Monday, January 19, 2026




Home Blog Page 23

Weekly Metal Meltdown (4-10/10, BLACK LABEL SOCIETY, ROB ZOMBIE, ALTER BRIDGE and more)

By
Rock Hard
-
0
Weekly

Weekly

Για άλλη μια εβδομάδα συγκεντρώσαμε τα πιο φρέσκα singles από μελλοντικές κυκλοφορίες και παρακάτω μπορείτε να δείτε και να ακούστε φυσικά τα καινούργια clips από BLACK LABEL SOCIETY, Rob Zombie, ALTER BRIDGE, DANKO JONES featuring Marty Friedman, PRETTY RECKLESS, KING ULTRUMEGA, Fabienne Erni (ELUVEITIE, ILLUMISHADE),THE RASMUS featuring Tyler Connolly , THEM, BLOOD RED THRONE και ΜΑUSOLEUM GATE. Koμμάτια από όλο το φάσμα του σκληρού ήχου. Enjoy!

Photo by Justin Reich

Οι BLACK LABEL SOCIETY κυκλοφόρησαν το νέο τους single, “Broken and Blind” μέσω της MNRK Heavy / Spinefarm Records. Αυτή είναι η τρίτη single κυκλοφορία του συγκροτήματος  που οδηγεί στο πολυαναμενόμενο νέο άλμπουμ των BLS που έχει προγραμματιστεί για τις αρχές του 2026. Το “Broken and Blind” είναι διαθέσιμο σε όλες τις μεγάλες πλατφόρμες και το επίσημο μουσικό βίντεο που σκηνοθέτησε ο μακροχρόνιος συνεργάτης Justin Reich μπορείτε να το δείτε παρακάτω.
“Τι συμβαίνει συμμορία; Αυτό είναι ένα νέο τραγούδι που ονομάζεται “Broken and Blind”. Το τραγούδι είναι για το φυστικοβούτυρο και τη σοκολάτα και τι συμβαίνει όταν δεν έχεις τίποτα από αυτά. Η ψυχή μου είναι ραγισμένη και είμαι τυφλός από οργή αν δεν έχω φυστικοβούτυρο και σοκολάτα, οπότε ορίστε, είναι ένα νέο τραγούδι που ονομάζεται “Broken and Blind”. Σας ευχαριστώ, να έχετε μια υπέροχη μέρα” οι δηλώσεις του Zakk Wylde.

Ο θρύλος του heavy metal, καταξιωμένος σκηνοθέτης και είδωλο της pop κουλτούρας Rob Zombie επιστρέφει για το 8ο στούντιο άλμπουμ του, “The Great Satan”, που κυκλοφορεί στις 27 Φεβρουαρίου της επόμενης χρονιάς από την Nuclear Blast Records. Μετά την επιτυχία του δίσκου του στο top 10 των charts ”Τhe Lunar Injection Kool Aid Eclipse Conspiracy “ του 2021, ο Zombie επιστρέφει, επανεξετάζοντας τις πρώιμες ρίζες του στο Hellbilly για ένα σφαγείο ανθεμικού punk εμποτισμένου heavy rock/metal.
Ο Rob Zombie για όσους δεν γνωρίζουν έχει σημειώσει μεγάλη επιτυχία στη μουσική βιομηχανία, πρώτα ως μέλος του πολυπλατινένιου συγκροτήματος WΗΙΤΕ ΖΟΜΒΙΕ και αργότερα ως solo καλλιτέχνης με ακόμη μεγαλύτερα αποτελέσματα συλλέγοντας πολλά πολυπλατινένια και χρυσά άλμπουμ στην πορεία, συμπεριλαμβανομένων των “Hellbilly Deluxe”, “The Sinister Urge” και “Educated Horses”. Ο πιο πρόσφατος δίσκος του Rob Zombie, “The Lunar Injection Kool Aid Eclipse Conspiracy” (2021), έκανε το ντεμπούτο του στο # 9 του top 200 chart του Billboard, καθιστώντας το το 7ο συνεχόμενο σόλο άλμπουμ του που έκανε το ντεμπούτο του στο top 10.
Το πρώτο single που μόλις κυκλοφόρησε είναι που λέγεται “Punks and Demons,” και το σκηνοθέτησε ο ίδιος. Το παρακολουθούμε παρακάτω.

Photo by Chuck Brueckmann

Με τη συντριπτική ανταπόκριση στο πρώτο τους single μετά από δύο χρόνια “Silent Divide”, οι καταξιωμένοι rockers ALTER BRIDGE επιστρέφουν με ένα άλλο τραγούδι από το επερχόμενο 8ο στούντιο άλμπουμ τους, “Alter Bridge”. Το “What Lies Within” είναι πλέον διαθέσιμο μέσω όλων των παρόχων ψηφιακών υπηρεσιών από το κουαρτέτο που αποτελείται από τον Myles Kennedy στα φωνητικά/κιθάρες, τον Mark Tremonti στις κιθάρες/φωνητικά, τον Brian Marshall στο μπάσο και τον Scott Phillips στα ντραμς. Το τραγούδι ανοίγει με ένα οδηγητικό κιθαριστικό riff από τον Kennedy και τον Tremonti όπως πριν το ρυθμικό groove των Marshall και Phillips σπρώξει το τραγούδι. Οι στίχοι είναι μια προειδοποιητική ιστορία του σκότους μέσα στην ανθρωπότητα καθώς ο Κennedy τραγουδά
«Αυτό που βρίσκεται μέσα, κάτω από το δέρμα, κάτι τόσο σκοτεινό και προαισθανόμενο». Ένα βίντεο κινουμένων σχεδίων για το “What Lies Within” σκηνοθετήθηκε από τον J.T. Ibanez. Με περισσότερες από δύο δεκαετίες να παίζουν μαζί, οι καταξιωμένοι rockers ALTER BRIDGE δεν δείχνουν σημάδια επιβράδυνσης. Γνωστό για τα αξιομνημόνευτα riffs, τις μολυσματικές φωνητικές μελωδίες και τη μονομαχία της κιθαριστικής επίθεσης, το κουαρτέτο έχει κερδίσει τεράστια αναγνώριση από τους κριτικούς και τους θαυμαστές σε όλο τον κόσμο. Το συγκρότημα θέλει να συνεχίσει αυτή την τάση όταν κυκλοφορήσει το ομώνυμο, όγδοο στούντιο άλμπουμ του τον επόμενο χρόνο μέσω της Napalm Records. Το “Alter Bridge” θα κυκλοφορήσει στις 9 Ιανουαρίου 2026.
Παρακολουθούμε το animated video του “What Lies Within” παρακάτω:

Photo by Jon Usual

Το πιο δυνατό rock ‘n’ roll τρίο του Τoronto DANKO JONES επιστρέφει με το εκρηκτικό νέο τους single “Diamond In The Rough”, το τελευταίο κομμάτι από το επερχόμενο άλμπουμ τους “Leo Rising” που θα κυκλοφορήσει στις 21 Νοεμβρίου μέσω της Perception -A Division of Reigning Phoenix Music και της Sonic Unyon (Καναδάς).
Το κομμάτι είναι ένας φόρος τιμής υψηλής τάσης στους κλασικούς KISS, που υπερφορτίζεται από ένα φλογερό guest solo από τον θρύλο της κιθάρας Marty Friedman (MEGADETH, CACOPHONY). Η μπάντα σχολιάζει: “Oσον αφορά τους πρώιμους KISS αυτό είναι το αγαπημένο μου, ειδικά με τον έναν και μοναδικό Marty Friedman στην κιθάρα! Το “Diamond In The Rough” διοχετεύει την ακατέργαστη, αφιλτράριστη ενέργεια του arena rock της δεκαετίας του 1970. Η φλογερή ταστιέρα του Friedman πυροδοτεί το τραγούδι, προσθέτοντας την αδιαμφισβήτητη πινελιά ηρωισμού της κιθάρας που οδηγεί τον χαρακτηριστικό ήχο του power trio της μπάντας σε υπερένταση.
Το βλέπουμε εξής παρακάτω:

Photo by Steph Gomez

Οι Αμερικάνοι hard rockers PΡΕΤΤΥ ΡΕCKLESS χτυπούν τις γιορτές με μια ιδιαίτερη έκπληξη – το rock συγκρότημα που σπάει ρεκόρ προσφέρει μια εορταστική έκπληξη ακριβώς στην ώρα τους για την περίοδο των γιορτών για τους μακροχρόνιους θαυμαστές καθώς και για τους νέους ακροατές. Το συγκρότημα με επικεφαλής την Τaylor Momsen, κυκλοφόρησε μια ενεργητική, επανασχεδιασμένη εκδοχή του δημοφιλούς χριστουγεννιάτικου τραγουδιού “Where Are You Christmas”.
Η Momsen τραγούδησε το πρωτότυπο το 2000 ως Cindy Lou Who στην κλασική ταινία “How the Grinch Stole Christmas”. Το τραγούδι είναι μέρος του επερχόμενου χριστουγεννιάτικου EP “Taylor Momsen’s Pretty Reckless Christmas”, το οποίο θα κυκλοφορήσει ψηφιακά στις 31 Οκτωβρίου και ακολούθως στις 14 Νοεμβρίου μέσω της Fearless Records.
Η τραγουδίστρια Taylor Momsen για την κυκλοφορία αυτή αναφέρει:
“Η επανεκτέλεση του “Where Are You Christmas” 25 χρόνια αργότερα είναι σαν να επιστρέφω στο σπίτι σε ένα κομμάτι του εαυτού μου που δεν είχα δει εδώ και πολύ καιρό. Ήμουν απλώς παιδί όταν το τραγούδησα για πρώτη φορά και ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον τρόπο με τον οποίο το τραγούδι και η ταινία θα έμεναν με τους ανθρώπους για τόσο καιρό και εν αγνοία μου θα διαμόρφωναν την επαγγελματική μου πορεία ως ενήλικας. Ηχογραφώντας το τώρα, με όλη τη ζωή που έχω ζήσει ενδιάμεσα, το ακούω μέσα από διαφορετικό πρίσμα… αλλά η καρδιά του είναι η ίδια. Έχει να κάνει με το θαύμα, την ελπίδα και τη διατήρηση της μαγείας, κάτι που νομίζω ότι όλοι χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ.
Αρχίζουμε να μπαίνουμε στο πνεύμα των Χριστουγέννων πατώντας αρχικά παρακάτω:

Η alternative rock κολεκτίβα KING ULTRAMEGA, με μέλη των ALICE IN CHAINS, ANTHRAX, MASTODON και SOUNDGARDEN, παρουσίασε μια νέα συναισθηματική εκτέλεση του κλασικού τραγουδιού των TEMPLE OF THE DOG “Say Hello 2 Heaven”  με τον Richie Kotzen στα φωνητικά και την κιθάρα.
Οι KING ULTRAMEGA δημιούργησαν αυτό το single στη μνήμη του θρυλικού τραγουδιστή Chris Cornell, ενώ συγκέντρωσαν χρήματα και ευαισθητοποίηση για το MusiCares. Το MusiCares είναι ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός της Ακαδημίας Ηχογράφησης που παρέχει υπηρεσίες ψυχικής υγείας, αποκατάστασης εθισμού και έκτακτης ανάγκης σε όσους ανήκουν στη μουσική κοινότητα. Αρχικά γράφτηκε από τον Chris Cornell ως φόρο τιμής στον τραγουδιστή των MOTHER LOVE BONE Andrew Wood, τα μέλη των KING ULTRAMEGA, Richie Kotzen, Charlie Benante και Mark Menghi έχουν τώρα ερμηνεύσει εκ νέου το “Say Hello 2 Heaven” στη μνήμη του Chris Cornell.
“Έχασα την αδερφή μου από αυτοκτονία το 2022 και αυτού του είδους η απώλεια αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο βιώνεις ορισμένα τραγούδια”, σχολιάζει ο Kotzen. “Δεν είναι κάτι που ξεκίνησα να φέρω στη συνεδρία, αλλά εμφανίστηκε. Τότε ήταν που σταμάτησε να μοιάζει με φόρο τιμής και έγινε κάτι πιο προσωπικό”.
Ο μπασίστας και ιθύνων νους Mark Menghi ήξερε ότι το “Say Hello 2 Heaven” θα γινόταν αναπόσπαστο κομμάτι των KING ULTRAMEGA από την αρχή, λόγω του στιχουργικού του μηνύματος. Ο Menghi επέλεξε να διατηρήσει τη διασκευή και τη δομή του τραγουδιού σχεδόν πανομοιότυπη με το πρωτότυπο, αλλά το συγκρότημα πήρε κάποιες δημιουργικές ελευθερίες δανείζοντας στυλ εμπνευσμένα από R&B/soul στη μουσική. Ο Menghi σχολιάζει: “Το στιχουργικό μήνυμα στο “Say Hello 2 Heaven” χτυπά μια χορδή όταν σκέφτεσαι πώς έγραψε ο Chris για τον πρόωρο θάνατο του Andrew και εδώ είμαστε πάνω από 30 χρόνια αργότερα να αποτίουμε φόρο τιμής στον Chris με το τραγούδι του για τον πρόωρο θάνατό του. Είναι τουλάχιστον ένα συναισθηματικό rollercoaster”.
Ο drummer των ANTHRAX, Charlie Benante, συμφώνησε αμέσως να παίξει στο “Say Hello 2 Heaven” λόγω της προσωπικής του σχέσης με το τραγούδι. Ως μακροχρόνιος θαυμαστής των MOTHER LOVE BONE, ο Benante θεωρεί ότι το “Say Hello 2 Heaven” είναι ένα από τα αγαπημένα του τραγούδια όλων των εποχών.

