Saturday, January 17, 2026




Home Blog Page 2748

Jon Lord: In Memory…

By
Rock Hard
-
0

Δευτέρα απόγευμα, κάπου στη Δυτική πλευρά της Αθήνας… Πίνω καφεδάκι και κουβεντιάζω με έναν καλό φίλο. Κάποια στιγμή, χτυπάει το τηλέφωνο και σχεδόν δεν πιστεύω αυτό που ακούω: «Ο Jon Lord πέθανε»! Ένα ανάμεικτο συναίσθημα στενοχώριας και μουδιάσματος είναι αρκετό για να με κάνει να αποκοπώ έστω και στιγμιαία από την ούτως ή άλλως ζοφερή πραγματικότητα. Στο γυρισμό με το Μετρό, σκέφτομαι μερικές από τις στιγμές που έζησα από τα παιδικά μου χρόνια έχοντας συντροφιά μου –μεταξύ άλλων- και τη μουσική των DEEP PURPLE. Ακόμη θυμάμαι αμέτρητα βράδια στο σπίτι του κολλητού μου, σε ηλικία 12-13 χρόνων να ακούμε το “Deepest Purple” (πόσοι και πόσοι γνώρισαν, αλήθεια, τους DEEP PURPLE με αυτό το άλμπουμ) και να παραθέτω επιχειρήματα γιατί οι PURPLE είναι καλύτεροι από τους ZEPPELIN (όπως ισχυριζόμουν εγώ σε αντίθεση με τον κολλητό φίλο). Βλέπετε, δεν μπορώ με τίποτα να ξεχάσω το σοκ που έπαθα όταν άκουσα για πρώτη φορά το “Speed king”. Η δαιμονιώδης εισαγωγή με την κιθάρα του Blackmore και η εναλλαγή με το Hammond του Lord ήταν αρκετά για να εκτοξεύσουν εκείνο τον πιτσιρικά στην στρατόσφαιρα (βλ. “Space Truckin’”). Δεν είχα ακούσει ποτέ μέχρι τότε κάτι αντίστοιχο… Και μεταξύ μας, ούτε έχω ακούσει κάτι ανάλογο έκτοτε!

Jon-LordΕίχε έρθει η ώρα να κατέβω από το Μετρό… Φτάνοντας σπίτι, έβαλα σαν έναν ελάχιστο φόρο τιμής το “Before I forget”. Το επόμενο πρωί ο Σάκης Φράγκος μου ζητούσε να γράψω κάτι για τον Jon Lord. Ξέρετε κάτι; Δεν μπορώ, ούτε θέλω να γράψω κάτι που μπορείτε να διαβάσετε σε οποιοδήποτε site ή περιοδικό στον κόσμο. Καλή η παράθεση γεγονότων και επεισοδίων από τη ζωή του μεγάλου αυτού gentleman αλλά για μένα ο θάνατος του Jon Lord –όπως και ο θάνατος κάθε ατόμου- είναι ευκαιρία να γιορτάσουμε για όσα έζησε. Να θυμηθούμε τι άφησε πίσω του και πόσο επηρέασε τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Και επειδή η μουσική είναι υπόθεση συναισθημάτων, προτιμώ να αναφέρω 10 σημαντικές συνθετικές στιγμές του Jon Lord, οι οποίες με σημάδεψαν όλα αυτά τα χρόνια. Νομίζω ότι αυτός είναι ο πιο ταιριαστός τρόπος για να αποχαιρετήσουμε τον Jon Lord. Είμαι σίγουρος ότι αυτή τη στιγμή είναι μαζί με τον Ronnie, τον Gary, τον Cozy και τόσους άλλους και ροκάρουν εκεί πάνω… Έτσι όπως πάντα έκαναν μέχρι τέλους της ζωής τους. Ευχαριστούμε για όλα, Jon…

 

10. “Blue sky dreams”:…ή αλλιώς το δεύτερο μέρος στο “Pictured within”. Εκπληκτική, νηφάλια ατμόσφαιρα με τον Lord να επιλέγει, εσκεμμένα, να δώσει βάρος στη σύνθεση χωρίς πομπώδεις αναφορές και τη φωνή της Sam Brown στο τέλος να είναι απλά συγκλονιστική.

9. “Ghost story”: Μαζί με το “Arabella” οι καλύτερες στιγμές στο μοναδικό άλμπουμ που προέκυψε από τη συνεργασία των Ian Paice, Tony Ashton και Jon Lord με τίτλο “Malice in Wonderland”. Η εναλλαγή rock, fusion και funk στοιχείων φανερώνει μία άλλη πλευρά του Lord που τόσο πολύ μας άρεσε αλλά και τόσο σπάνια παρουσίαζε…

 

8. “Here I Go Again”: Φυσικά, στην πρώτη κλασική εκδοχή του… Για να μην παρεξηγούμαι, λατρεύω εξίσου και τις δύο εκτελέσεις του κομματιού αλλά αυτό το Hammond του Lord το 1982 αποδίδει καλύτερα το συναίσθημα που ήθελε να περάσει μέσα από το τραγούδι ο David Coverdale.

 

7. “Hush”: Η πρώτη μεγάλη επιτυχία των PURPLE βασισμένη στα φωνητικά του Rod Evans αλλά κυρίως στα πλήκτρα του Lord. Η ρυθμική εισαγωγή δεν αφήνει και πολλά περιθώρια σε εκείνον που θέλει απλά να κάτσει στην καρέκλα του… Επιβάλλεται, να χτυπηθείς! Ήταν η εποχή που ο Lord ήταν ο πραγματικός ηγέτης των PURPLE.

 

6. “Sarabande”: Κατά την ταπεινή μου γνώμη ό,τι καλύτερο έκανε ο Lord εκτός PURPLE και των διαφόρων άλλων σχημάτων στην καριέρα του. Η ζωντανή απόδοση ολόκληρου του δίσκου (και κυρίως του ομώνυμου κομματιού) στη Βουδαπέστη το 2010 είναι εξαιρετική και πρέπει να την ακούσει κάθε φίλος των PURPLE και της μουσικής γενικότερα.

 

5. “Perfect strangers”: Η επιβλητική εισαγωγή του Lord νομίζω… διορθώνω… είμαι σίγουρος ότι ανεβάζει την ποιότητα του απίστευτου αυτού τραγουδιού και στοιχειώνει μια για πάντα όλους εμάς αφού κάθε φορά που ακούμε ζωντανά το “Perfect strangers” γίνεται πραγματικός χαμός. Ένα από τα τελευταία κλασικά τραγούδια των PURPLE.

 

4. “Smoke on the water”: Το εκνευριστικά απλό riff του Blackmore σου κολλάει στον εγκέφαλο και οι PURPLE σημαδεύουν το classic rock με το πιο γνωστό κομμάτι της δισκογραφίας τους. Ο ρόλος του Lord είναι, εν προκειμένω, δευτερεύων αλλά τι περιμένατε να μην το συμπεριλάβουμε; Το “Smoke on the water” είναι, διάολε…

 

3. “Highway star”: Η «συνομιλία» Blackmore-Lord έχει μείνει στην ιστορία… Όταν ακούς την εκτέλεση στο μνημειώδες “Made in Japan” καταλαβαίνεις αμέσως ότι οι DEEP PURPLE ήταν τότε η κορυφαία μπάντα του πλανήτη. Ο Blackmore χρειαζόταν τον Lord όσο και ο Lord χρειαζόταν τον Blackmore. Η χημεία αυτή στιγμάτισε τα ανυπέρβλητα live της MKII σύνθεσης.

 

2. “Speed king”: Το έγραψα και παραπάνω… Θεωρώ ότι από το κομμάτι αυτό ξεκίνησε ουσιαστικά η κλασική περίοδος των PURPLE. Το “In rock” είναι ένα μνημειώδες άλμπουμ και φανερώνει για πρώτη φορά τον εκρηκτικό συνδυασμό Blackmore-Lord-Gillan. Όσο για το “Speed king”… Η μπάντα σαρώνει και ο Gillan γράφει μερικούς από τους πιο απλούς και έξυπνους στίχους ever!

 

1. “Child in time”: Η απόλυτη στιγμή των DEEP PURPLE. Μία κλασική σύνθεση που γεννήθηκε κυρίως από τον Jon Lord και τον Ian Gillan με τον Ritchie Blackmore να συνεισφέρει φυσικά τα μέγιστα σε ένα κομμάτι-σταθμό στο rock. Αν και τα trademark ουρλιαχτά του Gillan επισκίασαν τα πάντα στο “Child in time”, εντούτοις το Hammond στην αρχή και στη μέση του κομματιού είναι απερίγραπτο!

 

Σάκης Νίκας

Ozzy Osbourne: “Aspects of a Timeless Madman”

By
Rock Hard
-
0

 

 

Είναι ο Ozzy Osbourne ο πιο αντιπροσωπευτικός frontman για τη metal μουσική; Αν είστε από αυτούς που συμφωνείτε χωρίς περιστροφές θα έχετε πολλούς λόγους για να το υπερασπιστείτε. Όσοι έχετε ενδοιασμούς, θα βρείτε ακόμα περισσότερους για να το αντικρούσετε και να αναδείξετε κάποιον άλλο με καλύτερη φωνή, πιο καλή κίνηση στη σκηνή και φυσικά μεγαλύτερο εύρος στην ερμηνεία του. Τότε πώς τα κατάφερε;

Θεωρώ σκόπιμο να μιλήσουμε κυρίως για κάποια στοιχεία, τα οποία είναι αδιαμφισβήτητα. Πρώτο και κυριότερο είναι το γεγονός ότι ο Ozzy είναι ο μόνος – σε τόσο υψηλό επίπεδο – solo καλλιτέχνης στη σκληρή μουσική που ξεπέρασε σε φήμη το συγκρότημα, που τον ανέδειξε! Καθόλου τυχαία στα mid 80s, όταν και βρισκόταν στο peak της δημοτικότητας του, ο Οzzy παρουσιάστηκε από τα media της εποχής να «συνοδεύεται» από τους BLACK SABBATH στο θρυλικό Live Aid του 1985! Ήταν η εποχή που οι SABBATH είχαν κυκλοφορήσει album με τον Ian Gillan στα φωνητικά και ετοιμάζονταν για νέο album με τον Glenn Hughes! Αυτή η εμφάνιση αποκάλυψε το χάσμα που υπήρχε σε επίπεδο δημοτικότητας ανάμεσα στον Ozzy και στους SABBATH, το οποίο γεφυρώθηκε πλήρως στα 90s.

