Κάποια στιγμή πρέπει να λήξει αυτό το παραμύθι με τον Paul Di’ Anno και νομίζω ότι το DVD “The beast arises”, είναι μία καλή αρχή. Δηλαδή, sorry ρε παιδιά, ποιος Di’ Anno; Σ’ ευχαριστούμε πάρα πολύ που τραγούδησες στα δύο πρώτα άλμπουμ των MAIDEN, που (συν)έγραψες μερικούς ύμνους για το heavy metal, αλλά συγνώμη, αν εξαιρέσει κανείς το “Children of madness” του 1987 με τους BATTLEZONE, ο Di’ Anno έχει βγάλει έκτοτε κολοσσιαίες μπούρδες, μπαινόβγαινε στη φυλακή και δεν μπορεί να πάρει τα πόδια του από το αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Βέβαια, επειδή τραγούδησε στους MAIDEN από το 1978 ως το 1981, αυτό τον νομιμοποιεί να κυκλοφορεί δεξιά-αριστερά και να περιφέρει το ταλαιπωρημένο από τις καταχρήσεις κορμί του ασελγώντας πάνω σε ύμνους του παρελθόντος.
Αν υπήρχε cover μπάντα των MAIDEN που να είχε έναν τέτοιο τραγουδιστή, ειλικρινά, θα πληρώνατε για να τη δείτε; Μιλάμε ότι στο DVD, το ένα τραγούδι είναι χειρότερο από το άλλο. Όσο προχωρά το show, δε, η κατάσταση φτάνει στο αποχώρητο… “Killers”; Σηκώνει μήνυση… “Running free”; Χρειάζεται πολύ θράσος για να το βγάλεις σαν teaser για το DVD… Πήγα να ακούσω το “Children of madness”, λάθος μου μεγάλο, οπότε πήγα σε πιο safe επιλογές. “Transylvania” και “Genghis Kahn”. Instrumental που δεν θα χρειαζόταν να υποστώ το μαρτύριο της φωνής του Di’ Anno εν έτη 2014 (να μην λέμε και ότι θέλουμε, αφού στους δίσκους των MAIDEN ακουγόταν μια χαρά). Αφήστε που πρόκειται και για το μοναδικό live που έχω δει και δεν ακούγεται ΚΑΘΟΛΟΥ το κοινό… Που είναι το live feeling ρε παιδιά, εσείς που κάνατε τη μίξη;
Το ότι προσπαθεί να μας πείσει ότι αγαπά το rock n’ roll και γι’ αυτό τραγουδά, είναι τουλάχιστον αστείο. Τόσα χρόνια μέσα στις καταχρήσεις, προφανώς τελείωσαν τα λεφτά και πρέπει να βγει στο δρόμο να δικαιολογήσει τον τίτλο του ως «ο πρώτος τραγουδιστής των IRON MAIDEN». Πετάμε και μερικά μπινελίκια στον Dickinson (μιλάμε για θράσος στο άπειρο), πουλάμε punkίλα και street attitude, παίζουμε αγαπημένα στον κόσμο τραγούδια και όσοι μασήσουν. Στη χώρα μας, αγαπιέται πολύ. Τον λόγο δεν τον κατάλαβα, αλλά αγαπιέται. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ότι θέλει βέβαια και να έχει τα δικά του κριτήρια. Εγώ φωνάζω για τον Dee Snider, που παίζει τον κατάλογο των TWISTED SISTER εδώ και 15-20 χρόνια, βγάζοντας λεφτά από την επιτυχία που είχε κάνει στα 80’s. Αλλά οι SISTER έβγαλαν πολλούς καλούς δίσκους. Και κρατιούνται σε πολύ καλή κατάσταση. Δεν είναι σε φάση κατάντιας. Ο Eric Adams είναι μεγαλύτερος σε ηλικία από τον Di’ Anno, για παράδειγμα, αλλά όντας καλλιτέχνης, προσέχει τη φωνή του και διατηρείται σε πολύ καλά επίπεδα. Ο Halford το ίδιο. Και τόσοι άλλοι. Ο Di’ Anno, φωνάζει με φάλτσα και νομίζει ότι τραγουδά. Sorry, αλλά δεν θα πάρω κάτι που μου φαίνεται σαν