Το “Stone by Stone” είναι το νέο single και μουσικό βίντεο από την τραγουδίστρια και μουσικό της heavy μουσικής Fabienne Erni (ELUVEITIE, ILLUMISHADE). Ως κεφάλαιο στο δρόμο για το ντεμπούτο άλμπουμ της, το τραγούδι αντανακλά τους τοίχουςπου οι άνθρωποι τείνουν να χτίζουν γύρω τους, ενώ εξακολουθούν να λαχταρούν τη σύνδεση.
Η Erni έχει ήδη δανείσει τη χαρακτηριστική φωνή της σε αμέτρητες σκηνές και ηχογραφήσεις σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο, αυτές οι κυκλοφορίες σηματοδοτούν την αρχή μιας νέας μουσικής σφαίρας: για πρώτη φορά, το πιο προσωπικό της καλλιτεχνικό όραμα βρίσκεται στο επίκεντρο. Με τις ρίζες της στο πάθος της για την αφήγηση ιστοριών και την αγάπη της για τη μουσική ποικιλομορφία: από metal μέχρι μπαλάντες, κλασικά έργα της Disney και soundtrack ταινιών, η σόλο δουλειά της αντικατοπτρίζει τόσο το καλλιτεχνικό άνοιγμα όσο και το έντονο δημιουργικό ένστικτο.
Το προηγούμενο “Sky’s Breath” και το τωρινό “Stone by Stone” είναι τα εναρκτήρια μιας ολόκληρης σειράς singles που έχουν προγραμματιστεί καθ’ όλη τη διάρκεια του 2025, οδηγώντας σε ένα ολοκληρωμένο ντεμπούτο άλμπουμ το 2026. Με την υποστήριξη μουσικών βίντεο και διεθνών καμπανιών, οι ακροατές προσκαλούνται σε ένα μουσικό σύμπαν που είναι τόσο τολμηρό όσο και οικείο, μια αντανάκλαση της δημιουργικής ουσίας και της φλογερής καρδιάς της Fabienne Erni.
Η Fabienne για το νέο τραγούδι: “Το “Stone by Stone” έχει να κάνει με τον τρόπο που χτίζουμε τείχη γύρω από τον πόνο μας. Κάθε ανάμνηση, κάθε σιωπή γίνεται μέρος αυτού του τείχους. Κι όμως, κάπου μέσα του, ελπίζουμε ακόμα να μας βρουν. Αυτό το τραγούδι είναι πολύ κοντά στην καρδιά μου γιατί προήλθε από ένα μέρος που προσπαθούσα να βρω ξανά φως, βήμα προς βήμα, είναι μια ήσυχη υπενθύμιση ότι η θεραπεία απαιτεί χρόνο και δύναμη”.

Photo by Venla Shalin

Οι Φινλανδοί, έξι φορές πλατινένιοι και οκτώ φορές χρυσοί THE RASMUS συνεργάστηκαν με τον τραγουδιστή των THEORY OF A DEADMAN, Tyler Connoly,  για να κυκλοφορήσουν μια συναρπαστική νέα εκδοχή του ισχυρού ύμνου των THE RASMUS “Creatures of Chaos”. Tο τραγούδι σηματοδοτεί το πρώτο rock ραδιοφωνικό single των THE RASMUS στις ΗΠΑ.
Τον Μάρτιο, οι THE RASMUS κυκλοφόρησαν αρχικά το “Creatures of Chaos” σαν το δεύτερο single από το 11ο στούντιο άλμπουμ τους “Weirdo” το οποίο κυκλοφόρησε στις 12 Σεπτεμβρίου μέσω της Better Noise Music (το πρώτο του συγκροτήματος για την εταιρεία) και της Playground Music.
“Ο Tyler [Connolly] είναι ένας καταπληκτικός τραγουδιστής και πρόσθεσε μια νέα διάσταση στο τραγούδι”, λέει ο frontman Lauri Ylönen. «Αυτό το τραγούδι είναι ένα από τα καλύτερά μας από το νέο άλμπουμ και είναι τόσο ωραίο που τραβάει τα φώτα της δημοσιότητας τώρα». Ο Tyler Connolly μοιράζεται: «Μου ζητήθηκε να τραγουδήσω ως guest σε αυτό το τραγούδι του RASMUS και μόλις το άκουσα, είπα, «Ναι»! Μου άρεσε το κομμάτι και αγαπώ το συγκρότημα! Πραγματικά απόλαυσα τους στίχους μπρος-πίσω μεταξύ μας, και πραγματικά ροκάρει! Τώρα πρέπει να πάω στη Φινλανδία!!»
Ο Lauri εξηγεί ότι το “Creatures of Chaos” είναι μια “παγκόσμια κραυγή και μια πρόσκληση σε όλους τους απροσάρμοστους και σε οποιονδήποτε εκεί έξω που ένιωσε ποτέ σαν ξένος να έρθει μαζί μας! Ήταν ένα από τα πρώτα τραγούδια, και κάπως έτσι προέκυψε ο τίτλος του άλμπουμ. Έχει επίσης να κάνει με την αποδοχή των ανθρώπων όπως είναι, κάτι που σε αυτόν τον κόσμο γίνεται πολύ πιο δύσκολο για τους ανθρώπους να το κάνουν. Για μένα, είναι πιο προσωπικό: τραγουδάω σαν να μπορούσα να ήμουν στρατιώτης, αλλά φοβάμαι τα όπλα. Θα μπορούσα να είμαι αυτό ή εκείνο, αλλά δεν ήμουν αρκετά δυνατός για να είμαι αυτά. Η δουλειά μου είναι να το κάνω αυτό. Και τραγουδάω σε έναν θαυμαστή στην πρώτη σειρά, δίνοντάς του δύναμη να συνεχίσει. Είναι ένα άλλο είδος ήρωα». Το «Creatures of Chaos» είναι «επίσης για την πίεση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης», εξηγεί ο Lauri. «Οι άνθρωποι αισθάνονται ότι μέχρι τα 25 πρέπει να έχουν χρήματα, επενδύσεις, να είναι κάποιοι. Πολλοί άνθρωποι φοβούνται να μεγαλώσουν. Πάντα έπαιρνα δύναμη από το να είμαι το outsider και μου αρέσει αυτό. Με κρατάει».

Photo credit: Band

Tο γερμανοαμερικανικό power/thrash metal συγκρότημα THEM κυκλοφόρησε σήμερα το ολοκαίνουργιο single του μαζί με ένα υπέροχο lyric video για το τραγούδι “Psychonautic State”. Το τραγούδι προέρχεται από το επερχόμενο στούντιο άλμπουμ “Psychedelic Enigma” που θα κυκλοφορήσει στις 24 Οκτωβρίου μέσω της Steamhammer.
Η μπάντα αναφέρει: “Υπάρχει ακόμα prog-thrash; Αυτό θα λιώσει τον εγκέφαλό σας και θα λατρέψετε πώς νιώθετε. Μια αλλοιωμένη κατάσταση συνείδησης επιτρέπει μια βαθύτερη ματιά στην ψυχή ενός ταραγμένου μυαλού!”.
Το ακούμε παρακάτω:

Photo by Michal Dudulewicz (Bang Your Head Live Photography)

Οι Nορβηγοί death metallers BLOOD RED THRONE έκαναν πρεμιέρα ένα πρώτο τραγούδι, το “Husk In The Grain” από το επερχόμενο νέο τους άλμπουμ “Siltskin” που έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 5 Δεκεμβρίου μέσω της Soulseller Records.
Οι BLOOD RED THRONE υπάρχουν εδώ και σχεδόν 3 δεκαετίες και εξακολουθούν να είναι δυνατοί με το 12ο full-length τους. Είναι πιο βαρύ, πιο γρήγορο, πιο μελωδικό και δυνατό από ποτέ και το πιο σημαντικό εξακολουθεί να έχει έναν συνολικά ξεχωριστό ήχο του σχήματος. Η μίξη και το mastering του “Siltskin” έγιναν από τον Ronnie Björnström στο Bjornstromsound. Το έργο τέχνης δημιουργήθηκε από τον Γιάννη Νάκο (Remedy Art Design). Το συγκρότημα ξεκίνησε από το εναπομείναν μέλος και κιθαρίστα Daniel “Død” Olaisen όταν έπαιζε στους SΑΤΥRICON τη δεκαετία του ’90. Ο αρχικός ντράμερ, Freddy Bolsø, επέστρεψε το 2013 και ο Ivan “Meathook” Gujic (κιθάρα) είναι στην ομάδα από το 2010. Ο Stian Gundersen (μπάσο) εντάχθηκε το 2018. Τέλος, η Sindre Wathne Johnsen ανέλαβε τα φωνητικά το 2023.
Ακούμε το “Husk In The Grain” παρακάτω.

Οι Φινλανδοί heavy metallers MAUSOLEUM GATE επιστρέφουν οκτώ χρόνια από την προηγούμενη κυκλοφορία τους, με το πολυαναμενόμενο τρίτο studio album τους “Space, Rituals and Magick” που θα κυκλοφορήσει στις 14 Νοεμβρίου από την Cruz Del Sur.
Το πρώτο δείγμα που κυκλοφόρησε είναι για το κομμάτι “Sacred be thy throne” το οποίο και ακούμε παρακάτω:

Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα.

A day to remember… 11/10 [GAMMA RAY]

By
Rock Hard
-
0
Gamma Ray

Gamma Ray

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: ”Majestic” – GAMMA RAY
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2005
ΕΤΑΙΡΙΑ: Sanctuary Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Dirk Schlachter – Kai Hansen
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά/Κιθάρες – Kai Hansen
Κιθάρες/Πλήκτρα – Henjo Richter
Μπάσο – Dirk Schlachter
Τύμπανα – Dan Zimmermann
Additional musician:
Keyboards ”Majesty” – Axel Mackenrott

Νομίζω πως είχα καιρό να ασχοληθώ με τους GAMMA RAY και τον Kai Hansen και μάλλον για αυτό ο φίλος και αγαπητός αρχισυντάκτης του rockhard.gr είπε να μου πασάρει με no look τρόπο κάτι από την μπάντα του ξαδέρφου, Panagiotis Hansen γαρ εγώ, οπότε ας πάρω την ασίστ για να σκοράρω κιόλας.

Μην ανησυχείτε πάντως με τον πρόλογο δεν θα γράψω για μπάσκετ, μολονότι δεν θα είχα κανένα θέμα και καμία αντίρρηση για κάτι τέτοιο. Θα γράψω όμως για το όγδοο δισκογραφικό πόνημα των GAMMA RAY που κυκλοφόρησε σαν σήμερα μόλις πριν 20 χρόνια, ο λόγος λοιπόν για το ”Majestic”. Όσο και αν κοιτάω το CD βλέποντας την χρονιά και τις ημερομηνίες πάνω είναι η αλήθεια πως δυσκολεύομαι πολύ να πιστέψω πως πέρασαν 20 χρόνια από τότε.

Όπως και να έχει όμως τόσα χρόνια πέρασαν και ακόμα και σήμερα που το ξανακούω όλο, εμμένω στην άποψη μου πως αυτό το άλμπουμ είναι μάλλον παραγκωνισμένο χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Προφανώς και θεωρώ πως τα πολύ μεγάλα άλμπουμ των λατρεμένων μου RAYS φτάνουν μέχρι και το ”No world order” όπως έχω γράψει στην επέτειο του, αλλά έχω πει και στο ιντερνετικό ραδιόφωνο του rockhard.gr. Αυτό όμως κατ’ εμέ δεν αναιρεί το γεγονός πως και μετά από αυτό το άλμπουμ οι Γερμανοί έδωσαν πολύ καλούς δίσκους. Ένας λοιπόν από αυτούς -κατά την ταπεινή μου άποψη- ήταν και το ”Majestic”.

Αφενός είχε πάρα πολύ καλές συνθέσεις στο μεγαλύτερο μέρος του, μιας και λίγες ήταν αυτές που δεν θα σε κερδίσουν ακούγοντας το άλμπουμ. Αφετέρου συνεχίζουν άκρως πετυχημένα, στο μοτίβο που έθεσαν στο προηγούμενο άλμπουμ τους. Δηλαδή στην κλασική τους power δομή που περιπλέκεται άριστα με τα άλλοτε σκληρά και βαριά, άλλοτε μελωδικά και γλυκά riff των 2 μεγάλων του NWOBHM που τόσο λατρεύουν και τιμούν στους δίσκους τους, JUDAS PRIEST και IRON MAIDEN. Φυσικά και υπάρχουν οι επιρροές από τις πιο κλασικές μπάντες που αγαπάνε, ώρα καλή QUEEN, URIAH HEEP, RAINBOW, GENESIS κλπ. απλά σε κάπως μικρότερες δόσεις σε σχέση με άλλους δίσκους τους. Επίσης δεν βρήκα ποτέ καθόλου άσχημη την πιο σκοτεινή και σκληρή ατμόσφαιρα που γενικά αποπνέει από τον δίσκο, με αρκετές speed metal δόσεις. Κάτι που εκτός από την ηχητική του προσέγγιση φαίνεται και στο στιχουργικό του κομμάτι, μιας και οι στίχοι, πατάνε σε πιο σκοτεινά θέματα με έναν αρκετά απαισιόδοξο τόνο πολλές φορές για τα μέτρα των RAYS και του ηγέτη αυτών Kai Hansen. Φυσικά το ίδιο περίπου συμβαίνει και με τα φωνητικά του Hansen που στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι πιο τραχιά, σκληρά και σκοτεινά σε ύφος.

Συνθετικά προφανώς και ο Kai κρατάει την μερίδα του λέοντος στις 10 συνθέσεις που αποτελούν το άλμπουμ με 6 από αυτές να είναι δικές του. Ενώ από 2 μοιράζονται ο έτερος κιθαριστικός πόλος της μπάντας Henjo Richter και ο ντράμερ Dan Zimmermann. Ο δε Dan είχε γράψει και ένα ακόμα κομμάτι που τελικά δεν μπήκε στο άλμπουμ αλλά χρησιμοποιήθηκε ως bonus track στην Ιαπωνική έκδοση του άλμπουμ. Ο δε μπασίστας Dirk Schlächter και πιο παλιός συνοδοιπόρος μέχρι και σήμερα του Hansen στους RAYS, μπορεί αυτή την φορά να μην συμμετέχει σε κάποια σύνθεση του άλμπουμ είναι όμως σταθερά παρέα με τον Kai συνυπεύθυνος για την πολύ καλή και δυναμική παραγωγή του άλμπουμ. Κάτι που πιστώνεται και αυτό στα θετικά του δίσκου, άλλωστε οι 2 τους το έχουν κάνει αυτό πολλές φορές με εξαιρετικά αποτελέσματα, δίνοντας πάντα χώρο σε όλα τα όργανα και επιλέγοντας το ιδανικό ύφος που αυτά θα ηχούν στο τελικό αποτέλεσμα. Επίσης πάντα πρέπει να του πιστώνεται τόσο η θέση του ως ένα εξαιρετικά σημαντικό κομμάτι του rhythm section του γκρουπ, αλλά και ένας μπασίστας που θα βγει μπροστάρης να οδηγήσει όταν το κομμάτι το απαιτεί, κάτι που κάνει και εδώ άψογα όπου πρέπει.