Ο Ozzy είναι ο πιο πετυχημένος solo καλλιτέχνης στο hard n’ heavy στερέωμα; Αδιαμφισβήτητα ναι! Ξέρετε άλλον να απασχολεί οπαδούς και media επί τρεις δεκαετίες σε τόσο υψηλό επίπεδο; Ή μήπως σας έρχεται στο μυαλό κανένας άλλος που να τόλμησε να ξεκινήσει περιοδεύων festival στη δύσκολη αγορά της Αμερικής με το όνομα του; Το Ozzfest σαν εγχείρημα είναι ό,τι πιο πετυχημένο έχει γίνει ποτέ στα συναυλιακά χρονικά, αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι περιόδευε και είχε στο line up του τα μεγαλύτερα ονόματα της σκηνής!

Για να μην αρχίσουμε να λέμε τα τυπικά των αριθμών πωλήσεων, που πλέον δε συγκινούν κανέναν! Ισως μόνο το Lemmy που με αποστομωτική ειλικρίνεια αποκάλυψε πως το όφελος των πνευματικών δικαιωμάτων από τους στίχους που του έδωσε για το album “No more tears”, ξέπέρασε εκείνο που είχε συνολικά από τη δισκογραφία των MOTORHEAD! Μήπως, όμως, είναι πολλά παραπάνω και από όλα αυτά;

ozzy afieroma 7Πριν 2 χρόνια τα ερωτήματα αυτά απαντήθηκαν μέσα σε δύο ώρες με την αποστομωτική του εμφάνιση στη Μαλακάσα. Όσοι ήταν εκεί κατάλαβαν γιατί αποκαλούν ακόμα madman αυτόν τον 63χρονο τραγουδιστή! Ήταν μια βραδιά, που γενιές φίλων αυτής της μουσικής περίμεναν και αδημονούσαν για να ζήσουν! Και τι καλύτερο όταν δίπλα του είναι και ένα «δικό» μας παιδί! Ο Gus G. είναι στη μπάντα του Ozzy και αν έλεγες μέχρι και πριν λίγα χρόνια κανείς δε θα πίστευε πως ένας Έλληνας μουσικός θα συμμετείχε σε ένα τόσο μεγάλο group!

Όλα είναι πιθανά στη ζωή και σίγουρα ο Ozzy το ξέρει! Οι πολέμιοι του ακόμα και σήμερα θα υποστηρίζουν ότι έφτιαξε τη φήμη του πάνω σε εξωμουσικές κινήσεις, φτάνοντας στο σημείο να κάνει μέχρι και reality show με την οικογένεια του! Μόνο που αποκρύπτουν ότι στο σανίδι όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία, εκθέτοντας όποιον πραγματικά δεν αξίζει τη θέση που του έχει δοθεί. Η θέση που έχει στρογγυλοκαθήσει από το 1986, όταν για πρώτη φορά ήταν headliner στο Monsters of Rock του Donington! Για να αντιληφθείτε το μέγεθος του, αρκεί να σκεφτείτε ότι κάτω από αυτόν ήταν οι SCORPIONS, οι DEF LEPPARD και οι MΟTORHEAD! Έχετε ξαναδεί κανένα solo καλλιτέχνη να έχει καταφέρει κάτι ανάλογο;

10 χρόνια μετά θα είναι παρών στην αυλαία του θρυλικού festival και θα είναι co-headliner με τους επανενωμένους KISS! Εκείνη η εμφάνιση απλώς επιβεβαίωσε ότι ο Ozzy είναι πλέον η κορυφή των κορυφών και ο κόσμος είχε τοποθετήσει τους BLACK SABBATH στη θέση που τους άξιζε. Και μόνο το γεγονός ότι κατάφερε και έπεισε τους πάντες ότι BLACK SABBATH χωρίς εκείνον δε νοούνται τα λέει όλα…

Θαρρώ, όμως, πως ο Ozzy οφείλει πλήρως την επιτυχία του στις επιλογές και στις στρατηγικές κινήσεις του. Δε δίστασε να κάνει icon στην μπάντα του τον κιθαρίστα, που τον πλαισίωνε, δίνοντας του χώρο πάνω στη σκηνή. Με αυτόν τον τρόπο ο Randy Rhoads έγινε ένας κιθαρίστας – μύθος και ο Zakk Wylde ζωντανός θρύλος της ηλεκτρικής κιθάρας! Αυτή η «άνεση» να μη θέλει όλα τα μέλη να επισκιάζονται από την παρουσία του ίσως και να είναι το σημείο – κλειδί στην καριέρα του!

Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η εκτόξευση των «μετοχών» στο άτυπο χρηματιστήριο της μουσικής βιομηχανίας από καλλιτέχνες που συνεργάστηκαν μαζί του, όπως ο Robert Trujillo ή ο Mike Bordin; Σίγουρα δεν έδειξαν όλο το μεγάλο ταλέντο τους πλάι στο madman, αλλά απέδειξαν όλα εκείνα τα χρόνια που ήταν μαζί του, ότι μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στις υψηλές απαιτήσεις του επιπέδου που είναι ο Ozzy Osbourne. Και γι’αυτές τις θέσεις έγινε πραγματικά πανικός, φέρνοντας την αφρόκρεμα της σκληρής μουσικής στα πόδια του! Από τον Alex Skolnick, τον Jason Newsted και τον Dean Castronovo, ο Ozzy μπορεί να περηφανεύεται πως γινόταν σφαγή στην «πιάτσα» για μια θέση στο σχήμα του! Για να μην ξεχάσουμε το χαμό που έγινε όταν ο Zakk Wylde ήταν και επισήμως παρελθόν…

Σε αυτόν τον τομέα νομίζω ότι κρίθηκε η καριέρα του, καταφέρνοντας χωρίς εμπάθεια και μικρότητες, να συνδέσει το όνομα του με τους μουσικούς που τον πλαισίωσαν. Και φυσικά κυρίως για τους κιθαρίστες, μιας και η μουσική του στηρίζεται κυρίως στις φωνητικές γραμμές και στα κιθαριστικά riffs. Είχε την ευτυχία να ερμηνεύσει κομμάτια ιστορικά για ολόκληρη τη σκηνή όπως το “Mr. Crowley”, το “Bark at the moon” και το “Crazy train”, αλλά θεωρώ πως δεν ήταν αυτός ο καθοριστικός παράγοντας. Γιατί;

Αν κοιτάξετε ψύχραιμα θα δείτε πως και άλλοι είχαν τραγουδήσει σημαντικά τραγούδια όπως για παράδειγμα ο πιο χαρισματικός Ronnie James Dio. Αυτό που δεν είχαν ήταν η σύνδεση τους με τους μουσικούς και κυρίως με τους κιθαρίστες που τον πλαισίωναν! Καθόλου τυχαία στο θρυλικό live album, το όνομα του Ozzy είναι συνδεδεμένο με το Randy Rhoads! Ακόμα και ο Jack E. Lee που δε συνέχισε μετά τη φυγή του από το σχήμα σε ανάλογο επίπεδο, έχει συνδέσει άρρηκτα το όνομα του με τον Ozzy. Οι μουσικοί που τον πλαισιώνουν, λοιπόν, δεν είναι εκεί για να παίξουν κάποιο ρόλο ή να αποδείξουν ότι αξίζουν τη θέση που τους έχει δοθεί.

To ίδιο ισχύει και για τις μπάντες που έπαιρνε ως support ή επέλεγε για το roster του Ozzfest. Ηταν εκείνος που έκανε ευρέως γνωστούς τους METALLICA το 1986 και εδραίωσε τη φήμη των SLIPKNOT όταν και στο “Iowa” album, τους έδωσε την τιμητική θέση των special guests του Ozzfest! Αυτή η “ικανότητα” να οσφρίζεται το τί συμβαίνει στον extreme ήχο και να το προβάλει πρώτος, είναι ένα πολύ σημαντικό credit για την εικόνα του στις νεότερες γενιές ακροατών, που δεν ακούνε και τόσο παραδοσιακό ήχο! Με ανάλογα κριτήρια έγινε και η επιλογή των SEPULTURA του “Arise”, χρόνια πριν τους προσκυνήσει όλος ο κόσμος! Ανάλογες κινήσεις έχει κάνει αμέτρητες, πάνω στις οποίες είναι χτισμένος ο αμέριστος σεβασμός που τρέφουν και οι συνάδελφοι του γι’αυτόν! Και όλες αυτές οι πετυχημένες – κρίνοντας εκ του αποτελέσματος – κινήσεις φέρουν τη σφραγίδα του πολύ ισχυρού περίγυρου που τον περιβάλλει και προσέχει μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας! Αυτό το γεγονός ξεκινάει, όμως, από την προσωπική του επιλογή να παραχωρήσει και από αυτή την πλευρά “χώρο” στη διαχείριση του ονόματός του! Και πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τη γυναίκα που επέλεξε για σύντροφό του…