απίστευτα κακόγουστο αστείο. Μέχρι και ο τίτλος, “The beast arises”, παραπέμπει στην εποχή του Dickinson, που τόσο τον βρίζει για να πάρει δημοσιότητα. Έχω ακούσει και δει πράγματα ανείπωτα κακής ποιότητας. Αυτό, μόνο και μόνο για το όνομα του γκρουπ και τα τραγούδια που παίζονται, με έκανε να αισθάνομαι μαζοχιστής. Και η επαγγελματική διαστροφή έχει τα όριά της. Εδώ έχουμε τόσο καλές tribute μπάντες. Γιατί να μην δω αυτά τα τραγούδια από τους MAIDENANCE που τα παίζουν χιλιάδες φορές καλύτερα, από το να βλέπω τέσσερα άτομα πάνω στη σκηνή που να μην κουνιούνται καθόλου κι έναν συνταξιούχο, πρώην τραγουδιστή;
Σάκης Φράγκος
“Flight of Icarus” / “I’ve got the fire”
“The trooper” / “Cross-eyed Mary”
“2 minutes to midnight” / “Rainbow’s gold”, “Mission from ‘Arry”
“Aces high” / “King of twilight”
“Running free” (live) / “Sanctuary” (live)
“Run to the hills” (live) / “Phantom of the opera” (live)
είναι πλέον κρυφό ότι αρρωσταίνω σχετικά εύκολα. Ιδίως όταν κάνω περιοδεία με τους PARADISE LOST στα Βαλκάνια, η υγρασία με καταπονεί. Ξέρω ότι οι Έλληνες νομίζετε ότι απλά δε θέλω να παίξω πάνω από μία ώρα και βρίσκω δικαιολογίες. Αλλά πάντα αρρωσταίνω. Έχω αυτή την ευαισθησία από παιδί. Στο δημοτικό σχολείο στο Χάλιφαξ αρρώσταινα συνεχώς. Τώρα είμαι αισιόδοξος ότι με τη καινούρια καραμέλα “Frontman’s Friend”, δε θα έχω πρόβλημα να βγάλω μεγάλης διάρκειας συναυλίες, χωρίς ταυτόχρονα να καταπονώ τα λαιμά μου.»
1984: Δίχως ίχνος υπερβολής, οι FATES WARNING του πρώτου αυτού δίσκου έχουν τόσα κοινά με την μετέπειτα πορεία τους όσο και οι BOLT THROWER με τους WINGER! Ο Jim Matheos ψάχνει να βρει ακόμη τα πατήματά του στη σύνθεση και απέχει λίγα χρόνια ακόμη μέχρι να διαμορφώσει την προσωπική μουσική του ταυτότητα. Οι επιρροές από IRON MAIDEN είναι ολοφάνερες και μιλώντας με τον ηγέτη των FATES πριν από κάμποσα χρόνια, δεν είχε κρύψει την αμηχανία του για το “Night on brocken” χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει αποκηρύξει το δίσκο ή τίποτα σχετικό. Απλώς, παραδέχεται ότι είναι το αποτέλεσμα μίας νέας μπάντας που ακόμη είχε πολύ δρόμο να διανύσει για να σταθεί στα πόδια της. Υπάρχουν μερικές πολύ αξιόλογες στιγμές (π.χ. “Damnation” και “Kiss of death”) με τον τραγουδιστή John Arch να έχει μία από τις πιο ιδιαίτερες –love it or hate it- φωνές. Δεν θα ξεχάσω που είχα πάθει vertigo στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 όταν αγόραζα μία κόπια του δίσκου από το Rock City και στη συνέχεια ανηφόριζα για το Happening μόνο και μόνο για να βρω εκεί το “Night on brocken” με ένα άλλο, καλύτερο εξώφυλλο (το ζωγραφιστό με τον τύπο με το καπέλο). Nα σημειώσουμε, τέλος, ότι η επανέκδοση του 2002 έχει και μερικά bonus tracks με πιο αξιοσημείωτη τη διασκευή στο “Flight of Icarus”. Το “Night on brocken” ήταν η πρώτη…προειδοποίηση.
