A day to remember… 29/3 [SPOCK’S BEARD]

March 29, 2026

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Beware of darkness” – SPOCK’S BEARD
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996
ΕΤΑΙΡΙΑ: Giant Electric Pea
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Neal Morse, SPOCK’S BEARD
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Neal Morse – lead φωνητικά, πιάνο, κιθάρα
Alan Morse – κιθάρα, φωνητικά
Dave Meros – μπάσο
Nick D’ Virgilio – ντραμς, φωνητικά
Ryo Okumoto – Hammond

Οι δύο πρώτοι δίσκοι των SPOCK’S BEARD, ποτέ δεν είχαν φτάσει στην Ελλάδα στην ώρα τους. Έχει δημιουργηθεί λανθασμένα η εντύπωση ότι ανήκαν στο δυναμικό της Inside Out Music, καθώς ήταν στην Giant Electric Pea, με κοινό πρόσωπο τον Thomas Waber, άνθρωπο πίσω από σπουδαίες υπογραφές μεγάλων prog rock/metal σχημάτων στα 90s και μεγάλο fan της μουσικής αυτής.

Εγώ τους άκουσα για πρώτη φορά στο επόμενο άλμπουμ τους, “The kindness of strangers”, παρακινούμενος από τα συνεχόμενα 10/10 που έπαιρναν στο Γερμανικό Rock Hard και γύρισα να ακούσω το ντεμπούτο τους, “The light” και τούτο εδώ, που παρουσιάζουμε τώρα για τα 30 του χρόνια, το “Beware of darkness”. Και δεν μετάνιωσα, αφού την περίοδό τους με τον Neal Morse, υπήρξαν από τα πολύ αγαπημένα μου σχήματα, με συνεχή αλληλογραφία με την “Official SPOCK’S BEARD Appreciation Society” και τη Radiant Records, την εταιρία τους, που έβγαζε αναρίθμητα bootleg (τα οποία –ευτυχώς- έπαψα σχετικά νωρίς να αγοράζω).

Το συγκρότημα πλέον, είχε προσθέσει στο δυναμικό του, τον Ryo Okumoto στο Hammond και τα συμπληρωματικά πλήκτρα, καθώς μετά το ντεμπούτο, ο Neal Morse διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να παίζει όλα τα πλήκτρα και να τραγουδά ταυτόχρονα και πήραν τον Okumoto αρχικά για τις ζωντανές εμφανίσεις και κατόπιν ως μόνιμο μέλος.

Εντύπωση μου προκαλούσε πάντα, το γεγονός ότι ο δίσκος ονομάστηκε έτσι από μία διασκευή (!!!) που μάλιστα άνοιγε το άλμπουμ και ο λόγος για το “Beware of darkness” του George Harrison, των BEATLES, από την σόλο καριέρα του, φανερώνοντας από νωρίς την υπερβολική αγάπη του Neal Morse για τα «Σκαθάρια», η οποία στο μέλλον φανερώθηκε ακόμα και με διασκευομπάντα μαζί με τον Mike Portnoy και τον Paul Gilbert με το όνομα YELLOW MUTTER CUSTARD (πέρα από τις πάμπολλες, ευθείες αναφορές σε τραγούδια της σόλο καριέρας του, με τα Neal Morse Group υπό διάφορες ονομασίες). Το αυθεντικό τραγούδι, αξιώθηκα να το ακούσω πολλά χρόνια αργότερα, πάντως, σύμφωνα με συνεντεύξεις της εποχής, ο Neal Morse δήλωνε ότι ουσιαστικά διασκευάζει τη version του Leon Russell στο συγκεκριμένο τραγούδι, επειδή έχει κάποια piano jams και είναι λίγο διαφορετική από το αυθεντικό… Ποιος είμαι εγώ να έχω άλλη άποψη;

Νομίζω όμως ότι το τραγούδι το οποίο ξεχώρισε και «στιγμάτισε» την καριέρα των SPOCK’S BEARD, είναι το “Thoughts”, μία ευθεία αναφορά στους GENTLE GIANT με τα πολλαπλά αρμονικά φωνητικά (ακούστε το τραγούδι “Knots” των GENTLE GIANT και θα καταλάβετε αμέσως τι εννοώ). Το “Thoughts”, «συνεχίστηκε» σε τρία ακόμα άλμπουμ των BEARD καθώς και σε σόλο άλμπουμ του Neal Morse, καταδεικνύοντας τη βαρύτητα που είχε στον κατάλογό τους.

Οι άλλοι δύο πυλώνες του άλμπουμ, είναι σίγουρα το “The doorway”, που η ατμόσφαιρά του θυμίζει πολύ τους GENESIS της περιόδου του Peter Gabriel, καθώς και το “Walking on the wind”, από τα πλέον χαρακτηριστικά τραγούδια του σχήματος, που ενσωματώνουν τις επιρροές τους (YES, ELP, BEATLES, KANSAS κτλ). Πολύ αξιόλογο είναι και το acoustic rock track, “Waste away” (πολύ αγαπημένα αυτού του είδους τα τραγούδια των SPOCK’S BEARD), ενώ το “Time has come”, διάρκειας 16 λεπτών που κλείνει το δίσκο, είναι καλό, αλλά έχουμε ακούσει πολύ καλύτερα από το ίδιο συγκρότημα με διάρκεια άνω των 10 λεπτών.

Τα έξι πρώτα άλμπουμ των Αμερικάνων prog rockers, είναι σχεδόν Ευαγγέλια για το ιδίωμα κι επιβάλλετε να τα ακούσετε αν είστε οπαδός. Το “Beware of darkness”, μου ξυπνάει μνήμες της δεκαετίας του ’90, όπου όλα ήταν prog και είχαμε απολαύσει εξαιρετικούς δίσκους…

Did you know that:

Οι SPOCK’S BEARD είχαν συνεργαστεί στο “The light”, με τον Kevin Gilbert, πολύ γνωστό μουσικό και μηχανικό ήχου, ιδιαίτερα σε ότι είχε να κάνει με το prog rock (κι όχι μόνο), που τους είχε κάνει το mastering. Για το “Beware of darkness”, βασισμένοι και στην συνεργασία του με τον Nick D’ Virgilio σε διάφορους δίσκους, αποφάσισαν να τον προσλάβουν να κάνει μίξη σε τρία τραγούδια. Για πρώτη φορά είχαν budget να ξοδέψουν να αναθέσουν σε εξωτερικό συνεργάτη τη μίξη, αλλά παρόλα αυτά, ο Gilbert ήταν πολύ ακριβός για να κάνει τη δουλειά σε όλο το δίσκο. Πρόλαβε να κάνει τα “Thoughts”, “Walking on the wind” και “Time has come”, και όταν ο Morse πέταξε να κάνει κάποια remix, ο Gilbert είχε βρεθεί νεκρός από ασφυξία!!!
Έχουν πλάκα οι περιγραφές στο booklet σχετικά με το «ποιος έπαιξε τι». Συγκεκριμένα ο Neal Morse έπαιξε “boring electric guitar parts”, ο Alan Morse “really fun electric guitars (the actually good ones)”, o Dave Meros “fuzz bass, wah bass, fretless bass (he plays the bass)”, o Ryo Okumoto “Hammond organ (drawbar mover pas excellence) and mellotron (mover par excellence)” και ο Nick D’ Virgilio εκτός από τα ντραμς “all good sounding high notes (vocal)”.

Σάκης Φράγκος

AMORPHIS – “Tuonela” – Worst to Best

Rock Hard

March 29, 2026

Κάτι δίσκοι σαν αυτόν εδώ, υπάρχουν για να μου θυμίζουν γιατί ΛΑΤΡΕΥΩ κάποιες μπάντες, ασχέτως πόσο μου αρέσει η πορεία τους, κάποια άλμπουμ, οτιδήποτε. Γιατί έφαγα ΚΟΛΛΗΜΑ από μικρός.

Τα «παιδιά» από τη Φινλανδία, έχουν το κουσούρι να κάνουν «κύκλους» στη δισκογραφία τους. Όχι εκείνους που έβλεπε ο αγαπητός καλτ μαθητής των 90s, αλλά ποιοτικούς. Με τα σερί, δεν τα πάνε πολύ καλά, αφού για κάθε «δισκάρα» που θα βγάλουν, θα υπάρξουν 2-3 δίσκοι πιο συζητήσιμοι ποιοτικά (όχι αναγκαστικά κακοί ή μέτριοι, αλλά με εμφανή διαφορά επιπέδου). Πάρτε ας πούμε το “Eclipse’. Kατηγορία: Δισκάρα. Μετά, “Silent waters” (εξίσου δισκάρα) και μετά ένα τρίο που είχε τις πολύ καλές και τις λιγότερο καλές στιγμές του, αλλά δεν πλησίαζε αυτά τα δύο. Ώσπου ήρθε το “Under the red cloud” (δισκάρα) και πάμε πάλι μετά ακόμη μία τριάδα, χαμηλότερης δυναμικής. Το επίσης χαρακτηριστικό, είναι ότι η εκάστοτε «δισκάρα», καθορίζει και την ηχητική πορεία της μπάντας για 2-3 (σίγουρα) άλμπουμ. Και ότι μετά από το λιγότερο καλό άλμπουμ της κάθε «ομάδας», έβγαινε η νέα δισκάρα. Παρεμπιπτόντως, αυτό με κάνει να ελπίζω για το επόμενο πόνημα των παιδιών, ότι θα είναι δισκάρα.

Όλα αυτά, δεν ισχύουν όμως το ίδιο στην πρώιμη εποχή των AMORPHIS. Όχι γιατί έβγαζαν μόνο «δισκάρες» (το “Karelian…” δεν είναι τέτοια, ασχέτως που το αγαπάμε τα μάλα), αλλά γιατί μέχρι και το άλμπουμ για το οποίο θα μιλήσουμε και παραλογίζομαι τόση ώρα, η μουσικότητά τους, η εξέλιξη, η αλλαγή και η έκπληξη σε κάθε νέο δίσκο, ήταν το απόλυτο χαρακτηριστικό τους. “Karelian…”, “Tales…”, “Elegy”, “Tuonela”, μία τετράδα με τρεις δισκάρες και ένα καλό και αγαπημένο, που ταυτόχρονα είναι 4 διαφορετικές ηχητικές προτάσεις.

“Tuonela” λοιπόν (ο κάτω κόσμος στα Φινλανδικά), ετών 27, παρακαλώ, πλέον. Pasi Koskinen με «λευκή επιταγή», την οποία είχε κερδίσει τότε, μία παρέα νέων ανθρώπων με τρομερή όρεξη για πειραματισμό και εξέλιξη, αλλά πάνω από όλα, με κανένα στεγανό και χωρίς να θέλουν να παίξουν όπως οι επιρροές τους, απλά να τις ανακατεύουν με τις δικές τους, παντελώς προσωπικές αναζητήσεις. Ο Pasi εδώ προσφέρει ακόμα περισσότερα καθαρά φωνητικά για πρώτη φορά σε τέτοιο βαθμό στο σχήμα, και καλά κάνει, γιατί αυτό ταίριαζε απόλυτα στο ύφος του δίσκου. Από τότε, μέχρι και τώρα, το “Tuonela” είναι λατρεμένο. Δεν ήταν και δεν είναι ΤΟ αγαπημένο μου άλμπουμ τους, αλλά κοιτώντας ως και σήμερα, νομίζω πως η θέση του στην 5άδα των δίσκων της μπάντας, είναι αδιαμφισβήτητη. Προσωπικά είναι 1000% εκεί, υποκειμενικά όμως επίσης, θεωρώ πως ισχύει το ίδιο.

Μία σημαντική διαφοροποίηση στον ήχο της μπάντας, έχει να κάνει με τον Santeri Kallio, o oποίος ντεμπουτάρει εδώ στα πλήκτρα του σχήματος, αφού είχε περάσει κάποιο διάστημα ως session. Σε σχέση με τους προκατόχους του, Kasper Martenson και Kim Rantala, ο Kallio φέρνει ένα διαφορετικό τρόπο χρήσης των πλήκτρων στη μπάντα. Ναι, είναι ακόμα βασικό στοιχείο, έχουν την ψυχεδέλεια που είχαν πάντα, όμως είναι ακόμα περισσότερο «μέσα» στη μουσική και στήριξη και όχι πιο μπροστά. Πιο μεστά. Αυτό, σε συνδυασμό με την πιο ψυχεδελική γραμμή στις κιθάρες, οι οποίες είναι ακόμα περισσότερο το βασικό όργανο στη μπάντα και η στήριξη της μουσικής της, αλλά και την ανάθεση για την παραγωγή για πρώτη φορά στον Simon Eferney (ο οποίος είχε δουλέψει ήδη με μπάντες όπως οι CROWBAR, PARADISE LOST, CANCER και DIAMOND HEAD), δημιουργούν ένα πόνημα που στην ουσία τους «ανάγκασε» για πρώτη φορά, να το ακολουθήσουν σε πολύ μεγάλο βαθμό στα δύο επόμενα άλμπουμ τους, “Am universum” και το ακατανόμαστο. Το λες και turning point (είναι και της μπασκετικής μοδός τώρα).

Υπέροχο άλμπουμ το “Tuonela”, γεμάτο κομματάρες, προσωπικά χωρίς μισό filler, πράγμα που κάνει την κατάταξη ειλικρινά δύσκολη. Νομίζω ο μόνος τρόπος να το ταξινομήσω, είναι με τη λογική του κομματιού που θα έβαζα πιο σπάνια να ακούσω αν ήταν να ακούσω ΜΟΝΟ ένα από το δίσκο. Γιατί η αλήθεια είναι, πως συνήθως, για ένα πάω και με όλο καταλήγω.

The “Tuonela” countdown:

“Shining” (04:25)

Χωρίς να το υποτιμάω, αφού σε άλλους δίσκους AMORPHIS θα ήταν σε υψηλότερη θέση, για το “Tuonela”, νομίζω το “Shining” είναι αυτό που λες «πώς να βάλεις κάποιο άλλο στην άχαρη αυτή θέση». Δεν τρελαινόμουν τότε, δεν τρελαίνομαι τώρα και ειλικρινά είναι το μόνο σίγουρο κομμάτι αυτής της δεκάδας. Όλα τα στοιχεία τα έχει, αλλά στα υπόλοιπα σε πολύ καλύτερο βαθμό.

“Rusty moon” (04:55)

Kαι αυτό ήταν στα στάνταρ για να λέμε αλήθειες. Πάντα προσωπικά μιλάμε άλλωστε. Με χαλάει; Ε όχι δα! Mid tempο, λυρικότατο, ψυχεδελικό και folky, ωραίες μελωδίες, ωραία ατμόσφαιρα, αντιστοίχως όμως όπως και στο “Shining”, o δίσκος έχει αντίστοιχα πολύ καλύτερα. Ατύχησε και αυτό και μπήκε εδώ. Τι να του κάνω!

“Nightfall” (03:53)

Θα αποφύγω τα «με βαριά καρδιά», γιατί ισχύει για όλα τα κομμάτια, πλην του “Shining”, ειλικρινά. Θα το χρησιμοποιήσω μόνο εδώ, για το κομμάτι που κάνει την αρχή του κακού. Με βαριά καρδιά λοιπόν, “Nightfall”. Groove-άτο, με τις εναλλαγές του σε ένταση και τέμπο, μια χαρά όλα και τα πλήκτρα να δίνουν το αλατοπίπερο όπου βγαίνουν μπροστά και ένα υπέροχο lead. Αλλά.

“Morning star” (03:52)

Παράξενο που τα νούμερο 2 και 3 του δίσκου είναι εδώ, πάλι 2 και 3 αλλά από την ανάποδη, αλλά τι να κάνω. Οι AMORPHIS συναντάνε λίγο και τους SPIRITUAL BEGGARS εδώ στην αρχή, τα πλήκτρα σολάρουν υπέροχα, το ρεφρέν είναι τόσο ωραίο, αλλά σε ένα δίσκο με τόσες κομματάρες, στις λεπτομέρειες θα μπει εδώ. Αυτό το intro και το outro είναι εθιστικά δγιάολε.

“Summer’s end” (05:38)

Χο χο χο που έλεγε και ο Σωκράτης. Όλα καλά; Όλα καλά! Αυτό εδώ το άσμα, γιατί τέτοιο είναι, η αμαρτία είναι ότι μου το έχετε «φάει» από τη στιγμή που έγινε το “Wake me up when September ends” των AMORPHIS. Ακούς AMORPHIS; Ε όχι πολύ. Αλλά αρχές Σεπτέμβρη (αποκλειστικά) ακούς αυτό (πάλι αποκλειστικά). Όχι εννοείται πως μειώνει την αξία του. Δεν γίνεται αυτό. Όσο «σούπα» και να γίνουν κάποια κομμάτια, δεν αναιρεί το πόσο καλά είναι. Άλλωστε για κάποιο λόγο γίνονται «σούπα» και αυτός είναι πρωτίστως η αξία τους. Τα λόγια είναι περιττά και εμπρός για το επόμενο…

“Tuonela” (04:32)

Πφφφφφ! Απλά θα βάλω ότι έκανα όταν ξανάπαιξε αυτό το κομμάτι και απλά «έσκασε» το lead σε αυτό το intro. Ατμοσφαιρική κομματάρα. Και στο “Elegy” έκαναν το ίδιο, έχοντας το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου να είναι πιο ατμοσφαιρικό, λυρικό και σαγηνευτικό. ΟΚ, εκεί πολύ καλύτερα για να είμαι δίκαιος, αλλά και πάλι. Super το άσμα. Έλα τώρα…

“Greed” (04:18)

Δώσε σιτάρ και brutal στο λαό σου μωρή μπαντάρα! Το πιο “Tales” με ολίγον από “Elegy” κομμάτι του δίσκου, το πιο διαφορετικό επίσης σε θέμα νοοτροπίας συγκριτικά με τα άλλα, όμως ταυτόχρονα από τα πιο πωρωτικά και που κάνουν το κεφάλι σου να ανεβοκατεβαίνει (έστω και αργά) ωσάν τα σκυλάκια που βάζανε κάποτε στα αυτοκίνητα. Μόνο και μόνο για την αισθητική που παραπέμπει στα υπερ-λατρεμένα άλμπουμ και αυτό το up tempo τελείωμα, ε, δεν γίνεται να είναι πιο χαμηλά.

“Withered” (05:44)

Από τότε, αδυναμία και underdog του άλμπουμ. Κουπλεδάρα, groove-α υπέροχη, κιθάρες παράνοια, μελωδικές και λυρικές, το πώς δένουν και δημιουργούν την ατμόσφαιρά τούτου εδώ του άσματος… όλα τόσο ωραία και ας μην είναι «εμπορικό». Κόλλημα! Πραγματικά, θα μπορούσα να το έχω και Νο 1 ή και Νο 2, αλλά τα άτιμα εκείνα δύο τα έχουν όλα. Μαζί και την εμπορικότητα (απολύτως δικαιολογημένη). Αλλά μιλάμε για κόμματο τρομερά υποτιμημένο. Aλλά τώρα, με τα άλλα δύο, «αγαπήστε με»… σιχτιρ…

“The way” (04:35)

ME ΠΟΛΥ ΒΑΡΙΑ ΚΑΡΔΙΑ! Δε με νοιάζει τι είπα πριν. Δεν γίνεται αλλιώς. Αυτό και το “Divinity” πάνε παρέα για εμένα και πραγματικά δεν μπορώ να ξεχωρίσω ιδιαίτερα κάποιο από τα δύο αυτά Ε Π Η ! Εδώ, δεν έχουμε πολλά να πούμε. Ενορχήστρωση, κολλητικές μελωδίες, μουσικότητα (ειδικά στις κιθάρες και στα πλήκτρα), εξέλιξη, ρεφρέν, ε έχω πρόβλημα (πολλά, αλλά εδώ μιλάμε για αυτό). Έπος!

“Divinity” (04:56)

Ω μα τι έκπληξη! Δεν το έκαναν τυχαία και βίντεο. Από τις φορές που η επιλογή ήταν η ολόσωστη. Ότι έγραψα για το “The way”, τα ίδια. Με μία μικρή διαφορά, που τελικά το έφερε στο 1 και όχι το ανάποδο: Τα τελευταία 100 δευτερόλεπτά του είναι η μαγεία αυτής της μπάντας εκείνη την εποχή. Η μουσικότητα, οι εναλλαγές, τα πάντα όλα. ΜΩΡΗ ΜΠΑΝΤΑΡΑ!!!

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

RAGE interview 2006 (Peavy Wagner)

Rock Hard

March 28, 2026

“Speak!!!”

Άλλη μία συνέντευξη αρχείου από το έντυπο Rock Hard για τα 20 χρόνια από την κυκλοφορία του “Speak of the dead” των RAGE. Ο Peavy Wagner είχε μιλήσει στον Φραγκίσκο Σαμοΐλη για εκείνο το άλμπουμ και θυμόμαστε τι είχε πει, πάντα με φωτογραφίες εποχής.

Κοιτώντας κάποιος τη δισκογραφία και μόνο αυτής της μπάντας καταλαβαίνει ότι πρόκειται ένα σχήμα με μεγάλη βαρύτητα στο χώρο του heavy metal. Για τους Έλληνες δε αποτελεί ένα από τα αγαπημένα τους σχήματα και νιώθουν περήφανοι για την εποχή τουλάχιστον που στο σχήμα αυτό «κυριαρχούσαν» τα αδέρφια Ευθυμιάδη (καμιά σχέση με το κοράκι). Ειδικά δίσκοι όπως τα “Lingua Mortis” και “End of all days” συγκαταλέγονται πλέον ανάμεσα στους κλασικούς metal δίσκους. Oι RAGE εν έτει 2006 όμως διαφέρουν αρκετά. 3 χρόνια χωρίς άλμπουμ είναι πολλά για τους Γερμανούς πλέον και στο άκουσμα της κυκλοφορίας του “Speak of the dead” (πόσο μάλλον όταν σε αυτό επιστρέφει και η Lingua Mortis) η αναμονή ήταν αναπόφευκτα μεγάλη και φυσικά η συνέντευξη απαραίτητη. Η ηγετική μορφή της μπάντας, Peavey Wagner, στην απέναντι μεριά της τηλεφωνικής γραμμής, προσπαθεί να πείσει ότι οι RAGE είναι ακόμα εδώ… είναι όμως;

Καινούριο άλμπουμ και Lingua Mortis ξανά στο προσκήνιο έτσι; Πως και έτσι έπειτα από τόσα χρόνια;
Βασικά δεν είχαμε κάνει κάτι τέτοιο για 10 χρόνια τώρα και τον τελευταίο καιρό πολύς κόσμος ρωτούσε ποτέ θα το επαναλάβουμε. Ουσιαστικά ήταν κάτι που όλοι ήθελαν και περίμεναν. Ειδικά τώρα που είναι μαζί μας ο Victor ο οποίος έχει κλασική παιδεία και μπορούσε να προσφέρει τις γνώσεις του για μια τέτοια προσπάθεια. Εμείς απλά σκεφτήκαμε ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για μια τέτοια δουλειά.

Όμως τώρα δεν είναι ένα full Lingua Mortis άλμπουμ παρά μόνο το μισό από αυτό παρουσιάζει την ορχήστρα.
Ναι, δεν θέλαμε να φανεί σαν αντιγραφή του παλιού δίσκου. Απλά πήραμε τα καλύτερα στοιχεία από τότε και τα συνδυάσαμε με τα κομμάτια που είχαμε.

Νομίζεις ότι τελικά ο συνδυασμός αυτός δούλεψε;
Έτσι νομίζω. Οι περισσότεροι με τους οποίους μίλησα είπαν ότι τους άρεσε ο δίσκος. Διότι είναι για όλους, δεν τον βαριέσαι.

Όποτε αυτός είναι και ο δρόμος που θα ακολουθήσουν οι RAGE;
Όχι, αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι μας οι δίσκοι θα είναι έτσι. Όλο αυτό το σκηνικό, οι ορχήστρες και η πιο κλασική μάτια που χρησιμοποιούμε για να δώσουμε μια διαφορετική διάσταση στη μουσική μας ίσως εμφανιστεί και σε κάποια μελλοντική κυκλοφορία αλλά δεν σημαίνει ότι θα γίνεται σε κάθε δίσκο μας. Αν δούμε ότι σε κομμάτια μας, μια ορχήστρα θα δώσει ώθηση σίγουρα θα το ξανακάνουμε αλλά θα συνεχίσουμε να παίζουμε metal stuff.

Γιατί ο δίσκος είναι ουσιαστικά χωρισμένος σε δυο μέρη; Ένα με την ορχήστρα και ένα RAGE only μέρος; Υπάρχει κάποιο concept πίσω από αυτήν την επιλογή;
Αυτό που θέλαμε ήταν να συνδυάσουμε την δύναμη του metal με την ορχήστρα. Δεν είχαμε σκοπό να φτιάξουμε ένα δίσκο πλήρως βασισμένο στην ορχήστρα. Κυρίως γιατί οπαδοί μας που δεν έχουν ακόμα ακούσει το Lingua Mortis ίσως νόμισαν ότι αλλάξαμε το στιλ μας. Δε θέλαμε να φανεί κάτι τέτοιο. Επίσης πολύ υλικό από αυτό ίσως να μην μπορεί να παρουσιαστεί live οπότε θέλαμε να παρουσιάσουμε και νέο παραδοσιακό metal υλικό.

Υπάρχει όμως κάποιος λόγος που τα κομμάτια με την ορχήστρα είναι όλα μαζί;
Διότι ουσιαστικά πρόκειται για ένα κομμάτι. Είναι 8 διαφορετικοί τίτλοι αλλά είναι όλα κομμάτια του ίδιου τραγουδιού. Σαν 8 κεφαλαία. Σαν ένα πολύ μεγάλο κομμάτι.

Έχετε επίσης και 7 instrumental κομμάτια στο δίσκο. Μήπως είναι πολλά για έναν metal οπαδό;
Βασικά είναι όπως σε ένα κομμάτι έχεις τα μέρη με τα σόλο η μέρη που γενικά δεν έχουν φωνητικά απάνω. Δεν τα θεωρούμε ξεχωριστά κομμάτια. Άλλωστε είναι μικρά σε διάρκεια και εμείς τα φανταστήκαμε σαν τα σόλο μέρη. Ή καλύτερα σαν μεταβατικά σημεία από το ένα κομμάτι στο άλλο.

Τον τελευταίο καιρό όλο και πιο πολλές μπάντες χρησιμοποιούν ορχήστρες. Όμως ο τρόπος που το κάνατε είναι αρκετά διαφορετικός. Η ορχήστρα είναι πιο βαριά και σκοτεινή. Πιστεύεις ότι έτσι ταιριάζει στους RAGE;
Ναι, αυτό που θέλαμε με την κυκλοφορία είναι να αποδείξουμε ότι η μουσική μας μπορεί να παραμείνει βαριά ακόμα και με την χρήση της ορχήστρας. Εάν δεις άλλες κυκλοφορίες θα παρατηρήσεις ότι με το που μπαίνει η ορχήστρα όλα γίνονται πιο μαλακά, οι ταχύτητες κατεβαίνουν, εμείς θέλαμε μια κυκλοφορία που θα αντανακλά την βαρύτητα της μουσικής μας. Γι αυτό και προσέξαμε η χρήση της ορχήστρας να μην θέσει σε δεύτερη μοίρα τον όγκο και το metal feeling.

Το βλέπεις σαν μια καινούρια πρόκληση το να συνθέτεις κομμάτια για μια τέτοια ορχήστρα;
Φυσικά, είναι πολύ διαφορετικά όταν συνθέτεις τέτοιου είδους κομμάτια, και αυτή τη φορά το αφήσαμε στον Victor ο οποίος είναι πολύ ταλαντούχος σε αυτόν τον τομέα. Έχει σπουδάσει κλασική μουσική εδώ και 20 χρόνια και παίζει metal από τα 14. Είναι ο κατάλληλος αφού έχει μεγαλώσει ανάμεσα στους δυο αυτούς κόσμους και δεν γνωρίζω κάποιον που να μπορεί να το κάνει καλύτερα.

Κάποιες μπάντες που χρησιμοποιούν ορχήστρα και σου αρέσουν;
Από την metal σκηνή, όχι δυστυχώς. Πιο πολύ ίσως rock-oriented πράγματα.

Ας γυρίσουμε στον δίσκο. Πιστεύεις ότι είναι ένας τυπικός RAGE δίσκος ή έχει να προσφέρει κάτι καινούριο;
Πιστεύω ότι είναι πιο heavy από τα προηγούμενα άλμπουμ. Δουλέψαμε παρά πολύ και επικεντρωθήκαμε ειδικά στο να ακούγεται ο δίσκος παρά πολύ βαρύς.

Τα φωνητικά σου μου θύμισαν πάρα πολύ την εποχή του “End of all days”. Έγινε επίτηδες αυτό ή απλά έτυχε να ταιριάζουν καλά στο δίσκο;
(Γέλιο) Ναι, ίσως. Δεν έγινε όμως επίτηδες. Εγώ απλά προσπαθώ να τραγουδάω όσο καλύτερα γίνεται. Μου αρέσει παρά πολύ να τραγουδάω και προσπαθώ να κάνω το καλύτερο και όχι να το κάνω να φανεί κάπως.

Το συμβόλαιο σας με την Nuclear Blast είχε ως όρο και περιοδεία, όπου είχε συμπεριληφθεί και η Ελλάδα, αλλά τελικά απορρίφθηκε. Ισχύει κάτι τέτοιο;
Όχι το συμβόλαιο μας δεν συμπεριλάμβανε συγκεκριμένες χώρες για περιοδεία (σ. Σάκη Φράγκου: υπήρχε όμως όρος για promo tour… Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε δηλαδή…)

Βασίζεστε όμως στην ελληνική αγορά.
Πραγματικά δεν ξέρω τίποτα τέτοιο εκτός από το ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε πέσει λίγο. Ιδίως σε σχέση με παλιότερα όπου μαζεύαμε αρκετό περισσότερο κόσμο στα live.

Αυτό το φαινόμενο ισχύει μόνο στην Ελλάδα; Όχι μόνο για εσάς αλλά για την metal σκηνή γενικότερα.
Όχι δεν θα έλεγα κάτι τέτοιο. Υπάρχουν χώρες όπου κι εμείς και άλλες μπάντες μεγαλώνουμε σε δημοτικότητα όπως η Ισπανία και η Σκανδιναβία. Επίσης και στην Αμερική τα πράγματα πάνε πολύ καλά, όποτε δεν θα το γενίκευα. Απλά όπως σε όλες τις μουσικές σκηνές υπάρχουν σκαμπανεβάσματα. Αν έχει πέσει η σκηνή στην Ελλάδα το μόνο σίγουρο είναι ότι θ’ ανέβει πάλι.

Τι είναι αυτό που νομίζετε ότι σας δίνει καινούριους οπαδούς έπειτα από 20 χρόνια στη μουσική σκηνή;
Πραγματικά δεν ξέρω τι κάνει τους ανθρώπους να ενδιαφέρονται για εμάς έπειτα από τόσο καιρό. Το μόνο που κάνουμε είναι να προσπαθούμε να φτιάχνουμε καλά κομμάτια και να δίνουμε όσο το δυνατόν καλύτερες ζωντανές εμφανίσεις έτσι ώστε να περνάει καλά ο κόσμος. Αυτό είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε και το αν ο κόσμος θα το αποδεχθεί είναι θέμα των οπαδών και μόνο.

Κάποια σχέδιά σας για περιοδεία;
Φυσικά, ξεκινάμε σε 2 εβδομάδες οπότε και θα επισκεφτούμε κάθε μέρος της Ευρώπης. Περιμένουμε ακόμα για 1-2 εμφανίσεις στην Ελλάδα αλλά υπάρχει κάποιο πρόβλημα με την διοργάνωση και το promotion. Ίσως όμως έρθουμε στην Ελλάδα αργότερα μέσα στο χρόνο άσχετα από την περιοδεία μας.

Σκέφτεστε για κάποιο καλοκαιρινό φεστιβάλ η κάποιο headlining live σαν RAGE;
Βασικά για αρχή σκεφτόμαστε κάποια live με 2-3 ακόμα μπάντες και δεν ξέρω ακόμα για φεστιβάλ. Υπάρχουν καλοκαιρινά φεστιβάλ στην Ελλάδα;

Έχουμε το Rockwave, έχετε εμφανιστεί κιόλας σε αυτό.
(Γέλια)…δεν θυμάμαι για να είμαι ειλικρινής. Αλλά για αυτά είναι υπεύθυνη η εταιρεία που μας κλείνει τα live.

Κάποια σχέδια για video clip ίσως;
Έχουμε ήδη ένα video για το κομμάτι “No fear” το οποίο θα υπάρχει και μέσα στο CD.

Είναι ένα τυπικό metal video, εννοώ με την μπάντα να παίζει, ή έχει κάτι άλλο;
Όχι, βασικά το κομμάτι είναι το soundtrack μιας γερμανικής criminal/psycho ταινίας, όποτε και στο βίντεο του κομματιού χρησιμοποιήσαμε υλικό από αυτήν την ταινία άρα δεν είναι κάτι τυπικό.

Κάποιες support μπάντες που έχετε κλείσει για την περιοδεία σας;
Ναι, έχουμε κλείσει τους FREEDOM CALL για support στα live μας.

Οπότε θα είναι RAGE – FREEDOM CALL ή θα υπάρξουν και άλλα support ανάλογα το μέρος;
Βασικά είναι μόνο RAGE – FREEDOM CALL. Νομίζω ότι σε πολύ συγκεκριμένες χώρες ίσως υπάρξει και τρίτη μπάντα αλλά δεν γνωρίζω ακόμα.

Κάποια άλλα σχέδια για την προώθηση του δίσκου;
Περιοδεία και πάλι περιοδεία όπως επίσης και πολλές συνεντεύξεις.

Υπάρχουν κομμάτια που δεν βάλατε στο δίσκο;
Ναι υπάρχουν μερικά κομμάτια που στο τέλος αποφασίσαμε να μην χρησιμοποιήσουμε.

Μήπως θα τα βάλετε σε κάποιο single ή γιαπωνέζικη έκδοση;
Μπα, όχι…αυτά τα κομμάτια δεν έχουν καν ηχογραφηθεί. Το μόνο bonus που υπάρχει είναι το κομμάτι “Full Moon” που το τραγούδησα σε 5 διαφορετικές γλώσσες (Ιαπωνικά, Ρωσικά, Ισπανικά….ανάλογα την χώρα έκδοσης του δίσκου).

Ποια ήταν η πιο δύσκολη;
Σίγουρα η ρωσική έκδοση… πιο δύσκολη από την ιαπωνική που όμως είναι και η πιο αστεία.

Ποια από όλες όμως θα παρουσιάζεται live;
Αν είμαι Ιαπωνία πχ, σίγουρα θα δοκιμάσω την ιαπωνική έκδοση.

Εκτός από τους RAGE υπάρχει κάτι άλλο που γεμίζει τη ζωή σου;
Βασικά οδηγώ την μηχανή μου. (γέλια)

Κάτι που θες να προσθέσεις για το δίσκο;
Θέλω μόνο να ευχαριστήσω τους οπαδούς μας που μας ενθαρρύνουν και υποστηρίζουν την μπάντα και μας βοηθούν να συνεχίζουμε.

Ποιο είναι το δυνατότερο στοιχείο του δίσκου, το selling point του “Speak of the dead”;
Σίγουρα το πιο heavy σημείο μας είναι το “No fear” αν όμως είσαι πιο πολύ στο Power metal με μελωδικά σημεία και δυνατά ρεφρέν θα έλεγα τo “Full moon”

Ok Peavy, ευχαριστώ πολύ και καλό κουράγιο με τις συνεντεύξεις. Ελπίζω να σας δούμε και από την Ελλάδα.
Εγώ ευχαριστώ.

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

A day to remember… 27/3 [THEATRE OF TRAGEDY]

Rock Hard

March 28, 2026

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Storm” – THEATRE OF TRAGEDY
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΙΑ: AFM Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Rico Darum και THEATRE OF TRAGEDY
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Raymond – Φωνητικά
Nell – Φωνητικά
Vegard – Κιθάρες
Frank – Κιθάρες
Lorentz – Πλήκτρα, πιάνο
Hein – Τύμπανα

Το “Storm” κυκλοφόρησε σε μια περίοδο που οι THEATRE OF TRAGEDY είχαν ήδη αλλάξει αρκετά τον ήχο τους σε σχέση με τα πρώτα τους χρόνια. Από τις πιο βαριές και σκοτεινές δουλειές της δεκαετίας του ενενήντα, είχαν περάσει σε μια πιο καθαρή version του εαυτού τους, πιο ηλεκτρονικά γοτθική, πιο SISTERS OF MERCY. Το “Storm” συνεχίζει αυτή την πορεία, αλλά δείχνει και μια προσπάθεια επιστροφής σε πιο ατμοσφαιρικά στοιχεία. Κινείται μεν σε πιο ήρεμους ρυθμούς, αλλά επιτρέπει το σκοτάδι να αναδυθεί από μέσα του.

Η φωνή είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία του δίσκου. Η Nell Sigland, στην πρώτη της εμφάνιση με τους Νορβηγούς, δίνει μια ήρεμη και καθαρή ερμηνεία, που ταιριάζει με τη μουσική κατεύθυνση του άλμπουμ. Δεν προσπαθεί να αντιγράψει την Liv, αλλά εστιάζει στο να αποδώσει σωστά το ύφος των τραγουδιών. Σε αντίθεση με παλαιότερες περιόδους του συγκροτήματος, λείπει το έντονο contrast ανάμεσα σε αντρικά και γυναικεία φωνητικά, κάτι που αλλάζει αρκετά τη συνολική αίσθηση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο δίσκος χάνει σε ενδιαφέρον. Αντίθετα, αποκτά μια πιο ενιαία ταυτότητα. Κέρδισε αυτή η ταυτότητα την βάση των οπαδών των TRAGEDY; Όχι, προφανώς.

Η οπερετικότητα, η δραματικότητα, το αίσθημα παλιάς γοτθικής ταινίας τρόμου με την σκιά του Vincent Price να πλανάται και να περιφέρεται ανάμεσα στα κομμάτια, δεν είναι παρά φαντάσματα ενός πρότερου μεγαλείου. Όμως αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αν εξαιρέσει κανείς ότι ξεκάθαρα το κοινό τους θα στερούνταν αυτό που τους προσέφεραν με τόση μαεστρία οι THEATRE OF TRAGEDY του παρελθόντος.

Στιχουργικά, το “Storm” κινείται σε πιο προσωπικούς και άμεσους δρόμους. Δεν υπάρχουν οι περίπλοκες αναφορές και το παλιό ύφος που χαρακτήριζε τις πρώτες δουλειές του συγκροτήματος. Οι στίχοι είναι πιο απλοί και επικεντρώνονται σε συναισθήματα και καταστάσεις που μπορούν να γίνουν κατανοητές χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Αυτό κάνει τον δίσκο πιο προσιτό, αλλά ίσως να αφαιρεί κάτι από το μυστήριο που υπήρχε παλαιότερα. Παρόλα αυτά, η επιλογή αυτή φαίνεται συνειδητή και ταιριάζει με τη γενικότερη κατεύθυνση της μουσικής. Κάτι όμως λείπει.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αν το άλμπουμ δεν κουβαλούσε πάνω του το όνομα των THEATRE OF TRAGEDY, θα ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον, gothic rock άλμπουμ, με την ανάλογη νοσταλγική και γλυκόπικρη ατμόσφαιρα, η οποία φυσικά και έχει το κοινό της και δεν είναι καθόλου αμελητέο. Δυστυχώς όμως κάποιες “φανέλες” είναι πολύ βαριές και καλώς ή κακώς δεν επιτρέπουν τόσο εύκολα πειραματισμούς.

Οι PARADISE LOST το έκαναν, οι ANATHEMA, αυτοί και αν το έκαναν και οι δύο κάπου κέρδισαν κάπου έχασαν, με τους LOST να μένουν όμως οι μόνοι ουσιαστικά όρθιοι στο παιχνίδι.

Και όμως, το “Storm” είναι ένα άλμπουμ που θα μπορούσε να καταλήξει κλασικό. Δεν είναι βαρετό, δεν είναι κακό, δεν είναι μονότονο. Έχει και έμπνευση και έναν φρέσκο αέρα που ίσως έρχεται από την Sigland. Γιατί κατατάσσεται στις μέτριες δουλειές των TRAGEDY; Κρατάει στοιχεία και από τις δύο πλευρές και τα συνδυάζει με τρόπο που βγάζει νόημα. Είναι μια δουλειά που έχει συνοχή και χαρακτήρα. Με τον καιρό, ίσως να κερδίσει την εκτίμηση όσων του δίνουν την ευκαιρία.

Φανούρης Εξηνταβελόνης

A day to remember… 28/3 [EVERGREY]

Rock Hard

March 28, 2026

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Monday morning apocalypse” – EVERGREY
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΙΑ: InsideOut Music
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Sanken Sandqvist
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Tom S. Englund – κιθάρες, φωνητικά
Rikard Zander – πλήκτρα
Michael Hakansson – μπάσο
Henrik Danhage – κιθάρες
Jonas Ekdahl – ντραμς

Οι Σουηδοί EVERGREY, από το 2001 μέχρι το 2004, ήταν μία μηχανή που δημιουργούσε τεράστια άλμπουμ στο prog metal. Τα “In search of truth”, “Recreation day” και “The inner circle”, είναι δίσκοι που δύσκολα ξαναβγαίνουν, με μοναδικό ύφος, μπόλικο σκοτάδι, χαρακτηριστικά φωνητικά, κολλητικές μελωδίες μα πάνω απ’ όλα προσωπικότητα. Κάτι που λείπει από πάρα πολλά σχήματα, ακόμα και στις μέρες μας.

Αυτό, δεν σήμαινε ότι είχαν κάποια τρομερή αναγνωρισιμότητα. Μην κοιτάτε που στην χώρα μας, ίσως κι επειδή τους είχαμε δει με τους KAMELOT και τους CRIMSON GLORY την εποχή του “Solitude, dominance, tragedy”, τους γνωρίζαμε και τους ακολουθούσαμε, αφού η μελαγχολία ως ακροατές, είναι το δυνατό μας σημείο…

Κάποια στιγμή, θεώρησαν ότι έπρεπε να κάνουν κι εκείνοι το εμπορικό τους ξεπέταγμα και νομίζω ότι το “Monday morning apocalypse”, ήταν μία προσπάθεια να αλλάξουν επίπεδο, να γίνουν λίγο πιο προσβάσιμοι, να ακουστούν από λίγο περισσότερο κόσμο. Όλα αυτά, δεν είναι κατ’ ανάγκη άσχημα. Δεν καταλαβαίνω δηλαδή, γιατί ένα καλό συγκρότημα να μην ακούγεται και από πολύ κόσμο…

Η αλήθεια είναι ότι το εξώφυλλο με τα mugshots, «μύρισε» Αμερικανιά, αλλά το ίδιο και η μουσική. Τα συμφωνικά στοιχεία έχουν εξαφανιστεί, όπως και γενικότερα τα πλήκτρα του Zander, που παίζουν δευτερεύοντα ρόλο. Τα τραγούδια ακολουθούν την τυπική μορφή κουπλέ – ρεφρέν – κουπλέ – ρεφρέν, άντε με καμία γέφυρα, οι διάρκειες όλες ανάμεσα στα 3-4 λεπτά, οι δισολίες και τα μελωδικά σόλο είναι είδος υπό εξαφάνιση, ενώ και ο ήχος της κιθάρας ήταν πιο μοντέρνος, πιο ωμός.

Δεν είναι τυχαίο ότι πήραν παραγωγό τον Sanken Sandqvist, ο οποίος ποτέ στο παρελθόν δεν είχε δουλέψει με metal σχήματα έχοντας αυτόν το ρόλο και το γεγονός αυτό, είναι εμφανές. Το θέμα με το “Monday morning apocalypse”, δεν είναι ότι είναι «εμπορικός», αλλά ότι για πρώτη φορά περιέχει τραγούδια που μάλλον δεν είχαν λόγο ύπαρξης σε δίσκο των EVERGREY. Υπάρχουν το ομώνυμο, εναρκτήριο τραγούδι, το “Lost” (που για κάποιον λόγο μου θυμίζει FATES WARNING του “Inside out”) ή το “Obedience”, αλλά από κει και πέρα, λίγα τραγούδια στέκονται στο ύψος της υπόλοιπης δισκογραφίας του σχήματος.

Κοιτάζοντας πίσω, έχοντας γνώση της εποχής, θεωρώ ότι μάλλον αυτό το άλμπουμ ήταν η αρχή μίας παρακμής, που συνεχίστηκε με το “Torn” και ολοκληρώθηκε με το “Glorious collision”. Πήρε χρόνο στον Englund να καταλάβει ότι χρειαζόταν ένα διάλειμμα, και όταν έγινε αυτό, η επιστροφή με το “Hymns for the broken” ήταν θριαμβευτική.

Σάκης Φράγκος

Underground Halls Vol. 233 (AGGRESSIVE PERFECTOR, DOMHAIN, MISERERE LUMINIS, WINTER ETERNAL)

Rock Hard

March 27, 2026

«Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει το συγκρότημα; Από ποια εταιρεία κυκλοφορεί το άλμπουμ; Παίζει μέσα κανένας γνωστός;». Ερωτήματα που τουλάχιστον εδώ, δεν υφίστανται. Και δεν υφίστανται, διότι πολύ απλά, δε μας ενδιαφέρουν οι απαντήσεις τους. Η ποιότητα στη μουσική είναι αυτό που μας ενδιαφέρει. Το να ανακαλύπτει κανείς νέες αγαπημένες μπάντες εκεί που δεν το περιμένει, θα αποτελεί πάντα, εκτός από μεγάλη ικανοποίηση, την πλέον ευχάριστη πρόκληση, καθώς κι εμείς είμαστε πρωτίστως οπαδοί. Σε μια στήλη λοιπόν όπου τα «αδηφάγα» αυτιά των ολοένα και αυξανόμενων φίλων της δεν έχουν σύνορα, έτσι κι εμείς θα προσπαθούμε κάθε φορά να παρουσιάζουμε τη μεγαλύτερη δυνατή γκάμα ήχων και συγκροτημάτων. Άλλωστε, κανένα best seller δε θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε η σκηνή του UNDERGROUND.

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: AGGRESSIVE PERFECTOR
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Come creeping fiends”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Dying Victims Productions
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Dan “General Holocausto” Shaw – Φωνητικά, κιθάρα
Michael “Mr. 666” Czerwoniuk – Μπάσο
Tim “Intimidator” Horrocks – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Spotify
Instagram

Θα ξεκινήσω λίγο ανάποδα λέγοντας πόσο πολύ λατρεύω αυτό το άλμπουμ! Ξέρετε, για μένα, το ιδανικό crash test για την ακρόαση ενός νέου δίσκου, είναι μέσα στο αυτοκίνητο. Εκεί έχεις όλο τον χρόνο να ακούσεις τον δίσκο απερίσπαστος και να σχηματίσεις μια καλύτερη άποψη. Και, έχοντας ακούσει το “Come creeping fiends” αρκετές φορές στο πήγαινε-έλα από το σπίτι στη δουλειά, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι μιλάμε για δισκάρα.

Αν και από το απεχθές Manchester (μόνο Liverpool στο Νησί!) οι τρεις λεβέντες που απαρτίζουν τους AGGRESSIVE PERFECTOR δείχνουν να ξέρουν καλά τη δουλειά τους. Με όνομα δανεισμένο από το θρυλικό κομμάτι των SLAYER, θα περίμενε κανείς να ακούσει κάτι αποκλειστικά ανάλογο. Και όμως, όχι!

Στο δεύτερο άλμπουμ τους (με το ντεμπούτο τους “Havoc in the midnight hour” να έχει κυκλοφορήσει το 2019) θα ακούσετε τσαμπουκαλεμένο, σπινταριστό heavy metal. Heavy metal που έχει τις επιρροές του από το NWOBHM, τους JUDAS PRIEST της δεκαετίας του ‘80, τους IRON MAIDEN της εποχής του “Killers” και τους MOTORHEAD, όλα αυτά πασπαλισμένα με χρυσόσκονη από την αύρα των SLAYER του “Show no mercy”. Ψηθήκατε; Πάμε παρακάτω!

<a href="https://aggressiveperfector.bandcamp.com/album/come-creeping-fiends">Come Creeping Fiends by Aggressive Perfector</a>Σαφώς καλύτερο από το ντεμπούτο τους, το “Come creeping fiends” βρωμάει και ζέχνει αλητεία. Μουσικά τουλάχιστον, γιατί στιχουργικά έχουμε διαβόλια και τριβόλια. Μουσικά λοιπόν, θα ακούσετε έξυπνα, πωρωτικά riffs που μπορεί να αποπνέουν μια αίσθηση νοσταλγίας, δεν ακούγονται όμως καθόλου, μα καθόλου παρωχημένα! Το αντίθετο θα έλεγα, καθώς καταφέρνουν να μεταδώσουν μια αύρα φρεσκάδας και δυναμισμού. Τα μελωδικά solos κουμπώνουν υπέροχα με το όλο σύνολο, κάτι που γίνεται εμφανές με το καλημέρα και την εναρκτήρια κομματάρα “Dead undead”.

<a href="https://aggressiveperfector.bandcamp.com/album/come-creeping-fiends">Come Creeping Fiends by Aggressive Perfector</a>Και τα οκτώ κομμάτια είναι καταπληκτικά (το ένατο “Gallows’ eve” το αφήνω έξω καθώς πρόκειται για ένα μονόλεπτο instrumental) απλά τα πιο ας πούμε τραχιά τραγούδια του δίσκου είναι τα “Harlot’s spell” και “Return of the axe”, με το πρώτο μάλιστα να προέρχεται από το πρώτο demo της μπάντας που κυκλοφόρησε το 2016 και σε αυτά φαίνεται και η μεγάλη τους αγάπη για τους SLAYER.

<a href="https://aggressiveperfector.bandcamp.com/album/come-creeping-fiends">Come Creeping Fiends by Aggressive Perfector</a>Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω κάτι περισσότερο για αυτή τη δισκάρα. Απλά ακούστε την, δυνατά! Και αν μάλιστα τα καμάρια μετακομίσουν από το Manchester στο γειτονικό Liverpool, θα τους εκτιμήσω ακόμα περισσότερο!

8,5 / 10

Θοδωρής Κλώνης

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: DOMHAIN
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “In perfect stillness”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: These Hands Melt
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Andy Ennis – Φωνητικά, μπάσο
Anaïs Chareyre-Méjan – Τσέλο, τύμπανα, φωνητικά
Nathan Irvine – Κιθάρες
Bryn Mills – Κιθάρες, β’ φωνητικά
ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ:
John Wilson – Πιάνο
Raul Andueza – Τσέλο
Sarah Fielding – Φωνητικά
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Deezer
Facebook
Instagram
Spotify

Οι DOMHAIN είναι ένα νέο σχήμα από τη Βόρεια Ιρλανδία που κινείται στον χώρο του ατμοσφαιρικού post black metal. Το συγκρότημα αποτελείται από τέσσερις μουσικούς που έχουν ήδη παρουσία στην ιρλανδική metal σκηνή και αποφάσισαν να συνεργαστούν σε ένα σχήμα με πιο ατμοσφαιρικό προσανατολισμό. Το πρώτο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ, το “In perfect stillness”, ακολουθεί τις πρώτες κυκλοφορίες της μπάντας. Το 2023 οι DOMHAIN παρουσίασαν το πρώτο τους EP με τίτλο “Nimue”, μια μικρή κυκλοφορία τριών κομματιών που έδειξε από νωρίς τη διάθεση της μπάντας να γράφει μεγάλες συνθέσεις με αργή ανάπτυξη.

Η ηχογράφηση εκείνου του υλικού έγινε στο Foel Studio με παραγωγό τον Chris Fielding, γνωστό από τη δουλειά του με σχήματα όπως οι CONAN και οι PRIMORDIAL. Σε εκείνη την κυκλοφορία συμμετείχε και η τσελίστρια Jo Quail, ένα στοιχείο που βοήθησε να διαμορφωθεί ο ιδιαίτερος ήχος της μπάντας. Δύο χρόνια αργότερα ακολούθησε το split EP “Of pine and oak” με τους EPHEMERAL, μια κυκλοφορία που η ίδια η μπάντα περιέγραψε ως έναν φόρο τιμής στη φύση.

<a href="https://domhain-band.bandcamp.com/album/in-perfect-stillness">In Perfect Stillness by Domhain</a>Το “In perfect stillness”, συνεχίζει σε μεγάλο βαθμό τη λογική εκείνων των πρώτων κυκλοφοριών αλλά σε πιο αναπτυγμένη μορφή. Η μουσική των DOMHAIN συνδυάζει στοιχεία από post black metal, blackgaze και πιο παραδοσιακό ατμοσφαιρικό black metal. Το τσέλο έχει σημαντική παρουσία σε αρκετά σημεία και προσθέτει μια διαφορετική υφή στον ήχο της μπάντας, κινούμενο παράλληλα με τις κιθάρες και συμμετέχοντας στη διαμόρφωση των βασικών θεμάτων των κομματιών. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό στοιχείο είναι τα φωνητικά. Εκτός από τη βασική φωνή, εμφανίζονται και φωνητικές αρμονίες που δίνουν μεγαλύτερο βάθος στον ήχο.

<a href="https://domhain-band.bandcamp.com/album/in-perfect-stillness">In Perfect Stillness by Domhain</a>Οι τέσσερις από τις πέντε συνθέσεις του δίσκου είναι μεγάλες, με την μικρότερη (πέραν της εισαγωγής) να εκτείνεται στα επτά λεπτά και εξελίσσονται αργά. Οι DOMHAIN δεν βιάζονται να οδηγήσουν τα κομμάτια σε έντονες κορυφώσεις. Προτιμούν να χτίζουν τη μουσική τους σταδιακά με μικρές μεταβολές στον ρυθμό.

<a href="https://domhain-band.bandcamp.com/album/in-perfect-stillness">In Perfect Stillness by Domhain</a>Το “In perfect stillness”,μας δείχνει ότι οι Βορειοϊρλανδοί βασίζονται στην ατμόσφαιρα, στις μεγάλες συνθέσεις και σε μια προσεκτική ισορροπία ανάμεσα στην ένταση και στη μελωδία, παράλληλα όμως το συγκρότημα διατηρεί επαφή με τις βασικές αρχές του black metal, ιδιαίτερα στον τρόπο που χρησιμοποιεί τις κιθάρες και τους ρυθμούς. Για μια πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά, το άλμπουμ δείχνει μια μπάντα που είναι ικανοποιημένη με ότι έχει παρουσιάσει αποσπασματικά ως τώρα και έτοιμη να συνεχίσει προς την ίδια κατεύθυνση.

(8 / 10)

Φανούρης Εξηνταβελόνης

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: MISERERE LUMINIS
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Sidera”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Debemur Morti Productions
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Neptune – Κιθάρες, μπάσο, πιάνο
Icare – Φωνητικά, τύμπανα
Annatar – Φωνητικά, κιθάρες
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Official site
Instagram
Spotify
YouTube

Οι MISERERE LUMINIS είναι ένα συγκρότημα από τον Καναδά που κινείται στον χώρο του ατμοσφαιρικού black metal με έντονες επιρροές από το doom. Ο δίσκος “Sidera” αποτελεί την τρίτη ολοκληρωμένη δουλειά τους και έρχεται αρκετά χρόνια μετά τον δεύτερο δίσκο τους και ακόμα περισσότερα από το ντεμπούτο τους, το οποίο κυκλοφόρησε το 2008. Η μεγάλη χρονική απόσταση ανάμεσα στις κυκλοφορίες, δείχνει ότι το σχήμα δεν λειτουργεί με γρήγορους ρυθμούς παραγωγής.

Αντίθετα, η δημιουργία του υλικού φαίνεται να γίνεται με αργό τρόπο και με προσοχή στη σύνθεση. Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος που βασίζεται κυρίως στη συνολική ατμόσφαιρα και λιγότερο σε τεχνικές επιδείξεις. Τα φωνητικά είναι έντονα αλλά δεν βρίσκονται συνεχώς μπροστά στη μίξη. Η μπάντα επιλέγει να τα ενσωματώνει μέσα στον συνολικό ήχο αντί να τα παρουσιάζει ως κύριο στοιχείο. Από τα πρώτα λεπτά του δίσκου γίνεται σαφές ότι οι MISERERE LUMINIS ενδιαφέρονται περισσότερο για τη συνοχή των τεράστιων σε διάρκεια κομματιών παρά για την άμεση εντύπωση.

<a href="https://miserereluminis.bandcamp.com/album/sidera">Sidera by Miserere Luminis</a>Οι ρυθμοί στον δίσκο κινούνται κυρίως σε μεσαίες και αργές ταχύτητες. Το υλικό δεν βασίζεται σε συνεχείς εντάσεις ούτε σε γρήγορα περάσματα. Οι μελωδίες εμφανίζονται μέσα από επαναλήψεις που εξελίσσονται σταδιακά. Σε αρκετά σημεία υπάρχουν αλλαγές δυναμικής χωρίς όμως απότομες μεταβάσεις. Το ύφος παραμένει σταθερό σε όλη τη διάρκεια του δίσκου. Ορισμένα σημεία περιλαμβάνουν καθαρές κιθάρες που διαφοροποιούν προσωρινά τον ήχο.

Αυτά τα μέρη λειτουργούν ως μεταβάσεις μέσα στις συνθέσεις. Η παραγωγή είναι καθαρή αλλά δεν επιδιώκει έντονα επεξεργασμένο αποτέλεσμα, χωρίς όμως να θέλει να παρουσιάζεται ως old school. Ο ήχος διατηρεί μια σχετική τραχύτητα που είναι συνηθισμένη σε πολλές κυκλοφορίες του συγκεκριμένου χώρου. Η επιλογή αυτή ενισχύει τη συνοχή του δίσκου και κρατά το ύφος του συγκροτήματος σταθερό.

<a href="https://miserereluminis.bandcamp.com/album/sidera">Sidera by Miserere Luminis</a>Η δομή των κομματιών βασίζεται σε σχετικά μεγάλες διάρκειες. Αυτό επιτρέπει στις ιδέες να αναπτύσσονται χωρίς βιασύνη. Τα βασικά μουσικά θέματα επανέρχονται αρκετές φορές μέσα στα κομμάτια. Η μπάντα αποφεύγει τις συνεχείς αλλαγές και προτιμά μια πιο σταθερή εξέλιξη. Έτσι δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στη συνολική υφή του ήχου. Η ροή του δίσκου παραμένει σταθερή από την αρχή μέχρι το τέλος. Τα κομμάτια συνδέονται μεταξύ τους χωρίς έντονες διαφοροποιήσεις ύφους. Η επιλογή αυτή απαιτεί μεγαλύτερη συγκέντρωση από τον ακροατή, επειδή η μουσική δεν βασίζεται σε άμεσα αναγνωρίσιμα σημεία.

<a href="https://miserereluminis.bandcamp.com/album/sidera">Sidera by Miserere Luminis</a>Το “Sidera” είναι ένας δίσκος που ακολουθεί μια συγκεκριμένη κατεύθυνση χωρίς μεγάλες αποκλίσεις. Οι MISERERE LUMINIS παρουσιάζουν υλικό που στηρίζεται στη σταθερή ανάπτυξη των συνθέσεων και στη δημιουργία ενιαίου κλίματος. Δεν υπάρχουν στοιχεία που να στοχεύουν σε εμπορική προσέγγιση ή σε εύκολη ακρόαση. Η μπάντα παραμένει κοντά στις βασικές αρχές του ατμοσφαιρικού black metal και του doom, προσφέρει όμως μια ελεγεία, που αν σου αρέσει να ταξιδεύεις με την μουσική χωρίς, να περιμένεις την έκρηξη αδρεναλίνης αλλά την σταδιακή αύξησή της, εδώ είσαι.

(8 / 10)

Φανούρης Εξηνταβελόνης

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: WINTER ETERNAL
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Unveiled nightsky”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Hells Headbangers Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Soulreaper – Φωνητικά, κιθάρες, μπάσο
Varvara Tsotra – Τσέλο
Dimitris Charisis – Βιολί
V.Nuctemeron – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Spotify
Official site

Μόνο άγνωστοι δεν μας είναι οι WINTER ETERNAL, και στην στήλη (flashback στο προηγούμενό τους άλμπουμ, “Echoes of primordial gnosis”, εδώ) αλλά και γενικά στην χώρα μας, καθώς είναι ένα συγκρότημα που δραστηριοποιείται τα τελευταία χρόνια στον χώρο του μελωδικού black metal και συνδέεται άμεσα με την ελληνική σκηνή. Στο καινούργιο της εγχείρημα, με τίτλο “Unveiled nightsky”, η μπάντα παρουσιάζει υλικό που βασίζεται έντονα στη μελωδία και στην καθαρή δομή των κομματιών.

Οι κιθάρες έχουν τον βασικό ρόλο και διαμορφώνουν σχεδόν όλο το μουσικό περιβάλλον του δίσκου. Από την αρχή γίνεται φανερό ότι η μπάντα κινείται κοντά στην παράδοση του ευρωπαϊκού black metal των δεκαετιών του 1990 και του 2000, όπου η μελωδία και οι καθαρές κιθαριστικές γραμμές αποτελούν βασικό στοιχείο, διανθισμένο με όργανα όπως το βιολί και το τσέλο.

<a href="https://wintereternal.bandcamp.com/album/unveiled-nightsky">Unveiled Nightsky by Winter Eternal</a>Ένα από τα στοιχεία που ξεχωρίζουν στον δίσκο είναι ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούνται οι μελωδίες. Οι κιθάρες δημιουργούν ένα συνεχές μελωδικό υπόβαθρο που συνοδεύει τα περισσότερα κομμάτια. Σε αρκετά σημεία εμφανίζονται μικρά lead περάσματα που λειτουργούν ως σύντομες κορυφώσεις μέσα στη ροή της μουσικής, ενώ οι ρυθμοί είναι κυρίως γρήγοροι και τα τύμπανα χρησιμοποιούν συχνά blast beats, χωρίς όμως να περιορίζονται μόνο σε αυτά. Οι αλλαγές ανάμεσα στα μέρη είναι σαφείς και δεν βασίζονται σε απότομες μεταβάσεις.

<a href="https://wintereternal.bandcamp.com/album/unveiled-nightsky">Unveiled Nightsky by Winter Eternal</a>Το συγκρότημα δείχνει να προτιμά μια σταθερή ροή που επιτρέπει στις μελωδίες να παραμένουν στο κέντρο της προσοχής. Σε ορισμένα σημεία η ένταση μειώνεται προσωρινά ώστε να παρουσιαστούν πιο καθαρές μελωδικές γραμμές πριν επιστρέψει ο πλήρης ήχος της μπάντας. Αυτές οι μικρές μεταβολές δίνουν στα τραγούδια μια καλύτερη ισορροπία. Παράλληλα κρατούν τη συνοχή του δίσκου, αφού το ύφος παραμένει σταθερό από την αρχή μέχρι το τέλος.

<a href="https://wintereternal.bandcamp.com/album/unveiled-nightsky">Unveiled Nightsky by Winter Eternal</a>Η πέμπτη ολοκληρωμένη δουλειά του συγκροτήματος, το οποίο σταθερά από το 2013 βρίσκεται σε δημιουργική φάση, παρουσιάζει μια μπάντα που γνωρίζει καλά το ύφος στο οποίο κινείται και επιλέγει να το υπηρετήσει με συνέπεια. Οι WINTER ETERNAL επικεντρώνονται στη δημιουργία τραγουδιών με ξεκάθαρο προσανατολισμό, χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιήσεις δέκα όρους για να περιγράψεις αυτό που ακούς. Μας αρέσει; φυσικά! Είναι ένα καλοστημένο άλμπουμ, με βάσεις στην ελληνική μαύρη σκηνή, αλλά με ευρωπαϊκό προφίλ και ναι, αυτό το πάντρεμα του ταιριάζει πολύ! Εξαιρετικό και το εξώφυλλο από τον Mars Triumph των TRIUMPHER.

(8 / 10)

Φανούρης Εξηνταβελόνης

Release Athens Festival: Οι TRIVIUM μαζί με τους PANTERA στις 9 Ιουλίου

Rock Hard

March 27, 2026

Το Release Athens 2026 υποδέχεται τους Trivium, την Πέμπτη 9 Ιουλίου, στην Πλατεία Νερού. Μία από τις σημαντικότερες μπάντες του σύγχρονου metal, με πορεία 25 ετών στην κορυφή της σκηνής, θα βρεθεί δίπλα στους θρυλικούς Pantera σε μια βραδιά με ξεχωριστή – και ιστορική – σημασία, καθώς και οι δύο μπάντες θα εμφανιστούν για πρώτη φορά στη χώρα μας.

Περισσότερα ονόματα θα ανακοινωθούν σύντομα!

Οι Trivium σχηματίστηκαν το 1999 στο Ορλάντο των ΗΠΑ και συγκαταλέγονται στις πιο επιδραστικές μπάντες του σύγχρονου heavy metal. Με έναν ήχο που ισορροπεί ανάμεσα στο μελωδικό metal, το metalcore και πιο ακραία παρακλάδια της σκηνής, όπως το thrash και το death metal, κατάφεραν από νωρίς να ξεχωρίσουν χάρη στις εκρηκτικές τους συνθέσεις και την έντονη σκηνική παρουσία τους.

Η μεγάλη αναγνώριση ήρθε με το άλμπουμ Ascendancy (2005), το οποίο θεωρείται πλέον κλασικό, σημειώνοντας σημαντικές πωλήσεις και αποσπώντας κορυφαίες διακρίσεις: δίσκος της χρονιάς για το Kerrang!, χρυσός στη Μεγάλη Βρετανία και, εκ των υστέρων, μια θέση στα 15 καλύτερα metal albums του αιώνα σύμφωνα με το Metal Hammer. Ακολούθησαν δίσκοι αντίστοιχης ποιότητας και εμπορικής επιτυχίας, όπως το The Sin and The Sentence (2017), που τους χάρισε υποψηφιότητα για Grammy στην κατηγορία Best Metal Performance, αλλά και το In The Court of the Dragon (2021), ίσως η πιο ολοκληρωμένη τους κυκλοφορία μέχρι σήμερα.

Οι Matt Heafy (φωνητικά, κιθάρα), Corey Beaulieu (κιθάρα), Paolo Gregoletto (μπάσο) και Alex Bent (drums) μετρούν πάνω από 1 εκατομμύριο πωλήσεις, εκατοντάδες sold-out συναυλίες και μισό δισεκατομμύριο streams – και δεν δείχνουν καμία διάθεση να σταματήσουν. Την Πέμπτη 9 Ιουλίου θα το διαπιστώσουμε και από κοντά, στην πολυαναμενόμενη πρώτη εμφάνισή τους στην Ελλάδα, δίπλα στους θρυλικούς Pantera.

Follow Trivium:

Η διάθεση των εισιτηρίων συνεχίζεται, προς 75€. Οι επόμενες φάσεις θα ανακοινωθούν στην πορεία.

Επίσης, διατίθεται περιορισμένος αριθμός VIP εισιτηρίων, προς 250€.

Στη συγκεκριμένη κατηγορία περιλαμβάνονται οι εξής προνομιακές παροχές:

Ξεχωριστή υπερυψωμένη περιοχή διαμορφωμένη με stands & stools για όλους
Open-bar
Ξεχωριστή πύλη εισόδου
Ιδιωτικό parking
Ξεχωριστές τουαλέτες
Αναμνηστικό δώρο

Παράλληλα, είναι διαθέσιμες δύο ειδικές προσφορές για όσες και όσους επιθυμούν να παρακολουθήσουν δύο ή τρεις ημέρες του φεστιβάλ, επωφελούμενοι από μία σημαντική έκπτωση:

Pantera, Trivium & more TBA (9/7, Πλατεία Νερού) + Limp Bizkit, Viagra Boys, Ecca Vandal (15/6, Πλατεία Νερού) προς 140€ (όφελος 15€)

Pantera, Trivium & more TBA (9/7, Πλατεία Νερού) + Limp Bizkit, Viagra Boys, Ecca Vandal (15/6, Πλατεία Νερού) + Three Days Grace, Black Veil Brides & more TBA (28/6, Πλατεία Νερού) προς 185€ (όφελος 30€)

Διάθεση εισιτηρίων:

Τηλεφωνικά στο 211770000

Online / releaseathens.gr + more.com

Φυσικά σημεία: https://www.more.com/el/physical-spots/

Όλες οι πληροφορίες (τιμές, πρόγραμμα, πρόσβαση) στο releaseathens.gr

Διάθεση εισιτηρίων ΑμεΑ:

Το Φεστιβάλ φροντίζει για την πρόσβαση Ατόμων με Αναπηρία, προσφέροντας ειδικό χώρο με ανεμπόδιστη θέα προς τη σκηνή. Ο ειδικός χώρος είναι προσβάσιμος με αμαξίδιο, διαθέτει καθίσματα, ξεχωριστές τουαλέτες & δωρεάν parking.

Για την αγορά εισιτηρίων ΑμεΑ, παρακαλούμε να προωθήσετε το αίτημά σας ηλεκτρονικά στο support@releaseathens.gr, επισυνάπτοντας την κάρτα αναπηρίας σας. Για την είσοδό σας στους χώρους ΑμεΑ, η κάρτα αυτή θα χρειαστεί να επιδειχθεί κατά την άφιξή σας στο Φεστιβάλ.

Follow Release Athens:

AMONGRUINS interview (Σωτήρης Τσολάκογλου και Θάνος Κοτσοβός)

Rock Hard

March 27, 2026

“Order from chaos”

Οι AMONGRUINS με το “Advent of chaos” εδραιώνουν εαυτούς ως υπολογίσιμη δύναμη του μελωδικού death metal εν Ελλάδι. Σας αναλύσαμε στο σχετικό κείμενο τα του δίσκου, ώρα να μιλήσουμε με τον μπασίστα/τραγουδιστή και εν γένει ιθύνοντα νου του σχήματος, Σωτήρη Τσολάκογλου και τον κιθαρίστα Θάνο Κοτσοβό, αναφορικά με το δίσκο, αλλά και πολλά ακόμα.

Σωτήρη και Θάνο, καλησπέρα, καλωσορίσατε εκ νέου στο ROCK HARD! Ούτε 3 χρόνια από την τελευταία φορά που τα είπαμε, όπως και ούτε 3 χρόνια δεν πέρασαν από την τελευταία σας δουλειά “Land of the Black Sun”. Πρώτα να δώσω τα θερμά μου συγχαρητήρια για την καινούργια σας δουλειά “Advent of chaos”, η καλύτερή σας μέχρι την επόμενη κατ’εμέ! Από ότι βλέπω και ο λοιπόν Τύπος, συμφωνεί μαζί μου!
Σωτήρης: Ευχαριστούμε πάρα πολύ για τα υπέροχα λόγια σου και χαιρόμαστε που το απόλαυσες! Είναι πραγματικά συγκινητικό να λαμβάνουμε καθημερινά εδώ και μήνες τόσο θετική ανταπόκριση από τον Τύπο και από το κοινό!

Πως κύλησε η συνθετική διαδικασία αυτή τη φορά; Είχατε υλικό ήδη διαθέσιμο από την κυκλοφορία του “Land of the black sun” θυμάμαι. Σας έλυσε τα χέρια αυτό και αν ναι, κατά πόσο;
Θάνος: Η αλήθεια είναι πως πάντα υπάρχει κάτι στο συρτάρι. Στο σπίτι της γιαγιάς δεν πεινάς ποτέ, αν με καταλαβαίνεις (γέλια)! Παρόλα αυτά όμως, το “Advent of chaos” μπορώ να πω ότι ήρθε απρόσμενα και φυσικά… Το υλικό στο συρτάρι λειτούργησε ως έναυσμα για σύνθεση και όχι ως σιγουριά ότι κάτι θα δώσουμε. Χρησιμοποιήθηκαν κυριολεκτικά 3 riffs από εκείνη την περίοδο. Είμαστε της άποψης ότι γενικά καλό είναι ό,τι θέλουμε να βγάλουμε, γράψουμε, είναι καλύτερο να είναι καινούργιο. Να συμβαδίζει με τα standards της κάθε εποχής που βρισκόμαστε έτσι ώστε να υπάρχει μια αλληλουχία στην σύνθεση τόσο για μας όσο και για τον ακροατή.

Ίδιος καλλιτέχνης στο εξώφυλλο (Νίκος Σταυριδάκης – Vision Black Art), ίδια εταιρεία (Theogonia), ίδια ομάδα στην παραγωγή. Πέραν του γνωμικού “ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει”, θέλατε να δημιουργήσετε και μια αίσθηση συνέχειας;
Θάνος: Δεν θα το έλεγα έτσι,αν και πως όπως το έφερες, μπορώ να πω ότι το νιώθουμε έτσι. Σίγουρα δεν έγινε σκόπιμα με την έννοια ότι “ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει”, που αν και πάλι ναι ισχύει παρά πολύ. Ο Νίκος είναι χρόνια φίλος και συνεργάτης της μπάντας. Ένας άνθρωπος που είναι δίπλα μας απ’την αρχή σχεδόν μιας και είναι βασικός διοργανωτής συναυλιών στο Ρέθυμνο. Ταλαντούχος, συνεπής, άριστος καλλιτέχνης. Η επιλογή του γίνεται αυτόματα, ειδικά μετά το “Land of the black sun” για το artwork μιας και μείναμε παραπάνω από ικανοποιημένοι. Η συνεργασία με την εταιρεία μέχρι στιγμής είναι άριστη, πραγματική στήριξη και όραμα για την μπάντα από ανθρώπους που ήρθανε πολύ αργότερα αλλά νιώθουμε σαν να τους είχαμε από την αρχή. Δεν λέμε ονόματα, ο νοών νοείτω. Και φυσικά η μίξη και το mastering στον Saku Moilanen (Deep Noise) ο οποίος για ακόμα μια φορά μας έβγαλε ασπροπρόσωπους. Είναι το τρίτο άλμπουμ που κάνουμε μαζί οπότε και αυτός πλέον γνωρίζει πως και τι θέλουμε.

Ο τίτλος “Advent of chaos” από που προέκυψε και που αναφέρεται; Θεωρείτε ότι συνοψίζει καλύτερα τα όσα λαμβάνουν χώρα στο άλμπουμ;
Σωτήρης: Ήταν ο τίτλος και το κομμάτι που τα ξεκίνησε όλα και θέλαμε να έχει αυτήν την τιμή. Σαν στίχοι και σαν μουσική ξεχωριστά είναι τα σημεία από τα οποία αρχίσαμε να δημιουργούμε για αυτόν τον δίσκο και πιστεύαμε ότι είναι κι ο πιο δυνατός από τους τίτλους για να εκφράσει το δυναμισμό και την μίξη συναισθημάτων που συμβαίνουν μέσα στο σύνολο των κομματιών. Αναφέρεται στην στιγμή που το βάρος όλων όσων νιώθεις γίνεται αβάσταχτο, εκείνο το δευτερόλεπτο που νιώθεις ότι θα ανοίξεις και θα ξεχυθούν όλα από μέσα σου γιατί είναι η στιγμή που έρχονται σαν χείμαρρος και με ασύλληπτο βάρος, Το κάθε κομμάτι είναι σαν μια ωδή σε ένα άλλο συναίσθημα, συμπληρώνοντας έτσι το παζλ του χάους.

Πρώτος δίσκος για τον νέο drummer, Scott Naylor, ο οποίος έχει κάνει εξαιρετική δουλειά οφείλω να ομολογήσω! Πως έγινε η επαφή μαζί του; Δεδομένου ότι ήταν η πιο πρόσφατη προσθήκη στη μπάντα, πρόλαβε να συνεισφέρει στο “Advent of chaos”;
Σωτήρης: Το 2024 κάναμε headline το εξαιρετικό Horns Up Festival. Εκεί είχαν εμφανιστεί νωρίτερα οι IRON VOID στους οποίους ο Scott έπαιζε τύμπανα. Ξετρελάθηκε με τη μπάντα και το πόσο δυναμική είναι στη σκηνή αλλά και με την ποιότητα των ιδεών και των συνθέσεων στα κομμάτια μας. Έγινε αμέσως οπαδός της μπάντας κι από τότε είχαμε συνεχώς επαφή. Όταν ξέραμε ότι θα χρειαζόμασταν drummer ως μόνιμο μέλος για να πάμε στο επόμενο βήμα, ήταν από τους πρώτους που σκεφτήκαμε κι ο ίδιος χάρηκε πολύ κι από τότε ρίχνει πολύ σκληρή δουλειά με το νέο και το παλαιότερο υλικό. Στο ενδιάμεσο προχωρούσαμε με την προπαραγωγή οπότε συνθετικά δεν έχει φέρει κάτι, έχει δεσμευτεί όμως να το κάνει για το επόμενο άλμπουμ (γέλια)!

Οι καλεσμένοι είναι εξέχουσες φυσιογνωμίες της εγχώριας σκηνής που δώσανε το κάτι διαφορετικό στα κομμάτια που συμμετέχουν. Ο Γιώργος Προκοπίου (MOTHER OF MILLIONS) στο “Open wounds” και η Χριστιάννα Χατζημιχάλη (ELYSION) στο “Into the Flame”. Το μεν “Open wounds”, είναι η δεύτερη φορά που ο Γιώργος είναι καλεσμένος σε δίσκο σας, αλλά με διαφορετικό, πιο OPETH αέρα. Το δε “Into the flame”, έγινε και video clip που κυκλοφόρησε στις 6 Μαρτίου, δεύτερο μετά το ομώνυμο του δίσκου. Γράψατε τα κομμάτια με αυτές τις φωνές κατά νου, δεδομένου του πόσο διαφορετικά είναι ή ήταν κάτι που προέκυψε οργανικά κατά τη πορεία της σύνθεσης;
Σωτήρης: Να πω για αρχή ότι είναι και οι δύο πολύ αγαπημένοι μου φίλοι. Η Χριστιάννα, είναι η παλαιότερη και καλύτερη φίλη μου. Είχαμε μπάντα πριν 20 χρόνια αλλά δεν καταφέραμε να βγάλουμε ποτέ κάτι επίσημα μαζί και ήταν επιτέλους η ώρα. Το κομμάτι το έγραψα εξ αρχής με τη φωνή της στο μυαλό μου, αλλά δεν της είχα πει κάτι μέχρι να έχω όλη την μουσική έτοιμη. Χάρηκα όσο δε φαντάζεσαι όταν ενθουσιάστηκε τόσο με το κομμάτι και χάρηκε και το αγάπησε απευθείας! Δουλέψαμε μαζί στους στίχους και τις φωνητικές γραμμές, ενώ τα φωνητικά της τα γράψαμε στα Devasoundz Studios με τον Φώτη Benardo. Ο Γιώργος είναι επίσης πολύ κοντινός μου πια άνθρωπος. Έχουμε μια ιδιαίτερη φιλία κι αγάπη, κάνω παραγωγή μαζί του τα φωνητικά μου από το 2022 κι έπειτα και είμαι απόλυτα ικανοποιημένος και χαρούμενος από τη συνεργασία μας! Περνάμε φανταστικά στο στούντιο και ξέρει πια πολύ καλά πως να με καθοδηγήσει για να βγάλω το καλύτερο αποτέλεσμα που μπορώ. Στο “Land of the black sun” είχα σκεφτεί όλη αυτή την φωνητική γραμμή κι αφού έγραφα εκεί είπα “γιατί δεν το δοκιμάζεις;” και το αποτέλεσμα ήταν άκρως επιτυχημένο. Επομένως δουλεύοντας στους στίχους και την φωνητική γραμμή του “Open wounds” ήξερα οτι θα ήθελα πάλι το Γιώργο. Μας είχαν πει πολλοί πόσο ταιριάζουν οι χροιές μας, ο ίδιος συγκινούμαι πάρα πολύ κάθε φορά που τον ακούω και ήταν ο ιδανικός για να βγάλω αυτό το OPETH συναίσθημα όπως πολύ σωστά είπες.

Στο τέλος του μήνα Φεβρουαρίου, είχατε το release party του δίσκου στο Esqueleto Bar. Ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου σε αυτό;
Σωτήρης: Αυτό που συνέβη ήταν απίστευτο. Ο κόσμος δε χωρούσε να μπει και ήταν έτσι για ώρες. Ήταν τεράστια η χαρά που πήραμε από όλη αυτή τη στήριξη και σας ευχαριστούμε όλους από τα βάθη της καρδιάς μας! Η ανταπόκριση στο νέο υλικό ήταν συγκλονιστική κι ο κόσμος έτρεξε να αποκτήσει το νέο μας υλικό στον υπέρτατο βαθμό! Τι λόγια να πούμε, πραγματικά.

15 χρόνια ύπαρξης συμπληρώνουν οι AMONGRUINS του χρόνου. 4 studio δίσκοι και πολλές συναυλίες τόσο εντός όσο κι εκτός των τειχών. Ποια είναι η σπουδαιότερη στιγμή σας και ποιο ήταν το μεγαλύτερο σας μάθημα;
Σωτήρης: Όσο περνάει ο καιρός τόσο όλοι συμφωνούμε ότι η σπουδαιότερη και σημαντικότερη στιγμή για εμάς είναι η δημιουργία του “Land of the black sun”. Ήταν η στιγμή της αφύπνισης, της επανέναρξης και με απίστευτα σοβαρή και δημιουργική διαδικασία για εμάς. Εξερευνήσαμε πολύ τους εαυτούς μας, τον ήχο μας, το πως θέλουμε να γράφουμε και να παίζουμε. Κι αυτός είναι ο δίσκος που καθόρισε όλη την πολύ πετυχημένη πορεία μας από εκεί και πέρα. Τον ξεκινήσαμε με απόλυτο σεβασμό σε εμάς και στον ακροατή και όλο αυτό μας έχει σεβαστεί αντίστοιχα κι ανταποδώσει τα πολλαπλάσια. Πήρε τεράστια αγάπη κι έφερε όλη την μεγάλη αλλαγή επιπέδου για το συγκρότημα. Μας οδήγησε και στην πρώτη μεγάλη headline Ευρωπαϊκή μας περιοδεία κι αυτήν θα αναφέρω ως μεγαλύτερο μάθημα. Εκεί πραγματικά αναμετριέσαι με δυσκολίες, ανθρώπους, καταστάσεις, προβλήματα και βλέπεις τι “ψάρια πιάνεις” σε τόσες πολλές χώρες εκτός της δικής σου. Μεγάλο ρίσκο και στοίχημα, μεγάλη όμως και η εμπειρία και τα εφόδια για να συνεχίσεις ακόμα πιο σωστά και δυναμικά. Πόσο μάλλον όταν είναι κι επιτυχημένη, όπως εμείς το βιώσαμε, όπου βλέπεις τόσο κόσμο σε κάθε πόλη να έχει αγαπήσει το υλικό, να έχει συνδεθεί με τους στίχους και να έρχεται να τιμήσει με την παρουσία του τη μπάντα μας. Μοιραστήκαμε απίστευτες στιγμές με απίστευτους οπαδούς που τα έδωσαν όλα!

Στις 14/03 οι AMONGRUINS μαζί με τους I SEE RED, πλαισίωσαν τους θρυλικούς NIGHTRAGE στη συναυλία τους στο Arch Live Stage. Ήταν τιμή για εσάς φαντάζομαι να βρίσκεστε εκεί!
Σωτήρης: Φυσικά και ήταν τιμή και μεγάλη χαρά γιατί πέρα από οπαδοί τους, είμαστε και πάρα πολύ καλοί φίλοι. Ειδικά με το Φώτη πάμε χρόνια πίσω, αλλά και με τον Κωνσταντίνο και το Μάριο είμαστε πολύ φίλοι και υπάρχει πολύς αλληλοσεβασμός! Ήταν ένα πάρα πολύ δυνατό live, με ενέργεια, πλούσιο σε νέο υλικό και καλεσμένους – έκπληξη! Η βραδιά είχε εξαιρετική ατμόσφαιρα μιας και το κοινό πήρε την ενέργεια μπαντών που είναι όλες πολύ δυναμικές στη σκηνή, δημιούργησαν ένα πολύ ισχυρό line up και είναι φίλοι. Αυτό πάντα το καταλαβαίνει ο κόσμος όταν μπαίνει σε ένα χώρο κι αισθάνεται το θετικό κλίμα στην ατμόσφαιρα.

Ως συνέχεια της προηγούμενης ερώτησης, μπορούμε να το θεωρήσουμε release show για το “Advent of chaos” ή θα ακολουθήσει και headline εμφάνιση από μέρους σας με αυτόν τον χαρακτήρα;
Θάνος: Φυσικά, ακούστηκαν για πρώτη φορά πολλά νέα κομμάτια live, άλλα για τη συγκεκριμένη συναυλία δώσαμε και κάποια αγαπημένα του κόσμου. Θα ακολουθήσει όμως και headline συναυλία στο μέλλον όπου θα παρουσιάσουμε περισσότερο το νέο υλικό και θα τιμήσουμε και προηγούμενες κυκλοφορίες.

Ποια τα μελλοντικά σας σχέδια εν γένει τόσο στον συναυλιακό χάρτη, όσο και συνθετικά, δεδομένης της τωρινής δυναμικής της μπάντας;
Σωτήρης: Έχουμε μεγάλη όρεξη για δουλειά σε νέο υλικό και έχουμε ήδη βάλει μπροστά τις νέες συνθέσεις. Ο κόσμος μας έχει αγαπήσει πολύ και θέλουμε να του δώσουμε σύντομα νέες χαρές και συγκινήσεις. Συναυλιακά οργανώνουμε την επόμενη Ευρωπαϊκή μας περιοδεία για το 2026 και μιλάμε ταυτόχρονα για αρκετά μεμονωμένα shows.

Θέλω να σας ευχαριστήσω πολύ για τον χρόνο σας, ήταν χαρά μου! Ο επίλογος ανήκει σε εσάς!
Θάνος και Σωτήρης: Η χαρά όλη δική μας και όπως πάντα, τιμή μας να συνομιλούμε για το Rock Hard! Το metal μας ενώνει όλους και μόνο μαζί μπορούμε να πάμε μπροστά! Stay metal και θα σας δούμε όλες και όλους στο δρόμο!

Γιάννης Σαββίδης

A Day to Remember… 27/03 [VENOM]

Rock Hard

March 27, 2026

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Metal black” – VENOM
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Sanctuary Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Conrad Lant
ΣΥΝΘΕΣΗΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Conrad Lant (a.k.a. Cronos)
Κιθάρες – Mike Hickey (a.k.a. Mykus)
Μπάσο – Conrad Lant
Drums – Antony Lant (a.k.a. Antton)

Έχω φτιάξει ένα προσεκτικά επιλεγμένο ποτ πουρί από αγαπημένα κομμάτια των VENOM για να ακούω στο αυτοκίνητο. Εσκεμμένα ή όχι, οι επιλογές μου καλύπτουν όλη την περίοδο της αγαπημένης μου μπάντας μέχρι και το “Resurrection”, καθώς θεωρώ ότι το συγκεκριμένο άλμπουμ αποτελεί την τελευταία πραγματικά εξαιρετική τους δουλειά. Από εκεί και πέρα όμως τι γίνεται; Τα άλμπουμ των VENOM που ακολούθησαν χαρακτηρίζονται από εξάρσεις και υφέσεις, με κάποιες πολύ καλές στιγμές αλλά και απίστευτες μετριότητες, που σίγουρα δεν κολακεύουν το ιστορικό αυτό σχήμα. Για παράδειγμα τα “Fallen angels” και “ From the very depths” είναι άλμπουμ που ακούω με μεγάλη ευχαρίστηση, σε αντίθεση με τα “Hell” και “Storm the gates” που με απογοήτευσαν οικτρά. Σε μια ενδιάμεση κατάσταση βρίσκεται το ενδέκατο άλμπουμ των Βρετανών, το “Metal black” που κυκλοφόρησε σαν σήμερα πριν από 20 χρόνια.

Η αποχώρηση του Mantas το 2002 λόγω προσωπικών προβλημάτων, έβαλε φρένο στην ανοδική πορεία των VENOM, καθώς και το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε ο Cronos (περισσότερα γι’ αυτό παρακάτω) οδήγησαν τους VENOM σε λύσεις ανάγκης. Για το λόγο αυτό, επιστρατεύτηκε για να αναλάβει τις κιθάρες ο Mike Hickey, σίγουρη και δοκιμασμένη λύση, αφού ο Hickey ήταν μέλος των VENOM στο παρελθόν καθώς είχε παίξει στο “Calm before the storm” αλλά και στα δύο άλμπουμ των CRONOS, το solo project του Conrad.

Ο τίτλος του άλμπουμ είναι μια σαφής νύξη στο δεύτερο άλμπουμ τους, το μνημειώδες “Black metal”, φιλοδοξώντας να επαναφέρει την ατμόσφαιρα του παρελθόντος και, αντικειμενικά, ως ένα μεγάλο βαθμό, τα καταφέρνει. Ο ήχος ακούγεται επιτηδευμένα τραχύς και βρώμικος, θυμίζοντας όντως κάτι από τα παλιά. Το πρόβλημα όμως δεν είναι στην ατμόσφαιρα, αλλά στις συνθέσεις.

Το πολύ όμορφο και επιβλητικό εξώφυλλο είναι αλήθεια ότι δημιουργεί συνειρμούς και προκαλεί μια θετική διάθεση. Όμως στο περιεχόμενο, τα πράγματα είναι λίγο μυστήρια, ή, για να το διατυπώσω διαφορετικά, είναι αρκετά άνισα. Υπάρχουν κάποια κομμάτια που όντως αξίζουν να φέρουν το λογότυπο των VENOM και αυτά είναι σίγουρα τα τραχύτατα “Antechrist” και “Assassin”, το βαρύ σαν οδοστρωτήρας “Maleficarvm” και το σαρωτικό ομώνυμο, άνετα ένα από τα πιο γρήγορα τραγούδια που έχουν γράψει ποτέ οι VENOM. Πολύ καλό επίσης και το “Hours of darkness” που εντυπωσιάζει με το ανατολίτικο riff του. Αν τα υπόλοιπα κομμάτια βρίσκονταν στο ίδιο επίπεδο με τα προαναφερθέντα, πιθανόν να μιλάγαμε για έναν κλασικό VENOM δίσκο, δυστυχώς όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Κάποιες σκόρπιες καλές ιδέες εδώ και εκεί δεν σώζουν την κατάσταση καθώς τα τραγούδια είναι ξεκάθαρα fillers , παρά την φιλότιμη προσπάθεια του Cronos και των υπολοίπων. Το groovy στοιχείο που βγαίνει σε κάποια τραγούδια, πολύ απλά δεν ταιριάζει στους VENOM. Να μην αναφερθώ καν στο “House of pain” που το riff του είναι μια αντιγραφή – αναμάσημα αυτού του ομώνυμου κομματιού του “Resurrection”.

Η απόδοση της μπάντας είναι δυνατή, με τα αδέρφια Lant να αποδίδουν τα μέγιστα, ενώ τα φώτα πέφτουν δικαίως στον Mike Hickey που είχε το δύσκολο ρόλο να μπει στα παπούτσια του Mantas. Ενδεχομένως τα riffs των κομματιών να ταίριαζαν περισσότερο στον Mantas, και ίσως η εντύπωση μου αυτή να απορρέει από το γεγονός ότι ο δίσκος έχει αυτόν τον βρώμικο ήχο που είπαμε. Παρόλα αυτά, ο Hickey έχει κάνει πολύ φιλότιμη δουλειά, και αυτό φαίνεται κυρίως στα solos των κομματιών. Ακούστε για παράδειγμα το solo στο “Lucifer rising”, ένα, κατά την ταπεινή μου άποψη, παντελώς αδιάφορο κομμάτι που όμως έχει ένα φοβερό solo, ίσως το καλύτερο του Hickey σε όλο το άλμπουμ.

Το “Metal black” δίχασε και εν μέρει απογοήτευσε, καθώς φιλοδοξούσε, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Cronos να αποτελέσει τη συνέχεια του “Black metal”. Κάτι τέτοιο φυσικά και δεν μπορούσε να συμβεί, και υπό αυτό το πρίσμα απέτυχε τον σκοπό του. Και όμως, αν ξεπεράσουμε αυτόν τον σκόπελο, δεν είναι τόσο κακό άλμπουμ. Προσωπικά ανατρέχω σε αυτό αρκετά συχνά καθώς τα τραγούδια που γουστάρω πολύ από αυτόν τον δίσκο τα ακούω με σατανικό χαμόγελο. Μήπως ήρθε η ώρα να ανανεώσω το ποτ πουρί για το αυτοκίνητο;

Tiamat, Adramelch, Acheron, Baal
Burning up the city ‘neath unholy citadel
Summoning Leviathan, ready to attack
Evil one awakens all the gods of Metal Black

Did you know that:

Αναφερθήκαμε στην αρχή στο πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε ο Cronos. Συγκεκριμένα το 2002 τραυματίστηκε σοβαρά στη μέση και στον αυχένα ενώ έκανε ορειβασία και κινδύνεψε να μείνει παράλυτος. Για δύο χρόνια απαγορευόταν να τραγουδήσει και να παίξει μπάσο καθώς η αποθεραπεία του ήταν μακρά και επίπονη.

Θοδωρής Κλώνης

1...789...2,780 Page 8 of 2,780

Rock Hard Greece

CHANIA ROCK FESTIVAL: Ανακοινώθηκαν και οι DESTRUCTION

Tidal Dreams @ Piraeus Club Academy – 2 Μαϊου 2026

FUZZING NATION – Album release show + friends

MISTY ROUTE – “Ethos” album release show

A day to remember… 29/3 [SPOCK’S BEARD]

AMORPHIS – “Tuonela” – Worst to Best

RAGE interview 2006 (Peavy Wagner)

A day to remember… 27/3 [THEATRE OF TRAGEDY]

A day to remember… 28/3 [EVERGREY]

ROSS THE BOSS: Πέθανε στα 72 του, ο πρώην κιθαρίστας των MANOWAR…

Underground Halls Vol. 233 (AGGRESSIVE PERFECTOR, DOMHAIN, MISERERE LUMINIS, WINTER ETERNAL)

Release Athens Festival: Οι TRIVIUM μαζί με τους PANTERA στις 9 Ιουλίου

AMONGRUINS interview (Σωτήρης Τσολάκογλου και Θάνος Κοτσοβός)

A Day to Remember… 27/03 [VENOM]

CHANIA ROCK FESTIVAL: Ανακοινώθηκαν και οι DESTRUCTION

Tidal Dreams @ Piraeus Club Academy – 2 Μαϊου 2026

FUZZING NATION – Album release show + friends

MISTY ROUTE – “Ethos” album release show