Μπορούμε να τη βρίζουμε και να τη λέμε όπως θέλουμε, αλλά η Sharon έχει καταφέρει πολλά παραπάνω από το να είναι η γυναίκα του. Ο ίδιος έχει πει επανειλημμένως πως αν δεν ήταν παρούσα θα είχε κατρακυλήσει στις εξαρτήσεις! Αλήθεια για πόσους μουσικούς έχει ειπωθεί αυτό ως δικαιολογία για την αποτυχία τους να γίνουν «μεγάλα ονόματα»; Μήπως η παρουσία της και ως manager, επιβεβαιώνει αυτόν τον κανόνα; Γιατί αν νομίζετε πως ένα μεγάλο σχήμα γίνεται τεράστιο μόνο και μόνο από τον κόσμο, τα media και τη μουσική που παράγει, τότε θεωρείτε τη θέση του manager ως αχρείαστη. Αλήθεια ο Rod Smallwood πόσο σημαντικός για την επιτυχία των MAIDEN είναι; Μήπως όσο και της Sharon για τον Ozzy;

Η ιστορία για όσους δεν μπόρεσαν να έρθουν εκείνη τη βραδιά της 26ης Σεπτεμβρίου θα επαναληφθεί με ακόμα καλύτερους όρους. Θα είναι εκείνο το βράδυ η τελευταία ευκαιρία μας να δούμε το ζωντανό θρύλο αυτής της μουσικής, πλαισιωμένο από το Geezer Butler, το Slash και το Zakk Wylde! Πιστέψτε με, όταν θα ακούσετε πριν την έναρξη της συναυλίας, τη σπασμένη φωνή του να λέει «I can’t fuckin’ hear you! Louder!», θα αντιληφθείτε μονομιάς τη σημαντικότητα της στιγμής. Έτσι ένιωσα κι εγώ τότε και το ίδιο είμαι σίγουρος πως θα γίνει και τώρα! Όσοι είστε στις πρώτες σειρές πάρτε αδιάβροχο! Θα σας χρειαστεί….όσοι απορείτε γιατί, ρωτήστε όσους έχουν βρεθεί στις μπροστά σειρές μιας οποιαδήποτε συναυλίας με εκείνον ως frontman!

Λευτέρης Τσουρέας

ozzy afieroma big

Rockwave Festival 2012: 60 λόγοι για να πας

By
Rock Hard
-
0

Η metal μέρα του Rockwave Festival φέτος, την 1η Ιουλίου, έχει ένα εξαιρετικά δυνατό line-up, για όλα τα γούστα. Είπαμε λοιπόν, να κάνουμε μία λίστα με τους λόγους γιατί κάποιος να πάει να δει αυτό το φεστιβάλ, μιλώντας για κάθε συγκρότημα χωριστά:

 

ΟΖΖΥ AND FRIENDS

 

Το να προσπαθήσεις να αναφέρεις 10 λόγους γιατί πρέπει να πάει κάποιος να δει τον Ozzy την πρώτη μέρα του Ιουλίου στο Rockwave είναι σαν να ζητάμε από τον Παρλιάρο να μας εξηγήσει σε μία σελίδα τα μυστικά της σοκολάτας και πως δημιουργούνται τα καλύτερα γλυκά του κόσμου! Δηλαδή, γίνεται αλλά εκ των πραγμάτων θα είναι ελλιπές. Πόσο μάλλον, όταν μιλάμε για μουσική, για μία βαθύτατη εσωτερική υπόθεση για την οποία ο καθένας μπορεί να αραδιάσει τους δικούς του 10 λόγους. Με αυτό το σκεπτικό και με αφετηρία τα παραπάνω, καταθέτουμε τους δικούς μας 10 λόγους που είναι ικανοί να οδηγήσουν κάποιον στη Μαλακάσα για να δει τον Ozzy…

 

OzzyFriendspromo2012● Εκτός από τον Ozzy, εκείνη την ημέρα θα βρίσκεται πάνω στη σκηνή ο μεγάλος Geezer Butler… Ναι, ξέρω… Θα ήταν ακόμη καλύτερο να ήταν δίπλα τους ο Iommi και πίσω τους ο Ward. Αυτό όμως δεν κατέστη δυνατό (για τους γνωστούς λόγους). Δεν πιστεύω, όμως, ότι θα χαλάσει κάποιον να δει τους μισούς SABBATH επί σκηνής…

● Zakk Wylde, Slash, Gus G… Ή αλλιώς οι τρεις κιθαρίστες που θα αναλάβουν το δύσκολο έργο να αποδώσουν τα μέρη του αναντικατάστατου Tony Iommi. Και μπορεί μία ανόητη μειοψηφία να αποδοκίμασε τον Gus G. στην τελευταία εμφάνιση του Ozzy (όσα δεν πιάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια… Για να μην χρησιμοποιήσω τη γνωστή ατάκα του Γεωργίου) αλλά δεν βλέπεις κάθε μέρα δύο από τους τελευταίους guitar heroes να μοιράζονται την ίδια σκηνή.

● Το μοναδικό set list. Εξηγούμαι… Δεν είμαι από αυτούς που κοιτάζουν τα set list των περιοδειών των καλλιτεχνών πριν από μία εμφάνιση τους στην Ελλάδα. Θέλω να διατηρώ το στοιχειώδες συναίσθημα του αγνώστου και της έκπληξης. Ωστόσο, δεν χρειάζεται να είσαι ο Κάλχας για να καταλάβεις ότι εκείνη την ημέρα θα ακουστούν απέθαντοι ύμνοι από SABBATH και τις solo κυκλοφορίες του Ozzy.

● Η ελπίδα να ακούσουμε καλά κρυμμένα διαμαντάκια από το back catalogue του madman. Όταν ακούσαμε τα “Fire in the sky” και “Shot in the dark” (ύστερα από προτροπή του δικού μας Gus G.) βρεθήκαμε στα ουράνια. Γιατί καλά είναι τα “Bark at the moon” και “Crazy train” αλλά το…obscure κάνει τη διαφορά. “Bloodbath in paradise” (Anyone? Anyone?) …

ozzy osbourne friend● Τόσο ο Zakk Wylde όσο και ο Slash έχουν εκφράσει άπειρες φορές το θαυμασμό τους για τον μεγάλο Randy Rhoads. Οπότε κάθε νότα από τα “Blizzard of Ozz” και “Diary of a madman” εκτός ότι θα αποδοθεί σχεδόν αψεγάδιαστα (γιατί μόνο ο Randy μπορούσε να βγάλει αυτό το συναίσθημα) θα αποτελεί και έναν άτυπο φόρο τιμής στο σπουδαιότερο κιθαριστικό ταλέντο που έβγαλε ποτέ η Δυτική Ακτή (μαζί με τον Eddie Van Halen και τον George Lynch).

● Το roadtrip για τον Ozzy! Τα μισά λεφτά είναι το ταξίδι για τη Μαλακάσα με φιλαράκια στο αυτοκίνητο και να παίζει τσίτα το “Master of reality” ή το “No more tears”. Τιμή βενζίνης: 1.68 το λίτρο, διόδια: 3 ευρώ περίπου (νομίζω… Δεν θυμάμαι με τις συνεχείς ανατιμήσεις), μπύρες και αναψυκτικά: 10 ευρώ, αναμνήσεις και εμπειρίες… Ανεκτίμητα!

● Επειδή το Rockwave είναι ένας θεσμός που μας έχει χαρίσει άπειρες συγκινήσεις όλα αυτά τα χρόνια. Πόσα μα πόσα σχήματα έχουμε απολαύσει σε αυτό το festival και πόσα ακόμη θα απολαύσουμε στο μέλλον. Το κλείσιμο της metal ημέρας με τον Ozzy φαντάζει τόσο ιδανικό όσο και θεοπάλαβο!

● Επειδή πολύ απλά σε 5 (το πολύ χρόνια) ο Ozzy δεν θα ξαναπεριοδεύσει (τα ίδια λέγαμε, βέβαια, και για τον Μητσοτάκη και όλο μπροστά μας τον έχουμε). Κατά πάσα πιθανότητα, λοιπόν, θα είναι η τελευταία φορά που θα βλέπουμε τον Ozzy ζωντανά για μία συναυλία. Σε συνδυασμό με τη δεινή οικονομική κατάσταση της Ελλάδας (βλ. τελευταίο άρθρο Σάκη Φράγκου), οι πιθανότητες επιστροφής του madman στη χώρα μας είναι αστρονομικά ελάχιστες.

● Ο ίδιος ο Ozzy. Τι και αν τα τελευταία μουσικά του πονήματα είναι από μέτρια ως αδιάφορα; Μιλάμε για τον άνθρωπο με την πιο χαρακτηριστική φωνή στο metal (αυτός και ο Lemmy) ο οποίος έχει αναγάγει σε ολυμπιακό άθλημα τη…ρίψη κουβάδων με νερό ενώ δεν γίνεται να προσπεράσεις τα “let’s go fucking crazy” και “I love you all”!