1994: Το “Inside out” χαρακτηρίζεται συχνά από αρκετό κόσμο σαν το αδερφάκι του “Parallels” που κυκλοφόρησε το 1991 και ανέβασε τους FATES στη Super League του Heavy Metal. Η αλήθεια είναι πως ο συγκεκριμένος δίσκος είχε την ατυχία να κυκλοφορήσει μετά το αριστουργηματικό “Parallels” και όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές δύσκολα θα το ξεπερνούσε. Πάντως, το “Inside out” περιελάμβανε μερικές από τις καλύτερες συνθέσεις του Matheos ο οποίος για μία ακόμη φορά παντρεύει ιδανικά τη μελωδία με τα πιο «σκληρά» ανεβαστικά περάσματα τα οποία έχουν σαν κύριο χαρακτηριστικό τους μία μόνιμη μελαγχολική διάθεση (διατηρείται ακέραια μέχρι τις μέρες μας). Αν εξαιρέσει κανείς το ανέμπνευστο εξώφυλλο, το “Inside out” αποδείκνυε περίτρανα ότι οι FATES WARNING δεν ήταν ένα περιστασιακό πυροτέχνημα που θα έσβηνε μετά την εμπορική επιτυχία του “Parallels”. Τα “Pale fire”, “Shelter me”, “Monument”, “Outside looking in”, “Island in the stream” είναι απίστευτες συνθέσεις και ειλικρινά πιστεύω ότι αν δεν είχε προηγηθεί το “Parallels”, o συγκεκριμένος δίσκος θα έχαιρε μεγαλύτερης εκτιμήσεως (όχι ότι δεν το γουστάρουν οι fans της μπάντας αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ…). Μην ξεχνάτε, άλλωστε, τι γινόταν μουσικά στην Αμερική το 1994… Να σημειώσουμε ότι αυτή ήταν η τελευταία δισκογραφική παρουσία του Frank Aresti μέχρι την επιστροφή του το 2013 αλλά και του Joe DiBiase ο οποίος επανήλθε προσωρινά για τις επετειακές συναυλίες του “Parallels” το 2010. Η επανέκδοση του “Inside out” από τη Metal Blade είναι τέλεια και αξίζει να την πάρουν όλοι (ακόμη και αυτοί που έχουν τις πρώτες εκδόσεις). Το “Inside out” ήταν μία ακόμη…προειδοποίηση.
2004: Θυμάμαι ότι όταν πρωτοκυκλοφόρησε το “FWX” είχε πάρει θετικότατες κριτικές από τα περιοδικά της εποχής καθώς πολλοί ήταν εκείνοι που χαρακτήρισαν το νέο δίσκο των FATES σαν μία επιστροφή σε πιο γνώριμα μονοπάτια για το συγκρότημα μετά το “Disconnected” το οποίο, πάντως, ήταν αρκετά καλό (αν και πιστεύω ότι το αδικεί συνολικά η παραγωγή). Το εκπληκτικό εξώφυλλο του Ioannis σε προιδεάζει για το τι πρόκειται να ακούσεις και πραγματικά οι FATES καταθέτουν ένα από τα πιο ώριμα άλμπουμ της καριέρας τους. Η μελαγχολική διάθεση είναι (φυσικά) παρούσα και ο Matheos προχωράει σε ένα άλλο συνθετικό επίπεδο με την prog αισθητική να κυριαρχεί καθόλη τη διάρκεια του δίσκου. Ο Alder μπορεί να μην πιάνει τις νότες του παρελθόντος αλλά η φωνή του διατηρείται σε υψηλά επίπεδα και «δένει» άριστα με τις συνθέσεις του “FWX”. Η τετράδα που ανοίγει το άλμπουμ ανεβάζει με το «καλημέρα» τον πήχη με τα “Simple human” και “Another perfect day” να στοιχειώνουν το CD player μου για μήνες! Σίγουρα το “FWX” δεν ήταν εξίσου ριζοσπαστικό όσο το “A pleasant shade of grey” (πως θα μπορούσε να ήταν άλλωστε;) αλλά αποτελεί μία από τις πιο προοδευτικές συνθετικές στιγμές των FATES WARNING ενώ σηματόδότησε και το κύκνειο άσμα του Mark Zonder με το συγκρότημα. Το “FWX” ήταν το επιστέγασμα των εννέα προηγούμενων…προειδοποιήσεων.
Ο πολυπράγμων, αλλά όχι με πράγματα που έχουν να κάνουν με μουσική, Scott Ian, κιθαρίστας των ANTHRAX, κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “I’m The Man: The Story Of That Guy From Anthrax”, στην οποία περιγράφει –εκτός των άλλων- περιστατικά που έζησε από κοντά, όντας φίλος πολλών συγκροτημάτων και ζώντας τη σκηνή από μέσα. Όπως δήλωσε ο ίδιος «αφού ο Charlie (Benante) και οι υπόλοιποι έγραφαν τη μουσική στους δίσκους, εγώ έπρεπε να βρω έναν τρόπο για να φανώ χρήσιμος, οπότε εκτός από το να προσπαθώ να βρω ποιο ήταν το κατάλληλο look για τους ANTHRAX, πώς μπορώ να αποφύγω να παίζω σόλο και διάφορα τέτοια, γύριζα από bar σε bar, πίνοντας ποτά με τα συγκροτήματα της γενιάς μου. Που να φανταστώ ότι θα μπορούσα να βγάλω χρήματα, βγάζοντας τα άπλυτά τους στη φόρα 30 χρόνια μετά; Άσε που έχω την ευκαιρία σε event όπως το “Metal allegiance”, να βγαίνω και να αφηγούμαι ιστορίες από την καριέρα μου».
που κάνουν συνεντεύξεις με τον Ian. Οπότε, δεν υπάρχει λόγος να κυκλοφορεί και αποφάσισα να αποσύρω την κυκλοφορία του, αφού μπορεί να το βρει κανείς σε audiobook αν κάνει συρραφή των δηλώσεών του».
σε συνεχείς περιοδείες. Αποφάσισα να αγοράσω όλα τα αντίτυπα του βιβλίου του μεγάλου μου οπαδού, Scott Ian, για να έχω να διαβάζω κουτσομπολιά που συνέβησαν πριν από 30 χρόνια. Τουλάχιστον, είναι βέβαιο ότι δεν θα διαβάσω κάτι για μένα»…
Από εδώ ξεκίνησαν όλα… Τουλάχιστον δισκογραφικά. Το “Running free” είναι από τα πλέον χαρακτηριστικά τραγούδια των MAIDEN που το βρετανικό μεγαθήριο συνεχίζει και παίζει live στις συναυλίες του μέχρι και σήμερα. Το single κυκλοφόρησε στις 8 Φεβρουαρίου 1980 και είχε στη δεύτερη πλευρά το “Burning ambition”. Πρόκειται για μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις στην ιστορία των MAIDEN όπου ένα κομμάτι ηχογραφείται με τη συνδρομή τεσσάρων μελών. Οι Steve Harris, Dave Murray, Paul Di’ Anno και ο Doug Sampson στα drums ηχογραφούν αυτό το σχετικά ακατέργαστο διαμάντι στα τέλη του 1979 και χωρίς υπερβολή ξεχνιέται σχεδόν αμέσως με την κυκλοφορία του αφού το a’ side μονοπώλησε (σχετικά πάντα) το ενδιαφέρον του αγοραστικού κοινού και των ραδιοφωνικών παραγωγών.
Μετά την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ και αφού ο κόσμος κατάλαβε ποια ήταν η σημαντικότερη μπάντα από το χώρο του δημοφιλούς εκείνη την εποχή New Wave of British Heavy Metal, οι MAIDEN έριξαν στην αγορά το “Sanctuary”, ένα άγνωστο κομμάτι για τους fans των MAIDEN στην Ευρώπη καθώς δεν συμπεριλαμβανόταν στο δίσκο (παρά μόνο στην Αμερικάνικη έκδοση του βινυλίου). Για την ιστορία να πούμε ότι το κομμάτι πρωτοκυκλοφόρησε στη μνημειώδη συλλογή “Metal for muthas” (αν και με διαφορετική μίξη) και σε εκείνη την εκδοχή του κομματιού, τύμπανα έπαιζε ξανά ο Sampson. Η δεύτερη πλευρά περιελάμβανε αυτή τη φορά δύο ζωντανά ηχογραφημένα κομμάτια (στο Marquee): το “Drifter” (που μπήκε ένα χρόνο μετά στο “Killers”) και τη διασκευή στο “I’ve got the fire” των MONTROSE που μπορεί να πήρε μία MAIDEN-ική μορφή αλλά δεν ήταν και τίποτα το ιδιαίτερο. Υπήρχε και ένα θέμα με τα δικαιώματα του “Sanctuary” αφού φημολογείται ότι το τραγούδι το έγραψε ο κιθαρίστας Rob Angelo ο οποίος ήταν στους MAIDEN για μισό φεγγάρι το 1977 και αργότερα εξαγόρασε τα δικαιώματα ο Harris. Στην επίσημη βιογραφία των MAIDEN δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο…
Αυτή τη φορά οι MAIDEN επιλέγουν να βάλουν στην πρώτη πλευρά ενός single μία διασκευή από το άσημο συγκρότημα των SKYHOOKS και ταυτόχρονα να γυρίσουν το πρώτο τους video clip στο Rainbow Theatre. Ο Dennis Stratton αποχαιρετάει τους MAIDEN και αντικαθίσταται σχεδόν αμέσως από τον Adrian Smith και οι Βρετανοί κλείνουν την πρώτη τους δισκογραφική χρονιά έχοντας στις αποσκευές τους ήδη τρία singles! To “Invasion” συμπυκνώνει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά της πρώτης περιόδου των MAIDEN με την punk rock meets metal αισθητική και δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι κάλλιστα θα μπορούσε να μπει στο πρώτο ή δεύτερο album των MAIDEN…κάτι που θα επαναλαμβανόταν αργότερα και με το “Total eclipse” δύο χρόνια αργότερα αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία.
Ένα μήνα μετά την κυκλοφορία του “Killers”, βγαίνει στην αγορά το “Twilight zone”, ένα κομμάτι που για μία ακόμη φορά δεν συμπεριλαμβανόταν στο τρέχον άλμπουμ των MAIDEN. O Steve Harris θεώρησε ότι το κομμάτι άξιζε να μπει σαν a’ side παρά το γεγονός ότι η αρχική σκέψη ήταν να μπει στη δεύτερη πλευρά του single. Ωστόσο, το “Wrathchild” ήταν ένα εξίσου δυνατό τραγούδι το οποίο παραμένει από τα αγαπημένα της μπάντας και των οπαδών και οι MAIDEN αποφάσισαν να του δώσουν τον τιμητικό τίτλο AA Side και όχι B Side. To “Twilight zone” μπορεί να μην είναι από τις καλύτερες συνθέσεις των MAIDEN αλλά είναι και αυτό χαρακτηριστικό της Di’ Anno περιόδου και φυσικά αξίζει να ανήκει σε κάθε συλλογή ενός MAIDEN fan. Στα αξιοπερίεργα πρέπει να σημειώσουμε ότι στην Ιαπωνία το “Twilight zone” κυκλοφόρησε σαν bonus track στο “Killers” υπό τον τίτλο “Details of twilight zone” λόγω μίας παρανόησης των Ιαπώνων που έλαβαν ένα fax από την αγγλική ΕΜΙ που τους ενημέρωνε για τις…λεπτομέρειες του “Twilight zone”!
Μπορεί το “Purgatory” να είναι το δεύτερο single των MAIDEN για την προώθηση του “Killers” αλλά ουσιαστικά είναι το πρώτο αφού το “Twilight zone” δεν υπήρχε στην κανονική έκδοση του δίσκου. Ο μετέπειτα drummer των Βρετανών, Nicko McBrain, υποστήριξε ότι το “Purgatory” είναι μία πιο γρήγορη εκδοχή ενός παλιότερου τραγουδιού των MAIDEN που ονομαζόταν “Floating”. Πρόκειται για ένα τυπικό single των MAIDEN που δεν τα πήγε και τόσο καλά εμπορικά ενώ και το b’ side είναι το γνωστό instrumental “Genghis Khan”, το προτελευταίο κομμάτι στην πρώτη πλευρά του βινυλίου του “Killers”. Οπότε, αυτό είναι το πρώτο single των MAIDEN χωρίς ίχνος ακυκλοφόρητου υλικού χωρίς αυτό να σημαίνει ότι άφησε παγερά αδιάφορους τους συλλέκτες σε όλο τον κόσμο… Tο αντίθετο, μάλιστα.
Το πρώτο από μία σειρά επιτυχημένων singles για τους IRON MAIDEN με τον Bruce Dickinson να κάνει το επίσημο ντεμπούτο του. Ο Steve Harris γράφει ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα και χαρακτηριστικά τραγούδια της μπάντας με τον Dickinson να συμβάλει και εκείνος (και ας μην αναγράφεται στα credits για νομικούς λόγους μέχρι να αποδεσμευτεί πλήρως από τους SAMSON). H ιστορία των Ευρωπαίων που συγκρούονται με τους γηγενείς Αμερικάνους στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού προλειάνει το έδαφος για παρόμοιες εξιστορήσεις (τόσο στον κινηματογράφο όσο και στη μουσική) αφού ο Harris παρουσιάζει το γεγονός και από τις 2 εκδοχές (στην πρώτη στροφή αυτή των Αμερικανών και στη δεύτερη των Ευρωπαίων. Το b’ side είναι η κομματάρα “Total eclipse” που αν με ρωτήσετε θα έπρεπε να βρίσκεται στο “The number of the beast” αντικαθιστώντας το “Gangland” (αν έπρεπε σώνει και καλά να βγει ένα κομμάτι). Το εφτάρι και το δωδεκάρι του “Run to the hills” κυκλοφόρησε τον Φεβρούαριο του 1982, κοντά 40 μέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία του δίσκου.
Και τι δεν έχει γραφτεί για το συγκεκριμένο κομμάτι και τι δεν άκουσαν οι MAIDEN από όλους τους φανατικούς θρησκόληπτους ανά τον κόσμο. Αν είχαν προσέξει τους στίχους του κομματιού και δεν έμειναν στον τίτλο και στο εξώφυλλο, δεν θα υπήρχε καν θέμα αλλά τι ψάχνουμε τώρα…; Εδώ οι Αμερικανοί εκθειάζουν το “Born in the USA” τη στιγμή που ο Springsteen κατακεραυνώνει το πολιτικό σύστημα και τη στάση των ΗΠΑ απέναντι στους βετεράνους του Βιετνάμ. Που χρόνος για στίχους, λοιπόν…
STEEL PROPHET – “The goddess principle” (Pure Steel)