Στο πρώτο μέρος του αφιερώματος μας, θα έλεγα πως αγγίξαμε την πιο επιτυχημένη και συνθετικά αξιόλογη περίοδο των ICED EARTH. Από το 2002 έως το 2004 ένα σωρό γεγονότα έχουν συμβεί στο στρατόπεδο της μπάντας. Ο Barlow φεύγει από το συγκρότημα για να ασχοληθεί με την νέα επαγγελματική του ιδιότητα που είναι σε όλους γνωστή και μπορώ να πω ότι προκάλεσε τον χλευασμό στους μεταλλικούς κύκλους στην Ελλάδα. Ο Schaffer επιχειρηματικό μυαλό γαρ και γνωστός πατριώτης, μετά από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου αποφασίζει στο επόμενο άλμπουμ να ασχοληθεί με την Αμερικανική ιστορία. Κίνηση που είχε σαν αποτέλεσμα για μια ακόμη φορά η πατρίδα του να φανεί σχετικά αδιάφορη και η ήπειρος η οποία τους στήριξε όσο καμιά άλλη να κάνει κι αυτή ακριβώς το ίδιο! Ο Ευρωπαϊκός λαός, τουλάχιστον ένα σεβαστό κομμάτι του, έχει μια (για να το πω και ευγενικά) “δυσεντερία” σε ότι έχει σχέση με τον πατριωτισμό των Αμερικανών. Είναι πλέον γνωστό ότι τυπώθηκαν χιλιάδες CD τα οποία έμειναν στα ράφια και στις αποθήκες. Χωρίς να είναι ένα απαίσιο άλμπουμ στο σύνολο (αλλά σίγουρα πολύ μέτριο) και με την προσθήκη πλέον στα φωνητικά του Tim “Ripper” Owens, που στην αρχή βρισκόταν ακόμη στις τάξεις των JUDAS PRIEST (το επιχειρηματικό μυαλό του Schaffer που λέγαμε πριν) αλλά αργότερα με την επιστροφή του Halford ανέλαβε σαν κανονικό μέλος, ο οποίος παρόλο που έκανε ομολογουμένως καλή δουλειά, δεν έδεσε με την μουσική των EARTH. Το αποτέλεσμα ήταν να περάσει η μπάντα την πιο σκοτεινή και δύσκολη περίοδό της.
1 Ιουλίου 2007 Rockwave Festival, Αθήνα
Την 1η Ιουλίου του 2007 και εν αναμονή τότε της νέας τους δουλειάς (“Framing Armageddon: Something Wicked Part 1”) οι ICED EARTH με τον Ripper έκαναν την παρθενική τους εμφάνιση στο Rockwave κι εκεί ήταν που ήμασταν πλέον απόλυτα βέβαιοι. Το project αυτό δεν θα έχει μεγάλη διάρκεια. Στην σκηνή επάνω έλειπε η χαρακτηριστική φιγούρα του Barlow και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούσε να την καλύψει ο Ripper όσες φιλότιμες προσπάθειες και ας έκανε. Η μπάντα έδειχνε να ψάχνεται με τον εαυτό της και το αποτέλεσμα να είναι το λιγότερο ασύνδετο. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που οι EARTH δεν μπόρεσαν να πείσουν το ελληνικό κοινό και το άφησαν μάλλον προβληματισμένο.
