7/10

   «Για τη μουσική μας αντλούμε έμπνευση από 70s rock μπάντες, 80s speed metal μπάντες και 90s black metal μπάντες. Βάζοντας τα όλα αυτά μαζί με τη δημιουργική τάση της μπάντας παίρνετε αυθεντική dark rock μουσική που ακούγεται καθαρή, ωμή και αληθινή»

   Αν αυτά είχαν γραφτεί σε μια παρουσίαση σαν κι αυτή, θα χαρακτηριζόμασταν από τρελοί έως διεστραμμένοι στην περιγραφή της μουσικής των SARKE στο τρίτο τους album. Έλα όμως που είναι γραμμένο στο δελτίο τύπου από τους ίδιους και κυρίως από το mainman της μπάντας, τον Thomas Bergli των KHOLD και TULUS.  

   Αυτή η προσπάθεια θυμίζει σε πολλά την αντίστοιχη των DARKTHRONE, που έβαλαν αντίστοιχα στο δικό τους χωνευτήρι πολλές 80s μπάντες. Μόνο που εδώ τα πράγματα είναι λίγο πιο «σοβαρά» και έχουν δέσει πολύ καλύτερα αυτές οι επιρροές  με τα ξερά φωνητικά του Nocturno Culto και τις -εμπνευσμένες σε σημεία- κιθάρες του Steinar Gundersen των SPIRAL ARCHITECT.

   Αν σας αρέσει όλη αυτή η ρετρολαγνεία που έχει κατακλύσει τον ακραίο ήχο τα τελευταία χρόνια, είμαι σίγουρος ότι θα βρείτε πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία σε αυτό το album, το οποίο κινείται κυρίως σε mid tempo ρυθμούς. Αν από την άλλη αποφεύγετε όπως κι εγώ τέτοιου είδους κινήσεις, αξίζει να το ακούσετε έστω και μια φορά για να πάρετε μια ιδέα το πώς παίζεται ωραία αυτό το στυλ, που είναι διαποτισμένο από ετερόκλητα στοιχεία του παρελθόντος. Τολμώ να πω πως είναι ο,τι καλύτερο μπορείτε να βρείτε εκεί έξω από όλα αυτά τα σχήματα που διατυμπανίζουν την αφοσίωση τους στα ένδοξα 80s και 90s.

Λευτέρης Τσουρέας

Οι Αμερικάνοι RED FANG, το νέο άλμπουμ των οποίων, “Whales and leeches” κυκλοφορεί σε λίγες εβδομάδες, μόλις ανακοίνωσαν την ευρωπαϊκή τους περιοδεία, με τους LORD DYING, η οποία θα περάσει στις 7/2 από την Αθήνα (Gagarin205) και στις 8/2 από τη Θεσσαλονίκη (Eightball). Περισσότερες λεπτομέρειες με το Δελτίο Τύπου του διοργανωτή.

“Addicted to heaviness and intensity”

Δεν είναι και πολύ τακτικό φαινόμενο, συγκροτήματα του βεληνεκούς των ALTER BRIDGE να δίνουν συνεντεύξεις σε ελληνικά μέσα, οπότε αρπάξαμε την ευκαιρία από τα μαλλιά να μιλήσουμε με τον κιθαρίστα και ιδρυτή του σχήματος, Mark Tremonti, σχετικά με τον πρόσφατο δίσκο τους, “Fortress”. Ευτυχώς ή δυστυχώς, ο χρόνος μας ήταν 10 λεπτά με το ρολόι (και τον άνθρωπο της εταιρίας να είναι παρών και να ακούει τη συνέντευξη, προφανώς χρονομετρώντας), ο Mark όμως απάντησε σε όλες τις απορίες μας. Η συνέντευξη ακούγεται με soundtrack το καταπληκτικό νέο τους άλμπουμ, παρουσίαση στο οποίο, μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Κυκλοφορείτε τον τέταρτο δίσκο σας, αυτή τη φορά μετά από ένα άλμπουμ των CREED. Πιστεύετε ότι ο κόσμος για μία ακόμα φορά θα αρχίσει τις συγκρίσεις ανάμεσα στα δύο συγκροτήματα;

Δεν έχω ακούσει κάτι τέτοιο μέχρι τώρα, να σου πω την αλήθεια. Πιστεύω ότι πλέον είμαστε εντελώς διαφορετική μπάντα και άκουγα αυτή τη σύγκριση μέχρι και το “Blackbird”.

Ναι, αλλά αυτή τη φορά ξαναδημιουργήσατε τους CREED, οι οποίοι στα προηγούμενα άλμπουμ των ALTER BRIDGE δεν υπήρχαν.

Ναι, και τώρα που ξαναδημιουργήσαμε τους CREED, προσπαθήσαμε πολύ να μην έχουν στοιχεία από τους ALTER BRIDGE. Το ίδιο συνέβη και με το σόλο σχήμα μου, που ήταν ο τελευταίος δίσκος που έβγαλα πριν από το “Fortress”.

Μάλλον έχετε κάνει καλή δουλειά σ’ αυτόν τον τομέα, αλλιώς δεν εξηγείται ότι μου αρέσουν πολύ οι ALTER BRIDGE, ενώ οι CREED με αφήνουν αδιάφορο…

Ευχαριστώ πολύ. Αυτός ήταν ο στόχος μας.

Το “Addicted to pain”, το πρώτο single που κυκλοφορήσατε, δεν είναι και το πιο τυπικό τραγούδι των ALTER BRIDGE, μάλλον πιο uptempoαπ’ ότι θα περιμέναμε. Γιατί το διαλέξατε σαν single; Είναι αντιπροσωπευτικό του άλμπουμ;

Είναι ένα τραγούδι με υψηλή ενέργεια, όπως και όλος ο δίσκος. Το “Addicted to pain”, είναι πιο straightforward από τον υπόλοιπο δίσκο. Όταν διαλέγεις ένα single, δεν το κάνεις για να έχεις ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του δίσκου, αλλά διαλέγεις ένα τραγούδι που θα μπορεί να παίξει στο ραδιόφωνο και να εξυπηρετεί τις αγορές. Όπως και με το “Isolation” από τον προηγούμενο δίσκο, έτσι και με αυτό, τώρα, πιστεύουμε ότι θα δουλέψει καλύτερα.

Τα τελευταία 1-2 χρόνια, σχεδόν όλα τα μέλη των ALTER BRIDGE ασχολούνταν με άλλα project. Εσύ με το προσωπικό σου άλμπουμ, ο Myles Kennedy με τον Slash, ο ScottPhillipsμε τους PROJECTED και ξαναδημιουργήσατε τους CREED. Πότε τελικά γράψατε το άλμπουμ;

Ξεκινήσαμε τον Ιανουάριο και μας πήρε περίπου 3,5 μήνες να το τελειώσουμε.

Το ότι δουλεύατε σε όλα αυτά τα project, βοήθησε ή εμπόδισε τη διαδικασία σύνθεσης και ηχογράφησης για τους ALTER BRIDGE;

Όταν δημιουργείς συνεχώς μουσική, ακόμα και με καινούργια project ή σόλο δίσκους, ανακαλύπτεις πτυχές του εαυτού σου σαν μουσικό, που δεν τις γνωρίζεις και αυτές τις πτυχές φέραμε στους ALTER BRIDGE.

Το γεγονός ότι ο Myles Kennedy όχι μόνο τραγουδά για τον Slash, αλλά υπήρχαν φήμες ότι θα τραγουδούσε και στους LED ZEPPELIN, βοήθησε καθόλου το συγκρότημα;

Είναι βέβαιο ότι πολλοί που δεν μας ήξεραν, άκουσαν το όνομά μας. Είναι πολλοί οπαδοί του Slash, που δεν είχαν ιδέα για εμάς και είναι προφανές ότι κερδίσαμε πολλούς οπαδούς με αυτόν τον τρόπο.

Παρότι το άλμπουμ κυκλοφορεί μέσω της Roadrunnerγια μία ακόμη φορά, στην Αμερική κυκλοφορεί μέσω της ΕΜΙ, αν δεν κάνω λάθος. Γιατί συνέβη αυτό;

Στην αρχή είχαμε συμβόλαιο με τη Universal, αλλά δεν ήμασταν καθόλου ευχαριστημένοι με τον τρόπο που δούλευαν για εμάς και φύγαμε στο “AB III”. Η Roadrunner στην Αμερική, δεν ήθελε να μας υπογράψει, αλλά ήθελε η Roadrunner International, οπότε από τη στιγμή που θέλαμε μία εταιρία που να μας γουστάρει και να μας υποστηρίζει, πήγαμε στη RoadrunnerInternationalγια όλον τον κόσμο και στην ΕΜΙ για την Αμερική.

Το γεγονός ότι η Roadrunner αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα κι έκλεινε παραρτήματα σε όλον τον κόσμο, σας επηρέασε καθόλου όσο γράφατε το δίσκο; Πέρασε ποτέ από το μυαλό σας ότι θα μπορούσατε να μην έχετε εταιρία στην Ευρώπη;

Όχι, ποτέ δεν σκεφτήκαμε κάτι τέτοιο. Όταν βγήκαν τα προβλήματα στην επιφάνεια, ο Myles Kennedy κυκλοφορούσε δίσκο με τον Slash και είδαμε τη σπουδαία δουλειά που έκαναν, οπότε δεν υπήρχε λόγος να ανησυχούμε για κάτι τέτοιο.

Τραγουδάς στο “Waters rising”. Τι σε έκανε να πιάσεις το μικρόφωνο;

Ο Myles δούλευε τις ιδέες για τα άλλα κομμάτια, αλλά για το συγκεκριμένο συνεχώς τις ανέβαλλε, καθώς δεν μπορούσε να βρει κάτι που να του αρέσει 100%. Ο παραγωγός μας, πρότεινε να δω τι μπορώ να κάνω εγώ και νομίζω πως έκανα ότι καλύτερο μπορούσα.

Τι σας έκανε να ξαναδημιουργήσετε τους CREED μετά το “ABIII”;

Στην πραγματικότητα αυτό συνέβη πριν το “ABIII”. Αποφασίσαμε να κάνουμε περιοδεία σε αρένες, αλλά στην πορεία είπαμε να μην το αφήσουμε μόνο με τις συναυλίες, αλλά να κάνουμε και δίσκο, ο οποίος, βέβαια, βγήκε μετά το “ABIII”.

Μήπως αυτό το γεγονός σε έκανε να αναθεωρήσεις τις σχέσεις σου με τον Scott Stapp;

Βασικά θέλαμε να δούμε αν υπάρχουν πλέον αυτοί οι οπαδοί και κατά πόσο ήθελε πραγματικά ο κόσμος να δει τους CREED και πάλι (σ.σ. όπως καταλαβαίνετε, για την ταμπακέρα, ούτε κουβέντα!!!).

Τελικά λοιπόν, ήταν οι οπαδοί σας εκεί;

Ναι, ήταν σίγουρα εκεί. Μπορεί να μην ήταν όσοι έρχονταν στις συναυλίες μας όταν οι CREED ήταν στο αποκορύφωμά τους, αλλά είμαστε πολύ ευχαριστημένοι.

Τώρα με τους CREED στο παιχνίδι και όλους σας να έχετε και άλλα σχήματα με τα οποία ασχολείστε, θεωρείς ότι οι ALTER BRIDGE ίσως είναι ένα side project;

Όχι, είναι σίγουρα μία full time band.

Ποια είναι τα σχέδιά σας για το άμεσο μέλλον με τους ALTER BRIDGE;

Ξεκινάμε ευρωπαϊκή περιοδεία στις 16 Οκτωβρίου και μετά θα πάμε στη Ν. Αμερική, στις αρχές της νέας χρονιάς, μετά Αυστραλία, μετά Αμερική την άνοιξη και πάλι στην Ευρώπη για τα καλοκαιρινά φεστιβάλ και μετά μία ακόμα περιοδεία του χρόνου το φθινόπωρο. Οπότε για τους επόμενους 14-15 μήνες, θα είμαστε φουλ απασχολημένοι με τους ALTER BRIDGE.

(ακούγεται η φωνή του υπευθύνου, που ΑΚΟΥΓΕ τη συνέντευξη την ώρα που γινόταν, ότι είναι η τελευταία ερώτηση…) Πως αισθάνεσαι για το γεγονός ότι παρότι παίζεις σε alternative metal σχήματα, πολλοί metalheads εκτιμούν πολύ τις ικανότητές σου σαν κιθαρίστα, κάτι που αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα που τους θέλει να εκτιμούν μόνο όσους παίζουν τη μουσική που γουστάρουν;

Και με τους CREED και με τους ALTER BRIDGE έχουμε πάρα πολλούς οπαδούς, αρκετοί εκ των οποίων γουστάρουν μόνο το ένα από τα δύο συγκροτήματα. Οπότε, όπως καταλαβαίνεις, ο συνολικός αριθμός των οπαδών μας, είναι πολύ μεγάλος ώστε να με κρατά ικανοποιημένο. Σε ότι αφορά τις κιθαριστικές μου ικανότητες, προσπαθώ να παίζω από την καρδιά μου. Μπορεί ο κόσμος του metal να είναι λίγο στενόμυαλος, αλλά οι μουσικοί είναι λίγο πιο ανοιχτόμυαλοι.

Ευχαριστώ πάρα πολύ. Καλή επιτυχία με το δίσκο.

Εγώ ευχαριστώ.

Σάκης Φράγκος

www.alterbridge.com

Line-up:

Mark Tremonti – κιθάρες

Myles Kennedy – φωνητικά, κιθάρα

Scott Phillips – ντραμς

Brian marshall – μπάσο

Δισκογραφία:

“One day remains” (2004)

“Blackbird” (2007)

“AB III” (2010)

“Fortress” (2013)

Ο τρίτος δίσκος, είναι συνήθως αυτός που καθορίζει τη αξία μιας μπάντας στη συνείδηση των οπαδών. Όταν μάλιστα τυχαίνει να είναι και ο πρώτος σε εταιρία της μεγάλης κατηγορίας όπως η Relapse, εκεί είναι που πλέον η μπάντα έχει κάνει all-in και περιμένει είτε να καταξιωθεί, είτε να φάει το κεφάλι της. Οι Τεξανοί TRUE WIDOW στον τρίτο τους δίσκο, παίζουν το πιο μαύρο και απαισιόδοξο pop(!) που έχεις ακούσει ποτέ. ΟΚ, επειδή τέτοιος χαρακτηρισμός είναι λίγο υπερβολικός, ας πούμε ότι ο ήχος τους είναι χτισμένος πάνω σε απλές δομές, αργός, με στοιχεία από πολλά παρακλάδια του ευρύτερου rock. Πολύ heavy, καθόλου metal, “stonegaze” το βαφτίζουν οι ίδιοι.

Την πρώτη φορά πουθα τσεκάρεις τη μπάντα, το μάτι σου θα πέσει αναπόφευκτα στη γυναίκα της παρέας, NicoleEstill, και λόγω του διπλού της ρόλου ως μπασίστρια-τραγουδίστρια, πιθανόν, συνειρμικά, να αρχίσεις τις συγκρίσεις με συναδέλφισσές της,όπως τη Miny Parsonz των ROYAL THUNDER ή τη Laura Pleasants των KYLESA, άκυροι συνειρμοί ωστόσο, καθώς οι διαφορές στη μουσική που παίζουν αυτές οι κυρίες είναι σημαντικές. Μπορεί λοιπόν η Nicole με το μπάσο της,που btw ακούγεται στη διαπασών, και τη φωνή νεράιδας που διαθέτει να κλέβει τη παράσταση, αλλά κουμάντο στους TRUE WIDOW κάνει ο κιθαρίστας-τραγουδιστής Dan Phillips. Αυτός,πέρα απ’ τις συνθέσεις, έχει αναλάβει και τη πλειοψηφία των φωνητικών δίνοντας λιγότερες πάσες στη Nicole απ’ όσες ίσως θα θέλαμε. Στο τέλος κάθε ακρόασης του “Circumambulation” η γεύση που σου μένει είναι σίγουρα πικρή, ωστόσο απ’ το δίσκο δε λείπουν και λίγες πιο «κεφάτες» συνεισφορές, κυρίως από πλευράς Nicole. Η πηγαία μελαγχολία και το βαθύ σκοτάδι πουθα βρεις σε στιγμές, δύσκολα συναντάται αλλού, ιδιαίτερα αν σκεφτείς ότι αυτό το δυσάρεστο feeling του δίσκου, δεν στηρίζεται σε σάπιες φωνές ή κατεστραμμένο ήχο, αλλά πάνω σε απλές μουσικές ιδέεςπου αν παιχτούν από μια random μπάντα του Seattle πχ., και σε λίγο πιο γρήγορο tempo, θα ακουστούν εντελώς grunge.

Από την άλλη, το τρίτο πόνημα των TRUE WIDOW αποτελεί περίπτωση όπου ελλοχεύει ο κίνδυνος να χαθεί η ισορροπία και το όλο πακέτο να φανεί κάπως βαρετό σε κάποια αυτιά. Η αλήθεια είναι ότι ενώ το “Circumambulation” ξεκινά ψαρωτικά, με δυνατές δόσεις μαυρίλας κρυμμένες σε απλές μελωδίες, που με τέτοια ευκολία μόνο το χέρι του Iommi μπορεί να αναπαράγει, φτάνει γρήγορα στη κορύφωση και στο «χιτάκι» “Four teeth”, με αποτέλεσμα σε κάποιες πιο αδύναμες στιγμές προς τη μέση, να ρίξεις και μερικά χασμουρητά. Εκτός αν είσαι αποφασισμένος να χωθείς κάτω από τα αυτά τα αργά, επαναλαμβανόμενα μουσικά θέματα, έχοντας πιει τα ποτάκια και τα τσιγαράκια σου και βουλιάξει στη πολυθρόνα με σβηστά φώτα, χαμένος μπροστά σεμια 50αρα οθόνη και μ’ ένα τεράστιο ηχοσύστημα να σου τσακίζει τα τύμπανα, όπως κάνει ο θεούλης Jesse Pinkman του Breaking Bad όταν τον παίρνει από κάτω. Έτσι, πράγματι θα «νιώσεις» το δίσκο.

Γιατί οι ΤRUE WIDOW παίζουν τη μουσική που θέλεις να ακούσεις όταν φτάνεις σε ψυχολογικό πάτωμα, σα τον Jesse. To “Circumambulation” είναι τόσο μαύρο ώστε να γίνει το ιδανικό άκουσμα για πριν, μετά ή και κατά τη διάρκεια (με ακουστικά) κηδειών. Δουλεύει όμως και σε πιο normal καταστάσεις, όπως στο να συντροφεύσει ένα ξενύχτι σου στο σπίτι παρέα με αλκοόλ… Βασικά, για να μη το κουράζουμε, δουλεύει παντού, ακόμα και σε ξένοιαστο July Morning. Σπεύστε να το ακούσετε λοιπόν, με μέτρο μόνο γιατί τώρα που και κάποιοι άλλοι masters στη κατάθλιψη, οι SUBROSA, κυκλοφορούν νέο δίσκο, υπάρχει κίνδυνος να αποκτήσουμε μαζοχιστικές τάσεις.

7.5 / 10

Κωνσταντίνος Οικονομάκος

Μαγικό πράγμα αυτοί οι ALTER BRIDGE. Την εποχή που έβγαλαν το ντεμπούτο τους, τους προσέγγισα με επιφύλαξη, διότι πάντα θεωρούσα τους CREED σαν NICKELBACK β’ κατηγορίας και αυτή η ομοιότητα στο line-up με τους CREED (όλοι, πλην του τραγουδιστή, Myles Kennedy), με απωθούσε. Και τελικά από το “One day remains”, ουσιαστικά μόνο το τεράστιο “Broken wings” μου άρεσε. Η συνέχειά τους, όμως, ήταν εκρηκτική. Τα “Blackbird” και “AB III”, είναι σούπερ αγαπημένοι δίσκοι, αφού ο Mark Tremonti και η παρέα του διαχώρισαν πλήρως τον ήχο τους από τους CREED και μας προσέφεραν απλόχερα μοναδικές στιγμές, βάζοντας στο παιχνίδι ακόμα περισσότερο το δυνατό χαρτί της μπάντας, τον χαρισματικό Myles Kennedy (που τραγουδά με τη μπάντα του Slash και τίποτα δεν είναι τυχαίο), η φωνή του οποίου και τα μελωδικά του σόλο, έδωσαν το κάτι παραπάνω στον ήχο των ALTER BRIDGE.

Το “Fortress” είναι μακράν ο πιο δυναμικός κι έντονος δίσκος του συγκροτήματος και φυσικά ο πιο heavyκαι πάντα με κάποιες progαναφορές. Ξεκινά με το “Cry of Achilles”, που έχει τα πάντα στα 6,5 λεπτά που διαρκεί. Ένταση, τεχνική, μελωδία, σε κρατά σε εγρήγορση καθ’ όλη τη διάρκεια και αποτελεί ιδανικό openerγια το δίσκο, που συνεχίζει σε ακόμα πιο γρήγορους ρυθμούς με το “Addicted to pain”, το πρώτο single του. Το “Bleed it dry”, δεν είναι τόσο γρήγορο, αλλά είναι εξαιρετικά βαρύ. Τρία στα τρία στο ξεκίνημα για να έρθει το “Lover”, να ηρεμήσει την κατάσταση. Συνολικά, το “Fortress” έχει αρκετά πιο υψηλές ταχύτητες απ’ αυτές που έχουμε συνηθίσει τους ALTER BRIDGE, τρομερή ένταση, η μόνη μου ένσταση όμως, είναι ότι τα δώδεκα κομμάτια είναι πολλά και 2-3 είναι σε σαφώς κατώτερο επίπεδο, ρίχνοντας το μέσο όρο του δίσκου και τελικά κάνοντάς το λίγο κατώτερο από τους δύο προηγούμενους. Είμαι βέβαιος ότι το “Fortress” θα μπορέσει να ανεβάσει ακόμα περισσότερο τους ALTER BRIDGE και μάλιστα σε ένα κοινό που είναι πιο μουσικόφιλο από αυτό των CREED και μπορεί να εμβαθύνει στη μουσική τους. Μοναδικό συγκρότημα στον ήχο του, απόλυτα χαρακτηριστικό αυτού που ονομάζουμε μοντέρνο hard rock. Εύγε και πάλι!

(συνέντευξη με τον ιδρυτή του σχήματος, Mark Tremonti, μπορείτε να διαβάσετε εδώ)

8 / 10

Σάκης Φράγκος

Το παραδέχομαι. Στο progressive μου, είμαι λίγο old school σε αρκετά πράγματα. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι έζησα πολύ έντονα τη γιγάντωση του κινήματος τη δεκαετία του ’90 κι έτυχε να έχω προσωπική επαφή σχεδόν με όλα τα αγαπημένα μου σχήματα, ανάμεσα στα οποία και τους Γερμανούς SOUL CAGES, το “Moments” των οποίων, αποτελεί μνημείο σε όσους ακούνε λυρικό progressive metal. Δεν πρόκειται, επίσης, να ξεχάσω με τίποτα, τον αγώνα που είχαμε δώσει τις εποχές του Metal Invader, παρά τις αντίξοες συνθήκες, για να μπορέσουμε να βάλουμε σε συλλογή του περιοδικού ένα κομμάτι από το “Craft”, που είχε κυκλοφορήσει 14 χρόνια πίσω, πλέον. Και μετά, σιωπή… Τίποτα δεν ακούσαμε από το στρατόπεδο των SOUL CAGES. Ώσπου, μέσα στον Αύγουστο, εκεί που άκουγα μόνο το άλμπουμ των FATES WARNING και περίμενα εκείνο των DREAM THEATER, ένα πακέτο από τον ταχυδρόμο, ήρθε να μου αλλάξει το soundtrack. SOUL CAGES;;; Κατευθείαν, βάζω το δίσκο και ταξίδεψα στα μέσα/τέλη της δεκαετίας του ’90, όταν το progressive δέσποζε (και τώρα ζει μία γερή αναβίωση, είναι η αλήθεια).

Δεν μπορώ να καταλάβω πως το κάνουν αυτό οι SOUL CAGES. Όντας ουσιαστικά διαλυμένοι και χωρίς συμβόλαιο από το 2000, επιστρέφουν μέσω της δικής τους εταιρίας, με ανύπαρκτο promotion (για την ακρίβεια εντελώς old school, με mouth to mouth προώθηση) και βγάζουν ένα δίσκο που δεν διαφέρει σχεδόν σε τίποτα από τα αριστουργήματα των 90’s και κυριολεκτικά μας κολλά στον τοίχο. Ακόμα και τη γερμανίλα στην προφορά γουστάρω!!! Αντρικά και γυναικεία φωνητικά, υφαίνουν ένα μαγικό πέπλο μελωδίας και λυρισμού, με τους RUSH να δίνουν την ευχή τους και να αποδεικνύουν ότι δεν χρειάζονται αμέτρητα lyric video, video από τα στούντιο, καμπάνιες στο facebook, αλλά καλή μουσική. Όσο και να λατρεύω τους DREAM THEATER, στα αυτιά μου το “Moon” ακούγεται καλύτερο από το ομώνυμο άλμπουμ τους, καλύτερο από το “Darkness in a different light” των FATES WARNING και φυσικά και από τους δίσκους τις δύο μορφές των QUEENSRYCHE. Σημασία δεν έχει το όνομα, αλλά η χάρη και οι SOUL CAGES την έχουν και μας τη χαρίζουν απλόχερα. Στο χέρι μας είναι να τους ενισχύσουμε, στέλνοντας e-mail στο mail@soulcages.com για να αποκτήσουμε αυτό το αριστούργημα και να ενισχύσουμε ένα γκρουπ που με πενιχρά μέσα, μας χαρίζει έξοχη μουσική. Ακούστε το ομώνυμο τραγούδι, το “Point one”, το “Tomorrow” και θυμηθείτε πότε ακούσατε πολλά καλύτερά τους τα τελευταία χρόνια. Χαίρομαι πάρα πολύ για την επιστροφή τους, που ελπίζω να διαρκέσει περισσότερο από ένα απλά άλμπουμ, γιατί πάντα είναι καλό να ξαναβρίσκεις τους παλιούς σου φίλους. Όπως λένε και με το εναρκτήριο τραγούδι του CD τους, “Always meet twice”…

8,5 / 10

Σάκης Φράγκος

Μετά από πάνω από ένα έτος διαπραγματεύσεων με διάφορες εταιρείες, οι MACHINE HEAD κατέληξαν στη Nuclear Blast Entertainment του γνωστού γκουρού από την Roadrunner Records, Monte Conner. Ο ίδιος ο Conner δήλωσε πως είναι ιδιαίτερα χαρούμενος που υπέγραψε, για τρίτη φορά, τους MACHINE HEAD και πως ήταν μέσα στα πλάνα του να τους υπογράψει στη Nuclear Blast Entertainment από τη στιγμή που έφυγε από τη Roadrunner Records.

Ο Robb Flynn (κιθάρα, φωνητικά) δήλωσε από τη μεριά του πως είναι περήφανος που οι MACHINE HEAD θα συνεχίσουν να δουλεύουν με το Conner, έναν άνθρωπο που δε σταμάτησε να πιστεύει στη μπάντα για 20 χρόνια.

Τέλος, ο ιδρυτής και ιδιοκτήτης της Nuclear Blast, Markus Staiger δήλωσε πως θεωρεί αναμφισβήτητα τους MACHINE HEAD σαν ένα από τα επιδραστικότερα επίκαιρα συγκροτήματα και είναι τιμή του που καταφέρανε να τους συμπεριλάβουν στην οικογένεια της Nuclear Blast.

Οι MACHINE HEAD αναμένεται να ξεκινήσουν να ηχογραφούν τον επόμενο δίσκο τους τέλη Οκτωβρίου, με πιθανή κυκλοφορία στις αρχές του 2014. Στο άλμπουμ θα συμμετέχει και ο νέος τους μπασίστας Jared MacEachern, στη θέση του Adam Duce που αποχώρησε πριν μερικούς μήνες.

Ο Al Jourgensen σε συνεργασία με τον Sam Shearon (γνωστός και ως “Mister-Sam” -έχει μεταξύ άλλων δημιουργήσει υλικό για merchandise συγκροτημάτων όπως οι IRON MAIDEN, KISS, FEAR FACTORY, RAMMSTEIN και ROB ZOMBIE) θα δημιουργήσουν μία σειρά από κόμικ, με τον Jourgensen ως βασικό σούπερ-ήρωα. Το κόμικ θα τιτλοφορείται “Ministry: The Devil’s Chord – The Chronicles Of Alien F. Jourgensen” και θα αποτελείται από 13 τεύχη, καθένα από τα οποία θα βασίζεται και σε ένα άλμπουμ των MINISTRY. Το πρώτο τεύχος αναμένεται τον Ιούλιο στο Comic-Con του San Diego.

Σε δήλωσή του ο Jourgensen είπε πως θα ήθελε να εμφανιστούν ως χαρακτήρες στο κόμικ ορισμένα άτομα όπως ο Trent Reznor (NINE INCH NAILS), Billy Gibbons (ZZ TOP) και Billy Haynes (παλαιστής του WWE).

Κάθε τεύχος θα κυκλοφορεί και σε σπέσιαλ έκδοση που θα περιλαμβάνει διαφορετικό εξώφυλλο που θα φιλοτεχνεί και διαφορετικός καλλιτέχνης κάθε φορά. Ήδη έχουν ανακοινωθεί οι συμμετοχές των Jon Schnepp (υπεύθυνος του καρτούν “Metalocalypse”), Alan Robert (μπάσο, LIFE OF AGONY) και Digger T. Mesch (δημιουργός της σειράς κόμικ “The Other Dead”).

Το ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ των METALLICA “Metallica Through The Never (Music From The Motion Picture)” έφτασε στην έννατη (9) θέση του Billboard πουλώντας περί τα 25.000 αντίτυπα στις Η.Π.Α. την πρώτη βδομάδα κυκλοφορίας του.

Παρουσίαση της ταινίας μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Το νέο ομώνυμο άλμπουμ των DREAM THEATER πούλησε περί τα 34.000 αντίτυπα στην πρώτη βδομάδα κυκλοφορίας του στις Η.Π.Α., καταφέρνοντας να φτάσει στην έβδομη (7) θέση του Billboard, ξεπερνώντας τη live κυκλοφορία των METALLICA “Through the never”.

Αναλυτική παρουσίαση του δίσκου μπορείτε να διαβάσετε εδώ.