Στο σύνολο όπως προείπαμε τα τραγούδια του δίσκου είναι πολύ καλά, με αρκετά εξ αυτών να ξεχωρίζουν και να κερδίζουν αργά ή γρήγορα τον ακροατή. Το εναρκτήριο ”My temple” είναι ένα έξοχο δείγμα του πως θα κυλίσει ο δίσκος, σκληρό, τραχύ, δυναμικό με ωραίες εναλλαγές, ένα από τα αγαπημένα τραγούδια προσωπικά μέσα από το άλμπουμ αλλά και από την δισκογραφία των RAYS, σύνθεση που πιστώνεται ο Hansen. Το ”Fight” που υπογράφει ο Henjo Richter είναι επίσης στα κορυφαία του δίσκου, μελωδικό με πολύ ωραίο γκαζωμένο refrain, γενικά ένα τραγούδι που βγάζει το ύφος ενός hit και ένα από τα πιο RAYS meets HELLOWEEN τραγούδια στο άλμπουμ.

Στα αγαπημένα μου σίγουρα θα έβαζα και το ”Hell is thy home” που είναι η πλέον κλασική PRIEST-ική εκδοχή των RAYS και του Hansen που το υπογράφει, ποτέ δεν έκρυβε τις αγάπες του ως γνωστόν και καλά έκανε. Επίσης στα κορυφαία τραγούδια του δίσκου αλλά και γενικά των RAYS είναι και το ”Blood religion”, που είναι η πιο MAIDEN-ική εκδοχή των RAYS στο άλμπουμ. Mid tempo με πολύ όμορφες εναλλαγές στα solos που ανεβάζουν και το tempo, εξαιρετικό refrain και ένα υπέροχο sing along σημείο πριν από αυτά, από τα αγαπημένα του κοινού στα live της μπάντας και με θεματολογία για τα βαμπίρ που είναι κάπως ασυνήθιστη για Kai Hansen. Στις πολύ καλές στιγμές νομίζω πως ανήκει και το ”Condemned to hell” που υπογράφει ο Zimmermann, με τα τύμπανα του και το μπάσο του Schlächter να έχουν πρωταγωνιστικό αλλά και ρόλο οδηγού στο μεγαλύτερο μέρος του τραγουδιού. Επίσης διαθέτει μια πολύ ωραία γέφυρα και ένα εξαιρετικά κολλητικό refrain στα θετικά του.

Πολύ καλή στιγμή νομίζω βρίσκω και το έτερο τραγούδι που υπογράφει o Zimmermann, το ”Spiritual dictator”. Πολύ εύστοχοι και έξυπνοι στίχοι, η δεύτερη πιο RAYS meets HELLOWEEN στιγμή του άλμπουμ με υπέροχη μελωδία και ένα εξαιρετικά ωραίο επικό μεσαίο μέρος στα solos. Για το τέλος στις καλές στιγμές του άλμπουμ θα έβαζα και το ”Majesty”, με την γενικότερη SABBATH-ική λογική του, ειδικά στο εισαγωγικό του riff αλλά και στο refrain. Κλασικότροπη σύνθεση του Hansen με πολλές εναλλαγές και διαφορετικά περιπετειώδη σημεία μέσα στα σχεδόν 6μιση λεπτά που διαρκεί το τραγούδι.

Αν κάτι δεν με κέρδισε ποτέ σε αυτό το άλμπουμ είναι μάλλον ένα από τα πιο χλιαρά και ίσως αδιάφορα τραγούδια που έχει γράψει ο αγαπημένος μου Kai, αυτό είναι το ”How long” που σχεδόν πάντα το προσπερνούσα όποτε άκουγα το άλμπουμ. Όπως δεν κατάφερε να με κερδίσει και το ”Strange world” που μπορεί να μην είναι τόσο αδιάφορο όσο το ”How long”, όμως ενώ ξεκινάει καλά κάπου στην πορεία το χάνει, παρά τις ενδιαφέρουσες εναλλαγές που έχει μέσα. Ενδιαφέρουσα αλλά χωρίς να σε κερδίζει απόλυτα κρίνεται και η μεγαλύτερη σύνθεση του άλμπουμ που υπογράφει ο Henjo Richter. Το ”Revelation”, ενώ έχει μέσα καλές ιδέες και πολύ καλές στιγμές, κάπου χάνεται το πράγμα, μιας και θα έλεγα πως πλατειάζει αρκετά χωρίς ιδιαίτερο λόγο, αν ήταν κάνα 2λεπτο μικρότερο θα είχε πολύ καλύτερο αποτέλεσμα κατά την ταπεινή μου άποψη.

Το ”Majestic” λοιπόν θα έλεγα πως αν το ακούσει κανείς και πάλι σήμερα θα καταλάβει πως ήταν και είναι ένας πολύ καλός δίσκος. Προφανώς όχι στους κορυφαίους του σχήματος, εκεί άλλωστε κονταροχτυπιούνται άλλοι, όμως σε καμία περίπτωση δεν είναι κακό άλμπουμ. Κατά την άποψη μου κρατάει σε υψηλό επίπεδο το ηχητικό αποτύπωμα των RAYS και σε κερδίζει με τις καλές του στιγμές όσο περισσότερο το ακούς, ίσως στην τελική το μόνο που θα μπορούσε να πει κανείς πως του λείπει να ήταν ένα grande hit-άκι για να το σηκώσει πιο πάνω.

Did you know that:

  • Κατά την διάρκεια της περιοδείας που ακολούθησε το άλμπουμ, ο Henjo Richter αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει στα μισά της. Ο λόγος ήταν πως έπεσε από μια σκάλα στο πλοίο που είχαν πάρει για να μεταβούν από την Σουηδία στην Φινλανδία. Αυτός που τον αντικατέστησε για το υπόλοιπο ήταν ο Φιλανδός Kasperi Heikkinen, μετέπειτα κιθαρίστας τον BEAST IN BLACK. Εκείνη την περίοδο δε έπαιζε σε μια μπάντα που λέγεται MERGING FLAME, αλλά και σε μια tribute μπάντα στους GAMMA RAY που λεγότανε GUARDIANS OF MANKIND. Να πούμε πως έκτοτε έχει τύχει να τον αντικαταστήσει και πάλι σε περιοδεία, μάλιστα την τελευταία φορά που πέρασαν από την χώρα μας το 2024, ήταν και πάλι αντικαταστάτης του Henjo που είχε και πάλι κάποιο ατύχημα μην μπορώντας να ακολουθήσει.
  • Το ”Hellfire” που μπήκε στην Γιαπωνέζικη έκδοση του άλμπουμ και ήταν σύνθεση του ντράμερ Dan Zimmermann, κατά την ταπεινή μου άποψη κάλλιστα θα μπορούσε να έμπαινε βρει θέση κανονικά στον δίσκο έναντι κάποιου άλλου.
  • Με βάση την συνέντευξη που έδωσε ο Kai Hansen στον αρχισυντάκτη μας Σάκη Φράγκο πριν λίγες μέρες, το ”Majestic” θα είχε ομώνυμο τραγούδι στον δίσκο, όμως τελικά αυτό δεν έγινε μιας και δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την ιδέα αυτή τότε και του είχε μείνει μόνο το demo αυτής. Μεταξύ μας καλύτερα μιας και το ”Majestic” κυκλοφόρησε φέτος ως τραγούδι στο εξαιρετικό ”Giants & Monsters των HELLOWEEN, αφού φυσικά ξαναδουλεύτηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό και μάλιστα είναι και ένα από τα κορυφαία τραγούδια του δίσκου. Ιδού και η απάντηση του Hansen σχετικά στην ερώτηση του Σάκη. ”Όταν έγραφες το κομμάτι “Majestic” που κλείνει το άλμπουμ με επικό τρόπο, είχες καθόλου υπόψη σου το ομώνυμο άλμπουμ των GAMMARAY;” 
    ”Ναι όντως! Αυτό το τραγούδι είχα αρχίσει να το γράφω για εκείνο το άλμπουμ αλλά για κάποιο λόγο δεν μπόρεσα να το τελειοποιήσω και το άφησα στην άκρη. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, έγραψα ένα σωρό κομμάτια και θυμήθηκα πως είχα το demo του κομματιού στον σκληρό μου δίσκο και το δούλεψα. Και τώρα ακούτε το αποτέλεσμα!”

Παναγιώτης ”The Unknown Force” Γιώτας

 

 

Underground Halls Vol. 219 (CASTLE RAT, MEDIEVAL DEMON, MJOLNE, MYR, RETURNING, PIECE)

By
Rock Hard
-
1
Underground

Underground

«Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει το συγκρότημα; Από ποια εταιρεία κυκλοφορεί το άλμπουμ; Παίζει μέσα κανένας γνωστός;». Ερωτήματα που τουλάχιστον εδώ, δεν υφίστανται. Και δεν υφίστανται, διότι πολύ απλά, δε μας ενδιαφέρουν οι απαντήσεις τους. Η ποιότητα στη μουσική είναι αυτό που μας ενδιαφέρει. Το να ανακαλύπτει κανείς νέες αγαπημένες μπάντες εκεί που δεν το περιμένει, θα αποτελεί πάντα, εκτός από μεγάλη ικανοποίηση, την πλέον ευχάριστη πρόκληση, καθώς κι εμείς είμαστε πρωτίστως οπαδοί. Σε μια στήλη λοιπόν όπου τα «αδηφάγα» αυτιά των ολοένα και αυξανόμενων φίλων της δεν έχουν σύνορα, έτσι κι εμείς θα προσπαθούμε κάθε φορά να παρουσιάζουμε τη μεγαλύτερη δυνατή γκάμα ήχων και συγκροτημάτων. Άλλωστε, κανένα best seller δε θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε η σκηνή του UNDERGROUND.

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: CASTLE RAT
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “The Bestiary”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: King Volume Records/Blues Funeral Recordings
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Riley Maureen “The Rat Queen” Pinkerton McCurry – Φωνητικά, κιθάρα
Charley “The Plague Doctor” Ruddell – Μπάσο
Franco “The Count” Vittore – Κιθάρα
Joshua “The All-Seeing Druid” Strmic – Τύμπανα
Madeline “The Rat Reaperess” Wright – “Their archnemesis: Death, herself”
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Spotify
YouTube

“Hype”, στη μουσική. Ο «ντόρος» που γίνεται, σχετικά με κάτι. Ντόρος είτε τεχνητός, από κάποιον που αποσκοπεί στην εκτεταμένη (καλή ή κακή, δεν έχει σημασία) διαφήμιση είτε αυθόρμητος, από το ίδιο το κοινό που κάτι βρήκε, κάτι του άρεσε, κάτι του έκανε “click” και έτσι ξεκίνησε αυτό που ονομάζεται “talk of the town”. «Ντόρος» άλλες φορές απολύτως δικαιολογημένος, άλλες όχι. Άλλες φορές για καλό, άλλες για κακό.

Οι CASTLE RAT από το Brooklyn, με μηδενικό παρελθόν όσον αφορά το heavy metal (μουσικοί άλλων σκηνών όλοι τους, με πιο γνωστή την folk/country τραγουδίστρια Riley McCurry) έχουν αυτόν τον καιρό ένα “hype” που τους κάνει να ακούγονται παντού. Το περσινό ντεμπούτο τους με τίτλο “Into the realm”, πυροδότησε τις πρώτες έντονες αναφορές, ωστόσο δεν ήταν επαρκές, μουσικά πρωτίστως, ώστε να κάνει ακόμη και τους πιο αποστασιοποιημένους να ασχοληθούν μαζί τους. Κάτι που ήδη, από τις πρώτες ημέρες τις κυκλοφορίας του, δείχνει να πετυχαίνει με χαρακτηριστική άνεση ο διάδοχός του, το “The Bestiary”.

Όσοι είχαν ακούσει το “Into the realm” και τους άρεσε (δεν συγκαταλέγομαι σε αυτούς, δεν το βρήκα παραπάνω από απλά “ok”), θα ενθουσιαστούν. Η βελτίωση των CASTLE RAT, μουσικά, είναι τεράστια! Όσοι πάλι είναι αδαείς περί των πεπραγμένων της μπάντας, να περιμένουν ένα πρωτόλειο doom metal, με αρκετά επικό όσο και μυστικιστικό χαρακτήρα, γεμάτο από τα ψυχεδελικά και τα folk στοιχεία των τελών της δεκαετίας του ’60 και μια ιδανική, για το είδος, παραγωγή. Εντυπωσιακό το μπάσο, στεντόρεια τα τύμπανα, η κιθάρα «παλιακή» όσο πρέπει, ενώ η φωνή της Riley είναι αυτή που ξεχωρίζει περισσότερο. Μια υπέροχη, μεθυστική χροιά που θυμίζει έντονα αυτήν της Johanna των LUCIFER, ένα συγκρότημα που πιθανότατα αποτελεί με την σειρά του επιρροή για τους CASTLE RAT, όπως οι PENTAGRAM, JEX THOTH, CATHEDRAL και γιατί όχι, οι THE SWORD.

Το άλμπουμ είναι concept. Το “The Bestiary” είναι ένα εννοιολογικό βιβλίο θηρίων και μυστικιστικών πλασμάτων, που προέρχονται από διάφορους μυθολογικούς κόσμους. Μέσα σε αυτό το βιβλίο, ένας «Μάγος», υφαίνοντας ένα πανίσχυρο ξόρκι, έχει συγκεντρώσει και φυλάξει τις ψυχές των τελευταίων εν ζωή. Και κάθε τραγούδι, καταπιάνεται είτε με τον μάγο, είτε με το μέρος στο οποίο βρίσκεται το βιβλίο αυτό είτε με κάποιο από αυτά τα πλάσματα.

Το δε image είναι τόσο αυθεντικό, γκροτέσκο και ταιριαστό ταυτόχρονα, που δε γίνεται να μην το σχολιάσεις. Η μπάντα είναι λες και πήδηξε από σελίδες comic φιλοτεχνημένες από τον Barry Windsor-Smith, λες και αποτελεί μέρος ενός cosplay ή κάποιας 80s sword & sorcery ταινίας σαν το “Conan the Barbarian” ή το “The Beastmaster”! Μάλιστα, αναφέρεται ως κανονικό μέλος η The Rat Reaperess (κατά κόσμον Madeline Wright), η οποία δεν είναι μουσικός, αλλά έχει έναν επί σκηνής ρόλο ως Νέμεσις/Θάνατος, που κυνηγά τη μπάντα. Πολύ θα ήθελα να δω και να ακούσω όλο το «πακέτο» σε κάποια συναυλία. Κάτι μου λέει πως θα έχει πολύ ενδιαφέρον!