1 Ιουλίου 2007 Rockwave Festival, Αθηνα
Setlist:
1. Burning Times
2. Declaration Day
3. Violate
4. Vengeance Is Mine
5. Pure Evil
6. The Reckoning (Don’t Tread on Me)
7. The Hunter
8. Ten Thousand Strong
9. Jack
10. My Own Savior
11. Stormrider
12. Prophecy
13. Birth of the Wicked
14. The Coming Curse
20 Ιουλίου 2008, Rock’em All, Αθήνα
Ο Schaffer συνειδητοποίησε ότι με αυτή την σύνθεση δεν μπορεί να συνεχίσει η μπάντα. Ο κόσμος δεν συμπάθησε ποτέ την παρουσία του “Ripper” στο μικρόφωνο και η επιστροφή του Barlow ήταν λαϊκή απαίτηση. Έναν χρόνο μετά, ο Matt γύρισε στο συγκρότημα και είχαμε την τύχη να τους δούμε στο αρκετά ενδιαφέρον φεστιβάλ, το Rock’Em All, που ήταν το πρώτο και το τελευταίο που έγινε στην Τεχνόπολη στο Γκάζι και ουσιαστικά οι ICED EARTH ήταν το δυνατό χαρτί εκείνου του φεστιβάλ με την επιστροφή του Matt στα φωνητικά. Ο κόσμος ήταν ιδιαίτερα θερμός σε όλη την διάρκεια της συναυλίας με την αδρεναλίνη να φτάνει στο ζενίθ και την μπάντα να έχει ένα setlist που έμοιαζε περισσότερο σαν μια προσπάθεια να ξαναθυμηθούν όλα αυτά που τους έκαναν μεγάλους στο παρελθόν, Αν και η συγκεκριμένη εμφάνιση ήταν συγκροτημένη, μεστή και απόλυτα επιτυχημένη άφησε την αίσθηση του ατελείωτου μιας και 12 τραγούδια δεν είναι ποτέ αρκετά για να σβήσουν την διψά ενός οπαδού των EARTH.
20 Ιουλίου 2008, Rock’em All, Αθηνα
Setlist:
1. Dark Saga
2. Vengeance Is Mine
3. Burning Times
4. Declaration Day
5. Violate
6. Pure Evil
7. Ten Thousand Strong
8. The Coming Curse
9. Travel in Stygian
10. Melancholy (Holy Martyr)
11. My Own Savior
12. Iced Earth
18 Νοεμβρίου 2011, Gagarin 205, Αθήνα
19 Νοεμβρίου 2011, Gagarin 205, Αθήνα
20 Νοεμβρίου 2011, Principal, Θεσσαλονίκη
Η δεύτερη επίσκεψη του Barlow στους ICED EARTH έληξε συνθετικά και παραγωγικά μάλλον αποτυχημένη αλλά κατάφερε να επαναφέρει την μπάντα στο μεταλλικό προσκήνιο, Η είδηση ότι ο Matt έφυγε ξανά από το συγκρότημα προκάλεσε ένα γενικότερο μειδίαμα, με κοροϊδευτικά σχόλια για το σίριαλ που διαδραματιζόταν μπροστά μας. Εκεί ήταν και η στιγμή που ο Schaffer σταμάτησε να κοιτά το επιχειρηματικό κομμάτι και έκανε την κίνηση που έπρεπε να είχε κάνει από την πρώτη φυγή του Barlow. Έναν άσημο, αρκετά νεότερο, αλλά διψασμένο τραγουδιστή που θα μπορούσε να σταθεί επάξια στα παλιά τραγούδια αλλά να προσφέρει και μια νέα προοπτική στα καινούργια. Το όνομα αυτού Stu Block και ο δίσκος που έφερε μια φρεσκάδα και την “ανάσταση” των ICED EARTH το “Dystopia”. Νούμερο 67 στα αμερικανικά charts η μεγαλύτερη θέση που πήραν μέχρι τότε στη χώρα τους δείχνοντας στον Schaffer ότι μάλλον έκανε κάτι λάθος τόσο καιρό…
Ένα μήνα μετά ήταν για μια ακόμη φορά εδώ για δυο βραδιές στο Gagarin που έγιναν sold-out (σε πολύ δύσκολες εποχές και με πανάκριβο εισιτήριο). Οι ICED EARTH αποζημίωσαν με το παραπάνω το κοινό τους και μπορώ να πω ότι ειδικά την δεύτερη μέρα ένιωσα ότι έβλεπα το συγκρότημα που αγάπησα στην δεκαετία του ‘90. Πραγματικά φαινόταν ότι ο Stu είχε φέρει την φλόγα που έλειπε τόσο καιρό από τους EARTH και ο Schaffer το διασκέδαζε ξανά σαν μικρό παιδί. Το “Dante’s Inferno” ήταν το κερασάκι στην τούρτα των δυο εμφανίσεων που κάλυψαν ένα μεγάλο κομμάτι της δισκογραφίας τους, μιας και το συγκρότημα έπαιξε αρκετά διαφορετικά τραγούδια το κάθε βράδυ και κέρδισαν μια καινούργια γενιά οπαδών.
18 Νοεμβρίου 2011, Gagarin 205, Αθήνα
Setlist:
1. Dystopia
2. Burning Times
3. Angels Holocaust
4. Slave to the Dark
5. V
6. Stand Alone
7. When the Night Falls
8. Damien
9. Dark City
10. Pure Evil
11. Anguish of Youth
12. The Last Laugh
13. Anthem
14. Declaration Day
15. Days of Rage
16. Tragedy and Triumph
Encore:
17. Dante’s Inferno
18. Iced Earth
19 Νοεμβρίου 2011, Gagarin 205, Αθήνα
Setlist:
1. Dystopia
2. Burning Times
3. Angels Holocaust
4. Slave to the Dark
5. V
6. Stand Alone
7. When the Night Falls
8. Damien
9. Dark City
10. Pure Evil
11. Ten Thousand Strong
12. End of Innocence
13. The Hunter
14. Stormrider
15. Anthem
16. Declaration Day
17. My Own Savior
18. Watching Over Me
Encore:
19. Dante’s Inferno
20. Iced Earth
8 Ιουλίου 20013, Rockwave Festival, Αθήνα
2013. Εν αναμονή της νέας τους δουλειάς οι ICED EARTH επανήλθαν στην χώρα μας για μια εμφάνιση στο πιο παράξενο Rockwave που είδαμε ποτέ. Αυτό που τα κοριτσάκια με τα στεφανολούλουδα στο κεφάλι χάζευαν τους EARTH και περίμεναν να εμφανιστεί η ιέρεια της pop (μη χεσω) Lana Del Ray. Δυστυχώς την φορά αυτή οι EARTH δεν τα πήγαν καθόλου καλά, εμφανίστηκαν κάπως ασύνδετοι και ο Stu έκανε αρκετά χτυπητά λάθη. Η εμμονή να παίξουν τόσες μπαλάντες σε τόση λίγη ώρα που είχαν στην διάθεση τους έφερε και αυτό μουρμούρες λες και έπαιζαν για να κερδίσουν τα κοριτσάκια που δεν τους ήξεραν και όχι για τους 2000 «που φτύνουν και δεν πλένονται» (σχόλιο δαφνοστεφανωμενης κοπελιάς για το μεταλλικό κοινό εκείνη την ημέρα), Εάν βέβαια δεν τους είχε ξαναδεί κάποιος σίγουρα θα έβρισκε την εμφάνιση αυτή ικανοποιητική, αλλά για εμάς που έχουμε ζήσει στιγμές ανεπανάληπτες στο «Ρόδον» δεν είναι ίδια τα πράγματα.
8 Ιουλίου 20013, Rockwave Festival, Αθήνα
Setlist:
1. Dystopia
2. Dark Saga
3. Pure Evil
4. Burning Times
5. I Died for You
6. V
7. A Question of Heaven
8. Dracula
9. Prophecy
10. Anthem
11. Boiling Point
Encore:
12. Watching Over Me
13. Iced Earth
31 Ιανουαρίου 2014, Gagarin 205, Αθήνα
1 Φεβρουαρίου 2014, Principal, Θεσσαλονίκη
Λίγους μήνες μετά από την εμφάνιση τους στο Rockwave επανέρχονται στην χώρα του μεταλλικού εγκλήματος, με νέο άλμπουμ και έτοιμη για μια ακόμη φορά να τιμήσουν το ελληνικό κοινό. Αν και το τελευταίο άλμπουμ έχει δεχτεί αμφιλεγόμενες κριτικές μέχρι στιγμής, το μόνο σίγουρο είναι ότι μετά από τόσα χρόνια οι ICED EARTH έχουν αποδείξει ότι είναι μια μπάντα που ζει και αναπνέει πάνω στην σκηνή και μπορεί να δημιουργήσει μια εκπληκτική ατμόσφαιρα. Ραντεβού την Παρασκευή στο Gagarin…
Γιώργος Καραγιάννης
Οι ICED EARTH μέχρι και το “Burnt Offerings” είχαν καταφέρει να συζητηθούν και να κερδίσουν την εκτίμηση αρκετών οπαδών του μεταλλικού ήχου. Ήταν όμως από την κυκλοφορία του “Dark Saga” και μετά που η εκτίμηση έγινε πάθος και το συγκεκριμένο άλμπουμ παραμένει ένα από τα πιο αγαπημένα όλων των εποχών για το ελληνικό κοινό. Η είδηση για την πρώτη επίσκεψη τους παρέα με τους NEVERMORE (που τότε και αυτοί έβγαλαν έναν τρομερό δίσκο το “Politics of Ecstasy”) έσκασε σαν βόμβα και δεν άργησε το live αυτό να γίνει sold-out με κόσμο να παρακαλά και να κλαίει έξω από τον συναυλιακό χώρο για ένα εισιτήριο!
Η πρώτη εμφάνιση των ICED EARTH στην χώρα μας, τους έκανε ακόμη μεγαλύτερους στους μεταλλικούς μας κύκλους με τον κόσμο ακόμα να συζητά εκείνο το τρομερό live και να είναι πλέον λαϊκή απαίτηση η επιστροφή τους στη χώρα μας. Δεν είναι τυχαίο ότι επέστρεψαν μόλις μερικούς μήνες μετά, χωρίς να βρίσκονται σε ευρωπαϊκή περιοδεία με ένα ακόμη sold-out και το κοινό να το απολαμβάνει αν και ακούστηκαν κάποια αμυδρά παράπονα για το setlist. Ο Barlow τα έχωσε πάνω στην σκηνή για “μια μπάντα που φόραγε μαύρα και έπαιζε κάποτε heavy metal” (ήταν τότε της μόδας να κράζουν όλοι τους METALLICA για τα “Load”, “Reload”, τόσο πολύ που ντρεπόσουν να φορέσεις μπλουζάκι τους μη και σε πάρουν στο ψιλό οι φίλοι σου), η διασκευή στο “The Trooper” έφερε τον πανικό πάνω και κάτω από την σκηνή και ακόμα θυμάμαι το ουρλιαχτά μιας κοπελιάς όταν ο Barlow έβγαλε το μπλουζάκι του και την φίλη της δίπλα να της λέει “σιγά μωρέ τον γκόμενο”! Μετά και από αυτή τους την επίσκεψη ο Schaffer έδωσε την υπόσχεση ότι θα ηχογραφήσουν το πρώτο live άλμπουμ τους στην Ελλάδα.
Η υπόσχεση του Schaffer για ένα live άλμπουμ στην Ελλάδα ήρθε η ώρα να γίνει πραγματικότητα. Μετά από ένα ακόμη άλμπουμ που εδραίωσε την μπάντα (“Something Wicked this Way Comes”) και είχε και ένα κομμάτι αφιερωμένο στους Έλληνες οπαδούς (“Blessed Are You”) οι ICED EARTH επιστρέφουν στην χώρα μας για 3 συναυλίες, από τις οι οποίες οι δύο στην Αθήνα θα ήταν και αυτές που θα ηχογραφούσε η μπάντα. Κατά την διάρκεια των δυο αυτών συναυλιών οι σκηνές λατρείας του κόσμου ήταν χαρακτηριστικές και δεν νομίζω ότι επαναλήφτηκε ποτέ το αντίστοιχο σε οποιαδήποτε μετέπειτα εμφάνιση των ICED EARTH στην χώρα μας. Η μπάντα έδωσε το show της ζωής της (το οποίο αργότερα είχαν την ευκαιρία και οι νεότεροι οπαδοί να το δουν σε DVD),ο κόσμος τραγουδούσε πιο πάνω από τον Barlow και η εκτέλεση του “Dante’s Inferno”, που ήταν μεγάλο μας απωθημένο, θα μείνει χαραγμένη για πάντα στο μυαλό μου.
Γι’ αυτούς που ίσως να θυμούνται την δεύτερη μέρα, έπαιζαν σε ένα άλλο κλαμπ της εποχής, το Woodstock, για πρώτη φορά στην Ελλάδα οι MAYHEM! Με το πέρας της συναυλίας των ICED EARTH (λίγο πριν τα μεσάνυχτα) κάναμε το τρικάβαλο ταξίδι του τρόμου, από κέντρο μέχρι το Περιστέρι μήπως και προλάβουμε κάτι από τους MAYHEM (χαιρετίσματα στους συνταξιδιώτες Άκη και Ελισάβετ)! Φτάνοντας λίγο μετά τα μεσάνυχτα στο Woodstock, οι MAYHEM δεν είχαν φτάσει ακόμη στο συναυλιακό χώρο με αποτέλεσμα να περιμένουμε τουλάχιστον καμιά ώρα έξω μέσα στο κρύο, στάζοντας κυριολεκτικά μετά από την συναυλία των ICED EARTH! Κάποια στιγμή εν τέλει κατά τις 2-2.30 οι MAYHEM ανέβηκαν στην σκηνή και μέσα σε μια μέρα καταφέραμε να απολαύουμε δυο εμπειρίες ζωής. Περισσότερες λεπτομέρειες σε ένα αφιέρωμα MAYHEM!
Μετά από λίγο καιρό η κυκλοφορία του τριπλού live “Alive in Athens” ήταν γεγονός και έγινε χρυσό στην χωρά μας. Το συγκεκριμένο άλμπουμ όχι μόνο κατάφερε να κάνει περήφανους τους Έλληνες φίλους της μπάντας αλλά είχε σαν αποτέλεσμα στο εξωτερικό να ακούγονται μύθοι για τους ICED EARTH και την Ελλάδα. Υπάρχει κόσμος ακόμα που πιστεύει ότι το συγκεκριμένο live άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε τεράστια στάδια π.χ. υπάρχει αυτή τη στιγμή site που γράφει…”The ambitious treble live album ‘Live In Athens’, recorded in front of 120.000 fans, gave ICED EARTH a Greek number one”!!!! (σ. Σάκη Φράγκου: βέβαια, αφού στο οπισθόφυλλο έχει φωτογραφία από τη σκηνή του Wacken. Όλοι οι Γερμανοί πιστεύουν ότι οι ICED EARTH όταν κάνουν συναυλία στην Ελλάδα, μαζεύουν 50.000 κόσμο, τουλάχιστον!!!)
Many people do not know your punk background. Can you tell us how you started doing business with punk bands in the beginning of the 80’s?
in those days) headlining. The festival was organised by a typical left wing committee with us anarchists mixed in and fell apart right after, due to ideological conflicts. So we started a new group with the aim to build a centre for Punk music . We called this provocatively KZ 36 and therefore occupied an empty factory building in Kreuzberg, the most culturally vibrant part of Berlin. We build our own Punk club .Over a period of about a year we set up monthly mini-festivals with 3-4 bands from the young German Punk scene, mostly from the northern parts of Germany. Due to the very low ticket prices (just a few marks) the place was always packed with 200-300 punks. But conflicts with left wing neighbours and narrow minded maoists who considered punk fascist, produced a crisis and we ultimately had to close. But during the short existence of our club we produced two vinyl albums in ltd. 1000 copy editions as documents. It turned out to be quite a learning experience for myself. Shortly thereafter I started out setting up shows with Punk and New Wave bands in the more established SO36 club, also in Kreuzberg, and with the bands in town, I took the opportunity to record some of the bands booked at the SO36 , for two hugely successful Punk compilations titled “Soundtracks zum Untergang” (“Soundtracks of the Apocalypse”)which launched my Label Agressive Rocproductions. Until 1983 I build this very successful and recognized label around German bands and US Bands (mostly from SST records (Black Flag, Hüsker Du, etc.).But finally sales began to decline and Punk was replaced by the New Wave which forced me to look elsewhere musically. Due to the influence of Black Flag (their composer and lead guitarist Greg Ghin was a metal fan) I felt myself pushed towards Thrash, which was just around the corner in 1983. Metallica, Slayer, Metal Blade where the names which really got me thrilled. So one day, coming back from California, I started to look around in Europe for similar bands. This was the birth-hour of NOISE records.
A friend of mine with whom I had organized two big festivals under the banner name ATONAL (very avantgarde, underground, performance – industrial oriented) and who later launched TRESOR club, Berlin’s Techno Mekka, approached me about some Underground bands, not licensed in the East, who had some rehearsal recordings and wanted them released in the West. I jumped on this and had two meetings under very difficult circumstances with a lot of paranoia on behalf of the East Germans about Stasi spies among themselves. Most of the people involved got arrested and interrogated by the East German Secret Police after my second meeting. So it looked like everything fell apart. But to my surprise somehow the tapes got smuggled out of East Berlin and landed on my desk. I took the opportunity to strike against the East German Stalinists and released the tapes under the title “DDR von unten” (DDR from below) with strong West Berlin Radio coverage. I did not give much thinking to the consequences but as it appeared my name got noted and ended up in their secret service data bases. And as their databases where obviously controlled by the KGB my name spread through the East. When I applied for a Russian visa 10 years after the wall came down I was rejected and I was told bluntly that I will not have a chance in my life time to travel into Russia. So what…
At a time that metal was not very recognised by record labels in Europe, what were your criteria for signing bands?
Almost all of your signings were German. In 1983-84, what was your team of people in the company? Did everything have to be approved by yourself? (artist, contracts, artwork, logos, etc?)
In the 80’s, it was down to record companies to finance the tours of the bands, in order to promote their records. Can you tell us how this was done by NOISE? Did the bands also have to pay some money for touring?
jobs. As 80% all rock musicians from Germany are usually coming from middle class families they go to university to learn a well paid job. So in every case there was this conflict between Education and Music. Sooner or later every single musician had to make this decision. I new this and I felt threatened. So I decided the moment a bands sales picked up to pay regular monthlys to all key musicians in that band to just make sure they where leaning towards the music end. At the end of the 80s I had always 5-6 bands supported this way. And this was not a contractual obligation! I did this out of my free will! And that’s the reason why so many bands from the original NOISE rooster are still around. These regular payments enabled my bands to make a commitment for the music. There is probably no label from the 80s with such a high survival quote of bands as NOISE records!
a. CELTIC FROST: You “accuse” them of selling out, trying to obtain a poser/glam image. They say different things…
b. SKYCLAD: You better ask Andy Sneap here and he knows best what was wrong with Martin. The break-up of the very talented Sabbat with Andy Sneap as songwriter had to do with this unreliable character Martin Walkyier. And it continued later with Skyclad. I’m not a Psychiatrist , I can’t explain mad people and their bizarre stories you journalists produce a forum for.
The biggest battle was between NOISE and HELLOWEEN. How much did this influence the future of your company? It is widely said, that the contract signed by HELLOWEEN, is the “strangest” in heavy metal history, with the band taking way too little money even for great sales…
lost on all counts !!! read the court decisions, you can find them on the Internet at Wikipedia, because they where exemplary ! We had even overpaid the band by nearly 350.000 marks. These NOISE contracts where later examined by various US Majors because they needed to be sure that we had industry standard contracts if they started doing business with us. This was a matter of securing their advance payments as they knew full well that some indie labels had bizarre contracts. Not us! By the way: the original contract we did with Helloween already was renegotiated by their original manager Limb Schnoor (later shamelessly fired by Helloween) to very fair terms!
With your knowledge of the way record companies were working in the 80’s, can you please explain to us, how an Artist who sold hundreds of thousands of records, was not really making much money? What other costs were involved?
How would you compare the 80’s with the 90’s and NOISE to T&T?
Let me go back a few years into NOISE history: the already huge success of Helloween’s WALLS OF JERICHO brought us into the focus of US Majors. I ultimately decided to go with RCA in North America, a fully owned BMG company. Consequently they released Helloween’s “Keeper 1” with sales of 300.000 +, very respectable numbers, achieved with virtually no touring in the US, really puzzling. This of course thrilled the guys at RCA and they wanted to be deeper involved. They suggested to do a meeting with some of their head guys in Germany, in a city named Bayreuth. If a recollect correctly that meeting finally came to fruition some time in 89 with the intention of setting NOISE up as their rock label on a worldwide base. These meetings lasted a full weekend just me and a handful of BMG top guys discussing a take-over and worldwide battle games. BMG was in desperate need for a big Rock label and NOISE was designed to be it. But I always had an inner aversion against cooperate guys , their attitudes and mentality. I blew it. It was not about numbers! They were really shocked as in their understanding everything was up for sale. Okay it did not work out and a few years later they made a new approach. This time they sat down with DRAKKAR, and because Boggi Kopec the owner (who by the way later discovered NIGHTWISH for BMG) needed help and brought in my former label manager from EMI (recall: after Keeper 2, NOISE did a four band deal with EMI Germany for worldwide distribution which involved Running Wild, Celtic Frost, Helloween and a newcomer V2). After my EMI deal collapsed due to their trickery by signing Helloween direct to EMI UK causing Million Mark plus loss in the books of German EMI, Wolfgang Funk, my former EMI label manager, needed a new playground. So he partnered with Mr. Kopec. First they cut a half million publishing deal by using the publishing rights of Sodom/Kreator/RW (remember just two tracks! per album) as a means and with the intention to deliver more, much more. Consequently I received a call from Drakkar for renegotiating the Kreator contract with the intent of giving them free! For RUNNING WILD they sent in the auditors to verify my accounting. So the hand I originally fed bit back. Yeah it’s really a cut-throat business here. So I had to make Drakkar/Gun/BMG jump through a hoop to get my demanded 6 digit figure for the release of KREATOR, which after much wrangling they finally agreed to. The RW audits collapsed without result and GUN Records was born.
Kai Hansen, is probably the one who you worked with for the longest, through the HELLOWEEN and RAY days. How was your collaboration?
Which ones you wish you had never signed?
Not many people know that you had Hellhound Records, a label specialized in stoner/doom metal, ahead of its time, with bands like THE OBSESSED, ST. VITUS or COUNT RAVEN. Why do you think this attempt was “doomed” to fail?
Firstly it’s all on a different level size wise, the budgets are much bigger as are sales. But mostly it’s about the attitudes. US bands are committed to their music much much more than continental European bands and especially German bands. This has a lot to do with the huge costs of studying in the US. If you are faced financing your education with 250.000, 500.000 and more US dollars you can’t play around much. As a result those approaching a music career have no alternatives, they are all more or less drop-outs. This is at the core of the vitality of the US rock scene. Another very important aspect is the touring: you can’t get in the cooperate controlled mass media as a rock band, there is no national radio, no relevant national rock media, so you need to get your message around by touring. Constant touring. It’s a very closed market. European bands don’t understand this. A three month tour means nothing.
Which musicians have been the most difficult to deal with, because of their weird personality?
