Το επίσημο lyric video για το “Vicer exciser” των Αμερικανών deathcore metallers WHITECHAPEL, από το ντεμπούτο άλμπουμ τους “The somatic defilement”, το οποίο επανακυκλοφόρησε η Metal Blade Records προ ολίγων μηνών σε remastered έκδοση, είναι διαθέσιμο και μπορείτε να το δείτε στο κλιπ από κάτω.
Το επίσημο lyric video για το “Dead man breathing” των Αμερικανών hardcorers HATEBREED από τον δίσκο τους “The divinity of purpose” που βγήκε στην αρχή του έτους είναι διαθέσιμο και μπορείτε να το δείτε στο κλιπ από κάτω.
Δισκοπαρουσίαση του άλμπουμ μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Οι METALLICA στα πλαίσια προώθησης της νέας τους ταινίας “METALLICA: Through the never” εμφανίστηκαν στην προσφάτως βραβευμένη με Emmy εκπομπή The Colbert Report όπου έδωσαν μία κωμική συνέντευξη στα πλαίσια της εκπομπής και έπαιξαν ζωντανά το “For whom the bell tolls”.
Το βίντεο της συνέντευξης μπορείτε να δείτε εδώ
Ενώ το βίντεο της εκτέλεσης του “For whom the bell tolls” εδώ
Το επίσημο lyric video για το “The best is yet to come” της ANNEKE VAN GIERSBERGEN από το νέο δίσκο της “Drive” που θα κυκλοφορήσει υπό την αιγίδα της InsideOut είναι διαθέσιμο και μπορείτε να το δείτε στο κλιπ από κάτω.
Το άλμπουμ θα περιέχει 10 κομμάτια:
Σε όσους αναπολούν τα παλιά χρόνια των Νορβηγών symphonic black metallers DIMMU BORGIR, η εταιρεία τους Nuclear Blast Records, έκανε διαθέσιμο το κλασικό του video clip για το τραγούδι “Spellbound” από το “Enthrone darkness triumphant”, το πρώτο άλμπουμ που εκτίναξε τη δημοτικότητα της μπάντας. Το βίντεο μπορείτε να δείτε παρακάτω. Να υπενθυμίσουμε ότι οι DIMMU BORGIR δουλεύουν πάνω στο διάδοχο του “Abrahadabra” που κυκλοφόρησε το 2010.
Όταν ένα συγκρότημα διαλύεται κι επανέρχεται μετά από δεκατρία χρόνια, τότε σίγουρα υπάρχει ενδιαφέρον για να δεις πως στέκεται στη σημερινή μουσική σκηνή. Όταν μάλιστα το όνομα του συγκροτήματος είναι Ugly Kid Joe (UKJ), τότε το ενδιαφέρον αυτό είναι πολύ μεγαλύτερο. Το “Stairway to hell” είναι η επιστροφή των UKJ στη δισκογραφία με την μορφή του EP.
Γενικώς οι UKJ ήταν μια μπάντα με καταβολές σε κλασικό rock που είχαν την «ατυχία» να πέσουν στην άνθηση του grunge. Ατυχία από την άποψη ότι ίσως θα έπρεπε να δώσουν στη μουσική τους μια πινελιά grunge ώστε να αποφύγουν να βρεθούν στα άπατα. Έστω κι έτσι δεν έλειπαν τα δυνατά riffs που παρέπεμπαν σε πιο κλασικό rock αλλά ήταν εμφανώς πιο «συγυρισμένα».
Από τον έξυπνο τίτλο, μίξη των “Stairway to heaven” των LED ZEPPELIN και “Highway to hell” των AC/DC καταλαβαίνεις κανείς ότι υπάρχει μια αίσθηση κλασικού. Τουλάχιστο στη θεωρία γιατί μένει να το δούμε και στην πράξη με την ακρόαση του EP. Έχοντας ήδη δει κάποια από τα videos που έχουν βγάλει τα τελευταία χρόνια και γνωρίζοντας ότι έχουν αναλάβει τα ηνία της μουσικής κατεύθυνσης μόνοι τους, αισιοδοξώ για το καλύτερο. Από τα εννιά κομμάτια του EP, τα τρία είναι ακουστικά και ουσιαστικά είναι είτε διασκευές… διασκευών που είχαν κάνει παλαιότερα είτε ακουστικές version νέων τραγουδιών που περιλαμβάνονται στο EP.
Ξεκινώντας λοιπόν μπορώ να πω ότι οι UKJ το έχουν ακόμα. Σαν συγκρότημα ακούγονται σαν να μην έχουν διαλυθεί ποτέ. Εξάλλου είναι και η σύνθεση που είχαν με τη διάλυση τους οπότε το αποτέλεσμα έχει μια αξιοπρεπή συνοχή. Μουσικά, με εξαίρεση δύο τραγούδια (“You make me sick” και “Another beer”), έχουμε ξεκάθαρα μια πιο κλασική hard rock προσέγγιση, κάτι που προσωπικά δεν με χάλασε καθόλου. Φωνητικά ο Crane φαίνεται πιο απελευθερωμένος και απλά προσεγγίζει όσο ποτέ τα είδωλά του. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούγεται σαν τον Bon Scott ακόμη και κάτι λίγο από Ozzy. Πολύ καλά λοιπόν. Βέβαια υπάρχει και το “You make me sick” που ανέφερα και πριν και ουσιαστικά είναι η πιο 90’s version τους και που δυστυχώς είναι το δεύτερο πιο αδύναμο τραγούδι του EP. Την πρωτιά την έχει με διαφορά το “Another beer”, μια γλυκανάλατη μπαλάντα με μουσικά στοιχεία country που άκουσα με περίσσια υπομονή για τις ανάγκες αυτής της παρουσίασης. Τα ακουστικά κομμάτια είναι όλα πολύ καλά ειδικά οι διασκευές των “Cats in the cradle” και “Would you like to be there” τα οποία είχαν τραγουδήσει και στο παρελθόν.
Συμπερασματικά θα έλεγα ότι οι UKJ έχουν να δώσουν ακόμη κάποια στοιχεία που ίσως ποτέ να μην κατάφεραν να κάνουν στο παρελθόν. Δεν ξέρω ποια θα είναι η αποδοχή τους στους παλαιότερους φίλους του συγκροτήματος αλλά ελπίζω ότι αξίζουν μιας δεύτερης ευκαιρίας. Ελπίζω να συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο και να επιστεγάσουν τη δυναμική τους επιστροφή με ένα καλό LP.
7 / 10
Νίκος Ανδρέου
Δεν ήμουν παρών στα death metal τεκταινόμενα τη δεκαετία 1996-2006 (πολύ χοντρικά) για να ξέρω από πρώτο χέρι αν ήταν όντως τόσο πέτρινα χρόνια όσο λέγεται. Το σίγουρο όμως είναι ότι από εκεί κι έπειτα υπήρξε μια άνθηση ή μάλλον σήψη πιο σωστά, με αποτέλεσμα σήμερα το είδος να διανύει μια χρυσή περίοδο. Αυτό ισχύει τόσο σε θέμα παραγωγικότητας, όσο και σε θέμα ποιότητας, αν και πάντα όταν δημιουργούνται τάσεις θα υπάρχουν και οι μέτριοι και οι για πέταμα. Μία από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις της τρέχουσας αυτής τάσης για αναβίωση του πραγματικού death metal, είναι οι Βρετανοί GRAVE MIASMA, τόσο από θέμα ήχου όσο και αισθητικής. Τα μέλη βέβαια (2 από τα οποία είναι και στους φοβερούς και τρομερούς CRUCIAMENTUM) είναι χρόνια στο κουρμπέτι καθώς ξεκίνησαν από το 2002 ως GOAT MOLESTOR σε πιο “τραγίσια” black/death μονοπάτια και την ανάλογη αισθητική, για να εξελιχθούν στη μπάντα που γνωρίζουμε σήμερα. Η τετράδα από το Λονδίνο λοιπόν δέκα χρόνια μετά την πρώτη της demo ηχογράφηση φτάνει στο -τυπικά- ντεμπούτο full length δίσκο της (το πρώτο τους EP ως GRAVE MIASMA έχει 35 λεπτά διάρκεια) .
Στο ‘Odori Sepulcrorum” είναι ξεκάθαρο ότι κύρια επιρροή παραμένουν οι INCANTATION, με τα χαρακτηριστικά tremolo picking riffs και τα αργά, βαλτώδη σημεία. Επίσης μικρότερα σημεία που τους έκαναν ιδιαίτερα αγαπητούς στο underground death metal κοινό, όπως τα φωνητικά με το σπηλαιϊκό echo, και ο τελετουργικός χαρακτήρας της μουσικής τους διατηρούνται κι εδώ, μέσα από μια ακόμα πιο προσεγμένη παραγωγή με έναν ωραιότατο μπάσο ήχο. Οι Βρετανοί κάνουν όμως και το βήμα παραπάνω, παρουσιάζοντας πιο ώριμο song writing σε σχέση με τα προηγούμενα ανοσιουργήματά τους, με περισσότερες εναλλαγές και λιγότερο μονότονο και μονολιθικό παίξιμο, αυξημένα και πιο λειτουργικά lead & solo αλλά και ρίχνοντας περισσότερες επιρροές στο τραπέζι (από αμερικάνικο κυρίως αλλά και σκοτεινό σκανδιναβικό death metal) πλάθοντας έτσι έναν πιο ιδιαίτερο, λιγότερο κοινότυπο ήχο. Κερασάκι στην τούρτα το σπουδαίο εξώφυλλο του Denis Forkas.
Για όσους θέλουν το death metal τους μυστικιστικό και κατευθείαν από τις κρύπτες, το “Odori Sepulcrorum” είναι must δίσκος. Εκτός από το καθαρά μουσικό κομμάτι, ενδιαφέρον έχει και το γεγονός ότι στην Αμερική την κυκλοφορία έχει αναλάβει η Profound Lore, οπότε μπορούμε να μιλάμε αυτόματα για άνοιγμα σε μεγαλύτερο κοινό. Γενικότερα μεγαλύτερες δισκογραφικές αρχίζουν να (ξανα)δείχνουν ενδιαφέρον γι’ αυτό τον ήχο (βλέπε Century Media με SONNE ADAM, MIASMAL κ.α) όπως και -φυσιολογικά- και περισσότερος κόσμος/ακροατές, απολύτως δίκαια κατά τη γνώμη μου, μέσα σε ορισμένα πλαίσια πάντα μιας και μιλάμε για αντι- mainstream ήχους. Αυτό βέβαια δεν είναι απαραίτητο ότι θα έχει μόνο οφέλη(ίσως σημάνει μεγαλύτερο ποσοστό μετριότητας π.χ. ή συμβιβασμούς από μεριάς των γκρουπ σε μουσικά θέματα) αλλά κάτι τέτοιο μένει φανεί. Όπως και να’ χει οι μπάντες που νιώθουν θα ξεχωρίσουν, και οι GRAVE MIASMA νιώθουν.
8 / 10
Νίκος Χασούρας
Ο πασίγνωστος και ξεκαρδιστικός κωμικός Jim Carrey θα κυκλοφορήσει ένα παιδικό βιβλίο και σχετικό παιδικό μουσικό δίσκο με τίτλο “How Rolland rolls”. Παραγωγός του δίσκου αυτού και συμμετέχων είναι ο γνωστός στους metal κύκλους από τη θητεία του στους DEATH, GORDIAN KNOT και CYNIC, Paul Masvidal. Ο Jim Carrey δεν είναι ξένος επίσης στους οπαδούς της metal καθώς στην ταινία “Ace Ventura: Pet detective” είχαν κάνει cameo οι CANNIBAL CORPSE. Να υπενθυμίσουμε επίσης πως ο Paul Masvidal μαζί με τους Steve DiGiorgio, Sean Reinert και Max Phelps και διάφορους καλεσμένους περιοδεύουν υπό το όνομα DEATH: DTA (Death to all) στην Ευρώπη παίζοντας κομμάτια των jazz/prog deathsters DEATH. Δείτε παρακάτω το σχετικό βίντεο όπου αναλύει ο ίδιος ο Jim Carrey την ιδέα για το βιβλίο, τη συνεργασία με τον Masvidal κι άλλα.
Τους HATESPHERE τους θυμάμαι από το πρώτο τους ομώνυμο άλμπουμ εν έτει 2001, λίγο καιρό αφού είχε αρχίσει να αναζωπυρώνεται το ενδιαφέρον του metal κόσμου για το thrash metal, υπαιτιότητα των τότε ακόμα νεοσχηματισμένων THE HAUNTED. Όπως σε κάθε μόδα, έτσι και στην παρούσα που είχε δημιουργηθεί τότε, πολλές νέες μπάντες εμφανίζονταν από το πουθενά και διεκδικούσαν μέρος της πίτας, αλλά μόνο μερικές θα μπορούσαν να διατηρηθούν στο παιχνίδι προσφέροντας όντως καλή ποιοτική μουσική και γενικά ένα καλό προϊόν. Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που βλέπουμε ακόμα αυτή τη δανέζικη μπάντα να υπάρχει και να συνεχίζει δισκογραφικά.
Από το 2001 έχουν περάσει 12 χρόνια και 7 άλμπουμ, κάνοντας το “Murderlust” το 8ο full-length άλμπουμ των HATESPHERE. Ενώ όμως μέχρι τώρα κάθε κυκλοφορία τους ήταν σταθερή στις αξίες της μπάντας και προσέφερε ικανοποιητικό και ευχάριστο thrash metal, στο προηγούμενο δίσκο τους, “The great bludgeoning”, μας τα χάλασαν λίγο. Δεν ξέρω κατά πόσο σε αυτό ευθύνονται οι αλλαγές μελών (πλέον μόνο ο Peter “Pepe” Lyse Hansen στις κιθάρες έχει μείνει από την αρχική σύνθεση), αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά, ρίχνοντας το επίπεδο που είχαν ανέκαθεν οι HATESPHERE. Σίγουρα πάντως, για μένα τουλάχιστον, έπαιξε ρόλο και η αλλαγή του τραγουδιστή, καθότι δε μου προκαλεί κανένα ενδιαφέρον η χροιά του Esben “Esse” Elnegaard Kjaer Hansen. Άμα λοιπόν το “The great bludgeoning” δεν ήταν η καλύτερη κυκλοφορία των HATESPHERE, το “Murderlust” είναι ένα σκαλί πιο χαμηλά. Οι ταχύτητες έχουν πέσει αισθητά και έχει δοθεί περισσότερος χώρος στις μελωδίες, κάτι το οποίο δε θα ήταν αναγκαστικά αρνητικό, μόνο που στην παρούσα περίπτωση δεν αποδίδει το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Όσο κι αν άκουσα το δίσκο για να εντοπίσω κάτι το οποίο θα μου τραβήξει την προσοχή ή το ενδιαφέρον, δεν τα κατάφερα. Τα 10 τραγούδια συν 2 bonus tracks περνούσαν αδιάφορα, με αποκορύφωμα τη διασκευή στο “Assassin” των MUSE. Η εν λόγω διασκευή είναι τόσο κοντά στο πρωτότυπο όσο και η διασκευή της Tori Amos στο “Raining blood” των SLAYER. Καμία απολύτως σχέση δηλαδή. Απλά έχουν κρατηθεί οι στίχοι και το κομμάτι έχει εναρμονιστεί στο ύφος των HATESPHERE, κάνοντάς το εντελώς αγνώριστο. Δε θα σχολιάσω το εάν είναι πετυχημένη διασκευή, ειδικά εφόσον οι MUSE είναι μία από τις αγάπες μου, καθώς αυτό μπορεί να το κρίνει ο καθένας, αλλά εάν αυτό το κομμάτι ήταν να σταθεί από μόνο του, θα περνούσε και δε θα άγγιζε.
Οι HATESPHERE ήταν από παλιά αυτό που λέμε “καλοί εργάτες”. Μπορεί να μην έκαναν κάτι το εντυπωσιακό ή το ξεχωριστό, αλλά πάντα αυτό που έκαναν ήταν με μεράκι και φαινόταν το αποτέλεσμα τους δικαίωνε. Πλέον η χημεία έχει αλλάξει και δε φαίνεται να ισχύει αυτός ο κανόνας.
6 / 10
Κωνσταντίνος Βασιλάκος
Ο Robert Fripp επιβεβαίωσε πως οι KING CRIMSON θα επιστρέψουν στην ενεργό δράση μέσα στο 2014, καθώς η μακροχρόνια διαφωνία που είχαν με τη Universal Music Group φαίνεται να λύνεται. Η μπάντα είχε μπει στον πάγο το 2009 καθώς ο Fripp ένιωθε πως δε μπορούσε να συγκεντρωθεί στη μουσική εφόσον ακόμα υπήρχαν νομικά θέματα. Με την πρόσφατη αλλαγή διοίκησης στη UMG φαίνεται ότι αυτά τα θέματα θα λάβουν τέλος.
Ο ίδιος ο Fripp είχε εκφράσει στο διαδικτυακό του ημερολόγιο: “Οι KING CRIMSON βρίσκονται σε κίνηση. Αυτή είναι μία πολύ διαφορετική ανασυγκρότηση από ό,τι στο παρελθόν: επτά μουσικοί, τέσσερις Άγγλοι και τρεις Αμερικάνοι, με τρεις ντράμερ. Το επτακέφαλο τέρας είναι έτοιμο να δράσει.”
Ήδη ετοιμάζεται περιοδεία για το 2014 σε επιλεγμένα μέρη.