Οι CASTLE RAT με εξέπληξαν θετικά. Δεν περίμενα τόσο καλό το δεύτερό τους άλμπουμ. Κρατούν μια ισορροπία μεταξύ μουσικής σοβαρότητας και ανάλαφρης θεατρικότητας ως προς την εικόνα τους και αναβιώνουν τον αρχέγονο, αρχετυπικό heavy ήχο με πολύ πειστικό τρόπο. Μένει τώρα να διαπιστώσουμε, αν το προς ώρας απολύτως δικαιολογημένο hype μετουσιωθεί σε μια σταθερή πορεία στον χρόνο, ή ξεφουσκώσει γρήγορα, όπως τόσα και τόσα άλλα.

(8 / 10)

Δημήτρης Τσέλλος

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: MEDIEVAL DEMON
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “All powers of darkness”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Hells Headbangers Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Lord Apollyon – Τύμπανα, πλήκτρα
Sirokous – Φωνητικά
Mutilator – Μπάσο
Chthonius – Κιθάρες 
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp 
Facebook 
Instagram 
Instagram 
Tidal

Το “All powers of darkness” αποτελεί την πέμπτη πλήρη κυκλοφορία των δικών μας MEDIEVAL DEMON και έρχεται ως συνέχεια ενός μουσικού οδοιπορικού βαθιά ριζωμένου στην παράδοση του ελληνικού black metal (τόσο βαθιά που απλά δείτε ποιοι απαρτίζουν την μπάντα και δεν είναι μόνο ο μπασίστας). Από την πρώτη στιγμή γίνεται εμφανής η δέσμευση του συγκροτήματος με τον ήχο που το έκανε να ξεχωρίσει. Ένα μείγμα ωμής, παλιότερης αισθητικής και τελετουργικής διάθεσης, με πλήκτρα, φωνητικά γεμάτα από θυμό αλλά και υφέρπουσα μελαγχολία, και παραγωγή που δεν επιχειρεί να λειάνει τις αιχμές, αλλά να τις αναδείξει. Το άλμπουμ δεν φαίνεται να προσπαθεί να «εντυπωσιάσει» με μοντέρνα τεχνάσματα αλλά αντιθέτως, η δύναμή του βρίσκεται στην ειλικρίνεια της προσέγγισης και στην επιμονή στο αυθεντικό, σκοτεινό ύφος.

Η ατμόσφαιρα του δίσκου είναι επιβλητική και, με τρόπο τελετουργικό, δημιουργεί εικόνες μυστηρίου και αρχαίας απειλής. Τα πλήκτρα συμβάλλουν ουσιαστικά σ’ αυτό, όχι ως διακοσμητικό στοιχείο, αλλά ως πυλώνας της επιβλητικότητας. Απογειώνουν τη μουσική και της προσδίδουν βάθος και προοπτική. Τα όργανα και οι εναλλαγές ανάμεσα σε πιο γρήγορα και πιο μελαγχολικά μοτίβα εξυπηρετούν το σκοπό της σύνθεσης. Να βυθίσουν τον ακροατή σε έναν κόσμο που δεν είναι απλώς βαρύς, αλλά εμφατικά σκοτεινός, άχρονος και τρομακτικός.

Αυτό που ξεχωρίζει στο “All powers of darkness” είναι η ομοιογένεια. Ο δίσκος έχει συνέχεια στην ένταση, στη διάθεση του σκοταδιού, χωρίς να χάνει στιγμή τον χαρακτήρα του. Οι MEDIEVAL DEMON δεν επιχειρούν ριζικές αλλαγές, δεν «ξεφεύγουν» από τον πυρήνα τους. Όμως βλέπουμε μια εξέλιξη στην ποιότητα των λεπτομερειών με πιο δραματικά εφέ, πιο φροντισμένες αρμονίες, πιο έντονη η χρήση των πλήκτρων και άλλων στοιχείων που δένουν με τον βασικό, ωμό ήχο των κιθάρων. Η παραγωγή, μολονότι κρατά την αδρότητα που ταιριάζει στο ύφος, προσφέρει καθαρότερα όρια και καλύτερη ακουστική διάκριση.

Συνολικά, το “All powers of darkness” είναι ένα άλμπουμ που απευθύνεται ιδιαίτερα σε ακροατές που εκτιμούν την παραδοσιακή, «κληρονομική» πλευρά του black metal, αλλά ταυτόχρονα επιθυμούν η μουσική να μην μένει στάσιμη. Η αίσθηση είναι πως οι MEDIEVAL DEMON αφουγκράζονται το παρελθόν τους και το συνδυάζουν με μια ώριμη αντίληψη του τι σημαίνει να είναι σκοτεινοί σήμερα. Δεν είναι απλώς μια αναπαλαίωση, είναι μια ανάταση αυτού του ήχου μέσα από την τεχνική, την ατμόσφαιρα και την ταυτότητα.

Το άλμπουμ αποδεικνύεται μια σημαντική προσθήκη στη δισκογραφία της μπάντας και γενικότερα στη σκηνή του ελληνικού black metal. Δεν είναι άλμπουμ «εύκολης» ακρόασης αλλά ούτε το επιζητεί. Είναι για όσους είναι πρόθυμοι να μπουν στα σκοτεινά μονοπάτια, να νιώσουν το βάρος της παράδοσης, αλλά και να ακούσουν ότι αυτή η παράδοση μπορεί να εξακολουθεί να ζει με ένταση, καινοτομία στις λεπτομέρειες και ειλικρίνεια στον ήχο. Για κάθε φίλο του είδους, αποτελεί μια πρόταση που αξίζει προσοχής και πολλαπλά ακούσματα.

(8,5 / 10)

Φανούρης Εξηνταβελόνης

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: MYR
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Helvegen”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Unsigned/independent
ΣΥΝΘΕΣΗ:
TZommer – Κιθάρες
Svartan – Φωνητικά, κιθάρες
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp 
Facebook 
Instagram 
Spotify 
YouTube

Το “Helvegen”, το παρθενικό άλμπουμ των Νορβηγών MYR, αναδύεται μέσα από την παγωμένη γη σαν ατμός αρχέγονων πυρών. Από την πρώτη κιόλας ακρόαση γίνεται σαφές πως δεν έχουμε να κάνουμε με άλλη μια σύγχρονη black metal μπάντα που προσπαθεί να ανασυστήσει την εποχή της Helvete αλλά αντίθετα, οι MYR χτίζουν έναν δικό τους μυστικιστικό τόπο, εμποτισμένο με φολκλορικό φως, σκοτεινή λατρεία και στιβαρή σύνθεση. Χωρίς να προδίδουν την καταγωγή τους, αποδίδουν φόρο τιμής στα παγωμένα riff και τα απόκοσμα φωνητικά του νορβηγικού ήχου, αλλά εισχωρούν και βαθύτερα, σε έναν χώρο όπου το παρελθόν δεν είναι μονάχα έμπνευση αλλά ζωντανό, ενεργό αρχέτυπο.

Ο τίτλος, Helvegen, παραπέμπει στον «δρόμο προς τον Hel», το ταξίδι των ψυχών στη σκανδιναβική μυθολογία. Αυτή η έννοια διαποτίζει όλο το άλμπουμ, όχι μονάχα ως θεματική αλλά και ως δομική αρχή. Τα τραγούδια ξεδιπλώνονται με ρυθμούς τελετουργικούς, σαν επιμνημόσυνα, με κιθάρες που πλέκουν κυκλικές, στοιχειωμένες μελωδίες, και τύμπανα που χτυπούν σαν βηματισμοί. Οι κραυγές του τραγουδιστή δεν επιζητούν την προσοχή, αλλά ακούγονται σαν φωνές που χάνονται μέσα στον άνεμο, ψίθυροι πένθους και εξέγερσης ταυτόχρονα. Η παραγωγή κρατά μια σκόπιμη ωμότητα, όχι ατημέλητη, αλλά ειλικρινή. Είναι ένας δίσκος που δεν προσποιείται τίποτα. Ο πόνος, η μνήμη, η μετάβαση, όλα είναι εκεί, ακέραια και αιχμηρά.

Αν και το “Helvegen” θα μπορούσε να καταταχθεί δίπλα σε άλμπουμ από σχήματα όπως οι KAMPFAR ή οι TAAKE, οι MYR δεν είναι ακόλουθοι. Η προσέγγισή τους στο black metal ενσωματώνει την πειθαρχία του κλασικού ήχου αλλά και μια ποιητική ενόραση που θυμίζει περισσότερο παλιούς παραμυθάδες παρά σύγχρονους μουσικούς. Δεν υπάρχουν περιττές εξάρσεις, όλα υπηρετούν τον σκοπό τους. Και μέσα από αυτή τη βύθιση έρχεται και η κάθαρση. Όχι θεολογική, αλλά υπαρξιακή. Σαν να αφουγκράζεσαι τους νεκρούς προγόνους σου να σου μιλούν μέσα από την ομίχλη.

Το “Helvegen” είναι μια δήλωση, όχι επιθετική, αλλά τελεσίδικη. Οι MYR δε βροντοφωνάζουν, δεν προκαλούν, δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν και γι’ αυτό ακριβώς εντυπωσιάζουν. Είναι μια μπάντα που μοιάζει να γνωρίζει ακριβώς ποια είναι και τι θέλει να πει, και το λέει χωρίς φανφάρες, μα με πάθος, γνώση και δέος. Αν το ντεμπούτο αυτό είναι το πρώτο κεφάλαιο, τότε το υπόλοιπο ταξίδι προμηνύεται μυστηριώδες, γεμάτο σκιές και μνήμες. Όπως ο δρόμος για την Hel.

(8 / 10)

Φανούρης Εξηνταβελόνης

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: PIECE
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Rambler’s axe”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: This Charming Man Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Christoph Jakobs – Φωνητικά, κιθάρα
Paul Charles Warden Esquire – Μπάσο
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook 
Instagram
Spotify
YouTube 

Άγνωστο σε μένα συγκρότημα οι εκ Βερολίνου ορμώμενοι PIECE. Δίχως να αναφέρεται κάτι σχετικό, λογικά αν το σκεφτείς, μάλλον πρέπει να δημιουργήθηκαν λίγο πριν το πρώτο τους EP (“Piece”), το οποίο κυκλοφόρησε το 2017. Το ντεμπούτο τους, με τίτλο “Ancient greed”, ήρθε αρκετά μετά, το 2023. Στο promo όμως, διάβασα κάτι που μου άρεσε. Για δες εδώ. Οι PIECE λέει είναι παχείς (και όχι παχιοί, έλεος ρε φίλε πια) σαν λάβα, μαύροι σαν έβενο, γωνιώδεις και τραχείς σαν το πηγούνι του Conan (προφανώς του βαρβάρου, ποιου, του O’Brien;). Χμ… Όσο και να γελάω με τις υπερβολές ή τις αστοχίες των βιογραφικών σημειωμάτων που πολλές φορές συνοδεύουν τα promos, έτσι όπως είδα και το εξώφυλλο του “Rambler’s axe”, διά χειρός Paolo Girardi, κάτι μέσα μου μου είπε πως τούτη τη φορά, δε διάβασα βλακείες!

Όντως! Οι PIECE και τραχείς είναι και γωνίες έχουν και μαυρίλα βγαίνει από τη μουσική τους. Όχι όμως μαυρίλα σαν αυτή του black metal. Οι Βερολινέζοι παίζουν sludge metal, σχετικό με το sludge metal συγκροτημάτων όπως οι σπουδαίοι για το είδος HIGH ON FIRE και CONAN (χωρίς τα drone στοιχεία), οι BEHOLD! THE MONOLITH, οι FIREBREATHER, οι SHROUD EATER… Όχι, MASTODON επιρροές δε θα βρεις πολλές εδώ, θα βρεις όμως αντίστοιχες από τους CROWBAR, EYEHATEGOD και KHEMMIS, αν και τους τελευταίους doom θα τους έλεγες, όχι sludge.

Επομένως, ακούμε δυναμικά, «μπαρουτοκαπνισμένα» φωνητικά, θεόρατες, χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες και μπασοτύμπανα που χτυπούν δίχως λύπηση τον ακροατή. Να σημειωθεί κάπου εδώ, πως για όποιον έχει ακούσει το “Ancient greed”, οπότε έχει γνώση της μουσικής του γκρουπ, το “Rambler’s axe” είναι ακόμη πιο heavy ως άκουσμα και τα τραγούδια πιο άμεσα, με τις μελωδίες τους (ναι, αυτές τις μαύρες τέλος πάντων) να είναι πιο «καθαρές». Κάπου εκεί επίσης θα βρεις και λίγη επικούρα, σε σημεία, έτσι, για περισσότερη «τσαχπινιά», ενώ υπάρχει και 9λεπτη σύνθεση, το “Serpentfolk Tyel”, που δείχνει πως οι Γερμανοί έχουν «κότσια» και για παραπάνω πράγματα. Τέλος, πολύ καλή δουλειά από τους Christoph Jakobs και Will Killingsworth στην παραγωγή, να το «δώσουμε» αυτό.

Μια πολύ αξιόλογη κυκλοφορία το “Rambler’s axe”, θα προσελκύσει όχι μόνο τους οπαδούς του sludge, αλλά και άλλους, που τους αρέσει η (πολύ) heavy, ερεβώδης και δύσοσμη (!) πλευρά του metal. Μετά το “An Age undreamed of​.​.​.” των THE CIMMERIAN, άλλος ένας σχετικός δίσκος που μου χάρισε ωραίες ακροάσεις. Ο βαθμός αφορά τους sludgers. Οι υπόλοιποι… Δοκιμάστε!

(7,5 / 10)

Δημήτρης Τσέλλος

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: RETURNING
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Numinous”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Bindrune Recordings
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Thuja – Όλα τα όργανα
Heron – Όλα τα όργανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp 
Official site 
Spotify 
YouTube

Η αμερικανική μπάντα RETURNING επιστρέφει με το δεύτερο άλμπουμ της “Numinous”, ένα έργο που απλώνεται σαν ομίχλη πάνω από την αχανή επικράτεια του ατμοσφαιρικού black metal. Η επιλογή του ονόματος της μπάντας δεν φαίνεται καθόλου τυχαία καθώς στο Numinous, η αίσθηση του «επιστρέφειν» δεν είναι μια ανακύκλωση θεμάτων, αλλά μια νέα  εμπειρία. Τρεις μακροσκελείς συνθέσεις, που όλες υπερβαίνουν τα δέκα λεπτά, λειτουργούν ως περάσματα, σαν μονοπάτια μέσα από δάση σκοτεινά, όπου ο χρόνος διαστέλλεται και τα όρια της πραγματικότητας γίνονται ρευστά.