Σας παρακολουθώ από την πρώτη μέρα που δημιουργηθήκατε, έχουμε κάνει 4-5 συνεντεύξεις μαζί και με κάθε δουλειά σας αναρωτιέμαι ποιο είναι το επόμενο βήμα των APOCALYPTICA. Φτάσαμε στο “Wagner reloaded” λοιπόν. Ποιανού ήταν η ιδέα; Ήταν δική σου ή του Gregor Seyffert;
Πόσο δύσκολο ήταν να γράψετε δική σας μουσική, συνδυάζοντας στοιχεία από τη μουσική του Wagner;
Με ποιο κριτήριο αφήσατε τα υπόλοιπα τραγούδια έξω;
Μελετώντας την μουσική του Wagner σε βάθος πριν γράψεις τα τραγούδια, θα μπορούσες να πεις ότι ήταν κι αυτός ένας heavy metal συνθέτης της εποχής του;
Πόσο δύσκολο ήταν να παίζετε σε αυτή την μεγάλη αρένα, και να μετακινείστε μαζί με τα μουσικά σας όργανα; Μπορείτε να μας περιγράψετε τυχόν απρόοπτα ή περίεργες στιγμές που συνέβησαν;
Ναι, δε θα μπορούσατε να παίξετε πουθενά…
Πότε ήταν οι πιο έντονες στιγμές που ζήσατε, πριν ή μετά την συναυλία;
Μιλώντας για τη μουσική βιομηχανία, σας είχαμε χάσει για ένα διάστημα. Κάνατε κάποιο διάλειμμα; Πιστεύεις ότι οι μπάντες μπορούν εύκολα να κάνουν διαλείμματα από τις περιοδείες ή τις ηχογραφήσεις στις μέρες μας;
2: Hatebreeder (1999, Spinefarm / Nuclear Blast)
3: Follow the Reaper (2000, Spinefarm / Nuclear Blast)
4: Hate Crew Deathroll (2003, Spinefarm / Universal)
5: Are You Dead Yet? (2005, Spinefarm / Universal)
6: Blooddrunk (2008, Spinefarm / Universal)
7: Relentless Reckless Forever (2011, Spinefarm / Universal)
8: Halo of Blood (2013, Nuclear Blast)
Περνάμε σε κάτι αρκετά πιο ενδιαφέρον και συγκεκριμένα τους Βρετανούς 
Με τους SKINFLINT είχαμε γνωριστεί μουσικά πριν αρκετούς μήνες όταν μέσω ενός φίλου άκουσα αποσπάσματα από τα δύο πρώτα τους άλμπουμ. Το ιδιαίτερο στοιχείο που βρίσκει κανείς στο τρίο είναι πως προέρχεται από την Αφρική και συγκεκριμένα από την Μποτσουάνα… Όσο και να σπάω το κεφάλι μου, δεν θυμάμαι να έχω ακούσει κάποιο άλλο συγκρότημα από την συγκεκριμένη ήπειρο, συνεπώς έχουμε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να ανακαλύψουμε “εξωτικό heavy metal”, όπως το αποκαλούν αρκετοί… Οι 
Μελωδικό -και σε ορισμένες περιπτώσεις- παραπάνω απ’ όσο αντέχει το νευρικό μου σύστημα heavy metal από την Σουηδία και ομολογώ πως δεν περίμενα τόσο “χλιαρό” ως άκουσμα… Τα πλήκτρα κατέχουν τον δικό τους σημαίνοντα ρόλο στην μουσική των 
να παρουσιάσουν από τρία single, split και CD, μέχρι και τα τέλη της περασμένης δεκαετίας, όπου και εξ’ αιτίας προσωπικών διαφωνιών διαλύθηκαν. Kάποια μέλη τους δημιούργησαν τους αδιάφορους TITAN STEELE (από ένα demo, single και full length), ο ντράμερ τους όμως Martin Zeller John μαζί με τον τραγουδιστή John Cason θεώρησε σκόπιμο να τους βγάλει από τον πάγο και με νέα μέλη και να επιστρέψει μέσα στην χρονιά που διανύουμε με το “Immortal”. Η άποψή μου δεν έχει αλλάξει δραματικά, οι 
Αμάρτημα 1: Spiritual Beggars (1994, Wrong Again Records)
Αμάρτημα 3: Mantra III (1998, Music for Nations)
Αμάρτημα 5: On Fire (2002, Music for Nations)
Αμάρτημα 6: Demons (Inside Out Music)
Αμάρτημα 8: Earth Blues (2013, InsideOut Music)