Οι Έλληνες thrashers SUICIDAL ANGELS ανακοίνωσαν ότι θα κυκλοφορήσουν το νέο τους album, “Divide and conquer”, στις 14 Ιανουαρίου, μέσω της NoiseArt Records. Το εξώφυλλο του album έχει σχεδιάσει για ακόμη μια φορά ο γνωστός και μή εξαιρετέος Ed Repka, που στο παρελθόν έχει συνεργαστεί με ονόματα όπως οι MEGADETH, DEATH και SANCTUARY.
Αναφορικά με το νέο album, ο κιθαρίστας/τραγουδιστής της μπάντας, Νίκος Μελισσουργός, δήλωσε: “Ηχογραφήσαμε ξανά στα Prophecy & Music Factory Studios και η μίξη αυτή την φορά έγινε από τον Fredrik Nordström (HAMMERFALL, IN FLAMES, ARCH ENEMY) στα Fredman Studios. Δεν ξέραμε τι να περιμένουμε για το τελικό αποτέλεσμα αλλά αυτό που έχουμε στα χέρια μας είναι killer. Κατάφερε να συνδυάσει το old-school συναίσθημα με την εξελιγμένη παραγωγή του 2013. Ακούγεται απολύτως ογκώδες!”
Το track listing:
01. Marching Over Blood
02. Seed Of Evil
03. Divide And Conquer
04. Control The Twisted Mind
05. In The Grave
06. Terror Is My Scream
07. Pit Of Snakes
08. Kneel To The Gun
09. Lost Dignity
10. White Wizard
Οι “δικοί μας” SEPTIC FLESH μπήκαν στα Devasoundz Studios για να ηχογραφήσουν δέκα κομμάτια για το, μέχρι στιγμής, άτιτλο καινούργιο album τους, και διάδοχο του εξαιρετικού “The great mass” (το οποίο είχε βγεί και δίσκος της χρονιάς από το site μας), το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αρχές του 2014 μέσω της Prosthetic Records.
Οι MORBID ANGEL γιορτάζουν τα 20 χρόνια από την κυκλοφορία του κλασικού τους άλμπουμ, “Covenant” και μέσα σε αυτά τα πλαίσια έχουν έτοιμο και ένα νέο eBook με ταμπλατούρες του δίσκου. Το eBook περιλαμβάνει αυθεντικές ηχογραφήσεις με νότες, ταμπλατούρες, συγχορδίες, στίχους και σχόλια από τον Trey Azagthoth.
Ο τραγουδιστής των TESTAMENT, Chuck Billy, έδωσε πρόσφατα μία συνέντευξη στο περιοδικό Loud της Αυστραλίας. Μία συγκεκριμένη απάντησή του έχει ενδιαφέρον. Όταν ρωτήθηκε αν επηρεάζονται από νεότερες μπάντες στις μέρες μας ή η πηγή έμπνευσής τους είναι ίδια με τις παλιότερες μέρες, απάντησε:
Την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου, στο Fix Factory of Sound στη Θεσσαλονίκη και το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου στο Κτίριο 56 (Ελληνικός Κόσμος), οι Αμερικάνοι MACHINE HEAD, θα έρθουν για μία βραδιά τύπου “an evening with”, σ’ ένα show χωρίς support παίζοντας περισσότερες από δύο ώρες, με σκοπό να μας προσφέρουν την απόλυτη MACHINE HEAD βραδιά. Το ROCK HARD, κάνει μία ανασκόπηση στην καριέρα του σχήματος, με αφορμή αυτές τις συναυλίες, μας ενημερώνει για τα παλαιότερα μέλη τους και βάζει και μία DEEP PURPLE πινελιά…
Πρώτο στην κατάταξη έρχεται αναμφισβήτητα το ντεμπούτο των Αμερικανών. Αυτό τους έβαλε στον χάρτη και μάλιστα για πολύ καλό λόγο. Το “Davidian” ως εναρκτήριο κομμάτι ήταν ιδανικό για να δείξει αμέσως τις προθέσεις και την ταυτότητα των MACHINE HEAD. Δεν είναι καθόλου περίεργο που είναι το πιο αναγνωρίσιμο τραγούδι τους (κι άρα σχεδόν αποκλειστικά αγαπημένο των Ελλήνων rock/metal DJs). Όμως το “Burn my eyes” δεν είναι μόνο το “Davidian”. Η συνέχεια παραμένει εξίσου εκρηκτική με τραγούδια όπως το “Old”, το “A thousand lies” ή το “Block”. Ο Chris Kontos δίνει ρέστα στα τύμπανα με το groove-άτο και δυναμικό παίξιμό τους, ενώ φυσικά οι κιθάρες των Logan Mader και Robb Flynn ξερνούν σωρεία εκπληκτικών και πιασάρικων riffs. Επίσης ο Flynn με το στιβαρό τόνο του και την αγριάδα του δίνει ακόμη μεγαλύτερη ένταση στο συνολικό εγχείρημα. Must-have για κάθε αξιοπρεπή δισκοθήκη.
“The more things change…” (1997)
“Through the ashes of empires” (2003)
κοπάνημα, όμως λείπει αυτό το κάτι παραπάνω που θα μπορούσε να το κάνει πιο ξεχωριστό. Σαφέστατα καλύτερο από το “Unto the locust”, με κομματάρες όπως τα “Now we die”, “Night of the long knives”, “Eyes of the dead” και “In comes the flood”. Κάνοντας αλλαγή στο μπάσο με το διωγμό του Adam Duce, με το Rob Flynn να αποτελεί πλέον το μοναδικό αρχικό μέλος των MACHINE HEAD, και μεταγραφή στη Nuclear Blast, βλέπουμε και ορισμένους πετυχημένους πειραματισμούς στο μουσικό πλαίσιο, με συνεργασία με το γνωστό παραγωγό Rhys Fulber (πλήκτρα, ex-FRONT LINE ASSEMBLY) και τον Jordan Fish (πλήκτρα, BRING ME THE HORIZON). Όμως κομμάτια όπως το “Damage inside” ή το υπερβολικά μεγάλο “Sail into the black” (άμα ήταν 2 λεπτά μικρότερο θα ήταν πολύ δυνατό), ρίχνουν λίγο το συνολικό επίπεδο.
Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτό το άλμπουμ; Ο Flynn έντονα επηρεασμένος από τη μόδα της nu metal, μαζί με τη συνδρομή του Ahrue Luster (κιθάρες, μετέπειτα στους ILL NINO) μεταλλάσσει προσωρινά τους MACHINE HEAD από post-thrashers σε nu metallers και δε μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκε και πολύς κόσμος. Τουναντίον. Με τη λογική των MACHINE HEAD που βάζανε πάντα το χιτάκι του άλμπουμ να ξεκινάει το άλμπουμ, το “Desire to fire” μόνο χιτάκι δε μπορείς να το πεις, σηματοδοτώντας την αρχή της, ευτυχώς προσωρινής, παρακμής τους. Τα μοναδικά τραγούδια που πάνε να σώσουν την κατάσταση είναι το “The blood, the sweat, the tears” που είναι χιτάκι από τα λίγα και το “From this day” που είναι μία μίξη KORN και LIMP BIZKIT, χαρακτηριστικότατο της πορείας που ακολουθούσε η μπάντα στο δίσκο. Αλλά μέχρι εκεί. Όλο το υπόλοιπο άλμπουμ προσπαθεί ματαίως να πιάσει το vibe της νεολαίας και του trend της περιόδου, όχι μόνο μουσικά αλλά και σε ό,τι αφορά το παρουσιαστικό του ίδιου του Flynn. Για όποιους/ες δεν ξέρουν που αναφέρομαι, απλά τσεκάρετε στο διαδίκτυο φωτογραφίες τόσο του Flynn όσο και των MACHINE HEAD γενικότερα εκείνης της χρονικής περιόδου. Τέλος, η διασκευή στο “Message in a bottle” των THE POLICE είναι τουλάχιστον άστοχη.
Το μεγαλύτερο “κακό” με αυτό το δίσκο είναι πως ήταν ο διάδοχος του “The blackening”. Κι όταν έχουν δημιουργηθεί τέτοιες θεόρατες και δυσθεώρητες απαιτήσεις στο κοινό σου, είναι δύσκολο να κορώσεις τη δίψα του και να πιάσεις το ίδιο ψηλό επίπεδο. Ακόμη δε περισσότερο όταν εσύ ο ίδιος δεν έχεις πάρει κάποιες ανάσες για να κουλάρεις από όλο αυτό το τρέξιμο και να αφήσεις την έμπνευση να σου έρθει κι όταν έχεις κάτι να δώσεις, να το δώσεις. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πόσο αδιάφορα μέτριο είναι το “Unto the locust” είναι να μνημονεύσει κανείς τραγούδια του δίσκου που μπορούν σε κάποια πλαίσια να θεωρηθούν κλασικά. Άντε το “I am hell (Sonata in #C)” ή το “This is the end”; Επίσης, η πολύ παρέα με τους υπερτιμημένους TRIVIUM δεν κάνει καλό. Άλλωστε ο Flynn έχει δείξει και στο παρελθόν ότι είναι επιρρεπής στις μόδες της νεολαίας (βλ. “The burning red”). Βέβαια η αίσθηση ενθουσιασμού που είχε αφήσει “The blackening” έκανε αρκετό κόσμο να παραμιλάει για το “Unto the locust”, βάζοντας πρώτο το οπαδιλίκι από τη συγκρατημένη και συγκροτημένη κριτική σκέψη.
Οι MACHINE HEAD αποτελούν ένα τεράστιο κεφάλαιο για το thrash και αλλά συνολικά τη heavy metal μουσική. Το ντεμπούτο τους, το “Burn My Eyes” ανανέωσε σημαντικά τη σκηνή της Αμερικής και τους καθιέρωσε αυτόματα στο διεθνές στερέωμα. Και πολύ δίκαια! Και παρότι ο ήχος τους ήταν εξαρχής thrash σίγουρα ήταν πιο μοντέρνος από τα κλασικά γκρουπ της σκηνής. Η ίδια η προϊστορία των μελών τους, ιδιαίτερα του Rob Flynn, το καταδεικνύει και είναι ενδεικτική της μουσικής ταυτότητας που το συγκρότημα εξαρχής δημιούργησε.
Με την ευκαιρία της επίσκεψης των MACHINE HEAD στη χώρα μας, σκεφτήκαμε ότι ήταν καλή ευκαιρία να γράψουμε μερικές γραμμές για το δίσκο των DEEP PURPLE από τον οποίο «δανείστηκαν», 20 σχεδόν χρόνια μετά, το όνομά τους το αμερικάνικο συγκρότημα. Και επειδή όλα αυτά τα χρόνια έχουν γίνει άπειρες αναφορές στο αριστούργημα των DEEP PURPLE, εμείς απλώς θα σημειώσουμε 4+1 κεντρικά σημεία που θεωρούμε ότι αναδεικνύουν ακόμη περισσότερο το μεγαλείο του “Machine head”. Πάμε να τα δούμε…
Τις προάλλες, ενώ έκανα μια μουσική ανασκόπηση για το τρέχον έτος ακούγοντας παράλληλα το καταπληκτικό νέο άλμπουμ των OBSEQUIAE, συνειδητοποίησα πόσο μεγάλο ποσοστό από τις καλύτερες φετινές κυκλοφορίες κατέχουν τα “δεύτερα” άλμπουμ, τα sophomores που λέμε. Κάτι τέτοιο μόνο τυχαίο δεν είναι βέβαια όπως μας έχει δείξει επανειλημμένα η ιστορία. Αν και κατά βάση “πρωτοδισκάκιας” και αρκετά αιρετικός για τις μουσικές μου προτιμήσεις, δεν μπορώ να αγνοήσω κλασσικά παραδείγματα της μουσικής που δείχνουν τεράστια βήματα προόδου μιας μπάντας από το ντεμπούτο στο δεύτερο άλμπουμ. Τι να πρωτοαναφέρει κανείς, από “Kill ‘Em All” σε “Ride The Lightning” και από “Rocka Rolla” σε “Sad Wings Of Destiny”, από “Undertow” σε “ Ænima” και από “Bleach” σε “Nevermind” ή από “Lost Paradise” σε “Gothic” και από “Severed Survival” σε “Mental Funeral”…θα μπορούσα να συνεχίσω τη λίστα για μέρες. Από τη μία, ένα ντεμπούτο έχει αυτή την ακατέργαστη ενέργεια και τον ενθουσιασμό ενός ξεκινήματος, αλλά συνήθως μια καλή μπάντα βρίσκει τον πραγματικό της εαυτό/ήχο στη συνέχεια, κάτι που έρχεται φυσιολογικά και μέσα από την εμπειρία. Δεδομένου ότι δεν έχουν όλοι την έμπνευση και το ταλέντο να συνεχίσουν για πολλούς δίσκους το ποιοτικό τους σερί, το δημιουργικό peak πολλές φορές συμπίπτει με τον δεύτερο δίσκο. Όπως και να έχει, δεν θα συνεχίσω περαιτέρω μιας και το θέμα εδώ δεν είναι ένα debate “debuts vs. sophomores” αλλά η παρουσίαση μερικών σπουδαίων δεύτερων άλμπουμ από τη μέχρι στιγμής καλή αλλά όχι τέλεια φετινή σοδειά, περιοριζόμενη στον ακραίο metal ήχο.
Αρχίζουμε με το πιο τρανταχτό τέτοιο παράδειγμα και ταυτόχρονα αφορμή για το παρόν κείμενο, το “Aria Of Vernal Tombs” των Αμερικανών OBSEQUIAE, μια από τις πιο φρέσκιες και ανανεωτικές προτάσεις στο σύγχρονο metal underground. Μπορεί διάφορες μπάντες να ισχυρίζονται ότι παίζουν medieval metal ή τελοσπάντων να μιλάνε για μεσαιωνικές μουσικές στον metal ήχο τους, αλλά οι OBSEQUIAE όχι μόνο είναι η επιτομή αυτού του όρου, αλλά ίσως και η μοναδική περίπτωση που μπορεί να μπει κάτω από αυτή την ταμπέλα, μακριά από κιτσοφολκ καραγκιοζιές. Ο δίσκος είναι γεμάτος μαγευτικές μελωδίες τόσο στα ακουστικά κομμάτια παιγμένα με άρπα, όσο και στα ηλεκτρικά τα οποία μπορεί να φέρουν στο νου από ROTTING CHRIST του “Non Serviam” μέχρι παλιό Σουηδικό melodeath και κάτι από το folky touch των AMORPHIS. Απλά μοναδικό, ακόμη καλύτερο από το ήδη φοβερό ντεμπούτο “Suspended In The Brume Of Eos”.
Στον doom χώρο μπορεί να μην παρακολουθώ τα τεκταινόμενα στον ίδιο βαθμό όπως με μερικά χρόνια πριν, αλλά το παρακλάδι του funeral doom όσο δύσκολο, επίπονο και για πολύ συγκεκριμένες ώρες και περιστάσεις είναι, τόσο το αγαπώ. Η παγίδα σε αυτό τον ήχο έγκειται στο γεγονός πως η διαχωριστική γραμμή μεταξύ βαρετού και αριστουργήματος είναι λεπτή και οι ισορροπίες εύκολα ανατρέψιμες. Οι BELL WITCH είναι από τις μπάντες που τα καταφέρνουν περίφημα και στο δεύτερο, θεματικό τους άλμπουμ, “Four Phantoms” καταβάλουν τον ακροατή με ατμόσφαιρα βαριά σαν ταφόπλακα.
Σε λίγο πιο ομιχλώδη μονοπάτια και σ’ έναν χώρο που τείνει να κορεστεί -αν δεν έχει ήδη- αυτό του INCANTATION-ικού death metal, το “Fractured in the Timeless Abyss” των ECTOVOID που κυκλοφόρησε πριν 3 χρόνια αποτελεί μέχρι και σήμερα μια από τις πλέον καλές και ξεχωριστές προτάσεις σε αυτό το ύφος, με αισθητική (εξώφυλλο, τίτλοι, στίχοι) που έδινε το κάτι παραπάνω. Ο διάδοχός του, “Dark Abstraction” μόλις κυκλοφόρησε και η πρώτη εντύπωση είναι σίγουρα θετική, με τη μπάντα να φαίνεται πως έχει πλέον κατασταλάξει σε αυτό το στυλ που ανάμεσα στον χαμό και τη μαυρίλα διατηρεί μια γερή δόση groove κάνοντας έτσι το αποτέλεσμα όσο πιασάρικο και προσιτό χρειάζεται.
Παρομοίως δύσκολο άκουσμα αποτελεί και το δεύτερο άλμπουμ των ADVERSARIAL, από την μητέρα ίσως του death/black ήχου, τον Καναδά. Το γλαφυρά επονομαζόμενο “Death, Endless Nothing And The Black Knife Of Nihilism”, με το ακόμα πιο παραστατικό εξώφυλλο, προσωπικά αποτελεί δίσκο αποκάλυψη για τη χρονιά που διανύουμε. Έχοντας πετύχει τον ήχο που τους ταιριάζει (στο ντεμπούτο υπήρχε μια αστοχία στην παραγωγή), η μπάντα παραδίδει μαθήματα αριστοτεχνικού riffing, μέσα σ’ ένα ελεγχόμενο χάος, με τα δύο ιντερλούδια να προσδίδουν ακόμη μεγαλύτερη έμφαση σε αυτό το βλάσφημο, μηδενιστικό έργο τέχνης.
Συνεχίζοντας με ένα ακόμη ανίερο death/black άλμπουμ, από μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ακραίες σκηνές τη σήμερον ημέρα, αυτή της Αυστραλίας, το “Opprobrium” διεκδικεί τον τίτλο του πιο “πουτ**α όλα” άλμπουμ της χρονιάς. Οι DESTRUKTOR μπορεί να μην έλκονται ιδιαίτερα από το όλο κύμα ατονικού/άμετρου/στριφνού death/black που είναι της μόδας τελευταία και να παραμένουν πιστοί στο old-school πνεύμα, ωστόσο δεν κοπιάρουν κανέναν, ούτε και επιχειρούν την χιλιοστή αναβίωση των BATHORY ή των HELLHAMMER. Με απαράμιλλη μανία και ενέργεια, και με σύμμαχο έναν καταπληκτικό φυσικό ήχο, οι Αυστραλοί επιδίδονται σ’ ένα συνεχές σφυροκόπημα από riffs που παίρνουν πολλά από τις thrash ρίζες αυτής της μουσικής και σε κάνουν να θέλεις να βγεις στο δρόμο και να σπάσεις τον πρώτο τραγόπαπα που θα βρεις μπροστά σου.
Το δεύτερο είναι το “Blossoming Decay” των Αμερικανών NOISEM. Οι πιτσιρικάδες από τη Βαλτιμόρη στη δεύτερη full-length κυκλοφορία τους έχουν ανέβει φανερά επίπεδο, όντας βελτιωμένοι όχι μόνο συνθετικά και στιχουργικά αλλά σχεδόν σε όλους τους τομείς. Η μουσική ποικιλία εδώ σε σχέση με το ντεμπούτο είναι σαφώς μεγαλύτερη, ενώ οι ανέκαθεν υπάρχουσες punk και grindcore επιρροές έχουν τη μερίδα του λέοντος, κάνοντας το τελικό αποτέλεσμα ένα εκρηκτικό μείγμα, ακόμη πιο έντονο από την death/grind/thrash σφαλιάρα του “Agony Defined” προς έκπληξη των περισσοτέρων. Από τις μεγαλύτερες ελπίδες στον χώρο αυτή τη στιγμή.
Για το αριστούργημα των 
Για το τέλος αφήσαμε μια ασυνήθιστη για τα σημερινά δεδομένα πρόταση, που δεν είναι άλλη από το “Erotomysticism” των SERPENT NOIR. Ήδη από τον τίτλο και μια γρήγορη ματιά στο εξώφυλλο μπορεί να υποψιαστεί κανείς ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με τυπικό black metal. Βασικά το άλμπουμ κατά τη γνώμη μου περιορίζεται αρκετά από αυτό τον όρο, ξεφεύγοντας και δημιουργώντας έναν δικό του κόσμο, όπου μουσικές επιρροές και αναφορές σε άλλες μπάντες είναι μικρής σημασίας. Το “Erotomysticism” συνεχίζει την διαρκή εξέλιξη των SERPENT NOIR, αυτή τη φορά δημιουργώντας θεατρική και έντονα εικονοπλαστική μουσική μέσα από μυστικιστικές, νοσταλγικές ατμόσφαιρες και mid & low tempo υπνωτιστικούς ρυθμούς.
1/9/1969: Οι JUDAS PRIEST ανοίγουν το παράθυρο προς τον κόσμο του heavy metal, βαφτίζοντας τη μπάντα από το “The ballad of Frankie Lee and Judas Priest” του Bob Dylan. Από τα ιδρυτικά μέλη, κανείς πλέον δεν παίζει στο συγκρότημα.
7/3/1980: Οι Judas Priest ξεκινούν από το Cardiff της Ουαλίας την British Steel Tour. Σε αυτή τη μικρής διάρκειας περιοδείας, support ήταν οι πρωτοεμφανιζόμενοι IRON MAIDEN.
22/10/1988: Στο Βανκούβερ του Καναδά τελειώνει η “Mercenaries of metal” tour, για την προώθηση του “Ram it down” και ταυτόχρονα η τελευταία επίσημη εμφάνιση του Dave Holland ως drummer, που στη συνέχεια αποχωρεί, λόγω προβλημάτων υγείας. Τα προβλήματα αυτά ήταν και η αιτία που στο εν λόγω album το ρυθμό δίνει ένα drum machine.
Παρόλα αυτά, το “Eye for an eye” δεν πέρασε καθόλου απαρατήρητο. Το συγκρότημα είχε ήδη πραγματοποιήσει κάποιες συναυλίες σε μεγάλες πόλεις όπως στη Νέα Υόρκη και στο San Francisco και η κυκλοφορία του ντεμπούτου του σε συνδυασμό με το περίφημο tape-trading της εποχής συνέβαλε έτσι ώστε η φήμη του να εξαπλωθεί εκτός από τις τοπικές σκηνές του hardcore punk/crossover και στα αυτιά ανερχόμενων metal ονομάτων σαν τους METALLICA και SLAYER. Η εξέλιξη αυτή στάθηκε αρκετή για να του δώσει την ευκαιρία να εμφανιστεί ως support στην συναυλία των SLAYER στην Βαλτιμόρη για τις ανάγκες της προώθησης του “Haunting the chapel” EP, με τους Tom Araya και Dave Lombardo να μεσολαβούν μάλιστα προκειμένου οι C.O.C. να κλείσουν συμφωνία με την Death Records που ήταν ουσιαστικά θυγατρική της Metal Blade του Brian Slagel. Εκμεταλλευόμενοι αυτό το ιδιαίτερο ευνοϊκό momentum, οι C.O.C. δεν άργησαν να επανέλθουν τον Οκτώβριο του 1985 με το δεύτερο τους άλμπουμ, “Animosity”. Μπορεί εν συγκρίσει με το “Eye for an eye” οι ταχύτητες του “Animosity” να ήταν μεν πιο συγκρατημένες, όχι όμως τόσο αισθητά ώστε να υπερκαλύψουν τις οργισμένες punk τάσεις όσο και τις πολιτικοκοινωνικές ανησυχίες στην θεματολογία των στίχων που και πάλι είχαν την μερίδα του λέοντος. Το ενθαρρυντικό στοιχείο είχε να κάνει σαφώς με το γεγονός ότι η μπάντα παρουσίαζε για πρώτη φόρα ένα αρκετά βελτιωμένο και πιο σφιχτοδεμένο πρόσωπο παύοντας ταυτόχρονα να λειτουργεί ως ένα σύνολο που ήξερε απλά να βγάζει ενέργεια και βρωμιά στο παίξιμο του. Και μόνο άλλωστε από τις κιθαριστικές επιδόσεις του Weatherman στα “Holier”, “Kiss of death” και “Mad world” αλλά και την επιβλητική παρουσία του Mike Dean τόσο στο μπάσο όσο και στο μικρόφωνο ως frontman μετά την αποχώρηση του Eycke, καταλαβαίνει κανείς πως η μπάντα έχει κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός σχεδόν σε όλους τους τομείς.
Μαζί λοιπόν με το “Dealing with it!” των D.R.I. και το “Speak English or Die” από τους S.O.D. που κυκλοφόρησαν την ίδια χρονιά, το “Animosity” ήταν ένα σαφές δείγμα πως το ρεύμα του hardcore punk/crossover δεν ήταν απλά και μόνο μια αντίδραση απέναντι στις mainstream μουσικές φόρμες της εποχής αλλά κάτι που άρχιζε πλέον να αποκτά γερές ρίζες όσο και φανατικό κοινό εκτός των στενών πλαισίων του underground. Για αρκετούς ο συγκεκριμένος δίσκος μαζί με το “Technocracy” EP του 1987 ήταν η ιδανική επισφράγιση της πιο αγνής και ανεπιτήδευτης περιόδου του συγκροτήματος. Όπως όμως αποδείχτηκε εκ των υστέρων δεν ήταν παρά μονάχα το μεταβατικό στάδιο για τα χρυσά επιτεύγματα που θα ακολουθούσαν τα επόμενα χρόνια.
φορά που ο ήχος του συγκροτήματος αποκτούσε τόσο ξεκάθαρο μεταλλικό προσανατολισμό, με τα riffs του Weatherman μαζί με το metal-on-metal βομβάρδισμα του Reed Mullin στα drums να συμβιβάζουν με τον πιο μαεστρικό τρόπο τις ταχύτητες του thrash και του sludge σε επικές στιγμές του δίσκου όπως τα “Painted smiling face”, “Great purification” και “Damned for all time”. Για να είμαστε ειλικρινείς βέβαια, η έλευση του Pepper Keenan ως δεύτερου κιθαρίστα αποδείχθηκε ως η χρυσή μεταγραφή του δίσκου. Μπορεί η συνθετική συμμετοχή του να μην απέκτησε μονομιάς βαρύτητα ανάλογη με εκείνη των υπολοίπων, παρόλα αυτά οι southern πινελιές που κατάφερε να βάλει στα “Dance of the dead” και “Buried” καθώς και οι φωνητικές ικανότητες του στο “Vote with a bullet” που επισκίασαν το thrash-ιάρικο γρέζι του Agell, ήταν μια επαρκή πιστοποίηση πως μπορούσε να αποτελέσει μεγάλο κεφάλαιο για την μελλοντική πορεία του συγκροτήματος. Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν συν το γεγονός ότι το “Blind” προσέλκυσε για πρώτη φορά το ενδιαφέρον του mainstream κοινού, δεν φαντάζει καθόλου παράλογο το πως το συγκρότημα κατάφερε να κλείσει θέση μαζί με τους TESTAMENT στο αμερικανικό σκέλος της “Fear of the Dark Tour” των IRON MAIDEN τον φθινόπωρο του 1992.
Η κυκλοφορία του “Deliverance” ήρθε να επισφραγίσει μια σειρά μεταβολών και στο μουσικό ύφος του σχήματος. Το hardcore punk/πρώιμο sludge μοτίβο των προηγούμενων τριών δίσκων εγκαταλείπεται σχεδόν οριστικά, καθώς στη μουσική εξίσωση υπεισέρχονται για τα καλά πλέον στοιχεία που φλερτάρουν ανοιχτά με το southern όσο και το stoner rock, ενώ από την άλλη πλευρά τα riffs αποκτούν έναν αμιγώς πιο groovy και Sabbath-ικό τόνο. Η σπουδαιότητα όμως του “Deliverance” έγκειται στο γεγονός ότι μέσα από αυτό αναδεικνύεται για πρώτη φορά τόσο έντονα η μουσική προσωπικότητα του Pepper Keenan. Δεν ήταν μόνο η χαρακτηριστική χροιά της φωνής του, η οποία επρόκειτο να βάλει την σφραγίδα της και στις επόμενες τρεις δουλειές των C.O.C. αλλά κυρίως η μεγαλύτερη συνεισφορά του στον κιθαριστικό όσο και τον συνθετικό τομέα, που ανεβάζει κατακόρυφα το ποιοτικό επίπεδο του δίσκου και κάνει συγχρόνως τους υπόλοιπους και ειδικά τον έτερο κιθαρίστα του σχήματος, Woody Weatherman, να βγάλουν κυριολεκτικά τον καλύτερο τους εαυτό. Κομμάτια άλλωστε σαν τα “Albatross”, “Clean my wounds”, “Seven Days” ή το fuzz-ιάρικο “Senor Limpio”, όχι μόνο επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές αλλά μέχρι και σήμερα συγκαταλέγονται στις κορυφαίες στιγμές του συγκροτήματος από την North Carolina.
Όταν όμως ο προηγούμενος δίσκος σου είναι η αιτία της απογείωσης σου, σίγουρα δε θες με τίποτα ο διάδοχός του να είναι αυτός που θα σε προσγειώσει ανώμαλα στο έδαφος. Έχοντας συμβόλαιο για ένα ακόμα άλμπουμ με την θρυλική Columbia, το συγκρότημα αποβάλει κάθε μορφή άγχους που μπορεί να του δημιουργεί η επιβεβλημένη επιτυχία, και απλά μπαίνει στο στούντιο με τους οπαδούς να τρέφουν τις μεγαλύτερες προσδοκίες. Όμως ο πήχης είχε ανέβει υπερβολικά ψηλά, ακόμα και για τους ίδιους. Το “Wiseblood” παρά το γεγονός ότι ακολουθεί την συνταγή του “Deliverance”, δεν καταφέρνει σε καμιά περίπτωση να ξεφύγει από την σκιά του. Και μπορεί στα κιτάπια του να βρίσκουμε μια σύμπραξη τιτάνων, με την φωνή του James Hetfiled να συμμετέχει στο “Man or Ash”, ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου φαντάζει να ξεθωριάζει μετά από μερικές ακροάσεις. Προσοχή, αν δεν υπήρχε το “Deliverance” θα μιλάγαμε για μία από τις καλύτερες στιγμές της μπάντας, αφού ο ήχος, το heavy riffing, ο τσαμπουκάς και τα επάλληλα κοψίματα που κυριαρχούν σε συνθέσεις όπως τα “Long whip/Big America”, “The snake has no head” ή το επικό instrumental του “Bottom feeder” δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης ακόμα και από τους πιο δύσπιστους. Άλλωστε, παρότι δεν κατάφερε να σημειώσει την εμπορική επιτυχία του προκατόχου του, το “Wiseblood” δεν οδήγησε άδικα το συγκρότημα σε ένα πολύ επιτυχημένο τουρνέ ως support των METALLICA στην “Poor Touring Me” των τελευταίων το 1996. Σε κάθε περίπτωση πάντως, το σημαντικότερο ήταν πως μέσα από την τελειοποίηση της νέας μουσικής τους προσέγγισης, οι C.O.C. κατάφεραν μέσω αυτού του δίσκου να εξελιχθούν και να καθιερωθούν σε αυτό που όλοι αναγνωρίζουν μέχρι και σήμερα. Ως μια από τις σημαντικότερες μπάντες-εκφραστές του southern metal.
Η αλλαγή της χιλιετίας δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη την παρέα από την North Carolina. Στα απόνερα της κυριαρχίας της alternative/grunge σκηνής, η μπάντα εξαλείφει σχεδόν πλήρως τον τραχύ ήχο και με το “America’s Volume Dealer” γυρίζει σελίδα σε μια πιο ζεστή stoner χροιά. Οι ιδέες, το αλήτικο attitude και ο γρήγορος ρυθμός παραμένουν αμετάβλητοι, με τις μεγαλύτερες αλλαγές να τις παρατηρούμε στα φωνητικά που χάνουν πολύ από το οξύ αυτό γρέζι στις καταλήξεις που χαρακτήρισε μια ολόκληρη γενιά συγκροτημάτων. Επίσης την επιστροφή του κάνει ο σκονισμένος αέρας τους “Deliverance”, με τις catchy μελωδίες και τα χτυπητά ρεφρέν, στοιχεία που γνωρίζουν να μεταχειρίζονται καλά ο Keenan κι η παρέα του. Ταυτόχρονα η μπάντα αλλάζει εταιρεία, μετακομίζοντας δισκογραφικά στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, και συγκεκριμένα στη Μ. Βρετανία και την Sanctuary. Φαίνεται πως τα γυρίσματα του “Drowning in a Daydream” που πραγματοποιήθηκαν εκεί τέσσερα χρόνια νωρίτερα αποδείχθηκαν προφητικά.
Όχι άδικα το “In The Arms of God” θεωρείται από πολλούς η καλύτερη στιγμή της μπάντας από την “Deliverance” εποχή, μέχρι σήμερα. Οι C.O.C. συγκεντρώνουν με ευλάβεια το απόσταγμα όλων αυτών των χρόνων που οργώνουν με τις μουσικές τους τις ηπείρους για να μας το προσφέρουν στην πιο καθαρή και αγνή του εκδοχή. Ο δίσκος αποτελεί την φυσική συνέχεια του προκατόχου του, με τον ήχο να αποτελεί ουσιαστικά τον κοινό παρανομαστή και οι μεγάλες αλλαγές να παρατηρούνται στον βαθμό “αυθεντικότητας” των συνθέσεων. Η μπάντα ξεφεύγει από τον χλιαρό χαρακτήρα που κράτησε στον προηγούμενο δίσκο. Στο “In the arms of god” τα δυνατά σημεία γίνονται δυνατότερα, ενώ τα χαλαρά πιο ταξιδιάρικα. Μεγάλη απώλεια για τον δίσκο η απουσία του Reed Mullin που είχε ήδη αποχωρήσει μετά το τέλος του προηγούμενου δίσκου, ενώ και για τον Keenan αυτός θα είναι ο τελευταίος σταθμός στην μακρόχρονη πορεία του με τους C.O.C. .