Η μουσική του “Numinous” αναπτύσσεται αργά, σχεδόν με τελετουργική υπομονή. Δεν πρόκειται για ένα άλμπουμ εντυπωσιασμού ή επίδειξης δύναμης αλλά αντίθετα, οι RETURNING επιλέγουν να εμβαθύνουν στον ήχο τους, αφήνοντας τις κιθάρες να στροβιλίζονται σαν αιθέριες ομίχλες και τα τύμπανα να χτυπούν σαν απόμακροι παλμοί μιας καρδιάς που βιώνει κάτι αρχαίο. Η παραγωγή είναι σκόπιμα θολή, σχεδόν shoegaze-ική, δίνοντας μια εντύπωση απόστασης και ονειρικής βύθισης. Ο ακροατής δεν προσκαλείται απλώς να ακούσει, αλλά να βυθιστεί, να παρασυρθεί σε έναν χώρο όπου τα σύνορα ανάμεσα στο έξω και το μέσα χάνονται.

Οι φωνές, όταν εμφανίζονται, είναι θαμμένες κάτω από στρώσεις ηχητικής πατίνας, άλλοτε ψίθυροι, άλλοτε κραυγές που μοιάζουν να προέρχονται από κάποιο άλλο επίπεδο ύπαρξης. Δεν είναι το νόημα των λέξεων που έχει σημασία εδώ, είναι η παρουσία τους, η χρήση του ανθρώπινου ήχου σαν εργαλείο μαγείας. Η ατμόσφαιρα είναι φορτισμένη, σχεδόν ιερή, σαν να συμμετέχουμε σε κάποια μυστική λειτουργία των στοιχείων. Σε σχέση με το προηγούμενο άλμπουμ τους, οι RETURNING μοιάζουν πιο βέβαιοι για την ταυτότητά τους. Λιγότερο σκόρπιοι, πιο στοχευμένοι, χωρίς ωστόσο να εγκαταλείπουν τη ρευστότητα που τους χαρακτηρίζει.

Το “Numinous”  δεν είναι για όλους. Είναι ένα άλμπουμ απαιτητικό, που ζητά χρόνο, σιωπή και αφοσίωση. Αλλά για εκείνους που θα επιλέξουν να παραμείνουν μέσα του, προσφέρει κάτι πολύ πιο βαθύ από την απλή ακρόαση. Είναι ένας δίσκος που εμπνέεται από την ίδια την έννοια του ιερού, ως εμπειρία υπαρξιακής συνάντησης με το Άγνωστο. Είναι μουσική επιστροφής, όχι στον εαυτό μας, αλλά σε κάτι προγενέστερο, αρχέγονο και υπερβατικό.

(8,5 / 10)

Φανούρης Εξηνταβελόνης

ME, MYSELF AND I – Projects with a single member

Το “Veils of time” ενσωματώνει την πιο ακραία, σκοτεινή εκδοχή της μουσικής αρτιότητας. Οι MJOLNE, ένα μονοπρόσωπο project από τη Νορβηγία (ο καλλιτέχνης πίσω από το συγκρότημα είναι ο πρώην ντράμερ των MACTATUS), κυκλοφόρησε αυτόν τον δίσκο ως φόρο τιμής στη χρυσή εποχή του σκανδιναβικού black metal, με προφανείς επιρροές από τις μεγάλες μορφές των EMPEROR, DIMMU BORGIR και OBTAINED ENSLAVEMENT. Με το “Veils of time” ανοίγει ένα παράθυρο στην παγωμένη απεραντοσύνη του βορρά, όπου η λαμπρότητα των συμφωνικών στοιχείων συναντά τη φθορά. Η έκρηξη των fast tremolo riffs, των blast beats, των σκοτεινών φωνητικών και των φαντασμαγορικών ορχηστρικών μελωδιών δημιουργεί έναν κόσμο όπου το σκοτάδι και η αρμονία συνυπάρχουν με ανατριχιαστική ισορροπία.

Οι συνθέσεις στο “Veils of time” είναι γραμμένες με εξαιρετική ακρίβεια. Το κομμάτι “What I once was” ανοίγει όπως ένα παγωμένο έπος, με ακουστικές εισαγωγές να ξεσπούν σε συμφωνικά μακελειά, ενώ τα πλήκτρα χαρίζουν επιπλέον αντίθεση στη φρενήρη επιθετικότητα. Σε κομμάτια όπως το “Til Helheim”, ένα έπος σε τρεις πράξεις, οι MJOLNE επιδεικνύουν την ικανότητά τους να εναλλάσσει ambient ηρεμία, dungeon synth ύφος και απότομες επιθέσεις. Το αποτέλεσμα είναι ένα άλμπουμ που λειτουργεί σαν μυθιστόρημα με κάθε κομμάτι να σε μεταφέρει σε ένα νέο κεφάλαιο. Ένα παράδοξο ταξίδι από τη λύπη στη οργή, από την παλινδρόμηση στη λύτρωση.

Το μεγαλύτερο επίτευγμα του “Veils of time” είναι ότι δεν υπερασπίζεται τη συμφωνική υπερβολή. Οι ενορχηστρώσεις είναι λαμπερές αλλά συμπληρωματικές, δεν επισκιάζουν τις κιθάρες, ούτε ακυρώνουν την αίσθηση σκληρότητας που απαιτεί ο ήχος. Αυτό αποτυπώνεται στο “In the abyss of existence”, όπου οι πιο αργές δομές αναπνέουν με βάθος, χωρίς να χάνουν τη σκληρή τους έκφραση, ενώ τραγούδια όπως το “The cries within” συνδυάζουν ακουστικά περάσματα με blast beats και riff που εκρήγνυνται σε υπέροχες κορυφώσεις. Η παραγωγή είναι «μοντέρνα», με καθαρό ήχο που δεν θυσιάζει όμως την κρύα, παγερή αίσθηση που χαρακτηρίζει τον βορειοευρωπαϊκό ήχο.

Με το “Veils of time”, οι MJOLNE αποδεικνύουν ότι, ακόμη και ένα solo project, μπορεί να σταθεί δίπλα σε ονόματα μεγάλα της σκηνής. Το άλμπουμ είναι αποτέλεσμα βαθιάς γνώσης του αντικειμένου και πρωτοτυπίας. Δεν αναπαράγει απλώς το παρελθόν, το αναβιώνει και το εμπλουτίζει με σύγχρονες τεχνικές και αισθητικές. Είναι μαγνητικό, σκοτεινό και εξαιρετικά συγκινητικό. Ένα έργο που τιμά την παράδοση και την ανατρέπει ταυτόχρονα. Συνιστάται ανεπιφύλακτα σε κάθε ακροατή extreme metal που θέλει όχι μόνο ωμή ένταση, αλλά και καλλιτεχνικό βάθος.

Χρήσιμα links:

Bandcamp Facebook Instagram Spotify YouTube 

(8 / 10)

Φανούρης Εξηνταβελόνης

TESTAMENT – “Para Bellum” (Nuclear Blast)

By
Rock Hard
-
0
Testament

Testament

Επιστροφή για τους πάντα ενεργούς και δραστήριους Bay Area thrashers, TESTAMENT, οι οποίοι επανέρχονται δισκογραφικά με το δέκατο τρίτο στούντιο άλμπουμ τους, “Para Bellum”, ύστερα από πενταετές κενό από το προηγούμενο “Titans of Creation”. Παρά την απουσία νέου υλικού στο ενδιάμεσο, η μπάντα δεν έμεινε αδρανής, παρότι η πανδημία του COVID-19 έβαλε προσωρινό φρένο στα πλάνα τους. Ακολούθησαν σημαντικές αλλαγές στο line-up, καθώς ο Gene Hoglan αποχώρησε από τα τύμπανα και τη θέση του κάλυψε αρχικά ο βετεράνος Dave Lombardo, πριν αναλάβει ο ανερχόμενος Chris Dovas, φέρνοντας νέο αέρα στις τάξεις της μπάντας.

Ο νέος δίσκος επιχειρεί να συνδυάσει διαφορετικά στοιχεία από την πορεία της μπάντας με πιο σύγχρονες κατευθύνσεις, απομακρυνόμενος σε κάποιον βαθμό από τη μανιέρα των τελευταίων κυκλοφοριών. Ο χαρακτηριστικός thrash metal ήχος των TESTAMENT παραμένει ακλόνητος, όμως σε αρκετά σημεία κάνουν την εμφάνισή τους και black metal επιρροές, κυρίως μέσα από κιθαριστικά θέματα και ατμόσφαιρες. Αν και αυτή η μίξη είναι ενδιαφέρουσα ως σύλληψη, δεν είναι πάντα βέβαιο ότι λειτουργεί υπέρ της συνοχής του υλικού. Τραγούδια όπως τα “For the Love of Pain”, “Infanticide A.I.” και “Shadow People” δείχνουν αυτή τη διάθεση εξερεύνησης, με άλλοτε καλύτερα και άλλοτε πιο συγκρατημένα αποτελέσματα. Με τον Chris Dovas πίσω από τα τύμπανα, ο Eric Peterson βρήκε το κατάλληλο πλαίσιο για να ενσωματώσει αυτές τις επιρροές, που μέχρι τώρα δεν είχαν περάσει τόσο καθαρά στο υλικό της μπάντας, ενώ είχαν υπάρξει σχετικές απόπειρες και σε προηγούμενες δουλειές με πιο περιορισμένο ρόλο.

Προσωπικά μου άφησε μια αίσθηση αμηχανίας, κάτι που μου είχε συμβεί έστω και σε λιγότερο βαθμό και με το “Demonic”, γιατί ενώ από τη μία θαυμάζω το θάρρος να ενσωματώνουν στοιχεία από τον πιο ακραίο χώρο, κάτι που δεν συνηθίζεται από συγκροτήματα της γενιάς τους, η προσέγγιση αυτή μου ακούγεται αναχρονιστική. Eιδικά αν ληφθεί υπόψη πως ήδη από το 2001, όταν ο Eric Peterson εξερευνούσε πιο ακραία, με black metal επιρροές μονοπάτια με τους DRAGONLORD, ήταν μάλλον “late to the party” και η επανάληψή της σήμερα φαίνεται λιγότερο φρέσκια, καθώς η metal σκηνή φαίνεται να έχει εξελιχθεί σημαντικά από τότε. Μήπως είχατε κριντζάρει κι εσείς με το blast του Hoglan στο “Native Blood”;

Σύμφωνα με τον Peterson, οι εναλλαγές στη διάθεση και στο ύφος των τραγουδιών οφείλονται στο γεγονός ότι ορισμένες ιδέες αντλούνται από παλαιότερα riffs. Για παράδειγμα, η εισαγωγή του “Para Bellum” βασίζεται σε ένα μουσικό θέμα που αρχικά προοριζόταν για το τραγούδι “The Legacy”, από το δίσκο “Souls of black” του 1990. Με αυτό το πάντρεμα παλιών και νέων στοιχείων, το αποτέλεσμα δείχνει ενδιαφέρον, αλλά δεν λείπουν και κάποιες ασάφειες στην κατεύθυνση του δίσκου. Η μπαλάντα “Meant to Be”, με τη χρήση κλασικών εγχόρδων, λες και βρισκόμαστε στο 1990 όταν το MTV μας βομβάρδιζε με το “Silent Lucidity”, δεν πετυχαίνει τον σκοπό της. Οι πιο mid-tempo στιγμές του άλμπουμ, καθώς και κάποιες “Practice what you preach” πρακτικές, διατηρούνται αυτούσιες μέσα στο γνώριμο ύφος των TESTAMENT. Το ίδιο ισχύει και για τον απολαυστικό τρόπο με τον οποίο εμπλουτίζουν μελωδικά κάθε riff, ανεξαρτήτου ύφους.

Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και όταν η κατεύθυνση μοιάζει ασαφής και παρότι ίσως φαινόμαστε αυστηροί επισημαίνοντας τα όποια αρνητικά του στοιχεία, η τεχνική επάρκεια της μπάντας λειτουργεί ως σταθεροποιητικός παράγοντας που συγκρατεί το σύνολο σε ικανοποιητική βάση.

7,5 / 10

Κώστας Αλατάς

ARJEN ANTHONY LUCASSEN – “Songs no one will hear” (Insideout)

By
Rock Hard
-
0
Lucassen

Lucassen

Με το project των AYREON να βρίσκεται προς το παρόν στο πάγο, και τρία χρόνια μετά το δεύτερο άλμπουμ του έτερου σχήματος, STAR ONE, ο, πάντοτε πολυπράγμων Arjen Anthony Lucassen επανέρχεται με το τρίτο του σόλο άλμπουμ με τον τίτλο “Songs no one will hear”. Όπως συνηθίζεται κι εδώ συναντάμε διάφορους καλεσμένους σε φωνητικά και στη μουσική αλλά σαφώς λιγότερους απ’ ότι στα πιο οπερετικά άλμπουμ των δύο κυρίαρχων γκρουπ του Ολλανδού μαέστρου μιας και τούτο είναι ένα σόλο άλμπουμ με τον Lucassen να τραγουδά και παίζει περισσότερο. Ετοιμαστείτε επομένως για τα χαρακτηριστικά Floyd-ικα σόλο του Lucassen και την επίσης διακριτή του χροιά που μου έλειπαν από το τελευταίο AYREON άλμπουμ.

Ανάμεσα στους καλεσμένους συναντάμε κάποιες σταθερές όπως την Floor Jansen, την Marcela Bovio και τον Robert Soeterboek στα φωνητικά. Μια ευχάριστη έκπληξη είναι η Patty Gurdy στο μεσαιωνικό όργανο hurdy gurdy που προσδίδει την folk νότα που κολλάει τέλεια στο στυλ του Lucassen. Με λιγότερους καλεσμένους αυτή τη φορά και μια σαφώς λιγότερο φιλόδοξη κυκλοφορία, ο ακροατής θα ακούσει μια αυτοτελή μπάντα που λειτουργεί σαν μια οντότητα σε αντίθεση με μια όπερα υπό τη διεύθυνση ενός μαέστρου. Αυτό ομολογώ δεν συμβαίνει συχνά με τον Lucassen και, όσο και αν όλοι μάλλον προτιμάμε να τον συναντάμε υπό την αιγίδα των AYREON, αυτή η όψη του εκπλήσσει ευχάριστα.

Εδώ λοιπόν ακούμε συνολικά οχτώ κομμάτια που είναι απολύτως αντιπροσωπευτικά του δικού του μουσικού σύμπαντος, ένα μεν δικό του αλλά που περιέχει δε πληθώρα επιρροών από τους αγαπημένους καλλιτέχνες του Lucassen (από τους BEATLES και PINK FLOYD στους SYMPHONY X). Όσοι είστε μυημένοι ξέρετε σίγουρα τι να περιμένετε: μια μίξη progressive rock και metal με αρκετά singer/songwriter χαρακτηριστικά, πολυπλοκότητα και περιπετειώδη μουσικά περάσματα αλλά και τρομερά πιασάρικα ρεφραίν με μελωδικά σόλο. Οι ενορχηστρώσεις είναι προσεχτικά σχεδιασμένες και υπάρχει μια αρμονική συνύπαρξη των διαφορετικών τραγουδιστών και μουσικών οργάνων, με το βιολί ειδικά να συνεπαίρνει στα instrumental περάσματα.

Πρέπει να παραδεχτώ πως τείνω να προτιμώ τον Lucassen στα πιο prog του και όχι τόσο στις πιο άμεσες και συμβατικές στιγμές του που, όντας ένα σόλο άλμπουμ, κυριαρχούν στο “Songs no one will hear” μιας και η μουσική πανδαισία φυλάσσεται για τα άλλα project. Μην περιμένετε λοιπόν έναν νέο AYREON δίσκο. Ωστόσο, στο τρίτο του σόλο άλμπουμ, ο Lucassen δείχνει πόσο ικανός τραγουδοποιός είναι και πως ξέρει να γράφει κομμάτια με μια κάπως πιο συμβατική δομή, διατηρώντας όλες τις εμμονές του που οι οπαδοί του έχουν άρρηκτα συνδέσει με το μουσικό του αποτύπωμα. Και ναι, ομολογώ πως σε φάσεις είχα την αίσθηση πως ο Lucassen τείνει να ανακυκλώνει το παρελθόν του και να βασίζεται υπέρ του δέοντος στα δικά του μουσικά κλισέ – και γιατί όχι, δικά του είναι, σωστά; Με αυτό υπόψη θα έλεγα πως το “Songs no one will hear” είναι σαφώς ένα αξιόλογο άλμπουμ (είναι δυνατόν αυτός ο μουσικός και συνθέτης να κυκλοφορήσει έναν αδιάφορο δίσκο;) αλλά για τους παλιούς ίσως ηχήσει πολύ γνώριμο. Απεναντίας, για τους μη μυημένους, αποτελεί μια εξαιρετική εισαγωγή στο υπέροχο μουσικό σύμπαν του Lucassen και ίσως έτσι πρέπει να το αντιμετωπίσουμε.

Το πρόβλημά μου με το άλμπουμ όμως έγκειται περισσότερο στο θεματικό σκέλος. Το concept του δίσκου έχει να κάνει με μια σταθερά του Ολλανδού, το τέλος του κόσμου. Εδώ φαίνεται να δανείζεται (περισσότερο απ’ όσο θα περίμενα από έναν τόσο δημιουργικό καλλιτέχνη) από την ταινία “Don’t look up” στην οποία ένας αστεροειδής πλησιάζει αλλά οι κυβερνώντες δεν φαίνονται να ενδιαφέρονται για την ανθρωπότητα ενώ πολύς κόσμος αμφισβητεί τους επιστήμονες επικαλούμενοι μια συνωμοσία. Ειλικρινά, δεν περίμενα από τον Lucassen πως θα έκανε ξεπατικωτούρα μια ταινία του Netflix.

Εκείνο όμως που πραγματικά δεν μπορώ να συνηθίσω, στο πλαίσιο πάλι του concept, είναι η φωνή του αφηγητή στην αρχή και στο τέλος κάθε κομματιού (κάτι που λίγο πολύ συναντήσαμε και στο τελευταίο AYREON άλμπουμ “Transitus”). Πέραν του ότι διακόπτει τη ροή και πέραν του ότι δεν θέλω να ακούω κάποιον να μιλάει τόσο πολύ, το στυλ του ενέχει υπερβολικό σαρκασμό και έναν διδακτισμό σαν να κάνει κήρυγμα στον ακροατή. Προφανώς και ζούμε σε εσχατολογικούς καιρούς με τις τόσες κρίσεις που μας περιβάλλουν και όπως με το “Don’t look up”, και δω ο Lucassen μας λέει να κοιτάξουμε γύρω μας και να ενδιαφερθούμε για να αποτρέψουμε το τέλος του κόσμου. Πολλοί ακροατές ωστόσο δεν έχουν ανάγκη από διδακτισμό, στην οποία περίπτωση είναι καλό που υπάρχει και το διπλό άλμπουμ με τα ίδια τραγούδια χωρίς αφήγηση. Αν λοιπόν παραβλέψω όσα προανέφερα, η μουσική εδώ είναι πραγματικά ευχάριστη και απολύτως αντιπροσωπευτική του σπουδαίου Arjen Anthony Lucassen που ξέρουμε και που πολλοί ακόμα οφείλουν να ανακαλύψουν τώρα με το “Songs no one will hear”.

7 / 10

Φίλιππος Φίλης

DIRKSCHNEIDER & THE OLD GANG – “Babylon” (Reigning Phoenix Music)

By
Rock Hard
-
0
Dirkschneider

Dirkschneider

Μπορεί να έχουν περάσει λίγα χρόνια από την περίοδο της καραντίνας αλλά είμαι σίγουρος ότι όλοι θυμόμαστε αρκετά πράγματα –κυρίως δυσάρεστα- από εκείνη την περίοδο. Προσωπικά, όταν ανασύρω από τη μνήμη μου μουσικά γεγονότα της διετίας 2020/2021 ένα από τα πρώτα πράγματα που μου έρχονται είναι τα τρία εξαιρετικά κομμάτια που κυκλοφόρησαν –αρχικά μέσω YouTube και στη συνέχεια με τη μορφή περιορισμένης κοπής EP- οι DIRKSCHNEIDER & THE OLD GANG. Και αν το όνομα Dirkschneider σας είναι οικείο, η υπόλοιπη παλιοπαρέα δεν ήταν άλλη από τους Baltes & Kaufmann, τον πρώην κιθαρίστα των U.D.O. Mathias Dieth, τον γιο του Udo και σταθερό drummer των U.D.O., Sven και τη σπουδαία τραγουδίστρια Manuela Bibert. Το project που ξεκίνησε απλώς και μόνο για την ανακούφιση του road crew των U.D.O. που είχαν…παροπλιστεί λόγω καραντίνας, μετατράπηκε σε ένα σχήμα με εξαιρετική ζήτηση με αποτέλεσμα να φτάσουμε στην κυκλοφορία του “Babylon”.

To ντεμπούτο των DIRKSCHNEIDER & THE OLD GANG είναι μία πραγματική αποθέωση του παραδοσιακού, τευτονικού metal με τις μελωδίες να βρίσκονται ξεκάθαρα στο προσκήνιο, τα χορωδιακά ρεφραίν να ξεχωρίζουν, τις κιθάρες των Dieth & Kaufmann να σου κολλάνε με τη μία και τα φωνητικά των Udo/Baltes/Bibert να είναι εντυπωσιακά. Όσον αφορά τις συνθέσεις; Να πω απλώς ότι σε όσους αρέσουν τα άλμπουμ των U.D.O. αλλά και το EP της καραντίνας, τότε πιστέψτε με θα βρείτε εδώ πολλά στοιχεία που θα σας κερδίσουν αμέσως. Αρκετά τραγούδια ακούγονται σαν κλασικούς ACCEPT (πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, άλλωστε, αφού εδώ έχουμε 3 μέλη της κλασικής σύνθεσης του θρυλικού σχήματος;), κάποια άλλα φέρνουν στο νου μελωδίες των 2 τελευταίων δίσκων των U.D.O. αλλά το κυριότερο είναι ότι πρόκειται για ένα σύνολο καλοδουλεμένων συνθέσεων επενδυμένο σε μία πεντακάθαρη παραγωγή.

Το “Babylon” είναι ένα άλμπουμ που ξεχωρίζει με το πρώτο άκουσμα και αυτό λέει από μόνο του πολλά. Προφανώς και δεν χρειάζεται να κάνω ξεχωριστή αναφορά στο πόσο μας χαροποιεί να βλέπουμε στο ίδιο studio τους Udo/Kaufmann & Baltes! Προσωπικά, γουστάρω πολύ που ξαναπαίζει μαζί τους ο Dieth γιατί είναι από τους πλέον ταλαντούχους κιθαρίστες εκεί έξω. Πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές και ελπίζω πραγματικά να υπάρχει συνέχεια…

8 / 10

Σάκης Νίκας

PARADOX – “Mysterium” (High Roller Records)

By
Rock Hard
-
0
Paradox

Paradox

Δεν σας κρύβω ότι αυτόν εδώ τον δίσκο τον περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος είναι ότι οι θρυλικοί Τεύτονες speed/ thrashers PARADOX  δεν με έχουν απογοητεύσει ποτέ, και προκαλώ μάλιστα τον οποιοδήποτε να μου πει ΕΝΑΝ, όχι κακό, αφού δεν έχουν, έστω μέτριο δίσκο τους.  Όλοι τους οι δίσκοι, από το θρυλικό ντεμπούτο τους “Product of imagination” του 1987 μέχρι και το τελευταίο “Heresy II” του 2021 διακρίνονται από εξαιρετική ποιότητα συνδυάζοντας ιδανικά ταχύτητες και μελωδίες.

Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι αν δεν διαλύονταν μετά το δεύτερο άλμπουμ τους, το ασύλληπτο “Heresy” του 1989, με την φόρα που είχαν τότε, οι PARADOX θα είχαν φτάσει σε ακόμη πιο υψηλά επίπεδα δημοτικότητας. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι σε αυτόν τον ένατο δίσκο τους με τίτλο “Mysterium” ο αρχηγός της μπάντας Charly Steinhauer εκτός από τη σύνθεση των κομματιών, έχει αναλάβει και την εκτέλεση τους. Φωνητικά, κιθάρες, μπάσο, drum programming, παραγωγή, όλα δικά του! Ήμουν λοιπόν πολύ περίεργος να ακούσω το τελικό αποτέλεσμα  και με την απορία αφού ανέλαβε τα πάντα, γιατί δεν κυκλοφόρησε ένα solo project αλλά κυκλοφόρησε έναν ακόμα δίσκο PARADOX;

Μια απορία που λύνεται αμέσως με το πρώτο κομμάτι, το “Kholat” που, μετά από μια μικρή ακουστική εισαγωγή σου σκάει ένα κλασικό PARADOX riff που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό! Και εκεί που προσπαθείς να συνέλθεις από το πρώτο σοκ, μπαίνει το “Abyss of pain and fear” με μια γνώριμη μελωδία… Giorgio Moroder; Φυσικά, αφού το τραγούδι είναι εμπνευσμένο από τη θρυλική ταινία “Midnight express”! Κομματάρα απίστευτη, ήδη από τις πολύ αγαπημένες μου συνθέσεις του άλμπουμ με εναλλαγές στο ρυθμό αλλά και στα συναισθήματα του ακροατή.

Από εκεί και πέρα το γκάζι παραμένει πατημένο σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του δίσκου. Κομμάτια τραχιά, επιθετικά, και συνάμα μελωδικά, που αξίζουν και με το παραπάνω να φέρουν την σφραγίδα των PARADOX. Πολύ αντιπροσωπευτικά δείγματα είναι τα φοβερά “One way ticket to die” και τα “The demon God”, χωρίς να υστερούν τα υπόλοιπα, δείχνοντας ότι ο Steinhauer βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση, τόσο συνθετικά, όσο και εκτελεστικά. Υπάρχουν στιγμές που τα solos σε κολλούν στον τοίχο ενώ τα τύμπανα, αν δεν ήξερα, θα έπαιρνα όρκο ότι τα έχει αναλάβει κανονικός ντράμερ.

Ανέφερα λίγο πιο πάνω ότι σχεδόν όλα τα κομμάτια είναι γρήγορα. Υπάρχουν τρία mid tempo κομμάτια, το ομώνυμο, πανέμορφο και μελωδικό , το “Within the realms of gray” (μόνο στο CD) που κολλάει στο μυαλό με το στακάτο riff του και το ρυθμικό “Pile of shame” που θυμίζει γιατί κάποτε οι PARADOX είχαν χαρακτηριστεί ως “METALLICA  της Ευρώπης”, αλλά υπάρχουν και δύο instrumental που μόνο παράταιρα δεν είναι. Το ένα, το μελαγχολικό “Grief”, έξυπνα τοποθετημένο μετά το συναισθηματικά φορτισμένο “Abyss of pain and fear” είναι αφιερωμένο στον φίλο του Steinhauer και συνιδρυτή της μπάντας Axel Blaha που πέθανε το 2023, ενώ το απειλητικό “Tunguska” προετοιμάζει ιδανικά το έδαφος για τον όλεθρο που ακούει στον τίτλο “Fragrance of violence” και σου παίρνει το σκαλπ με την ορμητικότητα του.

To “Mysterium” αποτελεί το τεράστιο κερδισμένο στοίχημα του Charly Steinhauer. Δεν είναι απλά ένας  ακόμα φανταστικός PARADOX δίσκος. Είναι ένας από τους καλύτερους thrash δίσκους της χρονιάς. Και έχοντας να ανταγωνιστεί έναν καταιγισμό από νέες κυκλοφορίες, ξεπερνώντας μάλιστα με άνεση κάποιες πιο πολύ διαφημισμένες, θεωρώ ότι αυτό μάλλον αποκτά μια επιπλέον βαρύτητα.

9 / 10

Θοδωρής Κλώνης

LORNA SHORE – “I feel the everblack festering within me” (Century Media)

By
Rock Hard
-
0
Lorna

Lorna

Το “I feel the everblack festering within me” είναι το πέμπτο στούντιο άλμπουμ των LORNA SHORE, που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες μέσω της Century Media. Στην παραγωγή, συμμετείχε ο Josh Schroeder, ενώ σημαντική προσφορά έχει ο Adam De Micco, εκτός από κιθαρίστας και ως συμπαραγωγός. Η διάρκεια του άλμπουμ φτάνει περίπου τα 66 λεπτά, γεγονός που δείχνει την πρόθεση για ένα εκτενές, πλούσιο και συνθετικά φιλόδοξο εγχείρημα.

Το είδος παραμένει μεν στον ευρύτερο χώρο του deathcore, απομακρύνεται όμως ακόμα περισσότερο από αυτόν, με έντονες συμφωνικές, θεατρικές και επικές επιρροές, αλλά με στοιχεία που δείχνουν ότι η μπάντα ήθελε να επεκτείνει τα όριά της χωρίς να χάσει την ταυτότητά της.

Ένα από τα πιο έντονα στοιχεία του άλμπουμ είναι η αντίθεση μεταξύ της ωμής, σχεδόν ακατέργαστης αγριότητας και της δραματικής, σχεδόν κινηματογραφικής έμπνευσης. Τα πλήκτρα, το συμφωνικό υπόβαθρο, οι χορωδίες, οι έντονες δυναμικές αλλαγές και τα εκτεταμένα μουσικά περάσματα συμβάλλουν στο να δώσουν μια αίσθηση μεγαλείου και συγκίνησης, ακόμη και όταν η μουσική εμφανίζει ακραία στοιχεία. Παράλληλα, υπάρχει και μια αίσθηση ότι κάποιες στιγμές η δομή των κομματιών επαναλαμβάνει μοτίβα και ότι το άλμπουμ μπορεί να ήταν πιο συμπυκνωμένο αν υπήρχαν κάποιες περικοπές ή πιο αυστηρή επιλογή όσον αφορά τη διάρκειά τους.

Ο Will Ramos, ως τραγουδιστής, συνεχίζει να αποτελεί βασικό πυλώνα στο ύφος του άλμπουμ. Η φωνητική του απόδοση ποικίλλει από σκληρά, guttural screaming και shrieking μέχρι πιο συναισθηματικές κορυφώσεις. Μέσα σε αυτή την ευρύτητα ως προς την ένταση και τη χροιά, διαφαίνεται η επιθυμία να μεταδοθούν και προσωπικά, ανθρώπινα συναισθήματα, πέρα από την απλή επιθετικότητα.

Τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, παίζουν καθοριστικό ρόλο στο να δώσουν βάθος και ποικιλία. Οι συγχορδίες, τα solos, οι ρυθμικές εναλλαγές και οι συμφωνικές προσθήκες λειτουργούν συμπληρωματικά, αλλά συχνά δίνουν και ανατροπές ως προς αυτό που ο ακροατής ίσως περιμένει.

Αυτή η ισορροπία μεταξύ καταστροφής και επιβίωσης, ανάμεσα στο σκοτάδι και την προσπάθεια για νοήματα, κάνει το άλμπουμ να λειτουργεί όχι απλώς ως έναν μουσικό καταιγισμό, αλλά ως εμπειρία που θέλει να ακουμπήσει τον ακροατή σε ψυχικό επίπεδο. Καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό δεν θα μπορούσε να υπάρχει από το “Glenwood”. Ένα τραγούδι το οποίο πρέπει να το ακούσει κανείς βλέποντας ταυτόχρονα το βίντεο κλιπ του, όπου ο πατέρας του Will Ramos παίζει έναν σημαντικό ρόλο. Δεν ακολουθούν spoiler, απλά δείτε το.

Παρότι το “I feel the everblack festering within me” δεν αποτελεί μια ριζική ανανέωση ή αλλαγή πορείας για την μπάντα, συνιστά ωστόσο μια ώριμη, συνειδητή βελτίωση όσον αφορά την ενορχήστρωση, τον ήχο, και την ένταση των συναισθηματικών κορυφώσεων. Επιπλέον, έχει επιτευχθεί ένα καλό επίπεδο στον ήχο παραγωγής. Οι συμφωνικές και ορχηστρικές προσθήκες «χωρούν» ανάμεσα στην καθαρότητα των οργάνων και τη βαναυσότητα χωρίς να πνίγουν το σύνολο.

Το άλμπουμ φαίνεται πως θα μείνει σημαντικό για τους οπαδούς του είδους, αν και ενδέχεται να μην είναι αυτό που θα φέρει νέους ακροατές που αποζητούν κάτι εντελώς διαφορετικό ή πιο πειραματικό.

8,5 / 10

Φανούρης Εξηνταβελόνης

ACHELOUS, DRAGON SKULL (Piraeus Club Academy, 4 Οκτωβρίου 2025)

By
Rock Hard
-
0
Achelous

Achelous

“Live”. Μια λέξη επικίνδυνη. Ξέρεις γιατί είναι επικίνδυνη; Γιατί στο studio, υπάρχει ασφάλεια, ζεστασιά και προδέρμ. Τα λάθη κρύβονται ή και… διαγράφονται και όλα μοιάζουν τέλεια. Στο studio ο Μανώλης από τη Μαγκουφάνα (aka Πεύκη) ακούγεται κάτι μεταξύ Ronnie James Dio και Tony Martin και η μπάντα του σαν τους IRON MAIDEN. Τι γίνεται όμως, όταν ο Μανώλης και οι υπόλοιποι, ανεβούν στην σκηνή; Η σκηνή ενός club ή ενός φεστιβάλ, είναι κάτι μεταξύ αδηφάγου τέρατος, Καθαρτηρίου του Δάντη και πεδίου μάχης στο Βερντέν ή στη Νορμανδία. Εκεί λοιπόν, στα… ζόρια, «ο βασιλιάς είναι γυμνός», ο Μανώλης ακούγεται σαν ντελάλης, το συγκρότημά του σαν παιδάκια που παίζουν με πλαστικά μουσικά όργανα για μωράκια και όλοι εμείς, ξεραινόμαστε στα γέλια (πονηρό κλείσιμο του ματιού, if you know what I mean)…

Για τους δύο πρωταγωνιστές μας βέβαια, τα παραπάνω δεν είναι προβλήματα προς λύση. Οι ACHELOUS έχουν δώσει και εξακολουθούν να υποβάλλουν τα διαπιστευτήριά τους στο κοινό εντός και εκτός συνόρων, με συνέπεια να δέχονται τα πλέον θετικά, ως και αποθεωτικά, σχόλια. Όσο για τους DRAGON SKULL, στο δικό τους μέγεθος ως ώρας, δείχνουν να βάζουν «το νερό στο αυλάκι» και να «χτίζουν» κάτι δυνατό που αν δείξουν την απαιτούμενη προσοχή, θα τους φέρει πράγματα που ούτε οι ίδιοι τα φαντάζονταν. Παγιωμένη λοιπόν δύναμη οι πρώτοι, ανερχόμενη οι δεύτεροι, οικοδεσπότες και προσκεκλημένοι αντίστοιχα, έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και δημιούργησαν μια εκρηκτική ατμόσφαιρα σε ένα Piraeus Club Academy το οποίο λογικά και αναμενόμενα, έγινε sold out.

Photo by Chris Kissadjekian

Το ρολόι έδειχνε ακριβώς 21:00, όταν ο Corin o σιδεράς σταμάτησε να νουθετεί τον μικρό Conan (πρόκειται για την κλασσικότερη των κλασσικών σκηνή από το “Conan the Barbarian”, που χρησιμοποιήθηκε ως intro) και οι DRAGON SKULL μπήκαν ορμητικά με το “Death dealer”. Μέσα σε μόλις τρία χρόνια, τούτο το βαρβαρικό κουιντέτο κατάφερε να εισπράξει αρκετή αγάπη από τους οπαδούς του επικού μετάλλου. Και μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια, έχουν ανέβει και στην δική μου εκτίμηση. Δε θα σταθώ στην συνθετική/εκτελεστική βελτίωση από το ομότιτλο EP στο ντεμπούτο full length “Chaos Fire Vengeance” (γιατί δεν έχουν βάλει κόμματα ή παύλες ανάμεσα στις λέξεις, δεν το καταλαβαίνω). Θα σταθώ στην αισθητή βελτίωση που παρατήρησα όσον αφορά την live απόδοση, από την πρώτη φορά που τους είδα, στη δεύτερη και ακόμη μεγαλύτερη τώρα στην τρίτη.

Photo by Chris Kissadjekian

Μια ντουζίνα τραγούδια αρκούσαν, σχεδόν μοιρασμένα μεταξύ των δύο κυκλοφοριών τους, για να μας δείξουν οι Αθηναίοι το καλύτερο, φετινό τους πρόσωπο. Τα μικρο-προβλήματα στον ήχο και η επίσης μικρή κούραση που όπως φαινόταν «βάραινε» τον frontman τους, δεν αποτέλεσαν τροχοπέδη σε καμία περίπτωση. Οι DRAGON SKULL έβγαλαν πάθος, ένταση, είχαν σωστή και άμεση επικοινωνία με τον κόσμο που έδειχνε εξοικειωμένος με τα κομμάτια (άρα, έχουν ήδη τη δική τους βάση οπαδών) και μπορώ να πω ότι σε κάποιες φάσεις δείχνουν καλύτεροι live από ότι στο studio. Οπότε, αν πρέπει να νιώθουν χαρούμενοι περισσότερο για κάτι, να είναι γι’ αυτό!

Photo by Chris Kissadjekian

Ωραία ήταν και τα παρελκόμενα που χρησιμοποίησαν. Πολεμικά λάβαρα, κρανία καρφωμένα σε δόρατα, ο Stormbringer στα χέρια του τραγουδιστή, όλοι τους ταιριαστά ντυμένοι… το πακέτο ήταν πλήρες και η θεατρικότητα απείχε πολύ από το να χαρακτηριστεί γραφικότητα. Μουσικά, έβγαλαν πάλι αυτόν τον “GRAND MAGUS meets VISIGOTH meets AMON AMARTH” ήχο μόνο που αυτή τη φορά, προς μεγάλη μου έκπληξη η οποία συζητήθηκε και με φίλους, άρα δεν ήταν δική μου ιδέα, στις εμφανέστατες αναφορές εντάχθηκαν και οι… ACHELOUS! Πρέπει να έχω πολύ καιρό, ή να μην το θυμάμαι έστω (δύσκολο), να παραβρεθώ σε συναυλία όπου το πρώτο κατά σειρά εμφάνισης συγκρότημα, να είναι επηρεασμένο από το επόμενο! Και αν αναλογιστώ ότι μιλάμε για ελληνική σκηνή (Big Brother δηλαδή), κάτι τέτοιο είναι παραπάνω από όμορφο και αισιόδοξο!

Photo by Chris Kissadjekian

Ως καλύτερες στιγμές θα ξεχώριζα το “Death dealer”, τα στεντόρεια “War drums” και “Tyrant’s doom”, το “Barbarians” και το ακουστικό “Sons of the brave”, που αποδόθηκε όπως έπρεπε. Το μέλλον για αυτά τα παιδιά είναι πολύ αισιόδοξο και μάλιστα βρίσκεται στα χέρια τους και μόνο σε δαύτα. Προσοχή στις παντός είδους κακοτοπιές θέλει, να συνεχιστεί η μεθοδική δουλειά και εδώ θα είμαστε να πούμε και να γράψουμε ακόμη καλύτερα λόγια!

SETLIST: 1. Intro/Death dealer 2. Dragon riders 3. Skull crusher 4. Tyrant’s doom 5. Skeleton hand 6. Shield maiden 7. War drums 8. Sons of the brave 9. Intro/Brethren 10. Barbarians 11. Blood and souls 12. Dragon skull

Για την συνέχεια, “ACHELOUS live” επεισόδιο… ούτε που θυμάμαι! Την παρθενική φορά που τους είδα «ζωντανά», δεν είχαν ολοκληρωμένο δίσκο. Είχαν μόνο το πρώτο τους EP, το οποίο φέτος γιορτάζει τα δέκα του χρόνια. Άρα, δέκα χρόνια δισκογραφικής πορείας για αυτήν την πολυαγαπημένη μου μπάντα, που έχουν περάσει σαν νερό! Μια δεκαετία με δύο EPs και τρεις ολοκληρωμένους δίσκους, ο ένας καλύτερος του άλλου, πολλά shows σε Ελλάδα και εξωτερικό, σε μεγάλες και μικρότερες σκηνές, περιοδείες… Οι ACHELOUS ξεκίνησαν δειλά-δειλά, μεγάλωσαν, ανδρώθηκαν και τώρα πια είναι από τους καλύτερους πρεσβευτές αυτού που ονομάζουμε «επικό metal», παγκοσμίως! Στην τελευταία τους εμφάνιση δε, στο Rockwave, μαζί με τους W.A.S.P και τους SKYCLAD, ήταν καταιγιστικοί.

Ανεξάρτητα από το αν σου αρέσει η μουσική τους, οι πέντε «ποταμίσιοι» επί σκηνής έχουν «αέρα» μεγάλης μπάντας. Το στήσιμό τους, η επαφή με τους φανατικούς οπαδούς τους οι οποίοι τους ακολουθούν πιστά και δίνουν πάντα έναν ξεχωριστό τόνο σε κάθε τους εμφάνιση, η κίνηση και οι μελετημένες χορογραφίες τους («όλα δουλεμένα στην προπόνηση»), ό,τι βλέπεις τέλος πάντων, παραπέμπει σε συγκροτήματα που γέμιζαν και γεμίζουν αρένες, όχι σε μια μπάντα του underground. Ξέραμε λοιπόν όλοι τι θα αντιμετωπίσουμε στο Piraeus Club Academy.

Κι εδώ υπήρξαν κάποια θέματα με τον ήχο, τα οποία ξεπέρασε το συγκρότημα με την εξαιρετική του απόδοση. Το set έκανε μια «βόλτα» από ολόκληρη τη δισκογραφία τους, σταματώντας σε κάθε «σταθμό» της. Tο τελευταίο κατά χρονολογική σειρά “Tower of High Sorcery”, έλαβε όπως ήταν αναμενόμενο τη μερίδα του λέοντος, σημαίνουσες στιγμές από τα “The Icewind Chronicles” και “Macedon” το πλαισίωσαν, ενώ κάπου εδώ, οφείλω μια ειδική αναφορά στο πρωτόλειο “The cold winds of Olympus”, όχι μόνο λόγω των «γενεθλίων» του…

Οι φανατικοί οπαδοί δεδομένα το αγαπούν, ήταν εκεί όταν κυκλοφόρησε, έχουν «δεθεί» μαζί του. Εμένα άλλο μου έκανε εντύπωση… Οι νεότεροι φίλοι του γκρουπ, έδειχναν τον ίδιο ενθουσιασμό με τους «παλιούς», καθώς παιζόταν επί σκηνής το επικότατο ομώνυμο κομμάτι, το σαρωτικό “Myrmidons” ή το συναυλιακό “Guardians of the light”. Κομμάτια που τα άκουγαν για πρώτη φορά “live”, μιας και είχαν να μπουν στην setlist χρόνια ολόκληρα κι όμως, έδειχναν να τα απολαμβάνουν. Συμπέρασμα; Το καλό τραγούδι είναι καλό, ακόμη κι αν στην πρώτη του μορφή έχει μέτρια παραγωγή ή «άγουρα» παιξίματα. Είναι σαν να έχεις έναν εκ φύσεως όμορφο άνθρωπο, ο οποίος για να δείξει όλη του την ομορφιά, χρειάζεται απλά τα κατάλληλα ρούχα και τον κατάλληλο καλλωπισμό.

Χαρακτηριστική του όλου ενθουσιασμού που επικρατούσε, ήταν η θέληση του κόσμου για ακόμη ένα τουλάχιστον κομμάτι στο τέλος και η συγκατάβαση από πλευράς group, ως προς το αίτημα αυτό, με μια super εκτέλεση του crowd pleaser (πςςς…) “Gaugamela”. Συμβάν που κατέδειξε δύο πράγματα: Το πρώτο είναι ότι οι ACHELOUS είναι ένα συγκρότημα «ετοιμοπόλεμο», προβαρισμένο για κάθε δυνατή συνθήκη. Έχουμε δει στο παρελθόν να παίζουν κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, να τους φωνάζουν να αναπληρώσουν κενά την ώρα που έχουν βάλει τις πιτζάμες για ύπνο που λέει ο λόγος και να δίνουν την εντύπωση πως προετοιμάζονταν για την περίσταση μήνες ολόκληρους. Όταν/αν φτάσουμε κάποια στιγμή να δούμε ένα ACHELOUS live που να είναι μέτριο, τότε ας κοιτάξουμε καλού κακού όλους τους φούρνους του λεκανοπεδίου. Ίσως μάλιστα να έχει ανατείλει ο Ήλιος από τη δύση.

Το δεύτερο, και με αυτό θα κλείσω, είναι πως στο μέλλον θα μπορούμε με ασφάλεια να μιλήσουμε για τραγούδια τους που θα έχουν μείνει κλασσικά, όσον αφορά την ελληνική πραγματικότητα αλλά και το είδος που υπηρετούν. Σε μια εποχή που δεν ευνοείται η προσεκτική ακρόαση, που ο κόσμος δε δίνει τη δέουσα προσοχή σε δίσκους και συγκροτήματα, οι ACHELOUS έχουν «αναγκάσει» αρκετούς να ξέρουν απ’ έξω μελωδίες, στίχους και να γίνονται μέλος του συγκροτήματος στις συναυλίες του. Πράγματα που τα βλέπαμε πριν 25-30 χρόνια και ευτυχώς, μπάντες σαν τους ACHELOUS, δε μας αφήνουν να τα ξεχάσουμε.

Πάντα τέτοια!

Δημήτρης Τσέλλος

ΥΓ 1: Μου έλειψαν το έπος “Al Iskandar” και το υπερ-έπος “When the angels bleed”

ΥΓ 2: Μήνυμα προς τη μπάντα – ξαναδιαβάστε το πρώτο υστερόγραφο. Επαναλάβετε μέχρι νεωτέρας διαταγής.

SETLIST: 1. Intro/Whispering forest/Dragon wings 2. Macedon 3. Northern Winds 4. The oath 5. Istar 6. Warriors with wings 7. Fortress of sorrow 8. Blood 9. The cold winds of Olympus 10. Myrmidons 11. Guardians of the light 12. Tower of high sorcery 13. Savage king 14. Into the shadows 15. Flames of war 16. Gaugamela

DREAMLORD interview

By
Rock Hard
-
0
Dreamlord

Dreamlord

“Trapped in our own prison”

Οι Αθηναίοι thrashers, DREAMLORD, κυκλοφόρησαν το νέο τους άλμπουμ, “Artificial imprisonement” πριν λίγες μέρες, στο γνώριμο ύφος τους, που κοιτάζει κυρίως στο Bay Area, δίχως να ξεχνούν τις μελωδίες και τα πιο τεχνικά περάσματα. Ο Σάκης Φράγκος, μίλησε τo συγκρότημα σχετικά με το άλμπουμ και τα σχέδιά τους.

Πολύ ωραίο το λογοπαίγνιο στον τίτλο του δίσκου σας. “Artificial Imprisonment”. Πως πιστεύετε ότι η τεχνητή νοημοσύνη φυλακίζει τον άνθρωπο; Για ποιον λόγο αποφασίσατε να θίξετε αυτό το ζήτημα;
Ευχαριστούμε πολύ! Ο τίτλος παίζει με την ιδέα ότι η τεχνητή νοημοσύνη μας βολεύει αλλά ταυτόχρονα μας κλείνει σε ένα κλουβί χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Όταν όλα γίνονται μέσα από αλγόριθμους, πόση ελευθερία μένει στον άνθρωπο; Δεν θέλαμε να κάνουμε preaching ούτε να φανούμε τεχνοφοβικοί, απλά να βάλουμε ερωτήματα. Γι’ αυτό και το “Artificial Imprisonment”, γιατί η μεγαλύτερη φυλακή είναι εκείνη που δεν την αντιλαμβάνεσαι.

Ο ήχος σας παραμένει βαθιά thrash, θεωρείτε όμως ότι υπάρχουν νέα στοιχεία που θα ξαφνιάσουν τους ακροατές;
Ναι, ο πυρήνας μας είναι thrash, αυτό δεν αλλάζει, αλλά στον νέο δίσκο βάλαμε και πράγματα που ίσως δεν περιμένει ο ακροατής. Υπάρχουν πιο σκοτεινά περάσματα, μελωδικά leads, ακόμα και κάποιες progressive πινελιές που δίνουν άλλο χρώμα. Δεν θέλαμε να μείνουμε στην ίδια δοκιμασμένη συνταγή. Κρατήσαμε την ταχύτητα και την επιθετικότητα, αλλά δοκιμάσαμε να ανοίξουμε τον ήχο μας. Οπότε ναι, θα ακούσει κάποιος το κλασικό DREAMLORD, αλλά με εκπλήξεις που θα του τραβήξουν την προσοχή.

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε όλα αυτά τα χρόνια ως thrash μπάντα από την Αθήνα;
Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν πάντα το να κρατηθούμε ζωντανοί. Στην Αθήνα υπάρχει πάθος και κοινό για το metal, αλλά οι συνθήκες δεν είναι πάντα εύκολες — λίγοι χώροι, δύσκολη οργάνωση και φυσικά το οικονομικό κομμάτι που βαραίνει. Και μην ξεχνάμε και τα χρόνια της πανδημίας, που ήταν πολύ αβέβαιο το μέλλον γενικότερα. Προσπαθήσαμε να εκμεταλλευτούμε εκείνο το «νεκρό» χρόνο γράφοντας μουσική. Ένα σημαντικό μέρος του δίσκου, γράφτηκε εκείνη την περίοδο.

Ποια είναι τα στοιχεία που διαφοροποιούν τους DREAMLORD του 2019 και του “Disciples of  War” με τους DREAMLORD του 2025 και του “Artificial Ιmprisonment”;
Θεωρώ ότι το “Disciples of War” ήταν ο πρώτος μας δίσκος, οπότε είχε αυτή την ακατέργαστη ενέργεια, το “in your face” thrash, γιατί θέλαμε να συστηθούμε και να δείξουμε τη δύναμή μας. Ήταν πιο μονόπλευρο, πιο επιθετικό, με έντονη πολεμική θεματολογία. Στο “Artificial Imprisonment” έχουμε κάνει το επόμενο βήμα. Δεν χάσαμε την ταχύτητα και την επιθετικότητα, αλλά βάλαμε περισσότερη ατμόσφαιρα, πιο σύνθετες δομές και διαφορετικά συναισθήματα. Θέλαμε να φτιάξουμε έναν δίσκο που όχι μόνο σε χτυπάει κατευθείαν, αλλά σε βάζει και να σκεφτείς. Από το 2019 μέχρι σήμερα έχουμε περάσει εμπειρίες, προσωπικές και μουσικές, και αυτό φαίνεται στη μουσική. Νομίζω ότι είμαστε πιο ώριμοι, πιο ειλικρινείς και με πιο ξεκάθαρο καλλιτεχνικό όραμα.

Ήταν συνειδητή η απόφαση να κάνετε την κυκλοφορία σας αυτοχρηματοδοτούμενη ή προήλθε από το γεγονός ότι δεν βρίσκατε εταιρία να ικανοποιήσει τις όποιες απαιτήσεις σας; Πως βλέπετε την κατάσταση στη δισκογραφία εν έτει 2025;
Ήταν συνειδητή επιλογή. Είχαμε προτάσεις από εταιρίες, αλλά καμία δεν μας κάλυπτε πραγματικά, είτε οικονομικά, είτε στο πώς θα στήριζαν τον δίσκο. Δεν θέλαμε να μπούμε σε μια συνεργασία απλά και μόνο για να πούμε ότι έχουμε label. Προτιμήσαμε να το κάνουμε μόνοι μας, γιατί έτσι έχουμε την απόλυτη ελευθερία και τον έλεγχο. Το 2025 η δισκογραφία έχει αλλάξει τελείως: το φυσικό format υπάρχει, αλλά η μάχη δίνεται στο digital και στο streaming. Αυτό σημαίνει περισσότερη δουλειά, περισσότερος ανταγωνισμός, αλλά και περισσότερες ευκαιρίες να φτάσεις σε κοινό που παλιά δεν θα μπορούσες.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι που θεωρείτε “κομβικό” για να καταλάβει κάποιος την ουσία του “Artificial Ιmprisonment”;
Θεωρώ ότι, αν και όλα τα τραγούδια μας τα αγαπώ εξίσου, ότι το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα του πού βρισκόμαστε μουσικά είναι το “This War of Mine”. Συνδυάζει όλα τα στοιχεία που θέλουμε σαν μπάντα να έχει ο ήχος μας. Επιβλητικές μπασογραμμές, τσαμπουκαλεμένες κιθάρες και ανελέητο tempo.

Αν γυρίζατε πίσω στον χρόνο, τι θα συμβουλεύατε τον εαυτό σας το 2010;
Θα του έλεγα να έχει περισσότερη υπομονή και να μην απογοητεύεται εύκολα. Ότι τα πράγματα δεν γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά με συνέπεια και επιμονή. Επίσης να μην αγχώνεται για το “τέλειο”, γιατί η μουσική είναι πρώτα πάθος και μετά όλα τα υπόλοιπα. Αν το 2010 ξέραμε πόσα πράγματα θα έρθουν με τον χρόνο, θα είχαμε ίσως λιγότερο άγχος και περισσότερη εμπιστοσύνη στη διαδικασία. Και ότι αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Είναι ένα ταξίδι η ενασχόληση με τη μουσική και όχι ο προορισμός.

Υπάρχουν μουσικές ή προσωπικές στιγμές που θεωρείτε καθοριστικές για την εξέλιξή σας;
Σίγουρα. Μουσικά, οι πρώτες μας συναυλίες και η κυκλοφορία του “Disciples of War” ήταν καθοριστικές. Εκεί καταλάβαμε ότι ο κόσμος γουστάρει αυτό που κάνουμε και ότι αξίζει να το κυνηγήσουμε σοβαρά και αυτό είναι κάτι που έχει πολλαπλασιαστεί τις λίγες μέρες που έχει κυκλοφορήσει το “Artificial Imprisonment”. Προσωπικά, οι δυσκολίες που περάσαμε σαν άτομα αλλά και σαν μπάντα μας έδεσαν περισσότερο. Το να συνεχίζεις μέσα σε μια δύσκολη σκηνή, με δουλειές, υποχρεώσεις και όλα τα υπόλοιπα, σε κάνει πιο ανθεκτικό. Όλα αυτά έπαιξαν ρόλο στο να γίνουμε οι DREAMLORD του σήμερα. Χωρίς αυτές τις στιγμές, καλές ή κακές, δεν θα υπήρχε αυτή η εξέλιξη.

Ποια είναι τα επερχόμενα σχέδιά σας για συναυλίες;
Στις 29 Νοεμβρίου ανεβαίνουμε στο σανίδι του Temple Athens για ένα live μαζί με τους Blynd και PIRANHA. Είναι απίστευτη τιμή για εμάς να συμμετέχουμε σε αυτή τη συναυλία, δίπλα σε αυτές τις μπάντες, οπότε είμαστε έτοιμοι για χαμό εκείνο το βράδυ. Από κει και πέρα, θέλουμε να παίξουμε επαρχία και να φέρουμε το νέο δίσκο σε όσο περισσότερο κόσμο μπορούμε. Φυσικά, είμαστε ήδη σε συννενοήσεις για την live παρουσίαση του νέου δίσκου, κάπου προς την αρχή του χρόνου. Μεγάλος στόχος επίσης είναι πλέον να διεκδικήσουμε τη θέση μας και σε μεγάλα support ή festivals, τόσο στην Ελλάδα, και γιατί όχι, και στο εξωτερικό.

Μπορείς να συμπληρώσεις ό,τι θέλεις, που μπορεί να παραλείψαμε.
Θέλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά και όσους δούλεψαν μαζί μας για να φτάσουμε σε αυτό το αποτέλεσμα του δίσκου ηχητικά, και ιδιαίτερα τους George Kapa που ανέλαβε την μίξη του δίσκου, καθώς και τον George Bokos για την απίστευτη δουλειά που έκανε στο mastering. Θερμές ευχαριστίες επίσης στους Angels PR για την υποστήριξή τους, και σε όσους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μας στηρίζουν. Περισσότερο από όλους, βέβαια, τον κόσμο που ήδη έχει αγκαλιάσει το νέο δίσκο.
C’ya in the pit!

Σάκης Φράγκος

1...222324...2,753Page 23 of 2,753
©
  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece