανέβηκε στη σκηνή να πει δυο λόγια.

Περιέγραψε την διαδικασία και την αγάπη με την οποία έφτιαξαν αυτό το project με τον Billy Vass το οποίο από studio εγχείρημα βγήκε στη σκηνή. Εννοείται είχαμε και «ζήλιες» που έβλεπε άλλον πληκτρά αντί εκείνου στο Stage. Φυσικά όλα στο πλαίσιο του χιούμορ. Ωραίες, ζεστές στιγμές. Από το σετ των VK Μου έμειναν ιδιαιτέρως τα κομμάτια “Mark the moment” το οποίο έχει γίνει και video clip και το “Cynical silence”.

Περιμένοντας τους BRAVERIDE από την Καστοριά έκανα μια σύντομη επιδρομή στον πάγκο του Merch όπου πραγματικά με εντυπωσίασαν τα εξώφυλλα των άλμπουμ τους. Ξεχώριζαν ιδιαιτέρως με εντυπωσιακές σκηνές από μάχες και δράκους λες και βγήκαν από Player’s Handbook για DnD, κάτι που με έκανε να ανυπομονώ ιδιαιτέρως να τους ακούσω. Μάλιστα στις επάλξεις του συγκροτήματος έχει προστεθεί ο Mike Livas πίσω από το μικρόφωνο. Έχοντας ακούσει ορισμένες studio δουλειές της μπάντας με άλλους τραγουδιστές είχα περιέργεια να δω πως θα αποδοθεί live η ατμόσφαιρα που βγάζουν στους δίσκους.

H πεντάδα βγήκε με ένα επιβλητικό ακουστικό – ορχηστρικό intro το οποίο έχτισε την κατάλληλη ατμόσφαιρα για το επικό metal που θα ακολουθούσε. Ξεκίνησαν την εμφάνιση παίζοντας back to back τα κομμάτια “Executioner” και “Nightmares are real” από τον δίσκο τους “The Great Awakening” ο οποίος βγήκε το 2025. Δεν άφησαν πολλά περιθώρια για αιχμαλώτους. O Λίβας, αεικίνητος και έμπειρος στο σανίδι άλλοτε με γρέζες μεσαίες άλλοτε με σκισμένες κορώνες έδινε μια πιο Heavy «Mεϊντενοχέλλοουιν» (επιστημονικός όρος) χροιά στις επικές συνθέσεις.

Στον δίσκο, τα ορχηστρικά samples των τραγουδιών έχουν αρκετό χώρο. Ζωντανά τα κομμάτια παρουσιάζουν μια διαφορετική εικόνα. Είναι πολύ πιο Heavy. Αν στην ηχογράφηση σε ταξιδεύουν στο live σε πορώνουν. Τα αγοράζω και τα δύο. Mπασοτύμπανο βαρύ και στακάτο από τους Γιώργο Στάμογλου – τύμπανα και Κώστα Ταλταμπάνη – μπάσο, ενώ οι κιθαρίστες Μάριος Χρηστάκης, Κυριάκος Βασδώκας έδωσαν πόνο με το παικτικό επίπεδο να είναι πολύ υψηλό. Φαίνεται ότι έχουν δουλέψει και έχουν προβάρει. Κι όμως τα παιδιά λόγω απόστασης δεν είχαν κάνει πολλές πρόβες όλοι μαζί με τον τραγουδιστή Μιχάλη Λίβα. Παρόλα αυτά ήταν καταιγιστικοί και είναι βέβαιο ότι τους αξίζουν πολλά περισσότερα. Το συγκρότημα έχει δουλέψει πολύ τη σκηνική του παρουσία και εμφάνιση. Στον ήχο μας αυτό είναι σημαντικό. Βέβαια όταν βλέπεις Μπασίστα να φοράει t-shirt με το έμβλημα της Gondor τι μπορεί να πάει λάθος.

Οι προ ηχογραφημένες ορχήστρες στο φόντο ήταν διακριτικές και εκεί που πρέπει. Οι πιο mid tempo συνθέσεις τους παρατήρησα ότι δουλεύουν πολύ καλά στο live χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα πιο γρήγορα κομμάτια δεν μας έκαναν να πορωθούμε όπως πρέπει. Αν και σχήμα που δραστηριοποιείται από τις αρχές του 2000 δεν τους έχω ξανά δει live και μου άφησαν πολύ καλή εντύπωση. Ξεχώρισα τα κομμάτια “Souls are marching” και “Temple of the unholy reign” το οποίο έχει μια εντυπωσιακή εισαγωγή με blast beat. Όλα εκτελεσμένα άψογα από έναν ντράμερ-οδοστρωτήρα. Ευχάριστη έκπληξη ήταν η διασκευή στο “Call to arms” από ΜANOWAR η οποία μας τσίτωσε ωραία.

Ο Μάριος Χρηστάκης ιδρυτής του σχήματος μίλησε στο μικρόφωνο και ευχαρίστησε όχι μόνο τον κόσμο αλλά και τα μέλη του σχήματος κάνοντας παράλληλα και ένα δεικτικό σχόλιο για το πως πρέπει να « στηρίζουμε τα συγκροτήματα που μας αρέσουν ώστε να μην ακούμε στο τέλος μόνο μουσική από υπολογιστές.» Και δε θα μπορούσε να με βρει πιο σύμφωνο.

Ώρα για τους οικοδεσπότες της βραδιάς, VALIANT SENTINEL οι οποίοι παρουσίαζαν υλικό από το νέο τους δίσκο και δεύτερο κατά σειρά με τίτλο “Neverealm”. Μετά από ένα πολύ επιβλητικό Intro που μας έβαλε στο κλίμα ξεκίνησαν σαν οδοστρωτήρες με το “War in heaven” που έχει ρεφρέν το οποίο σου κολλάει στο μυαλό.

Eίναι το εναρκτήριο κομμάτι του νέου τους δίσκου για το οποίο έχουν κυκλοφορήσει πρόσφατα και ένα video clip. Ο εμπνευστής του σχήματος Δημήτρης Σκόδρας εκτός από εξαιρετικός κιθαρίστας ξέρει να διαλέγει συνεργάτες. Στο δίσκο παίζει τύμπανα ο Frederik Ehmke. Ωστόσο στο live πίσω από το σετ έκατσε ο Γιάννης Αλλαγιάννης και πραγματικά το αριστοτεχνικό του επίπεδο με εντυπωσίασε και με προβλημάτισε ευχάριστα για το πως απέδωσε ζωντανά τόσο τέλεια τα τύμπανα που έγραψε στο δίσκο ο drummer των BLIND GUARDIAN.

Δεύτερο κομμάτι το “Underdark” που μπήκε με μια ακουστική αψεγάδιαστη κιθαριστική εισαγωγή και μια υπέροχη ερμηνεία από τον τραγουδιστή Veandok, η οποία κυμαινόταν από ήπια φωνητικά σε πιο δυνατά.

Από τις πρώτες νότες ο Veandok άφησε τους πάντες με το στόμα ανοιχτό. Μεστά δουλεμένα φωνητικά με γρέζι εκεί που πρέπει ενώ οι power τσιρίδες του ήταν λες και άκουγες το δίσκο. Καρφωμένες στη νότα. Ο άνθρωπος δε χανόταν στη μίξη και ακουγόταν πεντακάθαρα γιατί προφανώς η τεχνική του είναι τέτοια που κάνει τις κονσόλες και τα ηχεία να λυγίζουν και τους πάντες να απολαμβάνουν μια επαγγελματική εμφάνιση. Η παρουσία του επιβλητική με αυτοπεποίθηση, χωρίς περιττές κινήσεις ή αλαζονικό υφάκι. Δεν χρειάζεται άλλωστε να αποδείξει κάτι με το «στυλ του» όταν απλά τα ισοπεδώνει όλα με τη φωνή του. Προσωπικά τον κατατάσσω στους καλύτερους live τραγουδιστές που έχω δει τελευταία μαζί με τον Michael Hall από τους RIOT V. Άλλος τύπος φωνητικών αλλά ο παρονομαστής είναι κοινός. ΤΑ ΒΓΑΖΕΙ LIVE.

O Veandok είναι ένας frontman που αξίζει στους VALIANT SENTINEL οι οποίοι ξεκίνησαν σαν προσωπικό πρότζεκτ του shredder Δημήτρη Σκόδρα και εξελίσσονται σε ένα από τα πιο υποσχόμενα power metal εγχώρια συγκροτήματα θυμίζοντας τις χρυσές 90s εποχές του ήχου. Με ριφάτα σημεία από τον έτερο κιθαρίστα Νίκο Σαρμπάνη καταιγιστικά τύμπανα και εξαιρετικές μπασογραμμές από τον Πάνο Μανίκα ο οποίος είναι από τις χαρακτηριστικότερες μορφές επάνω στο Stage. Η μπάντα έχει δουλέψει όχι μόνο την τεχνική και το δέσιμο αλλά και τη σκηνική παρουσία.

Ολοκληρώνοντας έναν κύκλο από τα νέα κομμάτια ξεκίνησαν να παίζουν τραγούδια από τον προηγούμενο δίσκο. Είναι εμφανές ότι τα νέα τραγούδια είναι ένα επίπεδο πάνω και αυτό είναι πολύ θετικό. Φαίνεται ότι ο Σκόδρας την ιδρώνει τη φανέλα όχι μόνο σαν παίκτης αλλά και σαν συνθέτης καθώς είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο με αστείρευτη δημιουργικότητα ο οποίος μπορεί τη μία να σου γράψει power την άλλη doom και καπάκια black. Εδώ έχει επικεντρώσει το focus του στο επικό και ολίγον τι συμφωνικό Power metal ένα είδος που το γνωρίζει καλά. Επομένως η βελτίωση είναι εμφανής και θεωρώ ότι έχει να δώσει πολλά περισσότερα στο power ιδίωμα καθώς το προσεγγίζει σαν ριφάτο ΜΕTAL όπως του αρμόζει και όχι σαν συμφωνική pop σούπα.

Η στιγμή αποκορύφωμα ήταν όταν έπαιξαν το “Κing in the north”. Στην αρχική ηχογράφηση το έχει ερμηνεύσει ο Tim Ripper Owens. Μην αρχίσω πάλι να εκθειάζω τον Veandok αλλά δεν είναι απλό να κοντράρεις τον Ripper στα ίσα. Τολμώ μάλιστα να πω ότι τόσο το συγκεκριμένο κομμάτι όσο και ορισμένα από τα υπόλοιπα του πρώτου δίσκου τα προτιμώ live από ότι στην ηχογράφηση. Νιώθω ότι έχουν πάρει έναν πιο προσωπικό «VALIANT SENTINEL” ήχο.

Kαι καθώς έπαιζε το ορχηστρικό μέρος του “King in The North” και είχαμε χαθεί στην ατμόσφαιρα ξαφνικά ακούμε έναν περίεργο ήχο από κλαγγή μετάλλου. Αρχικά όσοι ήμασταν μπροστά νομίζαμε ότι ήταν κάποιο Sound effect. Όχι. Ήταν ένας Ιππότης σε Full Armor. Η μασκότ του σχήματος. Ανέβηκε με το ξίφος του στη σκηνή και έχρισε έναν έναν τα μέλη του συγκροτήματος. Στη συνέχεια κατέβηκε στο κοινό όπου ο κόσμος έσπευσε να γονατίσει μπροστά στον Real Life Valiant Sentinel για να πάρει το ιπποτικό χρίσμα όσο σόλαρε από πίσω ο Δημήτρης Σκόδρας. Κυρίες και κύριοι. Αυτό είναι το Epic metal που θέλουμε. Να ταξιδεύουμε σε κόσμους φαντασίας και να δίνουμε χώρο στο παιδί μέσα μας να αναπνεύσει. Σοβαρότητα έχουμε και στους επαγγελματικούς μας χώρους δεν θέλουμε άλλη.

Για κλείσιμο – σβήσιμο οι VALIANT SENTINEL μας είχαν ετοιμάσει το Power Ranger theme σε μία heavy Power εκτέλεση για να κλείσει όπως πρέπει αυτή η επική βραδιά με τον Veandok να μας προτρέπει από το μικρόφωνο «Να μην χάνουμε ποτέ την παιδικότητά μας.»

Δεν θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερη κατακλείδα για Κυριακή βράδυ. Μετά την ανάγνωση αυτού του κειμένου όσοι ακούτε αυτού του είδους τη μουσική πηγαίνετε να σκαλίσετε τις δισκογραφίες των εν λόγω συγκροτημάτων θα ανακαλύψετε διαμάντια για τις λίστες σας.

Άρης Λάμπος
Φωτογραφίες: Ηρώ Καλλιγέρη (@irokalligeriphotography)

SCORPIONS: Πέθανε ο θρυλικός μπασίστας τους, Francis Buchholz, σε ηλικία 72 ετών

0
Buchholz

Buchholz

Μία ακόμη σημαντική απώλεια μετρά ο χώρος της σκληρής μουσικής, με τον θάνατο του θρυλικού μπασίστα των SCORPIONS, Francis Buchholz, σε ηλικία 72 ετών, ύστερα από μάχη με την επάρατη νόσο.

Ο Buchholz, έπαιξε μπάσο σε όλους τους κλασικούς δίσκους των SCORPIONS, καθώς ήταν στο συγκρότημα από το “Fly to the rainbow” (1974) μέχρι και το “Crazy world” (1990), έχοντας πουλήσει πάνω από 100 εκατομμύρια αντίτυπα κι έχοντας πάνω από 50 χρυσούς και πλατινένιους δίσκους. Στη χώρα μας, τελευταία φορά, είχε έρθει με το συγκρότημα του Michael Schenker, το 2012.

Την είδηση ανακοίνωσε η οικογένειά του από το προφίλ του στα social media.

“Με βαθιά θλίψη και ανείπωτο πόνο, μοιραζόμαστε την είδηση ότι ο αγαπημένος μας Francis έφυγε χθες από τη ζωή, έπειτα από μια ιδιωτική μάχη με τον καρκίνο. Έφυγε γαλήνια, περιτριγυρισμένος από αγάπη.

Οι καρδιές μας είναι συντριμμένες. Σε όλη τη διάρκεια της μάχης του με τον καρκίνο, μείναμε στο πλευρό του, αντιμετωπίζοντας κάθε δυσκολία ως οικογένεια – ακριβώς όπως μας έμαθε ο ίδιος.

Στους θαυμαστές του σε όλο τον κόσμο – θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε για την αταλάντευτη πίστη, την αγάπη και την αφοσίωση που δείξατε σε όλη την απίστευτη πορεία του. Του χαρίσατε τον κόσμο, και εκείνος σας έδωσε πίσω τη μουσική του. Παρόλο που οι χορδές έχουν σιγήσει, η ψυχή του παραμένει σε κάθε νότα που έπαιξε και σε κάθε ζωή που άγγιξε.

Με αγάπη και ευγνωμοσύνη,

Hella, Sebastian, Louisa και Marietta”

A Day to Remember… 22/01 [MEGADETH]

0
Megadeth

Megadeth

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Dystopia” – MEGADETH
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2016
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Tradecraft
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Chris Rakestraw, Dave Mustaine
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά –  Dave Mustaine
Κιθάρες – Dave Mustaine, Kiko Loureiro
Μπάσο – Dave Ellefson
Drums – Chris Adler

Αυτές τις μέρες όλα κινούνται γύρω από τον αστερισμό του Dave Mustaine, καθώς μόλις μια μέρα πριν την επίσημη κυκλοφορία του κύκνειου άσματος των MEGADETH, έχει επέτειο το δέκατο πέμπτο άλμπουμ των Αμερικανών thrashers, “Dystopia”, που κυκλοφόρησε σαν σήμερα το 2016. Και όπως σχεδόν πάντα συμβαίνει σε κάθε άλμπουμ των MEGADETH, υπάρχει μπόλικο παρασκήνιο γύρω του. Πάμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι γύρω από το “Dystopia” λοιπόν!

Μετά το φιάσκο του “Super collider” τρία χρόνια πριν, ήταν φανερό ότι οι MEGADETH έπρεπε να μπουν σε μια φάση ανασύνταξης. Ανασύνταξη όχι μόνο συνθετικά αλλά και στο line up καθώς ο κιθαρίστας Chris Broderick και ο ντράμερ Shawn Drover αποχώρησαν. Η επίσημη δικαιολογία είναι ότι ήθελαν να δημιουργήσουν μια νέα μπάντα, (όπως και έκαναν δηλαδή με τους ACT OF DEFIANCE), η αλήθεια είναι όμως ότι είχαν ενοχληθεί καθώς ο Mustaine είχε ξεκινήσει επαφές για επανασύνδεση με τους Marty Friedman και Nick Menza. Μάλιστα, το κλασικό αυτό line up πρόβαρε και κάποια κομμάτια, με τον αστικό θρύλο να λέει ότι ηχογράφησαν και ένα demo με νέες συνθέσεις. Ασυμφωνίες όμως ανάμεσα στους Mustaine / Ellefson και τους παλιούς τους συνεργάτες οδήγησαν σε ναυάγιο της προσπάθειας. Προσθέστε σε όλα τα παραπάνω τον θάνατο του αδερφού του Ellefson από καρκίνο το 2014 αλλά και της πεθεράς του Mustaine την ίδια χρονιά και καταλαβαίνετε την δυσχερή θέση που είχε περιέλθει η μπάντα.

Με την πλάτη στον τοίχο, τον Μάρτιο του 2015 η μπάντα ανακοίνωσε ότι ο ντράμερ των LAMB OF GOD, Chris Adler θα αναλάμβανε να παίξει στο νέο άλμπουμ σαν session, ενώ την θέση του κιθαρίστα θα κάλυπτε ο εξαιρετικός Kiko Loureiro των ANGRA. Με τη σύνθεση αυτή, οι MEGADETH μπαίνουν άμεσα στο στούντιο για ηχογραφήσεις και κυκλοφορούν το “Dystopia” στις αρχές της νέας χρονιάς.

Από τις πρώτες νότες του “The threat is real” γίνεται σαφές ότι οι MEGADETH είναι έτοιμοι να αφήσουν πίσω τους τις αστοχίες του παρελθόντος και να επανέλθουν δυναμικά στις επάλξεις. Δυνατό thrash riff, με τον Mustaine να φτύνει τους στίχους με τον δικό του μοναδικό τρόπο:

A fatal shot, a lust for blood
The final act, the threat is real!

Το ομώνυμο κομμάτι έχει μια αύρα “Countdown to extinction” που πολύ μου αρέσει, ενώ οι κομματάρες “Death from within”, το σκοτεινό “Poisonous shadows” , το πολύ αγαπημένο μου “The emperor” αλλά και το φανταστικό instrumental “ Conquer or die!” έχουν όλα αυτά τα στοιχεία που μας κάνουν να λατρεύουμε τον Mega- Dave και την μπάντα του. Ακόμα και η διασκευή του “Foreign policy” των FEAR είναι πλήρως εναρμονισμένη με το όλο κλίμα του άλμπουμ. Από εκεί και πέρα, το “Fatal Illusion” εντυπωσιάζει, κυρίως με τη δεξιοτεχνία του Ellefson, ενώ τα “Bullet to the brain”,  “Post American world” και “Lying in state”, χωρίς να είναι κακά, είναι μάλλον αυτά που υστερούν κάπως σε σύγκριση με τα υπόλοιπα.

Τα φώτα προφανώς και πέφτουν στους νεοεισερχόμενους, με τον Adler, να παίζει με άνεση όλα τα κομμάτια, ενώ οι αμφιβολίες αν ο Loureiro θα κούμπωνε με τους MEGADETH εξανεμίζονται μονομιάς με το φοβερό του παίξιμο, που ναι, το ξέραμε από τους ANGRA, όμως εδώ η δυναμική είναι διαφορετική και ανταπεξέρχεται θαυμάσια στον ρόλο του. Στο τέλος της ημέρας όμως οι προβολείς θα πέσουν στον mastermind που, για ακόμα μια φορά αποδεικνύει γιατί θεωρείται ένας από τους καλύτερους riff masters.

Συμπερασματικά το “Dystopia”, είναι ένα πάρα πολύ καλό άλμπουμ που πιστώνεται την ψήφο εμπιστοσύνης ξανά στις ικανότητες του Mustaine και την επαναφορά των MEGADETH στο ίσιο δρόμο μετά το ολίσθημα του “Super collider”. Αυτός ο δίσκος, ναι, αξίζει να φέρει το λογότυπο τους!

Did you know that:

  • Το ομώνυμο κομμάτι χάρισε στους MEGADETH το 2017 βραβείο Grammy για την κατηγορία “Best metal performance”. Ήταν το πρώτο βραβείο για τους MEGADETH στην κατηγορία αυτή ύστερα από 12 υποψηφιότητες.
  • Η deluxe έκδοση του άλμπουμ περιέχει δύο επιπλέον κομμάτια, τα “Look who’s talking” και “Last dying wish” ενώ στη Ιαπωνική υπάρχει και το “Me hate you” και live εκτελέσεις των “ The threat is real”, “Poisonous shadows” και “Dystopia”. Ειδικά το “Last dying wish” είναι φανταστικό κομμάτι και αξίζει να αναζητήστε την έκδοση αυτή ακόμα και μόνο για αυτό.
  • Τελευταίο άλμπουμ των MEGADETH για τον Dave Ellefson καθώς το 2021 απολύθηκε από την μπάντα, συνέπεια του γνωστού ιντερνετικού σκανδάλου.
  • Σύμφωνα με τον αστικό θρύλο που αναφέραμε στην αρχή, το line up των Mustaine/ Ellefson / Friedman / Menza ηχογράφησε ένα demo με τρία κομμάτια, τα “ I’m an S.O.B”, “Babylonian ships” και “I told u so”. Μετά όμως την αποτυχημένη προσπάθεια της επανασύνδεσης, τα κομμάτια μετατράπηκαν στα “ The emperor”, “Death from within” και “Last dying wish” αντίστοιχα. Αξίζει εδώ να σημειώσουμε ότι παρόλη την αποτυχημένη προσπάθεια της επανασύνδεσης του συγκεκριμένου line up, o Mustaine δεν εγκατέλειψε τις σκέψεις για να το καταφέρει και μάλιστα σχεδίαζε μετά την κυκλοφορία του “Dystopia” μια επαναπροσέγγιση. Ο θάνατος, όμως του Menza τον Μάιο της ίδιας χρονιάς, έβαλε οριστικό τέλος στα σχέδια αυτά.

Θοδωρής Κλώνης

A day to remember… 22/1 [ABBATH]

0
Abbath

Abbath

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ:  “Abbath –   ABBATH
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2016
ΕΤΑΙΡΙΑ: Season of Mist
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Giorgos Nerantzis
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Abbath Doom Occulta – Φωνητικά, κιθάρες
King ov Hell – Μπάσο
Creature – Τύμπανα

Το 2016 αποτέλεσε χρονιά ορόσημο για τον χώρο του ακραίου metal, καθώς σηματοδότησε την κυκλοφορία του πρώτου προσωπικού άλμπουμ του Abbath Doom Occulta, μετά τα γνωστά προβλήματα που αντιμετώπισε ο αγαπημένος μουσικός, με το ομώνυμο σχήμα ABBATH. Μετά από δεκαετίες ταύτισης με τους IMMORTAL, ο Νορβηγός βρέθηκε μπροστά σε μια νέα αρχή που κουβαλούσε μεγάλο βάρος προσδοκιών. Το άλμπουμ “Abbath” δεν παρουσιάστηκε ως ρήξη με το παρελθόν αλλά ως φυσική συνέχεια μιας πορείας που είχε ήδη χαράξει βαθιά σημάδια στο black metal. Από την πρώτη στιγμή έγινε σαφές πως ο Abbath δεν σκόπευε να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του αλλά να τον εκφράσει με απόλυτη ελευθερία. Άλλωστε, μεγάλο μέρος των κομματιών που συμπεριλήφθηκαν στο νέο του άλμπουμ, ήταν κομμάτια που τα ετοίμαζε για τον επόμενο δίσκο των IMMORTAL

Η κυκλοφορία του δίσκου ήρθε σε μια περίοδο όπου το black metal είχε “ανοίξει” στυλιστικά και θεματικά, όμως ο ήχος του ABBATH παρέμεινε πιστός στις παγωμένες ρίζες της Νορβηγίας. Οι συνθέσεις βασίστηκαν σε βαριά riffs, καθαρές δομές και έντονη αίσθηση ρυθμού, χωρίς να χάνεται η σκοτεινή ατμόσφαιρα που χαρακτήριζε πάντα τη μουσική του δημιουργού τους. Το άλμπουμ απέφυγε την υπερβολική πολυπλοκότητα και στόχευσε στην αμεσότητα, κάτι που το έκανε άμεσα αναγνωρίσιμο αλλά και προσβάσιμο ακόμη και σε ακροατές που δεν παρακολουθούσαν στενά τη σκηνή.

Σημαντικό ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα έπαιξε η σύνθεση της μπάντας εκείνης της περιόδου. Στο μπάσο συμμετείχε ο King ov Hell, προσθέτοντας στιβαρότητα στον ήχο. Στα τύμπανα βρισκόταν ο Creature, κατά κόσμον Baard Kolstad (εδώ και χρόνια στους LEPROUS), ο οποίος έδωσε ένταση και ακρίβεια με παιξίματα που συνδύαζαν δύναμη και καθαρότητα. Αμφότεροι αποχώρησαν μετά την ηχογράφηση του δίσκου. Μαζί με τον Abbath στη φωνή και την κιθάρα, το τρίο λειτούργησε με συνοχή και επαγγελματισμό, δημιουργώντας έναν δίσκο που έμοιαζε δεμένος παρά το γεγονός ότι επρόκειτο για νέο σχήμα.

Οι στίχοι του άλμπουμ κινούνται στο γνώριμο παγωμένο σύμπαν του Abbath, γεμάτο χειμώνα, μυθολογία και εσωτερική σύγκρουση. Χωρίς να βασίζονται σε περίπλοκες αφηγήσεις, υπηρετούν τη συνολική αίσθηση της μουσικής και λειτουργούν περισσότερο σαν εικόνες παρά σαν ιστορίες. Η χαρακτηριστική φωνή του Abbath παραμένει κεντρικό στοιχείο, τραχιά και επιβλητική, μεταφέροντας εμπειρία δεκαετιών. Το αποτέλεσμα δεν ακούγεται κουρασμένο ή αναμασημένο αλλά σίγουρο και σταθερό, σαν μια δήλωση παρουσίας σε έναν χώρο που αλλάζει διαρκώς.

Η παραγωγή του δίσκου βοήθησε στο να αναδειχθεί αυτή η φιλοσοφία. Καθαρός ήχος, έμφαση στις κιθάρες και ισορροπημένα τύμπανα συνέβαλαν σε μια μοντέρνα αλλά όχι αποστειρωμένη αισθητική. Το “Abbath” κατάφερε να σταθεί ανάμεσα στο παλιό και το νέο χωρίς τεχνάσματα και χωρίς προσπάθεια εντυπωσιασμού. Κομμάτια όπως το “To war!”, το “Winterbane” και το “Count the dead” ανέδειξαν την ικανότητα της μπάντας να γράφει δυναμικά τραγούδια που λειτουργούν εξίσου καλά τόσο στο στούντιο όσο και στη σκηνή.

Σήμερα, δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το “Abbath” θεωρείται ένας δίσκος που πέτυχε τον σκοπό του. Δεν προσπάθησε να ξαναγράψει την ιστορία του black metal αλλά να επιβεβαιώσει τη θέση ενός από τους πιο αναγνωρίσιμους δημιουργούς του είδους, υπενθυμίζοντας πως η προσωπική ταυτότητα στη μουσική δεν χάνεται με τις αλλαγές αλλά συχνά δυναμώνει όταν της δοθεί χώρος να σταθεί μόνη της.

Φανούρης Εξηνταβελόνης

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece