ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ – “Free” – OSI ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ – 2006 ΕΤΑΙΡΙΑ – InsideOut ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ – Jim Matheos, Kevin Moore ΣΥΝΘΕΣΗΜΠΑΝΤΑΣ
Κιθάρα – Jim Matheos
πλήκτρα, programming, φωνητικά – Kevin Moore
Μπάσο – Joey Vera
τύμπανα – Mike Portnoy
Το σχήμα OSI ιδρύθηκε το 2003 από τον Jim Matheos με την αρωγή του Mike Portnoy και του Kevin Moore που το διάστημα εκείνο διηύθυνε το δικό του προσωπικό project CHROMA KEY. Οι Matheos και Portnoy αρχικά σχεδίαζαν να γράψουν έναν δίσκο στο ύφος των ύστερων FATES WARNING, με τη συνδρομή διαφόρων καλεσμένων. Εκείνη ωστόσο του Moore άλλαξε εντελώς τα σχέδια τους, καθώς εισήγαγε τις επιρροές του από την ηλεκτρονική και ambient μουσική που αποτελούν εχέγγυο των OSI και που δεν άφησαν τον Matheos ασυγκίνητο. Το πρώτο άλμπουμ, “Office of strategic influence”, έκανε έναν αρκετά δυνατό πάταγο με την ιδιαίτερη μίξη σκοτεινού ambient electronica με prog metal στα χνάρια των PORCUPINE TREE.
Αν και τα πλάνα του Matheos δεν περιλάμβαναν πάνω από έναν δίσκο, το 2006 κυκλοφόρησε το “Free” που κλείνει σήμερα τα είκοσι χρόνια ύπαρξης. Για τις ανάγκες του δίσκου, ο Portnoy επέστρεψε ως session μουσικός αντί μόνιμου μέλους λόγω καλλιτεχνικών διαφωνιών με τον Moore. Το ντεμπούτο ήδη δεν τον είχε ικανοποιήσει τόσο πολύ και η συνολική εμπειρία δεν ήταν και η καλύτερη, κάτι που δεν εκπλήσσει όταν αναλογιστεί κανείς πως ο Portnoy, ένας μουσικός με δικό του προσωπικό και πολύ συγκεκριμένο όραμα, έπρεπε να δουλέψει με τον πρώην σύντροφο του στους DREAM THEATER. Ο Moore μάλιστα ανέφερε πως ο Portnoy δεν ήταν συνηθισμένος στο να ακούει, ποσώς να δέχεται, προτροπές από άλλους μουσικούς. Ως session μουσικός επομένως, ο Portnoy έπρεπε να παίξει τα μέρη που του ετοίμασε ο Moore.
Ο Moore ζούσε στα 00s μια νομαδική ζωή περνώντας κάποια χρόνια στην Κόστα Ρίκα και μετακομίζοντας το 2004 στην Κωνσταντινούπολη. Η συνεργασία του με τον Matheos λοιπόν έγινε εξ ολοκλήρου από απόσταση. Παρόλες τις όποιες πρακτικές δυσκολίες, οι δύο μουσικοί είχαν μια άρτια συνεργασία ανταλλάσσοντας ιδέες με άνεση και ελευθερία στο πλαίσιο μιας κοινής σύμπραξης. Συμφώνησαν πως ήθελαν να ξεφύγουν από το πιο σκληρό πλαίσιο του ντεμπούτου και να εισάγουν περισσότερα στοιχεία από την ηλεκτρονική και ambient μουσική. Ωστόσο διατήρησαν τα πολύ χαμηλά κουρδίσματα στη κιθάρα η οποία όμως έλαβε δευτερεύοντα ρόλο με τα πλήκτρα και το programming να πρωταγωνιστούν. Έτσι, το “Free”, αν και διατηρεί κάποια χαρακτηριστικά από το σύμπαν του “Office of strategic influence”, θυμίζει περισσότερο τα άλμπουμ των CHROMA KEY από το 1998 μέχρι το 2004. Ως εκ τούτου, θα έλεγα πως μιλάμε για έναν εκλεκτικό δίσκο.
Μπορεί να μην έχουμε την πληθώρα τραγουδιών προηγουμένων εβδομάδων στηνσημερινή στήλη αλλά διαθέτουμε ποιότητα και πάλι. Τι έχουμε αυτή την εβδομάδα; Καινούργια τραγούδια από μεγάλα ονόματα που οι δίσκοι τους αναμένονται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον όπως οι ΑRMORED SAINT, DIMMU BORGIR και ΜΟΟNSPELL. Πρώτος προσωπικός δίσκος για τον Rachel Bolan των SKID ROW με πολλούς και καλούς προσκεκλημένους, καινούργιο κομμάτι ENSLAVED, αλλά και διασκευές των TROOPS OF DOOM και SISTER SIN σε ΚΙSS και CINDERELLA αντίστοιχα! OKKULTIST, TERAMAZE και WINTERFYLLETH συμπληρώνουν το σημερινό μενού. Απολαύστε υπεύθυνα!
Photo by Travis Shinn
Οι Αμερικανοί θρύλοι ARMOREDSAINT, θα κυκλοφορήσουν το νέο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ, “Emotion Factory Reset”, στις 22 Μαΐου μέσω της Metal Blade Records.
Το “Emotion Factory Reset”, το ένατο studio άλμπουμ των ARMORED SAINT από το “March Of The Saint” του 1984, είναι ένα είδος ανάστασης, μια κατεδάφιση και μια ανακατασκευή σε έντεκα τραγούδια με ποικίλη μουσικότητα και στιχουργικά θέματα. Σε παραγωγή, όπως και τα προηγούμενα τέσσερα άλμπουμ, από τον μπασίστα Joey Vera και μίξη από τον Jay Ruston (ANTHRAX, STONE SOUR), το άλμπουμ βρίσκει την πεντάδα να προκαλεί τον εαυτό της. Τραγούδια όπως τα “Close To The Bone”, “Hit A Moonshot” και “Every Man-Any Man” έχουν κάνει τους ARMORED SAINT να τιμούν το παρελθόν τους ως ένα από τα πιο σεβαστά και αναγνωρίσιμα συγκροτήματα στη heavy μουσική, ενώ παράλληλα δημιουργούν μουσική με προοδευτικό πνεύμα που βασίζεται στο παρόν.
“Κάθε δίσκος των ARMORED SAINT, για μένα, είναι σαν ένα νέο δέρμα για το συγκρότημα, ένα διαφορετικό κεφάλαιο. Δεν νομίζω ότι έχουμε επαναλάβει ποτέ τους εαυτούς μας”, λέει o Vera. “Κάθε άλμπουμ ήταν αρκετά διαφορετικό από το προηγούμενο, ένα στιγμιότυπο στο χρόνο. Το 2026, το “Emotion Factory Reset” είναι το σημείο που βρισκόμαστε στο μυαλό μας”.
“Όταν αρχίζουμε να γράφουμε τραγούδια, λέω πάντα ότι μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε”, σημειώνει ο τραγουδιστής John Bush. “Χρησιμοποιούμε όλες τις επιρροές μας όλα αυτά τα χρόνια, την ποικιλόμορφη μουσική που ακούμε και αγαπάμε, και αφήνουμε αυτό να εισχωρήσει και να μας βγάλει κάτι νέο. Οδηγεί σε κάτι πιο περιπετειώδες”.
Ο Bush, ένας από τους πιο σεβαστούς τραγουδιστές της μουσικής, λειτουργεί με πάθος και παρουσία στο στούντιο και στη σκηνή. Στην πραγματικότητα, περίπου το 85% των φωνητικών του από τους τρεις τελευταίους δίσκους των ARMORED SAINT προέρχονται από τις ηχογραφήσεις demo, αποτυπώνοντας την ακατέργαστη δύναμη. Ενώ o Vera είναι ένας λεπτομερής συγγραφέας, όπως ο Bush, ο μπασίστας λέει: “Προσπαθώ να μην σκέφτομαι υπερβολικά και να είμαι ακριβώς εκεί που είμαι εκείνη τη στιγμή. Δεν κοιτάζω πολύ πίσω από τον ώμο μου, όπως, τι έκανα στο παρελθόν; Τι συμβαίνει στην επόμενη λωρίδα; Μόλις αρχίσει να κυλάει η μπάλα, απλώς κάθομαι και το αφήνω να συμβεί”.
Πριν από την κυκλοφορία του δίσκου, σήμερα το συγκρότημα παρουσιάζει το πρώτο single “Close To The Bone”. Ο Bush σχολιάζει: “Το πρώτο κομμάτι του δίσκου ακούγεται σαν vintage ARMORED SAINT. Κι όμως vintage που κυκλοφορεί το 2026! Πώς το κάναμε αυτό; Ο τίτλος του δίσκου, «Emotion Factory Reset», εμφανίζεται ως η πρώτη γραμμή της γέφυρας. Φονικά riffs, φοβεροί ρυθμοί και επιθετικά φωνητικά βάζουν σε κίνηση αυτό το τρένο. Ο τίτλος υπονοεί την ανθρώπινη αντίδραση να αποσυρθείς και να κρατήσεις τα πράγματα για τον εαυτό σου αντί να είσαι αντιπαραθετικός. Κάτι με το οποίο πιστεύω ότι όλοι παλεύουμε ως άνθρωποι. Λέτε απλώς, «αχ, ό,τι να ‘ναι ρε φίλε» ή λέτε, «γεια, γαμ**ου!» Εξαρτάται από τη στιγμή υποθέτω”.
Προσθέτει o Vera: “Μουσικά αυτό το τραγούδι εμπνεύστηκε από την αγάπη και την εκτίμησή μου για το metal που έβγαινε γύρω στην εποχή του NWOBHM, που είναι ακριβώς όταν σχηματίστηκαν οι ARMORED SAINT. Όπως πάντα, προσπαθώ να επαναπροσδιορίσω τις πρώτες μου επιρροές δίνοντάς τους μια ελαφριά μοντέρνα πινελιά”.
Ο κιθαρίστας Jeff Duncan συμφωνεί: “Μου αρέσει να πιστεύω ότι οι ARMORED SAINT δεν φτιάχνουν συνεχώς το ίδιο άλμπουμ. Το “Emotion Factory Reset” είναι ένα ακόμη μουσικό κεφάλαιο για το συγκρότημα. Όταν οι πέντε μας παίζουμε μαζί, έχουμε μια ιδιαίτερη χημεία και το πρώτο μας single “Close To The Bone” το αποδεικνύει τέλεια. Είναι μουσικά εκλεπτυσμένο αλλά διατηρεί τον χαρακτηριστικό ήχο των ARMORED SAINT”
Photo by Stian Andersen
Οκτώ χρόνια μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ τους “Eonian” το οποίο έλαβε εξαιρετικές κριτικές, οι Νορβηγοί τιτάνες της συμφωνικής black metal μουσικής DIMMU BORGIR επιστρέφουν με ένα εντυπωσιακό νέο έργο, το “Grand Serpent Rising”. Το άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει στις 22 Μαΐου μέσω της Nuclear Blast Records, προσφέρει δεκατρία βασανιστικά αλλά αξιοσημείωτα ποικίλα κομμάτια που επιβεβαιώνουν την ιδιότητα του συγκροτήματος ως μιας από τις πιο τρομερές δυνάμεις στην ακραία μουσική.
Ο Shagrath σχολιάζει: “Πιστεύω πραγματικά ότι ξεπεράσαμε τους εαυτούς μας μουσικά σε αυτό το δίσκο. Ήταν μια μακρά και απαιτητική διαδικασία, αλλά βλέποντας πώς όλα συνδυάστηκαν, το κάνει απίστευτα ικανοποιητικό. Το «Grand Serpent Rising» αντανακλά κάθε εποχή των DIMMU BORGIR. Αυτό το άλμπουμ φέρει απόηχους κάθε κεφαλαίου της κληρονομιάς μας, πιστεύω ότι οι θαυμαστές μας θα το αναγνωρίσουν αυτό και θα βρουν κάτι μέσα σε αυτό που πραγματικά αντηχεί”.
Ακόμα και το βάρος του τίτλου του άλμπουμ λέει πολλά. “Ταιριάζει απόλυτα”, εξηγεί ο κιθαρίστας Silenoz. “Οι DIMMU BORGIT είναι ένα συγκρότημα Λεβιάθαν σε μεγάλη κλίμακα και εμείς ανεβαίνουμε για άλλη μια φορά. Ενώ το φίδι αντιπροσωπεύει το κακό για κάποιους, για εμάς συμβολίζει κάτι άλλο: ανανέωση, ανάπτυξη, γνώση και απελευθέρωση. Να αποβάλλουμε το δέρμα μας, ας πούμε. Και ας μην ξεχνάμε ότι ο Φεβρουάριος του 2026 σηματοδοτεί το τέλος της Χρονιάς του Φιδιού, περίπου την ίδια στιγμή που ολοκληρώθηκε αυτό το άλμπουμ”.
Το “Grand Serpent Rising” ηχογραφήθηκε στο Γκέτεμποργκ με τον καταξιωμένο παραγωγό Fredrik Nordström, του οποίου η κληρονομιά με το συγκρότημα περιλαμβάνει τις σημαντικές κυκλοφορίες “Puritanical Euphoric Misanthropia” και “Death Cult Armageddon”. Η συνεργασία για άλλη μια φορά αποτυπώνει το συγκρότημα στην πιο εκτεταμένη και άγρια μορφή του, συνδυάζοντας το ορχηστρικό μεγαλείο με την αμείλικτη ένταση του black metal.
Μαζί με την ανακοίνωση του νέου άλμπουμ, το συγκρότημα αποκαλύπτει ένα κινηματογραφικό video για το κομμάτι “Ulvgjeld & Blodsodel” που βλέπουμε παρακάτω. Ερμηνευμένο στα Νορβηγικά, το τραγούδι στέκεται ως ένα τιμωρητικό έπος που έχει τις ρίζες του σε θέματα κληρονομιάς και γενεαλογίας, τη μετάδοση κάτι ουσιαστικού από τη μία γενιά στην επόμενη.
Photo by Marlene Grygo
Oι Νορβηγοί προοδευτικοί πρωτοπόροι ENSLAVED έχουν την τιμή να αποκαλύψουν την τελευταία τους δημιουργία, δύο μοναδικές ηχογραφήσεις θαλάσσιων ασμάτων που έγιναν σε συνεργασία με τη Χορωδία Storm Weather Shanty, η οποία προέρχεται από το Βergen, το σπουδαίο ιστιοφόρο της Νορβηγίας, το Statsraad Lehmkuhl.
Οι άσματα αυτά ονομάζονται “Fire Marengo” και “Anna Lovinda”. Το “Fire Marengo” είναι παραδοσιακό, ενώ το “Anna Lovinda” γράφτηκε από τον αείμνηστο ναύτη και Νορβηγό πολιτιστικό παράγοντα Erik Bye.
Οι Enslaved εξήγησαν τη συνεργασία: “Οι ENSLAVED σχηματίστηκαν στο δυτικό άκρο της Νορβηγίας, όπου τα βουνά πέφτουν στη θάλασσα και η ιστορία μεταφέρεται από τον άνεμο και την παλίρροια. Το Bergen δεν είναι απλώς μια παράκτια πόλη. Είναι ένα κατώφλι, ανάμεσα στη γη και τον ωκεανό, ανάμεσα στον μύθο και τη βιωμένη εμπειρία. Η θάλασσα δεν είναι τοπίο εδώ. Είναι μνήμη, εργασία, αναχώρηση και επιστροφή. Μεταξύ των πιο ισχυρών ζωντανών συμβόλων αυτής της κληρονομιάς είναι το Statsraad Lehmkuhl, το μεγάλο ψηλό πλοίο του Bergen που εξακολουθεί να πλέει στους ωκεανούς του κόσμου. Γύρω από αυτό το πλοίο ζει και αναπνέει η παράδοση των shanty, τραγούδια που γεννήθηκαν από ρυθμό, σχοινί, αλάτι και συλλογική προσπάθεια. Από αυτό το περιβάλλον αναδύθηκε η Storm Weather Shanty Choir. Η σύνδεσή μας με το πλοίο ξεκίνησε το 2014, όταν ολοκληρώθηκαν οι Αγώνες Ψηλών Πλοίων στην πόλη. Μας προσκάλεσαν να συνθέσουμε και να εκτελέσουμε ένα έργο που μας παρήγγειλαν στο κατάστρωμα του Statsraad Lehmkuhl.
Η metal μουσική αντηχούσε σε όλο το λιμάνι εκείνο το βράδυ, μια συνάντηση αρχαίας τεχνολογίας με αιολική ενέργεια και σύγχρονης ενισχυμένης τελετουργίας. Έμοιαζε λιγότερο με αντίθεση και περισσότερο με συνέχεια. Από τότε, έχει αναπτυχθεί μια φιλία, ιδιαίτερα με τον Haakon Vatle, διευθυντή του ιδρύματος του πλοίου και έναν από τους πιο αφοσιωμένους θεματοφύλακες της παράδοσης των shanty στη Νορβηγία. Συχνά παρατηρεί ότι οι ναυτικοί ήταν οι πρώτοι metalheads, άνθρωποι που αντιμετώπιζαν καθημερινά τις στοιχειώδεις δυνάμεις και τους απαντούσαν με τραγούδι. Υπάρχει αλήθεια σε αυτό. Τα shanties δεν ήταν ψυχαγωγία. ήταν λειτουργικές επικλήσεις, ο ρυθμός ως επιβίωση. Τον Νοέμβριο του 2025, κατά τη διάρκεια της συναυλίας για την 20ή επέτειο της χορωδίας στο Βergen, ενώσαμε τις δυνάμεις μας στο παραδοσιακό “Fire Marengo” και το νορβηγικό shanty “Anna Lovinda”, που γράφτηκε από τον αείμνηστο ναύτη και πολιτιστική προσωπικότητα Erik Bye. Η συνεργασία έμοιαζε λιγότερο με σύντηξη και περισσότερο με αναγνώριση, δύο εκφράσεις της ίδιας παράκτιας κληρονομιάς που συναντιούνται στο κέντρο. Μετά την παράσταση, ήταν σαφές ότι αυτή η σύγκλιση δεν έπρεπε να παραμείνει εφήμερη. Συναντηθήκαμε ξανά στις αρχές του 2026 για να ηχογραφήσουμε το υλικό, όχι ως καινοτομία, αλλά ως συνέχεια. Επειδή στο κέντρο, στο mið, δεν βρίσκουμε απομόνωση, αλλά κοινή προέλευση. Πνεύμα, ρυθμό, φωνή. Τον ίδιο παλμό που κάποτε κινούνταν Τα πανιά κινούν τώρα τους ενισχυτές. Η ίδια κλήση και απάντηση που διαμορφώνει τώρα η συντονισμένη εργασία τη σύγχρονη τελετουργία.Η θάλασσα θυμάται. Και εμείς το ίδιο”.
Photo by Anabel DFlux (courtesy of earMUSIC)
Μετά από τέσσερις δεκαετίες ως η κινητήρια δύναμη πίσω από τους SΚΙDROW, o μπασίστας και τραγουδοποιός Rachel Bolan κάνει το πρώτο του solo άλμπουμ με το όνομα BOLAN. Το “Gargoyle of the Garden State” είναι ένα τολμηρό, βαθιά προσωπικό ντεμπούτο που βασίζεται στο σθένος, τη στάση και το πνεύμα αφήγησης της ανατροφής του στο Νιου Τζέρσεϊ.
H παραγωγή από τον πολυβραβευμένο με Grammy Nick Raskulinecz (FΟΟ FIGHTERS, SKIDROW, RUSH, EVANESCENCE, ALICE IN CHAINS). Το άλμπουμ ξεκίνησε ως μια απλή συζήτηση μεταξύ φίλων. Αυτό που ξεκίνησε αδιάφορα, γρήγορα εξελίχθηκε σε ένα δίσκο που τελικά θα καθόριζε τη φωνή του Bolan ως τραγουδοποιού και αφηγητή. “Το Gargoyle of the Garden State δεν είναι ένα project, είναι κάθε κομμάτι της ψυχής μου”, λέει ο Bolan. “Όπως εγώ, ξέρει πότε να είναι σοβαρό και ξέρει επίσης πού είναι το πάρτι.”
Επεκτείνοντας τον ρόλο του ως μπασίστας, ο Bolan ερμηνεύει την πλειονότητα των οργάνων, διαμορφώνοντας το δίσκο από την αρχή. Αντλώντας επιρροές από την Brit Pop και glam μέχρι τo punk Rock και το new wave, το άλμπουμ αντιπροσωπεύει μια ζωή στη μουσική. Το “Gargoyle of the Garden State” περιλαμβάνει επίσης μια εντυπωσιακή σύνθεση καλεσμένων, όπως οι Corey Taylor, Danko Jones, Nuno Bettencourt, Damon Johnson, Steve Conte και τα άλλα μέλη των SKID ROW, Scotti Hill, Dave “Snake” Sabo και Rob Hammersmith.”Ήταν απίστευτο να συνεργαστώ με τόσους πολλούς από τους ταλαντούχους φίλους μου, μια εμπειρία που εύχομαι όλοι να μπορούσαν να έχουν τουλάχιστον μία φορά”, προσθέτει ο Bolan. Το άλμπουμ κυκλοφορεί στις 12 Ιουνίου και παρακάτω παρατίθεται το κομμάτι “At war with myself” στο οποίο συμμετέχει ο Danko Jones!
Γιορτάζοντας 6 χρόνια ύπαρξης, οι THE TROOPS OF DOOM απαθανατίζουν τη δική τους studio έκδοση του “God Of Thunder”, του κλασικού άλμπουμ των KISS, συγκεντρώνοντας διάσημους guest μουσικούς από διαφορετικά στυλ: Chuck Billy (TESTAMENT), Andria Busic (DR SIN / ULTRAJE A RIGOR), PJ (JOTA QUEST) και Martin Furia (DESTRUCTION / BARK), οι οποίοι όχι μόνο ηχογράφησαν το solo κιθάρας αλλά και έκαναν τη μίξη και το mastering.
Ο Jairo “Tormentor” Guedz εξηγεί: “Από τότε που σχηματίστηκαν οι TROOPS OF DOOM το 2020, χρησιμοποιούμε το “God Of Thunder” ως pre-intro στις εμφανίσεις μας. Κάθε φορά που το κοινό ακούει αυτό το τραγούδι να παίζεται από τo PA, ξέρει ήδη ότι το συγκρότημα πρόκειται να ανέβει στη σκηνή. Είναι σχεδόν μια ιεροτελεστία για εμάς. Όλοι μεγαλώσαμε ακούγοντας KISS, οπότε αυτό το κομμάτι είχε πάντα μια ξεχωριστή σημασία.”
Στην ηχογράφηση συμμετέχουν οι Alex Kafer στα φωνητικά, οι Marcelo Vasco και Jairo Guedz στις κιθάρες και ο Alexandre Oliveira στα ντραμς. Αυτό σηματοδοτεί επίσης την τελική συνεργασία του κιθαρίστα Marcelo Vasco, ο οποίος πρόσφατα ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το συγκρότημα και θα δώσει την αποχαιρετιστήρια συναυλία του την 1η Μαΐου στο CDM Metal Fest.
Ο θρυλικός Chuck Billy, τραγουδιστής των TESTAMENT είναι ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στο thrash metal παγκοσμίως, με μια δυναμική καριέρα από τη δεκαετία του 1980 και άλμπουμ που έχουν επηρεάσει γενιές. Ο Andria Busic, ένα είδωλο της βραζιλιάνικης hard rock, έχτισε την καριέρα του ως frontman των DR.SIN και αυτή τη στιγμή παίζει με τους ULTRAJE A RIGOR εκτός από προηγούμενες συνεργασίες με συγκροτήματα όπως οι PLATINA, CHEROKEE και ΤAFFΟ. Ο PJ, μπασίστας των JΟΤΑ QUEST, φέρνει το χαρακτηριστικό του groove και ένα funky swing που προσθέτει μια νέα δυναμική στο κομμάτι. Εν τω μεταξύ, ο Martin Furia, παραγωγός και κιθαρίστας των DESTRUCTION, συνεισφέρει την τεχνική του και την εκτεταμένη εμπειρία του σε μεγάλες metal παραγωγές.
Η πορτογαλική extreme metal δύναμη OKKULTIST επιστρέφει δυναμικά, κυκλοφορώντας το ολοκαίνουργιο single της “Teeth of the Hydra”, στο οποίο συμμετέχει ο Fernando Ribeiro των MOONSPELL. Μετά από μια αποκλειστική πρεμιέρα με το Revolver Magazine, το κομμάτι είναι τώρα διαθέσιμο σε όλες τις πλατφόρμες streaming, σηματοδοτώντας το πρώτο νέο υλικό του συγκροτήματος από την κυκλοφορία του αναγνωρισμένου άλμπουμ “O.M.E.N”.
Ένα αδιάκοπο μπαράζ από blackened death mayem, το “Teeth of the Hydra” χτυπάει δυνατά με συντριπτικά riffs, τελετουργική ένταση και μια αποπνικτική ατμόσφαιρα που δεν σταματά ποτέ. Το κομμάτι δίνει την αίσθηση ότι είναι σκόπιμο και αιχμηρό, εξισορροπώντας την ωμή επιθετικότητα με μια πιο ελεγχόμενη, σχεδόν τελετουργική εκτέλεση. Είναι βάναυσο, εστιασμένο και αναμφισβήτητα OKKULTIST, τώρα αναβαθμισμένο από την αδιαμφισβήτητη παρουσία του Ribeiro, προσθέτοντας ένα επιπλέον επίπεδο σκοτεινής εξουσίας στο χάος.
Αντλημένο από το δημιουργικό όραμα του συγκροτήματος, το single αντιπροσωπεύει κάτι περισσότερο από μια απλή νέα κυκλοφορία. Σηματοδοτεί ένα σημείο καμπής:
“Δεν διευκρινίζει, ούτε δικαιολογεί. Ανακοινώνει πρόθεση. Το “Teeth of the Hydra” λειτουργεί ως κατώφλι. Μια σκόπιμη διέλευση. Είναι η επίσημη δήλωση πρόθεσης του συγκροτήματος, η πρώτη τομή που αποκαλύπτει την αρχιτεκτονική κάτω από τη σάρκα. Μια νέα ηχητική και οπτική γραμματική εισάγεται στην ιστορία του συγκροτήματος, ωστόσο αρνείται τη μετάφραση. Τίποτα δεν είναι διακοσμητικό. Τίποτα δεν επιδιώκει την έγκριση”.
Με το “Teeth of the Hydra”, οι OKKULTIST δεν επιστρέφουν απλώς, θέτουν τον τόνο για ένα νέο κεφάλαιο που υπόσχεται να είναι πιο βαρύ, πιο κοφτερό και πιο βάναυσο από ποτέ!
Photo by Sonja Schuringa
Οι Πορτογάλοι πρωτοπόροι τoυ gothic metal MOONSPELL κυκλοφόρησαν ένα video για το πρώτο single και ομώνυμο κομμάτι του επερχόμενου άλμπουμ τους “Far From God”, προσφέροντας μια πρώτη ματιά σε αυτό που υπόσχεται να είναι ένα από τα πιο καθοριστικά άλμπουμ της μπάντας μέχρι σήμερα. Το “Far From God” θα κυκλοφορήσει στις 3 Ιουλίου μέσω της Napalm Records.
Γεννημένο μέσα από πέντε χρόνια δημιουργικής αναζήτησης, αμφιβολίας και απόλυτης ανακάλυψης, το άλμπουμ σηματοδοτεί μια δυναμική επιστροφή για την μπάντα. Μακριά από το να παίζουν με ασφάλεια, οι MOONSPELL προσφέρουν ένα έργο που μοιάζει με αναγέννηση: πιο σκοτεινό, πιο έντονο και συναισθηματικά αφιλτράριστο. Αντί να υποκύπτουν στις σύγχρονες τάσεις, η μπάντα διπλασιάζει την ταυτότητα και την ουσία, παρουσιάζοντας μια τολμηρή και όμορφη δήλωση του gothic metal στην πιο αγνή της μορφή: σκοτεινό, ρομαντικό, δραματικό και χωρίς απολογίες βαρύ!
Το πρώτο single “Far From God”, δίνει τον τόνο με καυτή ένταση. Ένας ύμνος στην τραγική αγάπη ενός βρικόλακα, το τραγούδι αναβιώνει το μυστικισμό και το ρομαντικό σκοτάδι που κάποτε όριζαν το είδος, ενώ τα πολυεπίπεδα πλήκτρα διευρύνουν διακριτικά την ατμόσφαιρα χωρίς να μαλακώνουν τη βαρύτητά της. Πυκνές κιθάρες, βαθιά ηχηρά φωνητικά και δραματικές δυναμικές μετατοπίσεις προκαλούν μια διαχρονική γοτθική αισθητική, αποκαθιστώντας τον κίνδυνο και την κομψότητα στην αφήγηση του βρικόλακα.
Ο Fernando Ribeiro σχολιάζει για το κομμάτι: “Έχασα την πίστη και την ελπίδα μου στους βρικόλακες για αρκετά χρόνια. Έγιναν οι κλόουν του Hollywood, οι φτηνοί εθιμοτυπικοί των μαγαζιών του Halloween, οι παλιοί και επαίσχυντοι Πρίγκιπες από την Ανατολή. Μέχρι που ο σκηνοθέτης Robert Eggers μας έφερε το Nosferatu το 2024 και αμέσως με προσέλκυσε ξανά αυτός ο τραγικός, ρομαντικός χαρακτήρας που ο Bram Stoker απαθανάτισε στις επιστολές του. Έγραψα το “Far from God” σε μια μόνο ανάσα και είναι το πρώτο μας τραγούδι για την αγάπη βρικόλακα εδώ και αιώνες. Ομολογώ ότι ένιωσα την ανάγκη, μαζί με τους MOONSPELL, να σώσω το πρόσωπο του gothic metal που έγινε όμηρος ημικουρδισμένων οπερατικών τραγουδιστριών, απλοϊκών και τραγανών κιθαριστικών riffs και λυρικού περιεχομένου που θα έκανε τον Δράκουλα να καρφωθεί με ένα παλούκι στην άψογη καρδιά του.
Αυτό το τραγούδι είναι η ουσία αυτού του άλμπουμ, ο τίτλος του, το video του, η ψυχή του. Και μπορείς ακόμη και να νιώσεις τη φωτιά του φωτός της ημέρας να καίει το δέρμα σου και του εραστή σου. Για να δημιουργήσουμε το “Far From God” έπρεπε να περιμένουμε τη μούσα. Και πάλι δεν μας απογοήτευσε και μας αποκάλυψε τον εαυτό της με τους πιο μυστηριώδεις και όμορφους τρόπους. Μας πήρε πέντε ολόκληρα χρόνια επιτυχιών και αποτυχιών, απελπισίας σε σημείο που να πιστεύουμε ότι δεν το είχαμε πια και γιατί να δημιουργήσουμε νέα μουσική. Αλλά χαίρομαι που επιμείναμε. Το “Far From God” είναι μια αληθινή σταυροφορία ενάντια στην παρακμή του στυλ τα τελευταία χρόνια, μια σκοτεινά δομημένη δήλωση ότι οι MOONSPELL ήρθαν για να μείνουν και να διεκδικήσουν τον θρόνο μας. Καμία πολιτική, καμία κοινωνική, καμία παρέμβαση, μόνο αρρωστημένος ρομαντικός έρωτας, βρικόλακες, λυκάνθρωποι για να μπορέσουμε όλοι να πεθάνουμε από ομορφιά, με ειρήνη και κομψότητα. Goth bless you”.
Το επερχόμενο magnum opus των MOONSPELL, σε παραγωγή με τον Jaime Gomez Arellano (PARADISE LOST, SOLSTAFIR, GHOST μεταξύ πολλών άλλων) λάμπει σαν μαύρο διαμάντι, φωτεινό αλλά σκιασμένο σε υφή και χρώμα, τόσο μουσικά όσο και ηχητικά. Επανασυνδέεται με το πιο σκοτεινό πνεύμα της κλασικής εποχής των MOONSPELL, ενώ ακούγεται δυνατό και σύγχρονο. Το “Far From God” δεν είναι νοσταλγία. Είναι μια δήλωση. Το “Irreligious” των MOONSPELL του 21ου αιώνα. Δεν είναι μόνο μια ισχυρή υπενθύμιση ότι οι MOONSPELL παραμένουν μια καθοριστική δύναμη στο είδος που βοήθησαν να διαμορφωθεί, αλλά και ένα άλμπουμ που πραγματικά θα σώσει το gothic metal από την πλήξη και την προβλεψιμότητα!
Το “The Silent Architect” είναι το επερχόμενο 12ο στούντιο άλμπουμ του Aυστραλιανού progressive metal συγκροτήματος TERAMΑZE το οποίο έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 8 Μαΐου μέσω της Wells Music. Συνεχίζει μια παραγωγική περίοδο για το συγκρότημα, με 8 κυκλοφορίες από το 2019, συμπεριλαμβανομένων δύο το 2024.
Τώρα, το συγκρότημα κυκλοφορεί το δεύτερο single από το επερχόμενο άλμπουμ. Το “Mr. Crazy” είναι ένα από τα πιο αδιάκοπα και γρήγορα κομμάτια της μπάντας μέχρι σήμερα, ένα δυνατό single που διοχετεύει την ωμή ατμόσφαιρα του glam και του grunge των αρχών της δεκαετίας του ’90, με σαφείς αναφορές σε συγκροτήματα όπως οι SΚΙDROW.
Με επιθετικά πιασάρικα riffs και μια απεριόριστη φωνητική ερμηνεία, το τραγούδι αποτυπώνει τη χαοτική, σχεδόν ατίθαση προοπτική που ανταποκρίνεται στο όνομά του.
Ο τραγουδοποιός/κιθαρίστας Dean Well δηλώνει: “Στιχουργικά, το “Mr. Crazy” συνδέεται άμεσα με τα θέματα του επερχόμενου άλμπουμ “The Silent Architect”. Αν και δεν είναι ένα παραδοσιακό concept άλμπουμ, ο δίσκος είναι βαθιά συνδεδεμένος μέσω ενός υποκείμενου θέματος που έχει τις ρίζες του στην ιστορία του Αδάμ και της Εύας, στον Κήπο της Εδέμ και στην πτώση της ανθρωπότητας μέσω της απάτης. Το “Mr. Crazy” εξερευνά την ψυχολογική και πνευματική αποδόμηση που πηγάζει από μια και μόνο πράξη απάτης που μπορεί να αναδιαμορφώσει την πραγματικότητά μας για πάντα.
Όλα όσα έχουν καθορίσει τους TΕRAMAZE σε όλη τους την εξέλιξη αποστασιοποιούνται εδώ: αρχιτεκτονική riff ακριβείας, συναισθηματικά φορτισμένες μελωδικές ανυψώσεις, προοδευτικές ανατροπές που αρνούνται να μείνουν ακίνητες και ένα ρεφρέν που προσγειώνεται με καθαρότητα αντί για χάος. Δεν είναι επιεικής. Είναι σκόπιμο. Δομημένο. Ελεγχόμενο. Επικίνδυνο. Από άποψη παραγωγής, το άλμπουμ είναι μοντέρνο αλλά ποτέ υπερβολικά απολυμασμένο. Υπάρχει χώρος. Υπάρχει ανάσα. Υπάρχουν στιγμές που αφήνονται ανθρώπινες επίτηδες. Καμία τελειότητα που ασφυκτιά από το πλέγμα. Καμία τεχνητή λάμψη που καλύπτει τον παλμό. Σε μια εποχή που εξαρτάται όλο και περισσότερο από αλγόριθμους και κατασκευασμένη ακρίβεια, οι TERAMAZE έχουν προσφέρει κάτι προκλητικά οργανικό.
Photo by Aaron Scott (@foto.jacker)
Με την κυκλοφορία του ένατου άλμπουμ τους “The Unyielding Season” που κυκλοφορεί τώρα από την Napalm Records, οι θρύλοι της black metal του Ηνωμένου Βασιλείου WINTERFYLLETH κυκλοφορούν το ομώνυμο τραγούδι ως τρίτο single. Το “The Unyielding Season” αποτυπώνει το κυρίαρχο θέμα του άλμπουμ: το τραγούδι είναι μια αντανάκλαση της τρέχουσας κατάστασης του κόσμου, τυλιγμένο σε ένα μανιώδες, αλλά εκλεπτυσμένο ατμοσφαιρικό black metal, οδηγώντας το δρόμο για μια άξια συνέχεια του διάσημου προκατόχου του 2024 “The Imperious Horizon”.
Το ένατο άλμπουμ των WINTERFYLLETH είναι ένα κοινωνικό σχόλιο τυλιγμένο σε σχολαστικά δημιουργημένη ποίηση και πεζογραφία. Εκεί που το προηγούμενο άλμπουμ περιέγραφε μια δυσοίωνη, κακόβουλη δύναμη, που παραμόνευε στο βάθος, το “The Unyielding Season” τώρα εξερευνά την εν λόγω απειλή που γίνεται πραγματικότητα.
Ο Chris Naughton αναφέρει για το “The Unyielding Season”: “The Unyielding Season”, το τραγούδι που βάζει μουσική και συναίσθημα στην ιδέα του άλμπουμ στο σύνολό της. Ένα όμορφο, στοιχειωτικό και στοχαστικό κομμάτι που προσπαθεί να αποτυπώσει το βάρος και τη σοβαρότητα των τρεχουσών κοινωνικών συνθηκών που βιώνουμε στον κόσμο. Μοιράζεται την ιδέα του με αυτήν του ευρύτερου άλμπουμ και ουσιαστικά προσπαθεί να είναι μια φωνή του λαού ενάντια στο κύμα των πιέσεων στον κόσμο”.
Το Σουηδικό heavy rock συγκρότημα SISTERSIN κυκλοφόρησε μια διασκευή του κλασικού τραγουδιού των CINDERELLA “Somebody Save Me”. Μπορείτε τώρα να ακούσετε το κομμάτι παρακάτω.
Οι SISTER SIN σχολιάζουν: “40 χρόνια από την κυκλοφορία του ‘Night Songs’ [των CINDERELLA]. Αυτή είναι η δική μας εκδοχή του φανταστικού κομματιού “Somebody Save Me” και ένας φόρος τιμής σε αυτό το άλμπουμ. Απολαύστε! Και ναι, συγχαρητήρια στον κ. Keifer που έχει μια από τις καλύτερες φωνές στο rock ‘n’ roll!”
Η εκδοχή των SISTER SIN του “Somebody Save Me” ηχογραφήθηκε και η παραγωγή έγινε από τον Mikael Andersson στα Soundport Studios. Η μίξη και το mastering έγιναν από τον Lawrance Mackrory στα Rorysound Studios. Το εξώφυλλο δημιουργήθηκε από τον Albin Haglund. Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, οι SISTER SIN κυκλοφόρησαν ένα δεύτερο νέο single, το “Drive”. Ήταν η συνέχεια του “Suicide Hill” του περασμένου μήνα, το οποίο σηματοδότησε την πρώτη νέα μουσική των SISTER SIN μετά από 12 χρόνια.
Τα “Drive” και “Suicide Hill” ηχογραφήθηκαν από την τρέχουσα σύνθεση των SISTER SIN, η οποία αποτελείται από την Liv Jagrell στα φωνητικά, τον Jimmy Hiltula στην κιθάρα, τον Andreas Strandh στο μπάσο, τον Dave Sundberg στα ντραμς και τον Sebastian Svedlund στην ρυθμική κιθάρα, και η μίξη και το mastering έγιναν από τον Lawrence Mackrory στα Rorysound Studios.
Παρόλο που η επανένωση των SISTER SIN ανακοινώθηκε τον Δεκέμβριο του 2019, η πανδημία του κορονοϊού καθυστέρησε την επιστροφή του συγκροτήματος στις ζωντανές εμφανίσεις μέχρι τον Ιούνιο του 2022, όταν το συγκρότημα εμφανίστηκε στο Backstage Rockbar στο Trollhättan της Σουηδίας.
Σε μια πρόσφατη συνέντευξή της η Liv δήλωσε για τον χωρισμό των SISTER SIN πριν από μια δεκαετία: “Χωρίσαμε το 2015. Και για να είμαι ειλικρινής, αυτό οφειλόταν στις πολλές περιοδείες. Ήμασταν όλοι πολύ, πολύ κουρασμένοι, εξαιρετικά εξαντλημένοι. Λατρεύω τις περιοδείες, οπότε δεν μπορούσα να καταλάβω ότι ήμουν κι εγώ εξαντλημένη, αλλά είχαμε δύο μέλη του συγκροτήματος που δεν άντεχαν άλλο για προσωπικούς λόγους. Έτσι, έφυγαν από το συγκρότημα το 2015 μετά το Mayhem [φεστιβάλ στις ΗΠΑ] και αφού είχαμε κάνει μερικές ακόμη συναυλίες στο Summer Breeze και έφυγαν από το συγκρότημα, μείναμε μόνο εγώ και ο ντράμερ. Και είπαμε ότι δεν θα είναι SISTER SIN αν δεχόμασταν δύο νέα μέλη. Δεν μας φάνηκε σωστό να το κάνουμε αυτό. Έτσι, είπαμε, “Ας το τελειώσουμε εδώ”, γιατί θα ήταν περίεργο να δεχόμαστε δύο νέα μέλη και μετά ίσως να μην λειτουργήσει, κ.λπ. Έτσι, εμείς τα παρατήσαμε. Και όταν το σκέφτομαι, σκέφτομαι ότι ίσως το κάναμε λίγο βιαστικά, επειδή ήμασταν επίσης κουρασμένοι και λίγο θυμωμένοι και απογοητευμένοι, γιατί πραγματικά ένιωθα ότι τα παρατήσαμε όταν ήμασταν στην ακμή μας. Και είχα ακόμα κάποια πικρία γι’ αυτό, επειδή το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να παίζω μουσική και να περιοδεύω, αλλά καταλαβαίνω απόλυτα γιατί τα μέλη της μπάντας μου έφυγαν. Δεν ένιωθαν καλά. Το έβλεπα. Δεν ήταν χαρούμενοι.
Υπάρχει μία κοινότητα οπαδών εκεί έξω που παραμένουν στις επάλξεις, διατηρούν την πίστη και παραμένουν νοσταλγικά προσηλωμένοι σε ένα μουσικό ιδίωμα που για δεκαετίες μας έχει χαρίσει μεγάλες χαρές και συγκινήσεις. Περί hard rock το ανάγνωσμα, λοιπόν, και με το Shelter Me, ευελπιστούμε να δείξουμε ότι αυτή η μουσική παραμένει alive and kicking με πολύ αξιόλογες κυκλοφορίες, μερικές εκ των οποίων θα αναφέρουμε εδώ… Let’s get rocked!
ΟΝΟΜΑΑΛΜΠΟΥΜ:“Living proof” – Robin Beck
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ:2026
ΕΤΑΙΡΕΙΑ:Frontiers
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ:James Christian & Peppy Castro
ΣΥΝΘΕΣΗΜΠΑΝΤΑΣ: Robin Beck – φωνητικά
Tommy Denander, Peppy Castro – κιθάρες
Steve Bondy, Emil Theilhelm, and Johan Kullberg – Various Contributions
Εξαιρετικό comeback από τη Robin Beck η οποία εντελώς από το πουθενά δίνει στην αγορά μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες του μελωδικού ήχου για το 2026. Έχοντας στο πλευρό της -όπως πάντα- το σύζυγό της James Christian αλλά και μία ομάδα σπουδαίων συνεργατών όπως οι Peppy Castro (BALANCE), Tommy Denander (RADIOACTIVE) και Chris Lord-Alge, το “Living Proof” θυμίζει με περίσσεια άνεση το “Trouble or Nothin’” (δεν το φτάνει…αυτό θα ήταν αδύνατο, άλλωστε) αλλά και το “Do you miss me” του 2005.
Αυτό που σου κάνει αμέσως εντύπωση είναι η φανταστική παραγωγή και μίξη καθώς τόσο ο βετεράνος Lord-Alge όσο και ο Dennis Ward έχουν κάνει απίστευτη δουλειά στη μίξη ενώ οι James Christian και Peppy Castro έχουν βγάλει τον καλύτερο εαυτό της Beck στον τομέα της παραγωγής. Και μπορεί το πρώτο single για το ομώνυμο κομμάτι να θύμιζε σε μεγάλο βαθμό τις καλές εποχές της Shania Twain με τον θρύλο Mutt Lange αλλά το υπόλοιπο άλμπουμ αποτελείται από ένα σύνολο εντυπωσιακών συνθέσεων που μπαλανσάρουν ανάμεσα στις power ballads και τους πιασάρικους up tempo ύμνους. Η ουσία είναι ότι έχουμε ανάγκη από τέτοιους δίσκους και από καλλιτέχνες που έχουν αφήσει τα διαπιστευτήρια τους εδώ και δεκαετίες. Πολλά συγχαρητήρια στη Robin Beck!
8 / 10
ΟΝΟΜΑΑΛΜΠΟΥΜ:“Born to rock” – VON GROOVE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ:2026
ΕΤΑΙΡΕΙΑ:Frontiers
ΣΥΝΘΕΣΗΜΠΑΝΤΑΣ:
Mladen — κιθάρες
Michael Shotton — ντραμς, φωνητικά
Matthew Gerrard — μπάσο
Να μία κυκλοφορία που δεν περίμενα από ένα συγκρότημα που είχαμε χάσει όλοι τα ίχνη του εδώ και 25 περίπου χρόνια. Οι VON GROOVE, βέβαια, είναι από τις μπάντες εκείνες που άφησαν ανεξίτηλό το στίγμα τους με το φανταστικό ντεμπούτο το 1992 και σίγουρα κάθε κυκλοφορία τους στο μέλλον θα βρίσκεται κάτω από την επιβλητική σκιά εκείνου του δίσκου. Άλλες εποχές, όμως, και άλλα τα μεγέθη. Οι Καναδοί επιστρέφουν, λοιπόν, με την αυθεντική τριάδα και το “Born to rock” λαμβάνει ένα αν μη τι άλλο θετικό πρόσημο. Δεν ξέρω ποιες και πόσο μεγάλες ήταν οι απαιτήσεις για το νέο δίσκο των VON GROOVE αλλά εγώ προσωπικά δεν περίμενα πολλά πράγματα…ίσως για αυτό με εξέπληξε ευχάριστα.
Σίγουρα θα επιθυμούσα καλύτερη παραγωγή που θα ξέφευγε από τις γνωστές παθογένειες της Frontiers αλλά τα τραγούδια είναι δυνατά, σου μένουν και σε σημεία θυμίζουν κάτι από το ντεμπούτο. Οπότε δε νομίζω ότι θα μπορούσαμε να ζητήσουμε και περισσότερα εν έτει 2026, έτσι; Το ομώνυμο κομμάτι μαζί με τα “Angela” και “Undefeated” ξεχωρίζουν με το πρώτο κιόλας άκουσμα ενώ η συνολική αίσθηση που σου αφήνει ο δίσκος είναι ένας αέρας αισιοδοξίας κάτι που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Δεν ξέρω πόσοι θα αγοράσουν το “Born to rock” αλλά όλοι οι φίλοι του ήχου αξίζει πραγματικά να το τσεκάρουν…έστω και λόγω του ονόματος των Καναδών.
7 / 10
ΟΝΟΜΑΑΛΜΠΟΥΜ: “Mondo tomorrow” – THE NEPTUNE POWER FEDERATION ΕΤΟΣΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2026 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Cruz Del Sur ΣΥΝΘΕΣΗΜΠΑΝΤΑΣ: Screaming Loz Sutch (φωνητικά / The Imperial Priestess)
Inverted CruciFox (κιθάρα)
Search & DesTroy (κιθάρα)
Jaytanic Ritual (μπάσο)
Mr. Styx (ντραμς)
Μία από τις αγαπημένες μπάντες αυτής της στήλης καθώς οι Αυστραλοί THE NEPTUNE POWER FEDERATION είναι θεόμουρλοι και συνεχίζουν απτόητοι το θεάρεστο έργο τους φτάνοντας αισίως τα 7 άλμπουμ! Όχι και άσχημα, αν με ρωτήσετε, για μία μπάντα που ειλικρινά δεν μπορεί να περιγραφεί εύκολα αυτό που παίζουν. Σίγουρα έχουν πολύ ψυχεδέλεια και η βάση τους είναι η δεκαετία του ‘70. Επίσης, το ηχητικό χωνευτήρι τους περιλαμβάνει hard rock, rock n’ roll και μία ξεκάθαρη punk αισθητική. Το περίεργο σε όλο αυτό το ηχητικό μωσαϊκό είναι ότι οι THE NEPTUNE POWER FEDERATION καταφέρνουν να αποτυπώσουν ένα ευδιάκριτο προσωπικό στυλ. Και αν όλα αυτά δεν σας έχουν πείσει για την παράνοια του συγκροτήματος, τσεκάρετε λίγο πιο πάνω τα ονόματα των μελών της μπάντας για του λόγου το αληθές.
Το “Mondo tomorrow” δεν διαφέρει αμιγώς μουσικά από τις προηγούμενες δουλειές των Αυστραλών καθώς όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία είναι παρόντα. Η διαφορά που εντοπίζουμε είναι στον στιχουργικό τομέα μιας και οι THE NEPTUNE POWER FEDERATION καταπιάνονται με την τεχνολογία και το μέλλον σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες δουλειές τους όπου το παρελθόν είχε την τιμητική του. Όσοι αρέσκονται σε πειραματισμούς και διαθέτουν μία…ανεκτικότητα σε όχι και τόσο ξεκάθαρους ηχητικούς προσανατολισμούς, ας δώσουν μία ευκαιρία στους Αυστραλούς.
ΟΝΟΜΑΑΛΜΠΟΥΜ: “Beware of darkness” – SPOCK’S BEARD ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996 ΕΤΑΙΡΙΑ: Giant Electric Pea ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Neal Morse, SPOCK’S BEARD ΣΥΝΘΕΣΗ: Neal Morse – lead φωνητικά, πιάνο, κιθάρα
Alan Morse – κιθάρα, φωνητικά
Dave Meros – μπάσο
Nick D’ Virgilio – ντραμς, φωνητικά
Ryo Okumoto – Hammond
Οι δύο πρώτοι δίσκοι των SPOCK’S BEARD, ποτέ δεν είχαν φτάσει στην Ελλάδα στην ώρα τους. Έχει δημιουργηθεί λανθασμένα η εντύπωση ότι ανήκαν στο δυναμικό της Inside Out Music, καθώς ήταν στην Giant Electric Pea, με κοινό πρόσωπο τον Thomas Waber, άνθρωπο πίσω από σπουδαίες υπογραφές μεγάλων prog rock/metal σχημάτων στα 90s και μεγάλο fan της μουσικής αυτής.
Εγώ τους άκουσα για πρώτη φορά στο επόμενο άλμπουμ τους, “The kindness of strangers”, παρακινούμενος από τα συνεχόμενα 10/10 που έπαιρναν στο Γερμανικό Rock Hard και γύρισα να ακούσω το ντεμπούτο τους, “The light” και τούτο εδώ, που παρουσιάζουμε τώρα για τα 30 του χρόνια, το “Beware of darkness”. Και δεν μετάνιωσα, αφού την περίοδό τους με τον Neal Morse, υπήρξαν από τα πολύ αγαπημένα μου σχήματα, με συνεχή αλληλογραφία με την “Official SPOCK’S BEARD Appreciation Society” και τη Radiant Records, την εταιρία τους, που έβγαζε αναρίθμητα bootleg (τα οποία –ευτυχώς- έπαψα σχετικά νωρίς να αγοράζω).
Το συγκρότημα πλέον, είχε προσθέσει στο δυναμικό του, τον Ryo Okumoto στο Hammond και τα συμπληρωματικά πλήκτρα, καθώς μετά το ντεμπούτο, ο Neal Morse διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να παίζει όλα τα πλήκτρα και να τραγουδά ταυτόχρονα και πήραν τον Okumoto αρχικά για τις ζωντανές εμφανίσεις και κατόπιν ως μόνιμο μέλος.
Εντύπωση μου προκαλούσε πάντα, το γεγονός ότι ο δίσκος ονομάστηκε έτσι από μία διασκευή (!!!) που μάλιστα άνοιγε το άλμπουμ και ο λόγος για το “Beware of darkness” του George Harrison, των BEATLES, από την σόλο καριέρα του, φανερώνοντας από νωρίς την υπερβολική αγάπη του Neal Morse για τα «Σκαθάρια», η οποία στο μέλλον φανερώθηκε ακόμα και με διασκευομπάντα μαζί με τον Mike Portnoy και τον Paul Gilbert με το όνομα YELLOW MUTTER CUSTARD (πέρα από τις πάμπολλες, ευθείες αναφορές σε τραγούδια της σόλο καριέρας του, με τα Neal Morse Group υπό διάφορες ονομασίες). Το αυθεντικό τραγούδι, αξιώθηκα να το ακούσω πολλά χρόνια αργότερα, πάντως, σύμφωνα με συνεντεύξεις της εποχής, ο Neal Morse δήλωνε ότι ουσιαστικά διασκευάζει τη version του Leon Russell στο συγκεκριμένο τραγούδι, επειδή έχει κάποια piano jams και είναι λίγο διαφορετική από το αυθεντικό… Ποιος είμαι εγώ να έχω άλλη άποψη;
Νομίζω όμως ότι το τραγούδι το οποίο ξεχώρισε και «στιγμάτισε» την καριέρα των SPOCK’S BEARD, είναι το “Thoughts”, μία ευθεία αναφορά στους GENTLE GIANT με τα πολλαπλά αρμονικά φωνητικά (ακούστε το τραγούδι “Knots” των GENTLE GIANT και θα καταλάβετε αμέσως τι εννοώ). Το “Thoughts”, «συνεχίστηκε» σε τρία ακόμα άλμπουμ των BEARD καθώς και σε σόλο άλμπουμ του Neal Morse, καταδεικνύοντας τη βαρύτητα που είχε στον κατάλογό τους.
Οι άλλοι δύο πυλώνες του άλμπουμ, είναι σίγουρα το “The doorway”, που η ατμόσφαιρά του θυμίζει πολύ τους GENESIS της περιόδου του Peter Gabriel, καθώς και το “Walking on the wind”, από τα πλέον χαρακτηριστικά τραγούδια του σχήματος, που ενσωματώνουν τις επιρροές τους (YES, ELP, BEATLES, KANSAS κτλ). Πολύ αξιόλογο είναι και το acoustic rock track, “Waste away” (πολύ αγαπημένα αυτού του είδους τα τραγούδια των SPOCK’S BEARD), ενώ το “Time has come”, διάρκειας 16 λεπτών που κλείνει το δίσκο, είναι καλό, αλλά έχουμε ακούσει πολύ καλύτερα από το ίδιο συγκρότημα με διάρκεια άνω των 10 λεπτών.
Τα έξι πρώτα άλμπουμ των Αμερικάνων prog rockers, είναι σχεδόν Ευαγγέλια για το ιδίωμα κι επιβάλλετε να τα ακούσετε αν είστε οπαδός. Το “Beware of darkness”, μου ξυπνάει μνήμες της δεκαετίας του ’90, όπου όλα ήταν prog και είχαμε απολαύσει εξαιρετικούς δίσκους…
Did you know that:
Οι SPOCK’S BEARD είχαν συνεργαστεί στο “The light”, με τον Kevin Gilbert, πολύ γνωστό μουσικό και μηχανικό ήχου, ιδιαίτερα σε ότι είχε να κάνει με το prog rock (κι όχι μόνο), που τους είχε κάνει το mastering. Για το “Beware of darkness”, βασισμένοι και στην συνεργασία του με τον Nick D’ Virgilio σε διάφορους δίσκους, αποφάσισαν να τον προσλάβουν να κάνει μίξη σε τρία τραγούδια. Για πρώτη φορά είχαν budget να ξοδέψουν να αναθέσουν σε εξωτερικό συνεργάτη τη μίξη, αλλά παρόλα αυτά, ο Gilbert ήταν πολύ ακριβός για να κάνει τη δουλειά σε όλο το δίσκο. Πρόλαβε να κάνει τα “Thoughts”, “Walking on the wind” και “Time has come”, και όταν ο Morse πέταξε να κάνει κάποια remix, ο Gilbert είχε βρεθεί νεκρός από ασφυξία!!!
Έχουν πλάκα οι περιγραφές στο booklet σχετικά με το «ποιος έπαιξε τι». Συγκεκριμένα ο Neal Morse έπαιξε “boring electric guitar parts”, ο Alan Morse “really fun electric guitars (the actually good ones)”, o Dave Meros “fuzz bass, wah bass, fretless bass (he plays the bass)”, o Ryo Okumoto “Hammond organ (drawbar mover pas excellence) and mellotron (mover par excellence)” και ο Nick D’ Virgilio εκτός από τα ντραμς “all good sounding high notes (vocal)”.
Κάτι δίσκοι σαν αυτόν εδώ, υπάρχουν για να μου θυμίζουν γιατί ΛΑΤΡΕΥΩ κάποιες μπάντες, ασχέτως πόσο μου αρέσει η πορεία τους, κάποια άλμπουμ, οτιδήποτε. Γιατί έφαγα ΚΟΛΛΗΜΑ από μικρός.
Τα «παιδιά» από τη Φινλανδία, έχουν το κουσούρι να κάνουν «κύκλους» στη δισκογραφία τους. Όχι εκείνους που έβλεπε ο αγαπητός καλτ μαθητής των 90s, αλλά ποιοτικούς. Με τα σερί, δεν τα πάνε πολύ καλά, αφού για κάθε «δισκάρα» που θα βγάλουν, θα υπάρξουν 2-3 δίσκοι πιο συζητήσιμοι ποιοτικά (όχι αναγκαστικά κακοί ή μέτριοι, αλλά με εμφανή διαφορά επιπέδου). Πάρτε ας πούμε το “Eclipse’. Kατηγορία: Δισκάρα. Μετά, “Silent waters” (εξίσου δισκάρα) και μετά ένα τρίο που είχε τις πολύ καλές και τις λιγότερο καλές στιγμές του, αλλά δεν πλησίαζε αυτά τα δύο. Ώσπου ήρθε το “Under the red cloud” (δισκάρα) και πάμε πάλι μετά ακόμη μία τριάδα, χαμηλότερης δυναμικής. Το επίσης χαρακτηριστικό, είναι ότι η εκάστοτε «δισκάρα», καθορίζει και την ηχητική πορεία της μπάντας για 2-3 (σίγουρα) άλμπουμ. Και ότι μετά από το λιγότερο καλό άλμπουμ της κάθε «ομάδας», έβγαινε η νέα δισκάρα. Παρεμπιπτόντως, αυτό με κάνει να ελπίζω για το επόμενο πόνημα των παιδιών, ότι θα είναι δισκάρα.
Όλα αυτά, δεν ισχύουν όμως το ίδιο στην πρώιμη εποχή των AMORPHIS. Όχι γιατί έβγαζαν μόνο «δισκάρες» (το “Karelian…” δεν είναι τέτοια, ασχέτως που το αγαπάμε τα μάλα), αλλά γιατί μέχρι και το άλμπουμ για το οποίο θα μιλήσουμε και παραλογίζομαι τόση ώρα, η μουσικότητά τους, η εξέλιξη, η αλλαγή και η έκπληξη σε κάθε νέο δίσκο, ήταν το απόλυτο χαρακτηριστικό τους. “Karelian…”, “Tales…”, “Elegy”, “Tuonela”, μία τετράδα με τρεις δισκάρες και ένα καλό και αγαπημένο, που ταυτόχρονα είναι 4 διαφορετικές ηχητικές προτάσεις.
“Tuonela” λοιπόν (ο κάτω κόσμος στα Φινλανδικά), ετών 27, παρακαλώ, πλέον. Pasi Koskinen με «λευκή επιταγή», την οποία είχε κερδίσει τότε, μία παρέα νέων ανθρώπων με τρομερή όρεξη για πειραματισμό και εξέλιξη, αλλά πάνω από όλα, με κανένα στεγανό και χωρίς να θέλουν να παίξουν όπως οι επιρροές τους, απλά να τις ανακατεύουν με τις δικές τους, παντελώς προσωπικές αναζητήσεις. Ο Pasi εδώ προσφέρει ακόμα περισσότερα καθαρά φωνητικά για πρώτη φορά σε τέτοιο βαθμό στο σχήμα, και καλά κάνει, γιατί αυτό ταίριαζε απόλυτα στο ύφος του δίσκου. Από τότε, μέχρι και τώρα, το “Tuonela” είναι λατρεμένο. Δεν ήταν και δεν είναι ΤΟ αγαπημένο μου άλμπουμ τους, αλλά κοιτώντας ως και σήμερα, νομίζω πως η θέση του στην 5άδα των δίσκων της μπάντας, είναι αδιαμφισβήτητη. Προσωπικά είναι 1000% εκεί, υποκειμενικά όμως επίσης, θεωρώ πως ισχύει το ίδιο.
Μία σημαντική διαφοροποίηση στον ήχο της μπάντας, έχει να κάνει με τον Santeri Kallio, o oποίος ντεμπουτάρει εδώ στα πλήκτρα του σχήματος, αφού είχε περάσει κάποιο διάστημα ως session. Σε σχέση με τους προκατόχους του, Kasper Martenson και Kim Rantala, ο Kallio φέρνει ένα διαφορετικό τρόπο χρήσης των πλήκτρων στη μπάντα. Ναι, είναι ακόμα βασικό στοιχείο, έχουν την ψυχεδέλεια που είχαν πάντα, όμως είναι ακόμα περισσότερο «μέσα» στη μουσική και στήριξη και όχι πιο μπροστά. Πιο μεστά. Αυτό, σε συνδυασμό με την πιο ψυχεδελική γραμμή στις κιθάρες, οι οποίες είναι ακόμα περισσότερο το βασικό όργανο στη μπάντα και η στήριξη της μουσικής της, αλλά και την ανάθεση για την παραγωγή για πρώτη φορά στον Simon Eferney (ο οποίος είχε δουλέψει ήδη με μπάντες όπως οι CROWBAR, PARADISE LOST, CANCER και DIAMOND HEAD), δημιουργούν ένα πόνημα που στην ουσία τους «ανάγκασε» για πρώτη φορά, να το ακολουθήσουν σε πολύ μεγάλο βαθμό στα δύο επόμενα άλμπουμ τους, “Am universum” και το ακατανόμαστο. Το λες και turning point (είναι και της μπασκετικής μοδός τώρα).
Υπέροχο άλμπουμ το “Tuonela”, γεμάτο κομματάρες, προσωπικά χωρίς μισό filler, πράγμα που κάνει την κατάταξη ειλικρινά δύσκολη. Νομίζω ο μόνος τρόπος να το ταξινομήσω, είναι με τη λογική του κομματιού που θα έβαζα πιο σπάνια να ακούσω αν ήταν να ακούσω ΜΟΝΟ ένα από το δίσκο. Γιατί η αλήθεια είναι, πως συνήθως, για ένα πάω και με όλο καταλήγω.
The “Tuonela” countdown:
“Shining” (04:25)
Χωρίς να το υποτιμάω, αφού σε άλλους δίσκους AMORPHIS θα ήταν σε υψηλότερη θέση, για το “Tuonela”, νομίζω το “Shining” είναι αυτό που λες «πώς να βάλεις κάποιο άλλο στην άχαρη αυτή θέση». Δεν τρελαινόμουν τότε, δεν τρελαίνομαι τώρα και ειλικρινά είναι το μόνο σίγουρο κομμάτι αυτής της δεκάδας. Όλα τα στοιχεία τα έχει, αλλά στα υπόλοιπα σε πολύ καλύτερο βαθμό.
“Rustymoon” (04:55)
Kαι αυτό ήταν στα στάνταρ για να λέμε αλήθειες. Πάντα προσωπικά μιλάμε άλλωστε. Με χαλάει; Ε όχι δα! Mid tempο, λυρικότατο, ψυχεδελικό και folky, ωραίες μελωδίες, ωραία ατμόσφαιρα, αντιστοίχως όμως όπως και στο “Shining”, o δίσκος έχει αντίστοιχα πολύ καλύτερα. Ατύχησε και αυτό και μπήκε εδώ. Τι να του κάνω!
“Nightfall” (03:53)
Θα αποφύγω τα «με βαριά καρδιά», γιατί ισχύει για όλα τα κομμάτια, πλην του “Shining”, ειλικρινά. Θα το χρησιμοποιήσω μόνο εδώ, για το κομμάτι που κάνει την αρχή του κακού. Με βαριά καρδιά λοιπόν, “Nightfall”. Groove-άτο, με τις εναλλαγές του σε ένταση και τέμπο, μια χαρά όλα και τα πλήκτρα να δίνουν το αλατοπίπερο όπου βγαίνουν μπροστά και ένα υπέροχο lead. Αλλά.
“Morningstar” (03:52)
Παράξενο που τα νούμερο 2 και 3 του δίσκου είναι εδώ, πάλι 2 και 3 αλλά από την ανάποδη, αλλά τι να κάνω. Οι AMORPHIS συναντάνε λίγο και τους SPIRITUAL BEGGARS εδώ στην αρχή, τα πλήκτρα σολάρουν υπέροχα, το ρεφρέν είναι τόσο ωραίο, αλλά σε ένα δίσκο με τόσες κομματάρες, στις λεπτομέρειες θα μπει εδώ. Αυτό το intro και το outro είναι εθιστικά δγιάολε.
“Summer’send” (05:38)
Χο χο χο που έλεγε και ο Σωκράτης. Όλα καλά; Όλα καλά! Αυτό εδώ το άσμα, γιατί τέτοιο είναι, η αμαρτία είναι ότι μου το έχετε «φάει» από τη στιγμή που έγινε το “Wake me up when September ends” των AMORPHIS. Ακούς AMORPHIS; Ε όχι πολύ. Αλλά αρχές Σεπτέμβρη (αποκλειστικά) ακούς αυτό (πάλι αποκλειστικά). Όχι εννοείται πως μειώνει την αξία του. Δεν γίνεται αυτό. Όσο «σούπα» και να γίνουν κάποια κομμάτια, δεν αναιρεί το πόσο καλά είναι. Άλλωστε για κάποιο λόγο γίνονται «σούπα» και αυτός είναι πρωτίστως η αξία τους. Τα λόγια είναι περιττά και εμπρός για το επόμενο…
“Tuonela” (04:32)
Πφφφφφ! Απλά θα βάλω ότι έκανα όταν ξανάπαιξε αυτό το κομμάτι και απλά «έσκασε» το lead σε αυτό το intro. Ατμοσφαιρική κομματάρα. Και στο “Elegy” έκαναν το ίδιο, έχοντας το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου να είναι πιο ατμοσφαιρικό, λυρικό και σαγηνευτικό. ΟΚ, εκεί πολύ καλύτερα για να είμαι δίκαιος, αλλά και πάλι. Super το άσμα. Έλα τώρα…
“Greed” (04:18)
Δώσε σιτάρ και brutal στο λαό σου μωρή μπαντάρα! Το πιο “Tales” με ολίγον από “Elegy” κομμάτι του δίσκου, το πιο διαφορετικό επίσης σε θέμα νοοτροπίας συγκριτικά με τα άλλα, όμως ταυτόχρονα από τα πιο πωρωτικά και που κάνουν το κεφάλι σου να ανεβοκατεβαίνει (έστω και αργά) ωσάν τα σκυλάκια που βάζανε κάποτε στα αυτοκίνητα. Μόνο και μόνο για την αισθητική που παραπέμπει στα υπερ-λατρεμένα άλμπουμ και αυτό το up tempo τελείωμα, ε, δεν γίνεται να είναι πιο χαμηλά.
“Withered” (05:44)
Από τότε, αδυναμία και underdog του άλμπουμ. Κουπλεδάρα, groove-α υπέροχη, κιθάρες παράνοια, μελωδικές και λυρικές, το πώς δένουν και δημιουργούν την ατμόσφαιρά τούτου εδώ του άσματος… όλα τόσο ωραία και ας μην είναι «εμπορικό». Κόλλημα! Πραγματικά, θα μπορούσα να το έχω και Νο 1 ή και Νο 2, αλλά τα άτιμα εκείνα δύο τα έχουν όλα. Μαζί και την εμπορικότητα (απολύτως δικαιολογημένη). Αλλά μιλάμε για κόμματο τρομερά υποτιμημένο. Aλλά τώρα, με τα άλλα δύο, «αγαπήστε με»… σιχτιρ…
“The way” (04:35)
ME ΠΟΛΥ ΒΑΡΙΑ ΚΑΡΔΙΑ! Δε με νοιάζει τι είπα πριν. Δεν γίνεται αλλιώς. Αυτό και το “Divinity” πάνε παρέα για εμένα και πραγματικά δεν μπορώ να ξεχωρίσω ιδιαίτερα κάποιο από τα δύο αυτά Ε Π Η ! Εδώ, δεν έχουμε πολλά να πούμε. Ενορχήστρωση, κολλητικές μελωδίες, μουσικότητα (ειδικά στις κιθάρες και στα πλήκτρα), εξέλιξη, ρεφρέν, ε έχω πρόβλημα (πολλά, αλλά εδώ μιλάμε για αυτό). Έπος!
“Divinity” (04:56)
Ω μα τι έκπληξη! Δεν το έκαναν τυχαία και βίντεο. Από τις φορές που η επιλογή ήταν η ολόσωστη. Ότι έγραψα για το “The way”, τα ίδια. Με μία μικρή διαφορά, που τελικά το έφερε στο 1 και όχι το ανάποδο: Τα τελευταία 100 δευτερόλεπτά του είναι η μαγεία αυτής της μπάντας εκείνη την εποχή. Η μουσικότητα, οι εναλλαγές, τα πάντα όλα. ΜΩΡΗ ΜΠΑΝΤΑΡΑ!!!
Άλλη μία συνέντευξη αρχείου από το έντυπο RockHard για τα 20 χρόνια από την κυκλοφορία του “Speakofthedead” των RAGE. Ο PeavyWagner είχε μιλήσει στον Φραγκίσκο Σαμοΐλη για εκείνο το άλμπουμ και θυμόμαστε τι είχε πει, πάντα με φωτογραφίες εποχής.
Κοιτώντας κάποιος τη δισκογραφία και μόνο αυτής της μπάντας καταλαβαίνει ότι πρόκειται ένα σχήμα με μεγάλη βαρύτητα στο χώρο του heavy metal. Για τους Έλληνες δε αποτελεί ένα από τα αγαπημένα τους σχήματα και νιώθουν περήφανοι για την εποχή τουλάχιστον που στο σχήμα αυτό «κυριαρχούσαν» τα αδέρφια Ευθυμιάδη (καμιά σχέση με το κοράκι). Ειδικά δίσκοι όπως τα “Lingua Mortis” και “End of all days” συγκαταλέγονται πλέον ανάμεσα στους κλασικούς metal δίσκους. Oι RAGE εν έτει 2006 όμως διαφέρουν αρκετά. 3 χρόνια χωρίς άλμπουμ είναι πολλά για τους Γερμανούς πλέον και στο άκουσμα της κυκλοφορίας του “Speak of the dead” (πόσο μάλλον όταν σε αυτό επιστρέφει και η Lingua Mortis) η αναμονή ήταν αναπόφευκτα μεγάλη και φυσικά η συνέντευξη απαραίτητη. Η ηγετική μορφή της μπάντας, Peavey Wagner, στην απέναντι μεριά της τηλεφωνικής γραμμής, προσπαθεί να πείσει ότι οι RAGE είναι ακόμα εδώ… είναι όμως;
Καινούριο άλμπουμ και LinguaMortis ξανά στο προσκήνιο έτσι; Πως και έτσι έπειτα από τόσα χρόνια; Βασικά δεν είχαμε κάνει κάτι τέτοιο για 10 χρόνια τώρα και τον τελευταίο καιρό πολύς κόσμος ρωτούσε ποτέ θα το επαναλάβουμε. Ουσιαστικά ήταν κάτι που όλοι ήθελαν και περίμεναν. Ειδικά τώρα που είναι μαζί μας ο Victor ο οποίος έχει κλασική παιδεία και μπορούσε να προσφέρει τις γνώσεις του για μια τέτοια προσπάθεια. Εμείς απλά σκεφτήκαμε ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για μια τέτοια δουλειά.
Όμως τώρα δεν είναι ένα fullLinguaMortis άλμπουμ παρά μόνο το μισό από αυτό παρουσιάζει την ορχήστρα. Ναι, δεν θέλαμε να φανεί σαν αντιγραφή του παλιού δίσκου. Απλά πήραμε τα καλύτερα στοιχεία από τότε και τα συνδυάσαμε με τα κομμάτια που είχαμε.
Νομίζεις ότι τελικά ο συνδυασμός αυτός δούλεψε; Έτσι νομίζω. Οι περισσότεροι με τους οποίους μίλησα είπαν ότι τους άρεσε ο δίσκος. Διότι είναι για όλους, δεν τον βαριέσαι.
Όποτε αυτός είναι και ο δρόμος που θα ακολουθήσουν οι RAGE; Όχι, αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι μας οι δίσκοι θα είναι έτσι. Όλο αυτό το σκηνικό, οι ορχήστρες και η πιο κλασική μάτια που χρησιμοποιούμε για να δώσουμε μια διαφορετική διάσταση στη μουσική μας ίσως εμφανιστεί και σε κάποια μελλοντική κυκλοφορία αλλά δεν σημαίνει ότι θα γίνεται σε κάθε δίσκο μας. Αν δούμε ότι σε κομμάτια μας, μια ορχήστρα θα δώσει ώθηση σίγουρα θα το ξανακάνουμε αλλά θα συνεχίσουμε να παίζουμε metal stuff.
Γιατί ο δίσκος είναι ουσιαστικά χωρισμένος σε δυο μέρη; Ένα με την ορχήστρα και ένα RAGEonly μέρος; Υπάρχει κάποιο concept πίσω από αυτήν την επιλογή; Αυτό που θέλαμε ήταν να συνδυάσουμε την δύναμη του metal με την ορχήστρα. Δεν είχαμε σκοπό να φτιάξουμε ένα δίσκο πλήρως βασισμένο στην ορχήστρα. Κυρίως γιατί οπαδοί μας που δεν έχουν ακόμα ακούσει το Lingua Mortis ίσως νόμισαν ότι αλλάξαμε το στιλ μας. Δε θέλαμε να φανεί κάτι τέτοιο. Επίσης πολύ υλικό από αυτό ίσως να μην μπορεί να παρουσιαστεί live οπότε θέλαμε να παρουσιάσουμε και νέο παραδοσιακό metal υλικό.
Υπάρχει όμως κάποιος λόγος που τα κομμάτια με την ορχήστρα είναι όλα μαζί; Διότι ουσιαστικά πρόκειται για ένα κομμάτι. Είναι 8 διαφορετικοί τίτλοι αλλά είναι όλα κομμάτια του ίδιου τραγουδιού. Σαν 8 κεφαλαία. Σαν ένα πολύ μεγάλο κομμάτι.
Έχετε επίσης και 7 instrumental κομμάτια στο δίσκο. Μήπως είναι πολλά για έναν metal οπαδό; Βασικά είναι όπως σε ένα κομμάτι έχεις τα μέρη με τα σόλο η μέρη που γενικά δεν έχουν φωνητικά απάνω. Δεν τα θεωρούμε ξεχωριστά κομμάτια. Άλλωστε είναι μικρά σε διάρκεια και εμείς τα φανταστήκαμε σαν τα σόλο μέρη. Ή καλύτερα σαν μεταβατικά σημεία από το ένα κομμάτι στο άλλο.
Τον τελευταίο καιρό όλο και πιο πολλές μπάντες χρησιμοποιούν ορχήστρες. Όμως ο τρόπος που το κάνατε είναι αρκετά διαφορετικός. Η ορχήστρα είναι πιο βαριά και σκοτεινή. Πιστεύεις ότι έτσι ταιριάζει στους RAGE; Ναι, αυτό που θέλαμε με την κυκλοφορία είναι να αποδείξουμε ότι η μουσική μας μπορεί να παραμείνει βαριά ακόμα και με την χρήση της ορχήστρας. Εάν δεις άλλες κυκλοφορίες θα παρατηρήσεις ότι με το που μπαίνει η ορχήστρα όλα γίνονται πιο μαλακά, οι ταχύτητες κατεβαίνουν, εμείς θέλαμε μια κυκλοφορία που θα αντανακλά την βαρύτητα της μουσικής μας. Γι αυτό και προσέξαμε η χρήση της ορχήστρας να μην θέσει σε δεύτερη μοίρα τον όγκο και το metal feeling.
Το βλέπεις σαν μια καινούρια πρόκληση το να συνθέτεις κομμάτια για μια τέτοια ορχήστρα; Φυσικά, είναι πολύ διαφορετικά όταν συνθέτεις τέτοιου είδους κομμάτια, και αυτή τη φορά το αφήσαμε στον Victor ο οποίος είναι πολύ ταλαντούχος σε αυτόν τον τομέα. Έχει σπουδάσει κλασική μουσική εδώ και 20 χρόνια και παίζει metal από τα 14. Είναι ο κατάλληλος αφού έχει μεγαλώσει ανάμεσα στους δυο αυτούς κόσμους και δεν γνωρίζω κάποιον που να μπορεί να το κάνει καλύτερα.
Κάποιες μπάντες που χρησιμοποιούν ορχήστρα και σου αρέσουν; Από την metal σκηνή, όχι δυστυχώς. Πιο πολύ ίσως rock-oriented πράγματα.
Ας γυρίσουμε στον δίσκο. Πιστεύεις ότι είναι ένας τυπικός RAGE δίσκος ή έχει να προσφέρει κάτι καινούριο; Πιστεύω ότι είναι πιο heavy από τα προηγούμενα άλμπουμ. Δουλέψαμε παρά πολύ και επικεντρωθήκαμε ειδικά στο να ακούγεται ο δίσκος παρά πολύ βαρύς.
Τα φωνητικά σου μου θύμισαν πάρα πολύ την εποχή του “Endofalldays”. Έγινε επίτηδες αυτό ή απλά έτυχε να ταιριάζουν καλά στο δίσκο; (Γέλιο) Ναι, ίσως. Δεν έγινε όμως επίτηδες. Εγώ απλά προσπαθώ να τραγουδάω όσο καλύτερα γίνεται. Μου αρέσει παρά πολύ να τραγουδάω και προσπαθώ να κάνω το καλύτερο και όχι να το κάνω να φανεί κάπως.
Το συμβόλαιο σας με την NuclearBlast είχε ως όρο και περιοδεία, όπου είχε συμπεριληφθεί και η Ελλάδα, αλλά τελικά απορρίφθηκε. Ισχύει κάτι τέτοιο; Όχι το συμβόλαιο μας δεν συμπεριλάμβανε συγκεκριμένες χώρες για περιοδεία (σ. Σάκη Φράγκου: υπήρχε όμως όρος για promo tour… Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε δηλαδή…)
Βασίζεστε όμως στην ελληνική αγορά. Πραγματικά δεν ξέρω τίποτα τέτοιο εκτός από το ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε πέσει λίγο. Ιδίως σε σχέση με παλιότερα όπου μαζεύαμε αρκετό περισσότερο κόσμο στα live.
Αυτό το φαινόμενο ισχύει μόνο στην Ελλάδα; Όχι μόνο για εσάς αλλά για την metal σκηνή γενικότερα. Όχι δεν θα έλεγα κάτι τέτοιο. Υπάρχουν χώρες όπου κι εμείς και άλλες μπάντες μεγαλώνουμε σε δημοτικότητα όπως η Ισπανία και η Σκανδιναβία. Επίσης και στην Αμερική τα πράγματα πάνε πολύ καλά, όποτε δεν θα το γενίκευα. Απλά όπως σε όλες τις μουσικές σκηνές υπάρχουν σκαμπανεβάσματα. Αν έχει πέσει η σκηνή στην Ελλάδα το μόνο σίγουρο είναι ότι θ’ ανέβει πάλι.
Τι είναι αυτό που νομίζετε ότι σας δίνει καινούριους οπαδούς έπειτα από 20 χρόνια στη μουσική σκηνή; Πραγματικά δεν ξέρω τι κάνει τους ανθρώπους να ενδιαφέρονται για εμάς έπειτα από τόσο καιρό. Το μόνο που κάνουμε είναι να προσπαθούμε να φτιάχνουμε καλά κομμάτια και να δίνουμε όσο το δυνατόν καλύτερες ζωντανές εμφανίσεις έτσι ώστε να περνάει καλά ο κόσμος. Αυτό είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε και το αν ο κόσμος θα το αποδεχθεί είναι θέμα των οπαδών και μόνο.
Κάποια σχέδιά σας για περιοδεία; Φυσικά, ξεκινάμε σε 2 εβδομάδες οπότε και θα επισκεφτούμε κάθε μέρος της Ευρώπης. Περιμένουμε ακόμα για 1-2 εμφανίσεις στην Ελλάδα αλλά υπάρχει κάποιο πρόβλημα με την διοργάνωση και το promotion. Ίσως όμως έρθουμε στην Ελλάδα αργότερα μέσα στο χρόνο άσχετα από την περιοδεία μας.
Σκέφτεστε για κάποιο καλοκαιρινό φεστιβάλ η κάποιο headlininglive σαν RAGE; Βασικά για αρχή σκεφτόμαστε κάποια live με 2-3 ακόμα μπάντες και δεν ξέρω ακόμα για φεστιβάλ. Υπάρχουν καλοκαιρινά φεστιβάλ στην Ελλάδα;
Έχουμε το Rockwave, έχετε εμφανιστεί κιόλας σε αυτό. (Γέλια)…δεν θυμάμαι για να είμαι ειλικρινής. Αλλά για αυτά είναι υπεύθυνη η εταιρεία που μας κλείνει τα live.
Κάποια σχέδια για videoclip ίσως; Έχουμε ήδη ένα video για το κομμάτι “No fear” το οποίο θα υπάρχει και μέσα στο CD.
Είναι ένα τυπικό metalvideo, εννοώ με την μπάντα να παίζει, ή έχει κάτι άλλο; Όχι, βασικά το κομμάτι είναι το soundtrack μιας γερμανικής criminal/psycho ταινίας, όποτε και στο βίντεο του κομματιού χρησιμοποιήσαμε υλικό από αυτήν την ταινία άρα δεν είναι κάτι τυπικό.
Κάποιες support μπάντες που έχετε κλείσει για την περιοδεία σας; Ναι, έχουμε κλείσει τους FREEDOM CALL για support στα live μας.
Οπότε θα είναι RAGE – FREEDOMCALL ή θα υπάρξουν και άλλα support ανάλογα το μέρος; Βασικά είναι μόνο RAGE – FREEDOM CALL. Νομίζω ότι σε πολύ συγκεκριμένες χώρες ίσως υπάρξει και τρίτη μπάντα αλλά δεν γνωρίζω ακόμα.
Κάποια άλλα σχέδια για την προώθηση του δίσκου; Περιοδεία και πάλι περιοδεία όπως επίσης και πολλές συνεντεύξεις.
Υπάρχουν κομμάτια που δεν βάλατε στο δίσκο; Ναι υπάρχουν μερικά κομμάτια που στο τέλος αποφασίσαμε να μην χρησιμοποιήσουμε.
Μήπως θα τα βάλετε σε κάποιο single ή γιαπωνέζικη έκδοση; Μπα, όχι…αυτά τα κομμάτια δεν έχουν καν ηχογραφηθεί. Το μόνο bonus που υπάρχει είναι το κομμάτι “Full Moon” που το τραγούδησα σε 5 διαφορετικές γλώσσες (Ιαπωνικά, Ρωσικά, Ισπανικά….ανάλογα την χώρα έκδοσης του δίσκου).
Ποια ήταν η πιο δύσκολη; Σίγουρα η ρωσική έκδοση… πιο δύσκολη από την ιαπωνική που όμως είναι και η πιο αστεία.
Ποια από όλες όμως θα παρουσιάζεται live; Αν είμαι Ιαπωνία πχ, σίγουρα θα δοκιμάσω την ιαπωνική έκδοση.
Εκτός από τους RAGE υπάρχει κάτι άλλο που γεμίζει τη ζωή σου; Βασικά οδηγώ την μηχανή μου. (γέλια)
Κάτι που θες να προσθέσεις για το δίσκο; Θέλω μόνο να ευχαριστήσω τους οπαδούς μας που μας ενθαρρύνουν και υποστηρίζουν την μπάντα και μας βοηθούν να συνεχίζουμε.
Ποιο είναι το δυνατότερο στοιχείο του δίσκου, το sellingpoint του “Speakofthedead”; Σίγουρα το πιο heavy σημείο μας είναι το “No fear” αν όμως είσαι πιο πολύ στο Power metal με μελωδικά σημεία και δυνατά ρεφρέν θα έλεγα τo “Full moon”
OkPeavy, ευχαριστώ πολύ και καλό κουράγιο με τις συνεντεύξεις. Ελπίζω να σας δούμε και από την Ελλάδα. Εγώ ευχαριστώ.
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Storm” – THEATRE OF TRAGEDY ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006 ΕΤΑΙΡΙΑ: AFM Records ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Rico Darum και THEATRE OF TRAGEDY ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Raymond – Φωνητικά
Nell – Φωνητικά
Vegard – Κιθάρες
Frank – Κιθάρες
Lorentz – Πλήκτρα, πιάνο
Hein – Τύμπανα
Το “Storm” κυκλοφόρησε σε μια περίοδο που οι THEATRE OF TRAGEDY είχαν ήδη αλλάξει αρκετά τον ήχο τους σε σχέση με τα πρώτα τους χρόνια. Από τις πιο βαριές και σκοτεινές δουλειές της δεκαετίας του ενενήντα, είχαν περάσει σε μια πιο καθαρή version του εαυτού τους, πιο ηλεκτρονικά γοτθική, πιο SISTERS OF MERCY. Το “Storm” συνεχίζει αυτή την πορεία, αλλά δείχνει και μια προσπάθεια επιστροφής σε πιο ατμοσφαιρικά στοιχεία. Κινείται μεν σε πιο ήρεμους ρυθμούς, αλλά επιτρέπει το σκοτάδι να αναδυθεί από μέσα του.
Η φωνή είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία του δίσκου. Η Nell Sigland, στην πρώτη της εμφάνιση με τους Νορβηγούς, δίνει μια ήρεμη και καθαρή ερμηνεία, που ταιριάζει με τη μουσική κατεύθυνση του άλμπουμ. Δεν προσπαθεί να αντιγράψει την Liv, αλλά εστιάζει στο να αποδώσει σωστά το ύφος των τραγουδιών. Σε αντίθεση με παλαιότερες περιόδους του συγκροτήματος, λείπει το έντονο contrast ανάμεσα σε αντρικά και γυναικεία φωνητικά, κάτι που αλλάζει αρκετά τη συνολική αίσθηση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο δίσκος χάνει σε ενδιαφέρον. Αντίθετα, αποκτά μια πιο ενιαία ταυτότητα. Κέρδισε αυτή η ταυτότητα την βάση των οπαδών των TRAGEDY; Όχι, προφανώς.
Η οπερετικότητα, η δραματικότητα, το αίσθημα παλιάς γοτθικής ταινίας τρόμου με την σκιά του Vincent Price να πλανάται και να περιφέρεται ανάμεσα στα κομμάτια, δεν είναι παρά φαντάσματα ενός πρότερου μεγαλείου. Όμως αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αν εξαιρέσει κανείς ότι ξεκάθαρα το κοινό τους θα στερούνταν αυτό που τους προσέφεραν με τόση μαεστρία οι THEATRE OF TRAGEDY του παρελθόντος.
Στιχουργικά, το “Storm” κινείται σε πιο προσωπικούς και άμεσους δρόμους. Δεν υπάρχουν οι περίπλοκες αναφορές και το παλιό ύφος που χαρακτήριζε τις πρώτες δουλειές του συγκροτήματος. Οι στίχοι είναι πιο απλοί και επικεντρώνονται σε συναισθήματα και καταστάσεις που μπορούν να γίνουν κατανοητές χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Αυτό κάνει τον δίσκο πιο προσιτό, αλλά ίσως να αφαιρεί κάτι από το μυστήριο που υπήρχε παλαιότερα. Παρόλα αυτά, η επιλογή αυτή φαίνεται συνειδητή και ταιριάζει με τη γενικότερη κατεύθυνση της μουσικής. Κάτι όμως λείπει.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αν το άλμπουμ δεν κουβαλούσε πάνω του το όνομα των THEATRE OF TRAGEDY, θα ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον, gothic rock άλμπουμ, με την ανάλογη νοσταλγική και γλυκόπικρη ατμόσφαιρα, η οποία φυσικά και έχει το κοινό της και δεν είναι καθόλου αμελητέο. Δυστυχώς όμως κάποιες “φανέλες” είναι πολύ βαριές και καλώς ή κακώς δεν επιτρέπουν τόσο εύκολα πειραματισμούς.
Οι PARADISE LOST το έκαναν, οι ANATHEMA, αυτοί και αν το έκαναν και οι δύο κάπου κέρδισαν κάπου έχασαν, με τους LOST να μένουν όμως οι μόνοι ουσιαστικά όρθιοι στο παιχνίδι.
Και όμως, το “Storm” είναι ένα άλμπουμ που θα μπορούσε να καταλήξει κλασικό. Δεν είναι βαρετό, δεν είναι κακό, δεν είναι μονότονο. Έχει και έμπνευση και έναν φρέσκο αέρα που ίσως έρχεται από την Sigland. Γιατί κατατάσσεται στις μέτριες δουλειές των TRAGEDY; Κρατάει στοιχεία και από τις δύο πλευρές και τα συνδυάζει με τρόπο που βγάζει νόημα. Είναι μια δουλειά που έχει συνοχή και χαρακτήρα. Με τον καιρό, ίσως να κερδίσει την εκτίμηση όσων του δίνουν την ευκαιρία.
ΟΝΟΜΑΑΛΜΠΟΥΜ: “Monday morning apocalypse” – EVERGREY ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006 ΕΤΑΙΡΙΑ: InsideOut Music ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Sanken Sandqvist ΣΥΝΘΕΣΗ: Tom S. Englund – κιθάρες, φωνητικά
Rikard Zander – πλήκτρα
Michael Hakansson – μπάσο
Henrik Danhage – κιθάρες
Jonas Ekdahl – ντραμς
Οι Σουηδοί EVERGREY, από το 2001 μέχρι το 2004, ήταν μία μηχανή που δημιουργούσε τεράστια άλμπουμ στο prog metal. Τα “In search of truth”, “Recreation day” και “The inner circle”, είναι δίσκοι που δύσκολα ξαναβγαίνουν, με μοναδικό ύφος, μπόλικο σκοτάδι, χαρακτηριστικά φωνητικά, κολλητικές μελωδίες μα πάνω απ’ όλα προσωπικότητα. Κάτι που λείπει από πάρα πολλά σχήματα, ακόμα και στις μέρες μας.
Αυτό, δεν σήμαινε ότι είχαν κάποια τρομερή αναγνωρισιμότητα. Μην κοιτάτε που στην χώρα μας, ίσως κι επειδή τους είχαμε δει με τους KAMELOT και τους CRIMSON GLORY την εποχή του “Solitude, dominance, tragedy”, τους γνωρίζαμε και τους ακολουθούσαμε, αφού η μελαγχολία ως ακροατές, είναι το δυνατό μας σημείο…
Κάποια στιγμή, θεώρησαν ότι έπρεπε να κάνουν κι εκείνοι το εμπορικό τους ξεπέταγμα και νομίζω ότι το “Monday morning apocalypse”, ήταν μία προσπάθεια να αλλάξουν επίπεδο, να γίνουν λίγο πιο προσβάσιμοι, να ακουστούν από λίγο περισσότερο κόσμο. Όλα αυτά, δεν είναι κατ’ ανάγκη άσχημα. Δεν καταλαβαίνω δηλαδή, γιατί ένα καλό συγκρότημα να μην ακούγεται και από πολύ κόσμο…
Η αλήθεια είναι ότι το εξώφυλλο με τα mugshots, «μύρισε» Αμερικανιά, αλλά το ίδιο και η μουσική. Τα συμφωνικά στοιχεία έχουν εξαφανιστεί, όπως και γενικότερα τα πλήκτρα του Zander, που παίζουν δευτερεύοντα ρόλο. Τα τραγούδια ακολουθούν την τυπική μορφή κουπλέ – ρεφρέν – κουπλέ – ρεφρέν, άντε με καμία γέφυρα, οι διάρκειες όλες ανάμεσα στα 3-4 λεπτά, οι δισολίες και τα μελωδικά σόλο είναι είδος υπό εξαφάνιση, ενώ και ο ήχος της κιθάρας ήταν πιο μοντέρνος, πιο ωμός.
Δεν είναι τυχαίο ότι πήραν παραγωγό τον Sanken Sandqvist, ο οποίος ποτέ στο παρελθόν δεν είχε δουλέψει με metal σχήματα έχοντας αυτόν το ρόλο και το γεγονός αυτό, είναι εμφανές. Το θέμα με το “Monday morning apocalypse”, δεν είναι ότι είναι «εμπορικός», αλλά ότι για πρώτη φορά περιέχει τραγούδια που μάλλον δεν είχαν λόγο ύπαρξης σε δίσκο των EVERGREY. Υπάρχουν το ομώνυμο, εναρκτήριο τραγούδι, το “Lost” (που για κάποιον λόγο μου θυμίζει FATES WARNING του “Inside out”) ή το “Obedience”, αλλά από κει και πέρα, λίγα τραγούδια στέκονται στο ύψος της υπόλοιπης δισκογραφίας του σχήματος.
Κοιτάζοντας πίσω, έχοντας γνώση της εποχής, θεωρώ ότι μάλλον αυτό το άλμπουμ ήταν η αρχή μίας παρακμής, που συνεχίστηκε με το “Torn” και ολοκληρώθηκε με το “Glorious collision”. Πήρε χρόνο στον Englund να καταλάβει ότι χρειαζόταν ένα διάλειμμα, και όταν έγινε αυτό, η επιστροφή με το “Hymns for the broken” ήταν θριαμβευτική.
Ο Ross “The Boss” Friedman, ιδρυτικό μέλος τόσο των MANOWAR όσο και των THE DICTATORS, του οποίου η επιρροή στο heavy metal και το punk παραμένει εμφανής μέχρι σήμερα, πέθανε σε ηλικία 72 ετών. Ο θάνατός του έρχεται λίγο περισσότερο από έναν μήνα μετά την ανακοίνωση ότι είχε διαγνωστεί με ALS, γνωστή και ως νόσος του Lou Gehrig.
Η είδηση του θανάτου του Friedman κοινοποιήθηκε μέσω ανακοίνωσης στα social media του Metal Hall Of Fame.
«Με βαθιά θλίψη επιβεβαιώνουμε τον θάνατο του θρυλικού κιθαρίστα, αγαπημένου μας φίλου και μέλους του Metal Hall Of Fame, Ross “The Boss” Friedman», ανέφερε η ανακοίνωση.
Ο Ross υπήρξε πρωτοπόρος δύναμη τόσο στο punk όσο και στο heavy metal, γνωστός κυρίως ως ιδρυτικό μέλος των THE DICTATORS και των MANOWAR.
Ο Ross θα είναι για πάντα ο “Global Metal Ambassador” του Metal Hall Of Fame προς τον κόσμο. Το δυναμικό του παίξιμο, ο αδιαμφισβήτητος ήχος του και το αδιάλλακτο πνεύμα του βοήθησαν να διαμορφωθούν γενιές μουσικών και οπαδών σε όλο τον κόσμο.
Νωρίτερα φέτος, ο Ross μοιράστηκε δημόσια τη διάγνωσή του με αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση (ALS), αντιμετωπίζοντάς την με το ίδιο θάρρος και την ίδια ειλικρίνεια που χαρακτήριζαν τη ζωή και την καριέρα του.
Η επιρροή του Ross στη μουσική είναι ανυπολόγιστη. Από την ωμή ενέργεια του πρώιμου punk μέχρι το επικό heavy metal, το έργο του άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στο είδος και σε όλους όσοι το βίωσαν. Πέρα από τα επιτεύγματά του στη σκηνή και στο στούντιο, ο Ross έχαιρε βαθύ σεβασμό από τους συναδέλφους του και ήταν αγαπητός στους οπαδούς σε όλο τον κόσμο. Η κληρονομιά του θα ζει μέσα από τη μουσική του, την επιρροή του και τις αμέτρητες ζωές που άγγιξε.
Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια, τους φίλους, τους συνεργάτες του και τους θαυμαστές του παγκοσμίως σε αυτή τη δύσκολη στιγμή.
Περισσότερες λεπτομέρειες θα κοινοποιηθούν μόλις καταστούν διαθέσιμες.»
Ξεχωριστή ανακοίνωση στη σελίδα του Ross στο Facebook αναφέρει τα εξής:
«Με βαθιά θλίψη ανακοινώνουμε τον θάνατο του Ross “The Boss” Friedman από το Bronx, ο οποίος έφυγε από τη ζωή χθες το βράδυ, μετά από μάχη με την ALS.
Ένας θρυλικός κιθαρίστας και αγαπημένος πατέρας, η μουσική και το πνεύμα του επηρέασαν τους θαυμαστές σε όλο τον κόσμο, όσο κι εσείς επηρεάσατε τον ίδιο.
Είμαστε ευγνώμονες για το κύμα αγάπης και υποστήριξης που δείξατε όλοι καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του και ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες.
Η μουσική του σήμαινε τα πάντα για εκείνον και η κιθάρα του ήταν η ανάσα της ζωής του. Αυτή η ύπουλη ασθένεια του το στέρησε. Η κληρονομιά του με τους THE DICTATORS, τους MANOWAR, τους ROSS THE BOSS και άλλες συνεργασίες θα ζει για πάντα στις καρδιές και τα αυτιά μας.»
«Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει το συγκρότημα; Από ποια εταιρεία κυκλοφορεί το άλμπουμ; Παίζει μέσα κανένας γνωστός;». Ερωτήματα που τουλάχιστον εδώ, δεν υφίστανται. Και δεν υφίστανται, διότι πολύ απλά, δε μας ενδιαφέρουν οι απαντήσεις τους. Η ποιότητα στη μουσική είναι αυτό που μας ενδιαφέρει. Το να ανακαλύπτει κανείς νέες αγαπημένες μπάντες εκεί που δεν το περιμένει, θα αποτελεί πάντα, εκτός από μεγάλη ικανοποίηση, την πλέον ευχάριστη πρόκληση, καθώς κι εμείς είμαστε πρωτίστως οπαδοί. Σε μια στήλη λοιπόν όπου τα «αδηφάγα» αυτιά των ολοένα και αυξανόμενων φίλων της δεν έχουν σύνορα, έτσι κι εμείς θα προσπαθούμε κάθε φορά να παρουσιάζουμε τη μεγαλύτερη δυνατή γκάμα ήχων και συγκροτημάτων. Άλλωστε, κανένα best seller δε θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε η σκηνή του UNDERGROUND.
Θα ξεκινήσω λίγο ανάποδα λέγοντας πόσο πολύ λατρεύω αυτό το άλμπουμ! Ξέρετε, για μένα, το ιδανικό crash test για την ακρόαση ενός νέου δίσκου, είναι μέσα στο αυτοκίνητο. Εκεί έχεις όλο τον χρόνο να ακούσεις τον δίσκο απερίσπαστος και να σχηματίσεις μια καλύτερη άποψη. Και, έχοντας ακούσει το “Comecreepingfiends” αρκετές φορές στο πήγαινε-έλα από το σπίτι στη δουλειά, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι μιλάμε για δισκάρα.
Αν και από το απεχθές Manchester (μόνο Liverpool στο Νησί!) οι τρεις λεβέντες που απαρτίζουν τους AGGRESSIVEPERFECTOR δείχνουν να ξέρουν καλά τη δουλειά τους. Με όνομα δανεισμένο από το θρυλικό κομμάτι των SLAYER, θα περίμενε κανείς να ακούσει κάτι αποκλειστικά ανάλογο. Και όμως, όχι!
Στο δεύτερο άλμπουμ τους (με το ντεμπούτο τους “Havocinthemidnighthour” να έχει κυκλοφορήσει το 2019) θα ακούσετε τσαμπουκαλεμένο, σπινταριστό heavy metal. Heavy metal που έχει τις επιρροές του από το NWOBHM, τους JUDAS PRIEST της δεκαετίας του ‘80, τους IRON MAIDEN της εποχής του “Killers” και τους MOTORHEAD, όλα αυτά πασπαλισμένα με χρυσόσκονη από την αύρα των SLAYER του “Show no mercy”. Ψηθήκατε; Πάμε παρακάτω!
Σαφώς καλύτερο από το ντεμπούτο τους, το “Come creeping fiends” βρωμάει και ζέχνει αλητεία. Μουσικά τουλάχιστον, γιατί στιχουργικά έχουμε διαβόλια και τριβόλια. Μουσικά λοιπόν, θα ακούσετε έξυπνα, πωρωτικά riffs που μπορεί να αποπνέουν μια αίσθηση νοσταλγίας, δεν ακούγονται όμως καθόλου, μα καθόλου παρωχημένα! Το αντίθετο θα έλεγα, καθώς καταφέρνουν να μεταδώσουν μια αύρα φρεσκάδας και δυναμισμού. Τα μελωδικά solos κουμπώνουν υπέροχα με το όλο σύνολο, κάτι που γίνεται εμφανές με το καλημέρα και την εναρκτήρια κομματάρα “Dead undead”.
Και τα οκτώ κομμάτια είναι καταπληκτικά (το ένατο “Gallows’ eve” το αφήνω έξω καθώς πρόκειται για ένα μονόλεπτο instrumental) απλά τα πιο ας πούμε τραχιά τραγούδια του δίσκου είναι τα “Harlot’s spell” και “Return of the axe”, με το πρώτο μάλιστα να προέρχεται από το πρώτο demo της μπάντας που κυκλοφόρησε το 2016 και σε αυτά φαίνεται και η μεγάλη τους αγάπη για τους SLAYER.
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω κάτι περισσότερο για αυτή τη δισκάρα. Απλά ακούστε την, δυνατά! Και αν μάλιστα τα καμάρια μετακομίσουν από το Manchester στο γειτονικό Liverpool, θα τους εκτιμήσω ακόμα περισσότερο!
Οι DOMHAIN είναι ένα νέο σχήμα από τη Βόρεια Ιρλανδία που κινείται στον χώρο του ατμοσφαιρικού post black metal. Το συγκρότημα αποτελείται από τέσσερις μουσικούς που έχουν ήδη παρουσία στην ιρλανδική metal σκηνή και αποφάσισαν να συνεργαστούν σε ένα σχήμα με πιο ατμοσφαιρικό προσανατολισμό. Το πρώτο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ, το “Inperfectstillness”, ακολουθεί τις πρώτες κυκλοφορίες της μπάντας. Το 2023 οι DOMHAIN παρουσίασαν το πρώτο τους EP με τίτλο “Nimue”, μια μικρή κυκλοφορία τριών κομματιών που έδειξε από νωρίς τη διάθεση της μπάντας να γράφει μεγάλες συνθέσεις με αργή ανάπτυξη.
Η ηχογράφηση εκείνου του υλικού έγινε στο Foel Studio με παραγωγό τον Chris Fielding, γνωστό από τη δουλειά του με σχήματα όπως οι CONAN και οι PRIMORDIAL. Σε εκείνη την κυκλοφορία συμμετείχε και η τσελίστρια Jo Quail, ένα στοιχείο που βοήθησε να διαμορφωθεί ο ιδιαίτερος ήχος της μπάντας. Δύο χρόνια αργότερα ακολούθησε το split EP “Of pine and oak” με τους EPHEMERAL, μια κυκλοφορία που η ίδια η μπάντα περιέγραψε ως έναν φόρο τιμής στη φύση.
Το “In perfect stillness”, συνεχίζει σε μεγάλο βαθμό τη λογική εκείνων των πρώτων κυκλοφοριών αλλά σε πιο αναπτυγμένη μορφή. Η μουσική των DOMHAIN συνδυάζει στοιχεία από post black metal, blackgaze και πιο παραδοσιακό ατμοσφαιρικό black metal. Το τσέλο έχει σημαντική παρουσία σε αρκετά σημεία και προσθέτει μια διαφορετική υφή στον ήχο της μπάντας, κινούμενο παράλληλα με τις κιθάρες και συμμετέχοντας στη διαμόρφωση των βασικών θεμάτων των κομματιών. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό στοιχείο είναι τα φωνητικά. Εκτός από τη βασική φωνή, εμφανίζονται και φωνητικές αρμονίες που δίνουν μεγαλύτερο βάθος στον ήχο.
Οι τέσσερις από τις πέντε συνθέσεις του δίσκου είναι μεγάλες, με την μικρότερη (πέραν της εισαγωγής) να εκτείνεται στα επτά λεπτά και εξελίσσονται αργά. Οι DOMHAIN δεν βιάζονται να οδηγήσουν τα κομμάτια σε έντονες κορυφώσεις. Προτιμούν να χτίζουν τη μουσική τους σταδιακά με μικρές μεταβολές στον ρυθμό.
Το “Inperfectstillness”,μας δείχνει ότι οι Βορειοϊρλανδοί βασίζονται στην ατμόσφαιρα, στις μεγάλες συνθέσεις και σε μια προσεκτική ισορροπία ανάμεσα στην ένταση και στη μελωδία, παράλληλα όμως το συγκρότημα διατηρεί επαφή με τις βασικές αρχές του black metal, ιδιαίτερα στον τρόπο που χρησιμοποιεί τις κιθάρες και τους ρυθμούς. Για μια πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά, το άλμπουμ δείχνει μια μπάντα που είναι ικανοποιημένη με ότι έχει παρουσιάσει αποσπασματικά ως τώρα και έτοιμη να συνεχίσει προς την ίδια κατεύθυνση.
Οι MISERERELUMINIS είναι ένα συγκρότημα από τον Καναδά που κινείται στον χώρο του ατμοσφαιρικού black metal με έντονες επιρροές από το doom. Ο δίσκος “Sidera” αποτελεί την τρίτη ολοκληρωμένη δουλειά τους και έρχεται αρκετά χρόνια μετά τον δεύτερο δίσκο τους και ακόμα περισσότερα από το ντεμπούτο τους, το οποίο κυκλοφόρησε το 2008. Η μεγάλη χρονική απόσταση ανάμεσα στις κυκλοφορίες, δείχνει ότι το σχήμα δεν λειτουργεί με γρήγορους ρυθμούς παραγωγής.
Αντίθετα, η δημιουργία του υλικού φαίνεται να γίνεται με αργό τρόπο και με προσοχή στη σύνθεση. Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος που βασίζεται κυρίως στη συνολική ατμόσφαιρα και λιγότερο σε τεχνικές επιδείξεις. Τα φωνητικά είναι έντονα αλλά δεν βρίσκονται συνεχώς μπροστά στη μίξη. Η μπάντα επιλέγει να τα ενσωματώνει μέσα στον συνολικό ήχο αντί να τα παρουσιάζει ως κύριο στοιχείο. Από τα πρώτα λεπτά του δίσκου γίνεται σαφές ότι οι MISERERE LUMINIS ενδιαφέρονται περισσότερο για τη συνοχή των τεράστιων σε διάρκεια κομματιών παρά για την άμεση εντύπωση.
Οι ρυθμοί στον δίσκο κινούνται κυρίως σε μεσαίες και αργές ταχύτητες. Το υλικό δεν βασίζεται σε συνεχείς εντάσεις ούτε σε γρήγορα περάσματα. Οι μελωδίες εμφανίζονται μέσα από επαναλήψεις που εξελίσσονται σταδιακά. Σε αρκετά σημεία υπάρχουν αλλαγές δυναμικής χωρίς όμως απότομες μεταβάσεις. Το ύφος παραμένει σταθερό σε όλη τη διάρκεια του δίσκου. Ορισμένα σημεία περιλαμβάνουν καθαρές κιθάρες που διαφοροποιούν προσωρινά τον ήχο.
Αυτά τα μέρη λειτουργούν ως μεταβάσεις μέσα στις συνθέσεις. Η παραγωγή είναι καθαρή αλλά δεν επιδιώκει έντονα επεξεργασμένο αποτέλεσμα, χωρίς όμως να θέλει να παρουσιάζεται ως old school. Ο ήχος διατηρεί μια σχετική τραχύτητα που είναι συνηθισμένη σε πολλές κυκλοφορίες του συγκεκριμένου χώρου. Η επιλογή αυτή ενισχύει τη συνοχή του δίσκου και κρατά το ύφος του συγκροτήματος σταθερό.
Η δομή των κομματιών βασίζεται σε σχετικά μεγάλες διάρκειες. Αυτό επιτρέπει στις ιδέες να αναπτύσσονται χωρίς βιασύνη. Τα βασικά μουσικά θέματα επανέρχονται αρκετές φορές μέσα στα κομμάτια. Η μπάντα αποφεύγει τις συνεχείς αλλαγές και προτιμά μια πιο σταθερή εξέλιξη. Έτσι δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στη συνολική υφή του ήχου. Η ροή του δίσκου παραμένει σταθερή από την αρχή μέχρι το τέλος. Τα κομμάτια συνδέονται μεταξύ τους χωρίς έντονες διαφοροποιήσεις ύφους. Η επιλογή αυτή απαιτεί μεγαλύτερη συγκέντρωση από τον ακροατή, επειδή η μουσική δεν βασίζεται σε άμεσα αναγνωρίσιμα σημεία.
Το “Sidera” είναι ένας δίσκος που ακολουθεί μια συγκεκριμένη κατεύθυνση χωρίς μεγάλες αποκλίσεις. Οι MISERERE LUMINIS παρουσιάζουν υλικό που στηρίζεται στη σταθερή ανάπτυξη των συνθέσεων και στη δημιουργία ενιαίου κλίματος. Δεν υπάρχουν στοιχεία που να στοχεύουν σε εμπορική προσέγγιση ή σε εύκολη ακρόαση. Η μπάντα παραμένει κοντά στις βασικές αρχές του ατμοσφαιρικού black metal και του doom, προσφέρει όμως μια ελεγεία, που αν σου αρέσει να ταξιδεύεις με την μουσική χωρίς, να περιμένεις την έκρηξη αδρεναλίνης αλλά την σταδιακή αύξησή της, εδώ είσαι.
Μόνο άγνωστοι δεν μας είναι οι WINTERETERNAL, και στην στήλη (flashback στο προηγούμενό τους άλμπουμ, “Echoes of primordial gnosis”, εδώ) αλλά και γενικά στην χώρα μας, καθώς είναι ένα συγκρότημα που δραστηριοποιείται τα τελευταία χρόνια στον χώρο του μελωδικού black metal και συνδέεται άμεσα με την ελληνική σκηνή. Στο καινούργιο της εγχείρημα, με τίτλο “Unveiled nightsky”, η μπάντα παρουσιάζει υλικό που βασίζεται έντονα στη μελωδία και στην καθαρή δομή των κομματιών.
Οι κιθάρες έχουν τον βασικό ρόλο και διαμορφώνουν σχεδόν όλο το μουσικό περιβάλλον του δίσκου. Από την αρχή γίνεται φανερό ότι η μπάντα κινείται κοντά στην παράδοση του ευρωπαϊκού black metal των δεκαετιών του 1990 και του 2000, όπου η μελωδία και οι καθαρές κιθαριστικές γραμμές αποτελούν βασικό στοιχείο, διανθισμένο με όργανα όπως το βιολί και το τσέλο.
Ένα από τα στοιχεία που ξεχωρίζουν στον δίσκο είναι ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούνται οι μελωδίες. Οι κιθάρες δημιουργούν ένα συνεχές μελωδικό υπόβαθρο που συνοδεύει τα περισσότερα κομμάτια. Σε αρκετά σημεία εμφανίζονται μικρά lead περάσματα που λειτουργούν ως σύντομες κορυφώσεις μέσα στη ροή της μουσικής, ενώ οι ρυθμοί είναι κυρίως γρήγοροι και τα τύμπανα χρησιμοποιούν συχνά blast beats, χωρίς όμως να περιορίζονται μόνο σε αυτά. Οι αλλαγές ανάμεσα στα μέρη είναι σαφείς και δεν βασίζονται σε απότομες μεταβάσεις.
Το συγκρότημα δείχνει να προτιμά μια σταθερή ροή που επιτρέπει στις μελωδίες να παραμένουν στο κέντρο της προσοχής. Σε ορισμένα σημεία η ένταση μειώνεται προσωρινά ώστε να παρουσιαστούν πιο καθαρές μελωδικές γραμμές πριν επιστρέψει ο πλήρης ήχος της μπάντας. Αυτές οι μικρές μεταβολές δίνουν στα τραγούδια μια καλύτερη ισορροπία. Παράλληλα κρατούν τη συνοχή του δίσκου, αφού το ύφος παραμένει σταθερό από την αρχή μέχρι το τέλος.
Η πέμπτη ολοκληρωμένη δουλειά του συγκροτήματος, το οποίο σταθερά από το 2013 βρίσκεται σε δημιουργική φάση, παρουσιάζει μια μπάντα που γνωρίζει καλά το ύφος στο οποίο κινείται και επιλέγει να το υπηρετήσει με συνέπεια. Οι WINTER ETERNAL επικεντρώνονται στη δημιουργία τραγουδιών με ξεκάθαρο προσανατολισμό, χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιήσεις δέκα όρους για να περιγράψεις αυτό που ακούς. Μας αρέσει; φυσικά! Είναι ένα καλοστημένο άλμπουμ, με βάσεις στην ελληνική μαύρη σκηνή, αλλά με ευρωπαϊκό προφίλ και ναι, αυτό το πάντρεμα του ταιριάζει πολύ! Εξαιρετικό και το εξώφυλλο από τον Mars Triumph των TRIUMPHER.
This mode enables people with epilepsy to use the website safely by eliminating the risk of seizures that result from flashing or blinking animations and risky color combinations.
Visually Impaired Mode
Improves website's visuals
This mode adjusts the website for the convenience of users with visual impairments such as Degrading Eyesight, Tunnel Vision, Cataract, Glaucoma, and others.
Cognitive Disability Mode
Helps to focus on specific content
This mode provides different assistive options to help users with cognitive impairments such as Dyslexia, Autism, CVA, and others, to focus on the essential elements of the website more easily.
ADHD Friendly Mode
Reduces distractions and improve focus
This mode helps users with ADHD and Neurodevelopmental disorders to read, browse, and focus on the main website elements more easily while significantly reducing distractions.
Blindness Mode
Allows using the site with your screen-reader
This mode configures the website to be compatible with screen-readers such as JAWS, NVDA, VoiceOver, and TalkBack. A screen-reader is software for blind users that is installed on a computer and smartphone, and websites must be compatible with it.
Online Dictionary
Readable Experience
Content Scaling
Default
Text Magnifier
Readable Font
Dyslexia Friendly
Highlight Titles
Highlight Links
Font Sizing
Default
Line Height
Default
Letter Spacing
Default
Left Aligned
Center Aligned
Right Aligned
Visually Pleasing Experience
Dark Contrast
Light Contrast
Monochrome
High Contrast
High Saturation
Low Saturation
Adjust Text Colors
Adjust Title Colors
Adjust Background Colors
Easy Orientation
Mute Sounds
Hide Images
Hide Emoji
Reading Guide
Stop Animations
Reading Mask
Highlight Hover
Highlight Focus
Big Dark Cursor
Big Light Cursor
Cognitive Reading
Virtual Keyboard
Navigation Keys
Voice Navigation
Accessibility Statement
rockhard.gr
April 5, 2026
Compliance status
We firmly believe that the internet should be available and accessible to anyone, and are committed to providing a website that is accessible to the widest possible audience,
regardless of circumstance and ability.
To fulfill this, we aim to adhere as strictly as possible to the World Wide Web Consortium’s (W3C) Web Content Accessibility Guidelines 2.1 (WCAG 2.1) at the AA level.
These guidelines explain how to make web content accessible to people with a wide array of disabilities. Complying with those guidelines helps us ensure that the website is accessible
to all people: blind people, people with motor impairments, visual impairment, cognitive disabilities, and more.
This website utilizes various technologies that are meant to make it as accessible as possible at all times. We utilize an accessibility interface that allows persons with specific
disabilities to adjust the website’s UI (user interface) and design it to their personal needs.
Additionally, the website utilizes an AI-based application that runs in the background and optimizes its accessibility level constantly. This application remediates the website’s HTML,
adapts Its functionality and behavior for screen-readers used by the blind users, and for keyboard functions used by individuals with motor impairments.
If you’ve found a malfunction or have ideas for improvement, we’ll be happy to hear from you. You can reach out to the website’s operators by using the following email
Screen-reader and keyboard navigation
Our website implements the ARIA attributes (Accessible Rich Internet Applications) technique, alongside various different behavioral changes, to ensure blind users visiting with
screen-readers are able to read, comprehend, and enjoy the website’s functions. As soon as a user with a screen-reader enters your site, they immediately receive
a prompt to enter the Screen-Reader Profile so they can browse and operate your site effectively. Here’s how our website covers some of the most important screen-reader requirements,
alongside console screenshots of code examples:
Screen-reader optimization: we run a background process that learns the website’s components from top to bottom, to ensure ongoing compliance even when updating the website.
In this process, we provide screen-readers with meaningful data using the ARIA set of attributes. For example, we provide accurate form labels;
descriptions for actionable icons (social media icons, search icons, cart icons, etc.); validation guidance for form inputs; element roles such as buttons, menus, modal dialogues (popups),
and others. Additionally, the background process scans all the website’s images and provides an accurate and meaningful image-object-recognition-based description as an ALT (alternate text) tag
for images that are not described. It will also extract texts that are embedded within the image, using an OCR (optical character recognition) technology.
To turn on screen-reader adjustments at any time, users need only to press the Alt+1 keyboard combination. Screen-reader users also get automatic announcements to turn the Screen-reader mode on
as soon as they enter the website.
These adjustments are compatible with all popular screen readers, including JAWS and NVDA.
Keyboard navigation optimization: The background process also adjusts the website’s HTML, and adds various behaviors using JavaScript code to make the website operable by the keyboard. This includes the ability to navigate the website using the Tab and Shift+Tab keys, operate dropdowns with the arrow keys, close them with Esc, trigger buttons and links using the Enter key, navigate between radio and checkbox elements using the arrow keys, and fill them in with the Spacebar or Enter key.Additionally, keyboard users will find quick-navigation and content-skip menus, available at any time by clicking Alt+1, or as the first elements of the site while navigating with the keyboard. The background process also handles triggered popups by moving the keyboard focus towards them as soon as they appear, and not allow the focus drift outside it.
Users can also use shortcuts such as “M” (menus), “H” (headings), “F” (forms), “B” (buttons), and “G” (graphics) to jump to specific elements.
Disability profiles supported in our website
Epilepsy Safe Mode: this profile enables people with epilepsy to use the website safely by eliminating the risk of seizures that result from flashing or blinking animations and risky color combinations.
Visually Impaired Mode: this mode adjusts the website for the convenience of users with visual impairments such as Degrading Eyesight, Tunnel Vision, Cataract, Glaucoma, and others.
Cognitive Disability Mode: this mode provides different assistive options to help users with cognitive impairments such as Dyslexia, Autism, CVA, and others, to focus on the essential elements of the website more easily.
ADHD Friendly Mode: this mode helps users with ADHD and Neurodevelopmental disorders to read, browse, and focus on the main website elements more easily while significantly reducing distractions.
Blindness Mode: this mode configures the website to be compatible with screen-readers such as JAWS, NVDA, VoiceOver, and TalkBack. A screen-reader is software for blind users that is installed on a computer and smartphone, and websites must be compatible with it.
Keyboard Navigation Profile (Motor-Impaired): this profile enables motor-impaired persons to operate the website using the keyboard Tab, Shift+Tab, and the Enter keys. Users can also use shortcuts such as “M” (menus), “H” (headings), “F” (forms), “B” (buttons), and “G” (graphics) to jump to specific elements.
Additional UI, design, and readability adjustments
Font adjustments – users, can increase and decrease its size, change its family (type), adjust the spacing, alignment, line height, and more.
Color adjustments – users can select various color contrast profiles such as light, dark, inverted, and monochrome. Additionally, users can swap color schemes of titles, texts, and backgrounds, with over seven different coloring options.
Animations – person with epilepsy can stop all running animations with the click of a button. Animations controlled by the interface include videos, GIFs, and CSS flashing transitions.
Content highlighting – users can choose to emphasize important elements such as links and titles. They can also choose to highlight focused or hovered elements only.
Audio muting – users with hearing devices may experience headaches or other issues due to automatic audio playing. This option lets users mute the entire website instantly.
Cognitive disorders – we utilize a search engine that is linked to Wikipedia and Wiktionary, allowing people with cognitive disorders to decipher meanings of phrases, initials, slang, and others.
Additional functions – we provide users the option to change cursor color and size, use a printing mode, enable a virtual keyboard, and many other functions.
Browser and assistive technology compatibility
We aim to support the widest array of browsers and assistive technologies as possible, so our users can choose the best fitting tools for them, with as few limitations as possible. Therefore, we have worked very hard to be able to support all major systems that comprise over 95% of the user market share including Google Chrome, Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera and Microsoft Edge, JAWS and NVDA (screen readers).
Notes, comments, and feedback
Despite our very best efforts to allow anybody to adjust the website to their needs. There may still be pages or sections that are not fully accessible, are in the process of becoming accessible, or are lacking an adequate technological solution to make them accessible. Still, we are continually improving our accessibility, adding, updating and improving its options and features, and developing and adopting new technologies. All this is meant to reach the optimal level of accessibility, following technological advancements. For any assistance, please reach out to