● Tony Iommi. Μπορεί να μην είναι (σώματι) εκεί αλλά ολόκληρο το live θα διαπνέεται από την «παρουσία» του! Ο νονός της αγαπημένης μας μουσικής, ο γεννήτορας ενός ολόκληρου ιδιώματος δίνει τη δική του μάχη και εμείς οφείλουμε να τον τιμήσουμε με την παρουσία μας. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε…

 

Σάκης Νίκας

 

MACHINE HEAD

  • Machine-Head2Επειδή είναι μία από τις (μετρημένες στα δάχτυλα) μπάντες με τουλάχιστον 20 χρόνια στην πλάτη τους, που κατάφεραν να επαναπροσδιορίσουν τους εαυτούς τους και τα δεδομένα που και οι ίδιοι έθεσαν με άριστα αποτελέσματα.
  • 13 και 14 Δεκεμβρίου του 2004, εμφανίζονται για πρώτη φορά ζωντανά σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη αντίστοιχα… Όσοι ήταν εκεί σκοτώνουν για να τους ξαναδούν, όσοι δεν ήταν απλά έχασαν 2 από τις καλύτερες συναυλίες ever στην Ελλάδα και δεν πρέπει να ξανακάνουν το ίδιο λάθος.
  • Επειδή βρίσκονται στην πιο ώριμη by far στιγμή της καριέρας τους, έχοντας παραμάσχαλα το κορυφαίο για άλλη μια φορά “Unto The Locust”.
  • Επειδή σε ένα δίκαιο κόσμο χωρίς παρελθοντολαγνείες και λαμβάνοντας υπόψη την ποιότητα και όχι το πόσους δίσκους πουλάει ο καθένας, αυτοί θα έπρεπε να είναι οι headliners του Rockwave (παρόλο που ο OZZY αποδεδειγμένα το χει ακόμη).
  • Machine-Head-2012Επειδή πρέπει να γκαρίξεις έστω μία φορά live “Let freedom ring with a shotgun blast” για να θεωρείσαι μεταλλάς/ού που σέβεται τον εαυτό του/της!
  • Επειδή ο ίδιος ο James Hetfield έχει δηλώσει πως με το “Blackening” τον ενέπνευσαν να γράψει ότι καλύτερο μπορούσε για τους Metallica πριν το “Death Magnetic”… Θέλετε μεγαλύτερο credit;
  • “Locust”, “Halo”, “Davidian”, “Imperium”, “Old”, “Ten Ton Hammer”, “Aesthetics of Hate” μπίρι μπίρι… Ο κατάλογος ατελείωτος.
  • Επειδή βάζω στοίχημα τη δισκοθήκη μου πως το live αυτό με το που θα τελειώσει θα μνημονεύεται ως μία από τις καλύτερες στιγμές του Rockwave ever.
  • Επειδή θα ανοίξουν τόσα circle pits με τα καλέσματα του Robb Flynn, που θα γίνουμε μάρτυρες μιας τεράστιας, ανθρώπινης δίνης!
  • Επειδή αν δε σας έπεισα με τα παραπάνω, μάλλον διαβάζετε λάθος site!!

Βασίλης Γκορόγιας

 

PARADISE LOST

 

  • lost 4-1Επειδή είναι μια από τις πιο αγαπημένες μπάντες του ελληνικού metal κοινού. Σχέση που κρατά σχεδόν είκοσι συνεχή έτη.
  • Επειδή μας απέδειξαν στο Fuzz ότι διανύουν μια δεύτερη νιότη. Και δε βαριόντουσαν.
  • Επειδή θα είναι η μοναδική gothic metal μπάντα του Rockwave. Και η πιο αντιπροσωπευτική του μουσικού είδους που πρεσβεύουν.
  • Επειδή ακόμα ελπίζουμε να ξανακούσουμε το “Walk away” on stage, μετά από εκείνο το ιστορικό Rock Of Gods του 1996. Και ας προδίδουμε λιγάκι τα χρόνια μας. Δε δίνουμε δεκάρα.
  • Επειδή όλο και κάποια έκπληξη θα παίξουν μόνο για πάρτη μας. Ήδη βλέπω μία στις τελευταίες εμφανίσεις τους. Όχι, δε θα πω spoiler.
  • lost 8-1Επειδή κι αυτοί μας πάνε πολύ. Χαμογελάκια και κακό.
  • Επειδή θα είναι η μοναδική ευκαιρία να χαλαρώσουμε ή πριν ή μετά τον όλεθρο που θα μας επιφυλάσσουν οι MACHINE HEAD. Τι μας περιμένει, τι μας περιμένει…
  • Επειδή το σκοτάδι και η παγωμάρα των τραγουδιών τους θα μας προσφέρει λίγη δροσιά μέσα στον καύσωνα της ημέρας. Και το βρετανικό χιούμορ του Holmes.
  • Επειδή δε θα τους παρεξηγήσουμε αυτή την φορά για τα κλασικά 70 λεπτά συναυλίας τους. Αυτή την φορά και να θέλουν να παίξουν δίωρο, δε θα μπορούν.
  • Επειδή θα είναι η μοναδική μπάντα της ημέρας που θα μαζέψει τόσα πολλά θηλυκά στις πρώτες γραμμές, μπροστά από τη σκηνή. To know us better…

Γιώργος Κόης

 

UNISONIC

  • unisonic1111Επειδή θα είναι στο ίδιο σανίδι ο Kai Hansen με τον Michael Kiske. Θέλετε πολλά παραπάνω;
  • Εκτός από τους LUCKY FUNERAL και τους PLANET OF ZEUS, θα έχουμε κι άλλη ελληνική παρουσία εκείνη την ημέρα του Rockwave, τον Κώστα Ζαφειρίου (ex-PINK CREAM 69) πίσω από τα ντραμς.
  • Επειδή υπάρχει περίπτωση να ακούσουμε τραγούδια από τα δύο “Keepers…” που έχουν ξεχάσει και οι ίδιοι οι HELLOWEEN.
  • Επειδή λίγο ποιοτικό power metal δεν χάλασε κανέναν!!!
  • Επειδή προτιμώ να ακούω το “Future world” και το “I want out” από τον Kiske και τον Hansen, παρά από τον Sascha Gerstner και τον Dani Loeble (όσο συμπαθείς και να μου είναι και οι δύο).
  • unisonicΓια να διαπιστώσουμε ιδίοις όμασι το ασύλληπτο ταλέντο του Michael Kiske επί σκηνής και να επιβεβαιώσουμε ότι «το έχει» ακόμα.
  • Επειδή δεν θα με χάλαγε να άκουγα και κανένα κομματάκι PLACE VENDOME!!!
  • Επειδή τέτοιου είδους συγκροτήματα έχουν το κουσούρι να είναι βραχύβια, κανείς δεν ξέρει αν θα τους ξαναδούμε μαζί (τι ποιους; Τον Kiske και τον Hansen φυσικά).
  • Ακόμα κι αν δεν γουστάρεις τα υπόλοιπα σχήματα, το κάνεις το ταξίδι στη Μαλακάσα για να νιώσεις την ανατριχίλα στα κλασικά HELLOWEEN τραγούδια…
  • Από το να τους βλέπαμε σε club show και να έπαιζαν 70 λεπτά και να γκρινιάζαμε, προτιμώ με ένα δίσκο να τους δω σε φεστιβάλ, σε ωραία ατμόσφαιρα, παρέα με τη μπυρίτσα μου…

 

 

PLANET OF ZEUS

  • PlanetOfZeusΕπειδή αυτή τη στιγμή, ίσως είναι η πιο hot ελληνική μπάντα με ηλεκτρικές κιθάρες!
  • Επειδή στα live σπέρνουν, είτε παίζουν στο δωμάτιο του σπιτιού σου, είτε στο τεράστιο stage του Rockwave.
  • Επειδή αν και με μόνο 2 δίσκους, έχουν αρκετούς ύμνους για να υπερκαλύψουν το set τους.
  • Επειδή να χαζεύεις άπειρες φορές τα κορυφαία βίντεο κλιπ τους στο youtube και να μη θες να τους δεις και ζωντανά;
  • Επειδή τους έχει παίξει κάποιος Bruce Dickinson στην ραδιοφωνική του εκπομπή στο BBC!
  • Επειδή το groove τους θα σε κάνει να χορέψεις μέσα στη ζέστη θες δε θες!
  • Επειδή έχουν καταλάβει πλήρως πως για να τους φύγει η ελληνική «ρετσινιά», πρέπει να δίνουν πάντα και στα πάντα το 101% τους… Και το κάνουν!
  • Επειδή ξέρετε εσείς πολλές heavy rock μπάντες να κάνουν τέτοιο χαμό στα live τους λες και παίζουν thrash;;
  • Επειδή σε μία τόσο μεγάλη και ποιοτική (heavy rock/stoner) σκηνή, καταφέρνουν και ξεχωρίζουν για πλάκα.
  • Επειδή… Δεν έχει άλλα γιατί, τα καλά ή τα ζεις στην ώρα τους ή κάθεσαι σπίτι και γεροντογκρινιάζεις!

Βασίλης Γκορόγιας

 

LUCKY FUNERAL

  • lucky funeral 2Επειδή έχουν «λιώσει» στο σανίδι τα τελευταία 4 χρόνια με πάνω από 120 συναυλίες και το χουν για πλάκα.
  • Επειδή επιβάλλεται να δείτε live την «εμπειρική» κοιλιά του τραγουδιστή τους Mike στο καθιερωμένο στριπτίζ.
  • Επειδή το μεσημέρι που θα βγουν στον καύσωνα, θα σας δώσουν ένα σοβαρό λόγο να ιδρώσετε.
  • Επειδή ετοιμάζουν νέο δίσκο και ευελπιστούμε να ακούσουμε κάποιο από τα νέα τους «παιδιά».
  • Επειδή είναι ίσως η μοναδική ελληνική μπάντα που συνδυάζει τόσο καλά sludge και stoner.
  • Επειδή το “Stay Away” είναι ύμνος και οι ύμνοι πρέπει να ακούγονται live.
  • Επειδή αν έχετε γάτα, μπορείτε να τη φέρετε να χαρεί και αυτή στο άκουσμα του δικού της ύμνου, “Babis The Stoned Cat”.
  • Επειδή έχουν support – άρει τους υπεράνω όλων θεούς CLUTCH με επιτυχία, άρα εδώ θα κολλήσουν;
  • Επειδή τα φεστιβάλ είναι ιεροτελεστία και οφείλουμε να είμαστε εκεί από νωρίς για όλες τις μπάντες.
  • Επειδή αν δεν μπορείς να την πέσεις σε καμιά παραλία, καλύτερα είναι να «μαυρίσεις» βλέποντάς τους παράλληλα, παρά να κάθεσαι στην ταράτσα του σπιτιού σου.

Βασίλης Γκορόγιας

“Diablo III” (Blizzard)

By
Rock Hard
-
0

 

30 Μαίου, 2012 – 13:15

Μια φορά και ένα καιρό υπήρχε μια σειρά που προκαλούσε κάψιμο εγκεφαλικών κυττάρων, χώριζε οικογένειες και διέλυε παρέες μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Ο ορισμός των hack-and-slash action role-playing game, “Diablo”!!! Μετά από 12 χρόνια επιστρέφει απειλώντας για μια ακόμη φορά την υγεία, την συνοχή της οικογένειας και παράλληλα προκαλεί τρόμο σε κάθε κοπέλα, για το αν θα βγαίνει συχνά έξω με το αγόρι της. Το “Diablo III” είναι γεγονός και η αναμονή, παρόλο που ήταν υπερβολικά μεγάλη, άξιζε.

Ξεκινάτε την περιπέτεια όταν ένα φλεγόμενο αστέρι πέφτει από τον ουρανό και συγκρούεται στο καθεδρικό ναό στο Tristram, την καταραμένη πόλη όπου εξελίσσονται τα γεγονότα του “Diablo”. Σαν αποτέλεσμα έχει την ανάσταση των νεκρών και την κατάσταση πολιορκίας που θα περιέλθουν οι κάτοικοι του New Tristram. Το σενάριο είναι αδύναμο, κάτι που φυσικά το περιμένεις, καθώς δεν είναι ένα RPG με την κλασσική έννοια αλλά περισσότερο ένα hack – and – slash. Παρόλο αυτά θα συναντήσετε γνώριμες φυσιογνωμίες από τα προηγούμενα επεισόδια της σειράς. Όσοι έχετε ασχοληθεί με τα προηγούμενα θα παρασυρθείτε άμεσα.

Έχετε να επιλέξετε τον χαρακτήρα σας ανάμεσα σε πέντε classes, που η καθεμία καθώς ανεβαίνετε level σας καθηλώνει με τις διάφορες ικανότητες στη μάχη. Είναι οι εξής: Barbarian, Demon Hunter, Monk, Witch Doctor, Wizard. Στην αρχή όλες ξεκινάνε με τα πολύ βασικά και παρόλο που μπορεί να σας φαίνεται βαρετό μέχρι να φτάσετε σε ικανοποιητικό επίπεδο, πιστέψτε με πιο γρήγορα από όσο νομίζεται θα παρασυρθείτε σε μια αλόγιστη χρήση των ικανοτήτων αντιμετωπίζοντας δεκάδες εχθρούς. Από εκεί και πέρα θα έχετε την δυνατότητα να συναντήσετε Blacksmiths και Jewelers που θα σας βοηθήσουν να βελτιώσετε την πανοπλία και τα όπλα σας, ενώ στις μάχες θα έχετε follower που μπορείτε να τον επιλέξετε από 3 classes, Enchantress, Scoundrel, Templar. Οπότε ανάλογα με τη μάχη επιλέξτε σωστά.

Πλεονεκτήματα: Σαν hack – and – slash, και μάλιστα το κορυφαίο, θα παθιαστείτε με τις δυναμικές ικανότητες και τον σταθερό χειρισμό της μάχης, που θα έχει σαν αποτέλεσμα η αιματηρή κατατρόπωση των πολυάριθμων εχθρών σας θα προσφέρει μέγιστη απόλαυση. Οι πέντε κλάσεις χαρακτήρων είναι ευέλικτες και προσαρμόσιμες, κάθε φορά που θα ανεβαίνετε level θα μπορείτε να διαμορφώσετε τον χαρακτήρα όπως θέλετε εσείς. Επίσης είναι όλες μαγευτικές που θα πρέπει να δοκιμάσετε το παιχνίδι και με τις πέντε, άρα μιλάμε για πολλές ώρες gaming. Ένα ακόμη στοιχείο που θεωρείται απαραίτητο σε παιχνίδια του συγκεκριμένου είδος είναι φυσικά τα λάφυρα. Ατελείωτα και άκρως δελεαστικά, ενώ θα συναντήσετε μια ποικιλία τοποθεσιών που θα σας «παροτρύνουν» να εξερευνήσετε. Τέλος ανάλογα με το επίπεδο δυσκολίας που θα επιλέξετε το παιχνίδι θα αλλάζει σημαντικά.

Μειονεκτήματα: Η online σύνδεση μπορεί να προκαλέσει πάμπολλα προβλήματα, κάτι που το θεωρώ αδικαιολόγητο, ειδικά για το μέγεθος της σειράς και της πολυετούς αναμονής!

Οι φίλοι της σειράς δεν χρειάζεστε πολλές παροτρύνσεις, ενώ οι νέοι φίλοι που τώρα θα ασχοληθείτε φροντίστε το χρόνο σας και να είστε σίγουροι να μην χάνετε τουλάχιστον ένα γεύμα της ημέρας, γιατί προβλέπω ότι θα χάσετε πολλά κιλά.

8.5/10

Παναγιώτης Δημητρόπουλος

 

 

NIGHTMARE – “The Burden of God” (AFM)

By
Rock Hard
-
0

Ήταν να μην επανασυνδεθούν και πάρουν φόρα οι Γάλλοι power metallers NIGHTMARE… Βλέπετε, από το reunion στις αρχές της νέας χιλιετίας έχουν κυκλοφορήσει αρκετά studio άλμπουμ, έχουν δώσει πολλές συναυλίες (με εμφανίσεις, μάλιστα, σε μεγάλα festivals) δίνοντας συνολικά μία εικόνα ενός απολύτως ενεργού σχήματος. Και όλα αυτά, τη στιγμή που στα υποτιθέμενα χρόνια της ακμής τους –πίσω στα 80’s- κατάφεραν να κυκλοφορήσουν μόλις δύο δίσκους!

Το “The burden of God” δεν διαφέρει ουσιαστικά από τις προηγούμενες δουλειές των NIGHTMARE και αν θα έπρεπε να εντοπίσω δύο ισχνές διαφορές σε σχέση με τις πιο πρόσφατες προσπάθειες τους, αυτές θα ήταν η ελαφρώς πιο προσεγμένη παραγωγή και η παρουσία ευδιάκριτων συμφωνικών σημείων. Κατά τα λοιπά, όπως και με όλες ανεξαιρέτως τις κυκλοφορίες των NIGHTMARE, έτσι και αυτή δεν καταφέρνει να ξεπεράσει ένα επίπεδο χρυσής μετριότητας αφού τα κομμάτια είναι μεν δουλεμένα και κατά το μάλλον ή ήττον ικανοποιητικά αλλά από την άλλη δεν είναι και τίποτα το ιδιαίτερο. Τυπικό power metal γερμανικής κοπής που μετά από κάνα δύο ακροάσεις σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχει και κανένας ιδιαίτερος λόγος να επιμείνεις και να ξανακούσεις το δίσκο.

Το έχουμε ξαναπεί, το Ευρωπαϊκό power metal έχει περιέλθει –εδώ και πολλά χρόνια- σε ένα τέλμα και χρειάζεται μία ηχητική ανανέωση (παρόμοια με αυτή που είχε κάνει ο Sammet με τους EDGUY και ιδιαιτέρως με τους AVANTASIA).

6 / 10

Σάκης Νίκας

 

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΟΚΟΣ (STONE COLD DEAD, Grindhouse Studio Athens, ex-ROTTING CHRIST) BLOG-ΑΡΕΙ ΣΤΟ ROCK HARD

By
Rock Hard
-
0

Is Technology killing our Music or not….?

Roadrunner-Records-LogoΠάντα παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις εξελίξεις στο χώρο του Metal και τον τελευταίο καιρό υπήρξαν κάποιες οι οποίες είχαν αρνητικές επιπτώσεις στον χώρο της δισκογραφίας ή ακόμα καλύτερα της μουσικής βιομηχανίας. Η τελευταία είδηση ότι η Roadrunner Records κλείνει τα γραφεία της στην Ευρώπη σε καμιά περίπτωση δεν χαροποιεί ούτε τους οπαδούς, ούτε τις σημαντικότατες μπάντες που ανήκουν στο δυναμικό της και σίγουρα ούτε τους ανθρώπους που χάνουν την δουλειά τους. Φαίνεται πως η Warner θέλει να φάει πολλά ψάρια σαν μεγαλύτερο που είναι…

Η τεχνολογία έχει παίξει τεράστιο ρόλο στο πως ακούμε σήμερα αλλά και στο πως γράφουμε μουσική. To download έχει φέρει τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα με τις πωλήσεις των δίσκων να έχουν πέσει κατακόρυφα. Θέλω να σταθώ όμως περισσότερο στο πως χρησιμοποιούμε εμείς οι ίδιοι την τεχνολογία και κυρίως τα νέα συγκροτήματα που θέλοντας να προωθήσουν την δουλειά τους ,χάνουν την ουσία. Προσπαθώ να σχολιάζω τα γεγονότα πρώτα μέσα από το βλέμμα του οπαδού-ακροατή της Μουσικής αυτής και μετά μέσα από το βλέμμα του Μουσικού-Παραγωγού.

youtubeΤα πάντα ξεκινάνε από τη Μουσική και την απόλυτη πίστη σε αυτό που κάνεις και μόνο… Αν αυτή η βάση είναι γερή τότε δεν μένει τίποτα λιγότερο από δουλειά!! Εδώ είναι που βοηθάει η Τεχνολογία και σου δίνει τη δυνατότητα να γράψεις την μουσική σου με άψογα αποτελέσματα πολύ πιο εύκολα από παλιά όπου ότι άκουγες σε μια ηχογράφηση ήταν 100% παιγμένα χωρίς κανένα edit. Σου δίνει τη δυνατότητα να προωθήσεις πιο εύκολα την μουσική σου μέσω Υou Tube, Facebook, Myspace, Reverbnation, κλπ… Σου δίνει την δυνατότητα να κάνεις μια φωτογράφηση και να είσαι ο Μr.Perfect κι εδώ με edit φυσικά. Σου δίνει τη δυνατότητα να τα κάνεις ΟΛΑ πιο εύκολα κι εδώ είναι που χάνεται η ουσία. Εδώ είναι που χάνεται η προσωπικότητα και η αναζήτηση στο να εκτεθεί η κάθε προσωπικότητα. Εδώ είναι που ακούς 20 νέες κυκλοφορίες και σου φαίνονται όλες ίδιες. Εδώ είναι που στις περισσότερες των περιπτώσεων η έμπνευση έρχεται τελευταία στη σειρά και αν έρθει και ποτέ. Όχι ΔΕΝ είμαι αντίθετος στην χρήση της τεχνολογίας, άλλωστε την χρησιμοποιώ και εγώ ο ίδιος σε μεγάλο βαθμό. Είμαι αντίθετος στο: “Όλα εύκολα”

Είμαι αντίθετος στην αλόγιστη χρήση της, ηmr perfect οποία απέχει από την πραγματικότητα μιας και παρά πολλά είναι μόνο εικονικά όπως για τα views ενός video. Το You Tube παράδειγμα, είναι μια φοβερή δημιουργία όπου μπορείς να βρεις videos για τα πάντα και να μάθεις πάρα πολλά και από την άλλη να αφιερώσεις πάρα πολλές ώρες και να μην μάθεις τίποτα!! Το επίπεδο των μουσικών στο τομέα της τεχνικής κυρίως, έχει ανέβει πολύ και υπάρχουν πολλά videos από μουσικούς που αξίζει κανείς να δει. Αυτό όμως κινδυνεύει να γίνει αυτοσκοπός. Είδα πρόσφατα ένα σχόλιο “ο τάδε κιθαρίστας είναι από τους καλύτερους στο You Tube…” και όταν έψαξα να δω το βιογραφικό του δεν βρήκα απολύτως τίποτα… Άλλωστε το έχω ακούσει και από μαθητές μου να μου λένε: “Θέλω να μάθω κιθάρα για να ανεβάζω κομμάτια στο Υou tube…” Λυπηρό…

Σε λίγο καιρό θα ρωτάμε δηλαδή ένα ντράμερ ή έναν κιθαρίστα “που παίζεις;” “σε ποια μπάντα;” και η απάντηση θα είνα : “στο www.Youtube.com/Mr.Perfect…”. Kι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα… Ότι χάνουμε το νόημα της μουσικής, της πώρωσης, της αναζήτησης, της σωστής μελέτης-κατεύθυνσης και δημιουργίας οποιοδήποτε και να είναι το πρότυπο μας. Δεν έχει καμία μουσική σημασία το να παίξεις δέκατα έκτα στο 260 bpm μόνο και μόνο για το ανεβάσεις στο You Tube. Σημασία έχει αυτά τα δέκατα έκτα να τα μοιραστείς με άλλους 2 ή 3 και να γίνουν μουσική!!! Για να μην παρεξηγηθώ ΔΕΝ αναφέρομαι σε videοs που έχουν εκπαιδευτικό χαρακτήρα, αναφέρομαι σε videos που μοναδικό στόχο έχουν την επίδειξη τεχνικής και μόνο! Αυτό ωστόσο δεν αφορά μόνο τους μουσικούς που συνθέτουν αλλά και τον απλό ακροατή μιας και όσο πιο πολύ στρεφόμαστε στην επίδειξη- γενικότερα και όχι μόνο παικτικών ικανοτήτων – τόσο απομακρυνόμαστε από την έμπνευση και την ουσία της δημιουργίας! Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το metal να γίνεται ναι μεν πιο πλούσιο σε νότες αλλά πιο φτωχό σε έμπνευση! Το metal και το rock γεννήθηκαν από μπάντες και όχι από μονάδες, όπου οι μονάδες ήταν ναι μεν μοναδικές αλλά δεν έμειναν μόνοι τους! Όλα αυτά γράφονται με σκόπο να προλάβουμε καταστάσεις όπου οι επερχόμενες metal μπάντες θα κάνουν live μόνο στο youtube και εμείς αντί να πηγαίνουμε και να στηρίζουμε τις μπάντες να αράζουμε στον καναπέ μας φορώντας ακουστικά και 3D γυαλιά… Kι αυτό λυπηρό κατά την γνώμη μου.

bokos 4Ακούω πολλές μπάντες με αψεγάδιαστες παραγωγές, βλέπω φοβερά videoclips, promotion με φρου-φρου και αρώματα και τις περισσότερες φορές που έχω δει live τις μπάντες αυτές, απέχουν κατά πολύ από αυτό που έχουν οι ίδιοι προωθήσει. Φυσικά όλα τα παραπάνω βοηθάνε και είναι καλό να γίνονται, πρέπει όμως να τα υποστηρίξεις 100% για να μπορέσεις να κάνεις αισθητή την παρουσία σου μέσα στον χαμό από μπάντες που κυκλοφορούν.

Όχι, δεν έχω κανέναν σκοπό να εκφραστώ αρνητικά και προσβλητικά για συγκροτήματα μόνο και μόνο για να προκαλέσω το ενδιαφέρον κάποιων. Δεν έχω κανέναν σκοπό να το παίξω ο καλύτερος. Γιατί πολύ απλά η μουσική ΔΕΝ είναι πρωταθλητισμός για να θέσεις ως στόχο την πρωτιά και μόνο. ΔΕΝ είναι διαγωνισμός για να κερδίσεις το πρώτο βραβείο. Καλύτεροι πάντα θα υπάρχουν αλλά ποιος έχει την ιδιότητα να το κρίνει αυτό; Αυτό που απουσιάζει στις μέρες μας είναι ο διαφορετικός. Ωστόσο υπάρχει, αλλά δεν καλλιεργεί την διαφορετικότητα του σε προσωπικό και σε συλλογικό επίπεδο. Αυτό είναι που έχουμε χάσει απέναντι στη μουσική κbokos 3αι σε αυτό που κάνουμε, την ειλικρίνεια, γιατί τελικά, όλοι μας είμαστε διαφορετικοί. To edit που γίνεται στο studio για να ακουστούν όλα τέλεια και το edit που γίνεται στο Photoshop για να δείχνουμε όλοι τέλειοι έχει περάσει κατά πολύ και στη μουσική… Είναι ψέμα όμως!!! Ας αφήσουμε αυτά τα τεχνικά ψέματα μόνο για εκεί που πραγματικά χρειάζονται αλλά και εκεί, με μέτρο. Στη μουσική το ψέμα κουράζει και κάποια στιγμή θα βγει στην επιφάνεια. Πολλοί θέλουν να γίνουν οι νέοι BEHEMOTH ή οι νέοι LAMB OF GOD και οι νέοι MESHUGGAH κι αφήνουν την προσωπικότητα τους τελείως απ’ έξω δίνοντας πολύ έμφαση στην “εικόνα” ,παραπάνω απ’ όσο πραγματικά χρειάζεται.

Και πως άλλωστε να μην χάθει η προσωπικότητα, όταν η μουσική υπερπληροφόρηση και όχι μόνο, γεννάει κλώνους; Φυσικά και είναι καλό να υπάρχει πληθώρα. Από την άλλη όμως πρέπει να υπάρχει και ένα φίλτρο στις επιλογές μας είτε είμαστε απλοί ακροατές και οπαδοί της μουσικής αυτής είτε δημιουργοί-μουσικοί-οπαδοί. Και το φίλτρο αυτό παύει να λειτουργεί όταν υιοθετούμε την λογική “όλα εύκολα” κάνοντας αλόγιστη χρήση της τεχνολογίας σε όλα τα επίπεδα. Ανατρέξτε στην ιστορία του metal και του rock όπου οι συνθήκες από τεχνολογικής άποψης ήταν πολύ πιο δύσκολες απ’ ότι σήμερα. Η ηχογράφηση, η αναμετάδοση, η προώθηση ήταν όλα πιο δύσκολα. Κι όμως, η έμπνευση, η δημιουργία, η διαφορετικότητα και η προσωπικότητα στον ήχο του καθενός ήταν μοναδική!!! Αυτά είναι που έχουμε χάσει σήμερα. Οφείλουμε να τα ξαναβρούμε και όχι μόνο σε μουσικό επίπεδο αλλά σε όλα τα επίπεδα που έχουν ισοπεδωθεί από το “Όλα Εύκολα”….

Γιώργος Μπόκος (STONE COLD DEAD, Grindhouse Studio Athens, ex-ROTTING CHRIST)

Σχόλια

“Kingdoms of Amalur: Reckoning” (Electronic Arts)

By
Rock Hard
-
0

 

Ξεκινάμε την νέα χρονιά με έναν υποσχόμενο τίτλο για την κατηγορία role playing games. Μία απόλυτα λατρεμένη κατηγορία που μας έχει χαρίσει αξέχαστους τίτλους και ατελείωτες δόσεις αδρεναλίνης και πώρωσης. Καθυστέρησα να ανεβάσω κριτική από την τελευταία φορά για δύο λόγους, α) δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από το “Skyrim” ώστε να δοκιμάσω κάποιο άλλο παιχνίδι και β) όταν το κατάφερα τελικά μπήκα σε έναν ακόμη μεγάλο κόσμο, αυτό του νέου παιχνιδιού “Kingdoms of Amalur: Reckoning”.

Η εταιρία σκέφτηκε να συγκεντρώσει καταξιωμένους ανθρώπους, ο καθένας στο χώρο του, για να δημιουργήθει ένας νέος κόσμος που να υπάρχει καμιά αναφορά σε κάποιο γνωστό και να δημιουργηθεί μια νέα σειρά. Πρώτα έκλεισαν συμφωνία με τον καταξιωμένο fantasy συγγραφέα και δημιουργό του εκπληκτικού χαρακτήρα Drizzt Do ‘Urden (“Forgotten Realms”) για να δημιουργήσει το concept του νέου κόσμου με τις απαραίτητες φυλές και το ιστορικό υπόβαθρο. Επόμενος συνεργάτης είναι ο Ken Rolston (game designer) που άφησε εποχή με τα “Elder scrolls III: Morrowind” και “Elder scrolls III: Oblivion”. Τέλος ο Todd Mcfarlane (cartoonist, toy designer) γνωστός από από την συνεργασία του με την Marvel και την DC comics και δημιουργός του χαρακτήρα “Spawn”. Όπως καταλαβαίνετε έχουμε να κάνουμε με μια all star σύνθεση. Για να δούμε αν τα κατάφεραν.

Ξεκινάς το παιχνίδι ως πτώμα που σε επαναφέρει στη ζωή μια κατασκευή γνωμών χωρίς προορισμό και στόχους. Οπότε η εξέλιξη του παιχνιδιού είναι παράλληλα μια εξέλιξη του χαρακτήρα σου. Έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε πολύ ενδιαφέρουσες φυλές και το «δέντρο» των ικανοτήτών σου (skills, feats) είναι εύχρηστο, κατανοητό και εκπληκτικό. Οι μάχες είναι ίσως το πιο απολαυστικό κομμάτι του παιχνιδιού, διασκεδαστικές με ποικίλες κινήσεις και μαγεία που σε καθηλώνει. Ο σχεδιασμός των τεράτων είναι καλόγουστος όπως επίσης και των πανοπλίων και όπλων που κουβαλάς. Κάποιες στιγμές μου θύμισε “World of Warcraft” και “Fable”. Επίσης υπάρχει ένας μεγάλος κόσμος για εξερεύνηση, αλλά όχι τόσο όσο το “Skyrim”. Τέλος ένα ακόμη θετικό στοιχείο που προσωπικά με ενθουσίασε είναι ότι υπάρχουν πάρα πολύ λίγα bugs. Όσοι έχετε ασχοληθεί με τα RPG’s στον υπολογιστή καταλαβαίνετε ότι αν ένα παιχνίδι με τεράστιο κόσμο και πολλούς χαρακτήρες έχει τόσα λίγα bugs αν μην τι άλλο είναι διασκεδαστικό.

Πάμε και στα αρνητικά, όπου το σπουδαιότερο είναι ότι το role playing δεν έχει βάθος. Επίσης ο χαρακτήρας σου δεν εμπλέκεται σε μεγάλο βαθμό, όπως στη σειρά “Dragon Age” με τα προβλήματα του κόσμου και τέλος δεν υπάρχουν οι ανατροπές που καθιστούν κάθε RPG απολαυστικό. Οι υπεύθυνοι του παιχνιδιού σου δίνουν την εντύπωση ότι δημιούργησαν ένα χαρακτήρα περισσότερο έτοιμο για μάχη. Γενικά η όλη ιστορία και οι NPC’s χαρακτήρες δεν έχουν κάτι το εξαιρετικό να παρουσιάσουν. Κάτι που δεν περίμενα, δεδομένου ότι όταν έχεις έναν συγγραφέα όπως τον Salvatore περιμένεις αν μην τι άλλο ένα κόσμο με ανατροπές και συγκλονιστικές εξελίξεις.

Συνοψίζοντας είναι μια καλή αρχή που όμως περίμενα περισσότερα λόγω των προσωπικοτήτων που συγκεντρώθηκαν για την δημιουργία του. Οι λάτρεις της συγκεκριμένης κατηγορίας παιχνιδιών θα το βρείτε απολαυστικό αλλά όχι πωρωτικό.

7.5/10

Παναγιώτης Δημητρόπουλος

“Kingdoms of Amalur: Reckoning” (Electronic Arts)

By
Rock Hard
-
0

 

“Kingdoms of Amalur: Reckoning” (Electronic Arts)

1 Μαρτίου, 2012 – 23:00

Ξεκινάμε την νέα χρονιά με έναν υποσχόμενο τίτλο για την κατηγορία role playing games. Μία απόλυτα λατρεμένη κατηγορία που μας έχει χαρίσει αξέχαστους τίτλους και ατελείωτες δόσεις αδρεναλίνης και πώρωσης. Καθυστέρησα να ανεβάσω κριτική από την τελευταία φορά για δύο λόγους, α) δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από το “Skyrim” ώστε να δοκιμάσω κάποιο άλλο παιχνίδι και β) όταν το κατάφερα τελικά μπήκα σε έναν ακόμη μεγάλο κόσμο, αυτό του νέου παιχνιδιού “Kingdoms of Amalur: Reckoning”.

Η εταιρία σκέφτηκε να συγκεντρώσει καταξιωμένους ανθρώπους, ο καθένας στο χώρο του, για να δημιουργήθει ένας νέος κόσμος που να υπάρχει καμιά αναφορά σε κάποιο γνωστό και να δημιουργηθεί μια νέα σειρά. Πρώτα έκλεισαν συμφωνία με τον καταξιωμένο fantasy συγγραφέα και δημιουργό του εκπληκτικού χαρακτήρα Drizzt Do ‘Urden (“Forgotten Realms”) για να δημιουργήσει το concept του νέου κόσμου με τις απαραίτητες φυλές και το ιστορικό υπόβαθρο. Επόμενος συνεργάτης είναι ο Ken Rolston (game designer) που άφησε εποχή με τα “Elder scrolls III: Morrowind” και “Elder scrolls III: Oblivion”. Τέλος ο Todd Mcfarlane (cartoonist, toy designer) γνωστός από από την συνεργασία του με την Marvel και την DC comics και δημιουργός του χαρακτήρα “Spawn”. Όπως καταλαβαίνετε έχουμε να κάνουμε με μια all star σύνθεση. Για να δούμε αν τα κατάφεραν.

Ξεκινάς το παιχνίδι ως πτώμα που σε επαναφέρει στη ζωή μια κατασκευή γνωμών χωρίς προορισμό και στόχους. Οπότε η εξέλιξη του παιχνιδιού είναι παράλληλα μια εξέλιξη του χαρακτήρα σου. Έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε πολύ ενδιαφέρουσες φυλές και το «δέντρο» των ικανοτήτών σου (skills, feats) είναι εύχρηστο, κατανοητό και εκπληκτικό. Οι μάχες είναι ίσως το πιο απολαυστικό κομμάτι του παιχνιδιού, διασκεδαστικές με ποικίλες κινήσεις και μαγεία που σε καθηλώνει. Ο σχεδιασμός των τεράτων είναι καλόγουστος όπως επίσης και των πανοπλίων και όπλων που κουβαλάς. Κάποιες στιγμές μου θύμισε “World of Warcraft” και “Fable”. Επίσης υπάρχει ένας μεγάλος κόσμος για εξερεύνηση, αλλά όχι τόσο όσο το “Skyrim”. Τέλος ένα ακόμη θετικό στοιχείο που προσωπικά με ενθουσίασε είναι ότι υπάρχουν πάρα πολύ λίγα bugs. Όσοι έχετε ασχοληθεί με τα RPG’s στον υπολογιστή καταλαβαίνετε ότι αν ένα παιχνίδι με τεράστιο κόσμο και πολλούς χαρακτήρες έχει τόσα λίγα bugs αν μην τι άλλο είναι διασκεδαστικό.

Πάμε και στα αρνητικά, όπου το σπουδαιότερο είναι ότι το role playing δεν έχει βάθος. Επίσης ο χαρακτήρας σου δεν εμπλέκεται σε μεγάλο βαθμό, όπως στη σειρά “Dragon Age” με τα προβλήματα του κόσμου και τέλος δεν υπάρχουν οι ανατροπές που καθιστούν κάθε RPG απολαυστικό. Οι υπεύθυνοι του παιχνιδιού σου δίνουν την εντύπωση ότι δημιούργησαν ένα χαρακτήρα περισσότερο έτοιμο για μάχη. Γενικά η όλη ιστορία και οι NPC’s χαρακτήρες δεν έχουν κάτι το εξαιρετικό να παρουσιάσουν. Κάτι που δεν περίμενα, δεδομένου ότι όταν έχεις έναν συγγραφέα όπως τον Salvatore περιμένεις αν μην τι άλλο ένα κόσμο με ανατροπές και συγκλονιστικές εξελίξεις.

Συνοψίζοντας είναι μια καλή αρχή που όμως περίμενα περισσότερα λόγω των προσωπικοτήτων που συγκεντρώθηκαν για την δημιουργία του. Οι λάτρεις της συγκεκριμένης κατηγορίας παιχνιδιών θα το βρείτε απολαυστικό αλλά όχι πωρωτικό.

7.5/10

Παναγιώτης Δημητρόπουλος

 

 

Cristina Scabbia blogs for ROCK HARD (English Version)

By
Rock Hard
-
0
Lacuna Coil Milano, Italy
Lacuna Coil 2011-6Hello Greece!
Checking in from San Jose, California, where are performing tonight on Gigantour, with Volbeat, Motorhead and Megadeth.
It’s finally sunny out and I’m so glad we can hang up the heavy jackets for one day.
I guess the cold will be back soon, in few days, when we hit Denver!
This tour is going well, big venues, great bands, fantastic crews and we are having a blast performing a mixture of old songs and some of the new material from “Dark Adrenaline”. The different crowds drawn by the different bands on the bill are all reacting in a great way to our set…and that gets me pumped every night and ready to fight, on stage.
But touring is not always as easy as it seems.
Not only the constant traveling craziness, the airports, the jetlags that confuse me as to what day and time it is, but also being on a tour bus with another 11 (sometimes more) people and their habits.
The schedule is so damn crazy sometimes that I have no sleep in between gigs and I feel like a zombie wandering in an airport.
Being always far from my loved ones makes me feel homesick very often, but that’s the path I chose and I feel blessed that I made a job out of my biggest passion, but man, it’s not easy, let me tell you.
I have to say that Lacuna coil is very well organized.
In all these years we learned that a tour bus is a real moving house that NEEDS some comfort pieces.
First things first: an electric moka machine (the rule is that each one of us has to pack some Italian coffee in the bag before we even leave our homes, before a tour), a barbecue and a panini grill (ask the various crew who enjoyed our barbecues/grills with final touch of moka coffee!), extra virgin olive oil (Italians, aye?).
This makes us feel we have a little luxury on the road.
Forget hotels and swimming pools.
We are basically gipsies following the sun.
Only low point, and excuse me for my French, you can’t poo on the bus, cause the septic tank won’t “break it”. Think about us next time you’ll sit in your own toilet, cause we don’t see ours in months.
A bunk is each one’s little quiet zone at the end of the day and is the only place where you can have a sense of privacy. Go figure!
It’s amazing to see that every bunk reflects the personality of each person.
Criz sleeps in front of me, he’s the computer guy, all you can see is cables attached to the wall and hard drives on the mattress.
Maus is the meticulous one. I bet even the most disciplined military guy would not make a bed looking as good and stretched as his.
I didn’t get the chance to check Pizza’s bunk, cause he’s pretty much always in it.
I guess Marco and Andrea are the most balanced ones, ahah!
But he we go: my bunk is full of random stuff including an owl pillow, a tiger rug (fake, of course) and a little bison stuffed animal (Let alone clothes…I can’t believe I can even fit in there anymore).
I am convinced there’s a crazy 10 year old little boy in my womanly shaped body, eager to get out any moment.
My sheets need to be absolutely clean or I freak out.
Sometimes I go into housewife mode and clean up the interior of the bus spraying air deodorant and disinfectants and put everything back in its place.
That reminds me I have to make my bed now and put back to sleep owl, tiger and bison.
They’ll protect my bunk from visitors ’til tonight.
Love ‘n metal,
CS

Η Cristina Scabbia (LACUNA COIL) blog-άρει στο ROCK HARD

By
Rock Hard
-
0
Lacuna Coil Milano, Italy

Lacuna Coil 2011-5Γεια σου Ελλάδα!

Αυτή τη στιγμή γράφω από το San Jose στην California, όπου παίζουμε απόψε στο Gigantour με τους VOLBEAT, τους MOTORHEAD και τους MEGADETH.

Επιτέλους έχει ήλιο έξω και είμαι χαρούμενος που μπορούμε να κρεμάσουμε τα χοντρά μπουφάν μας, έστω και για μία ημέρα. Πιστεύω ότι το κρύο θα ξαναέρθει σύντομα, όταν σε λίγες μέρες θα φτάσουμε στο Denver!

Η περιοδεία πηγαίνει καλά. Μεγάλοι συναυλιακοί χώροι, σπουδαία συγκροτήματα, φανταστικά crew και περνάμε τέλεια, παίζοντας μία μίξη παλιών κομματιών και νέου υλικού από το “Dark adrenaline”. Το διαφορετικό κοινό που μαζεύει το κάθε συγκρότημα της περιοδείας, αντιδρά πολύ καλά στο set μας κι αυτό μου δίνει ώθηση κάθε βράδυ και είμαι έτοιμη να «παλέψω» στη σκηνή.

Το να περιοδεύεις όμως, δεν είναι πάντα τόσο εύκολο όσο φαίνεται. Δεν μιλάω μόνο για τη διαρκή τρέλα του ταξιδιού, τα αεροδρόμια, τα jetlags που με κάνουν να μην ξέρω ποτέ ποια μέρα ή ώρα είναι, αλλά και το να είσαι σ’ ένα tour bus μαζί με άλλους 11 (και μερικές φορές περισσότερους) ανθρώπους και τις προσωπικές τους συνήθειες.

Το πρόγραμμα είναι τόσο τρελό μερικές φορές, που δεν προλαβαίνω να κοιμηθώ καθόλου ανάμεσα στις συναυλίες και νιώθω σαν ένα ζόμπι που περιφέρεται στο αεροδρόμιο. Το να είμαι μακριά από τα αγαπημένα μου πρόσωπα, με κάνει να αισθάνομαι νοσταλγία για το σπίτι και την πατρίδα μου πολύ συχνά, αλλά αυτό είναι το μονοπάτι που διάλεξα κι αισθάνομαι ευλογημένη που μπόρεσα να κάνω το μεγαλύτερο πάθος μου, επάγγελμα, αλλά φίλοι μου, δεν είναι καθόλου εύκολο, πιστέψτε με.

Πρέπει πάντως να πω ότι οι LACUNA COIL είναι πολύ καλά οργανωμένοι. Όλα αυτά τα χρόνια, έχουμε μάθει ότι το tour bus είναι ένα πραγματικό κινούμενο σπίτι, το οποίο έχει ΑΝΑΓΚΗ από μερικές ανέσεις. Πρώτα απ’ όλα, μία μηχανή καφέ (ο κανόνας είναι ότι ο καθένας από εμάς πρέπει να πακετάρει ιταλικό καφέ στην τσάντα του πριν φύγουμε από τα σπίτια μας, στην αρχή κάθε περιοδείας), ένα γκριλ για μπάρμπεκιου και για σάντουιτς (ρωτήστε τα διάφορα μέλη του crew μας ανά καιρούς, που έχουν απολαύσει τα ψησίματά μας, με καφέ μόκα στο τέλος) και φυσικά έξτρα παρθένο ελαιόλαδο (τι Ιταλοί ήμαστε;). Αυτό μας κάνει να αισθανόμαστε ότι έχουμε μία σχετική «χλιδή» όταν είμαστε στο δρόμο.

Ξεχάστε τα ξενοδοχεία και τις πισίνες. Βασικά είμαστε τσιγγάνοι που ακολουθούμε τον ήλιο.

Το μόνο «μελανό σημείο» και συγχωρήστε τα γαλλικά μου, είναι ότι δεν μπορείς να τα κάνεις στο λεωφορείο, εξαιτίας του αποχετευτικού συστήματος… Σκεφτείτε μας την επόμενη φορά που θα καθίσετε στην τουαλέτα σας, επειδή δεν θα δούμε τη δική μας για αρκετούς μήνες.

Η κουκέτα είναι η μικρή ήσυχη ζώνη του καθενός στο τέλος της ημέρες και το μόνο μέρος που μπορεί κανείς να έχει μία έννοια προστασίας της ιδιωτικής ζωής. Τράβα βρες τώρα δηλαδή!

Είναι φοβερό το ότι βλέπεις πως κάθε κουκέτα αντανακλά την προσωπικότητα κάθε προσώπου.

Ο Criz κοιμάται ακριβώς μπροστά μου και είναι ο κομπιουτεράς της παρέας. Το μόνο που βλέπεις είναι καλώδια να βγαίνουν από τον τοίχο και σκληρούς δίσκους στο στρώμα.

Ο Maus, είναι ο σχολαστικός. Βάζω στοίχημα ότι και ο πιο πειθαρχημένος στρατιωτικός δεν θα έκανε το κρεβάτι του τόσο τέλεια στρωμένο όπως το δικό του.

Δεν έχει τύχει να δω την κουκέτα του Pizza, επειδή είναι σχεδόν συνέχεια μέσα. Μάλλον ο Marco και ο Andrea είναι οι πιο ισορροπημένοι, χαχα!

Η δική μου κουκέτα είναι γεμάτη από διάφορα πράγματα, συμπεριλαμβανομένου ενός μαξιλαριού κουκουβάγιας, ενός χαλιού από τίγρη (φυσικά είναι ψεύτικο) κι ένας μικρός, λούτρινος βίσωνας (κι εννοείται και ρούχα… Δεν πιστεύω ότι ακόμα χωράω μέσα σ’ αυτά). Είμαι πεπεισμένη ότι υπάρχει ένα τρελό, δεκάχρονο αγόρι μέσα στο κορμί μου που έχει σχήμα γυναίκας, το οποίο είναι έτοιμο να βγει έξω ανά πάσα στιγμή.

Τα σεντόνια μου πρέπει να είναι απολύτως καθαρά, αλλιώς φρικάρω.

Μερικές φορές μπαίνω στη διαδικασία να κάνω τη σπιτονοικοκυρά, καθαρίζω το εσωτερικό του λεωφορείου, ψεκάζω για να μυρίζει ωραία, αλλά και για να εξολοθρέψω τα έντομα και βάζω τα πράγματα στη θέση τους.

Αυτό μου θυμίζει ότι πρέπει να ετοιμάσω το κρεβάτι μου τώρα και να βάλω την κουκουβάγια, την τίγρη και τον βίσωνα να κοιμηθούν. Αυτοί θα προστατεύουν την κουκέτα μου από τους επισκέπτες απόψε.

Love ‘n metal,

CS

1...2,7472,7482,749...2,753Page 2,748 of 2,753
©
  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece