Σε κάποια συγκροτήματα, παίρνει σεβαστό διάστημα να βρουν τον ήχο τους, να ολοκληρώσουν την εικόνα τους και να αποκτήσουν την απαιτούμενη «χημεία», πολλές φορές μετά από αλλαγές στην σύνθεση και «μπες – βγες» μελών, όπως είναι λογικό. Σε κάποια άλλα, η «χημεία» είναι λες και υπάρχει εκ των προτέρων, εκδηλώνεται από τις πρώτες πρόβες και τα πρώτα αναγνωριστικά live και στην πορεία εκρήγνυται. Οι EARLY MOODS ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία.
Υπάρχουν μπάντες που προσπαθούν να ακουστούν και να φανούν σαν να έρχονται από μια προηγούμενη, συγκεκριμένη εποχή. Κουβαλούν όλα τα χαρακτηριστικά της, όλα τα κλισέ της και στην ουσία πρόκειται είτε για μουσικούς που λατρεύουν αυτό που θέλουν να αναβιώσουν και ίσως στεναχωριούνται που δε γεννήθηκαν καμιά πενηνταριά χρόνια νωρίτερα, είτε για μουσικούς που προσπαθούν να καρπωθούν οφέλη που παράγονται από κάποιο κίνημα, ή κάποια μόδα. Οι EARLY MOODS ανήκουν στην πρώτη κατηγορία.
Τούτη η μπάντα από το Los Angeles, με είχε ενθουσιάσει όταν κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο της. Ως λάτρης του απέθαντου σκληρού ήχου της δεκαετίας του ’70, ταυτίστηκα με τη μουσική τους και αξιολόγησα θετικότατα το ειλικρινές τους image. Το “A sinner’s past” το περίμενα με ιδιαίτερη ζέση, δε με απογοήτευσε, κάπου εκεί κατάλαβα πως οι Αμερικανοί (βασικά, κρίνοντας από ονοματεπώνυμα και φάτσες, περί Λατίνων πρόκειται) δε θα χρειαζόταν καν να προσέξουν τον «σκόπελο» του τρίτου δίσκου. Θα τον είχαν δει από μακριά και απλά θα περνούσαν δίπλα του, αρμενίζοντας σταθερά.
Να ’μαστε λοιπόν στο “Ready for the grave”, δύο χρόνια μετά το προηγούμενο άλμπουμ, που είχε έρθει κι αυτό με την σειρά του δύο χρόνια μετά το ντεμπούτο. Συνέπεια, πρόγραμμα, δουλειά, σταθερότητα, προσήλωση. Τέτοια συγκροτήματα θέλω να βλέπω μπροστά μου, που να έχουν πάρει στα σοβαρά το όραμά τους και να μην παρεκκλίνουν, εκτός φυσικά αν συμβεί κάτι πέραν των δυνάμεών τους. Και όταν η δουλειά συνοδεύεται και από έμπνευση… εκεί να δεις γλέντια!
Έμπνευση, στο “Ready for the grave”, υπάρχει σε πλεόνασμα. Πρόσθεσε και τις επί σκηνής εμπειρίες με ονόματα όπως οι HIGH ON FIRE, CANDLEMASS, PENTAGRAM, COVEN, LUCIFER, PAGAN ALTAR και CIRITH UNGOL, δεν θέλει και πολύ για να ξεχειλίσουν υπέροχες ιδέες από τα αυλάκια του δίσκου. Το ομώνυμο κομμάτι, καθιστά σαφείς τις προθέσεις του συγκροτήματος: Αγνό, πεντακάθαρο doom metal, vintage όσο δεν πάει και με μια παραγωγή που το κάνει retro, χωρίς να καταντά γραφικό και αστείο.
Σε αυτό, η μπάντα εξακολουθεί να προσθέτει την αγάπη της για το NWOBHM αλλά και το hard rock των 70s, αφήνοντας την occult αισθητική να καλύψει τα πάντα και δίνοντας το ελεύθερο στον ατσίδα Toshi Kasai (MELVINS, TOOL) εκτός από την παραγωγή, να συνδράμει παίζοντας πλήκτρα, banjo, theremin, κάνοντας δεύτερα φωνητικά και κυρίως, βάζοντας το χεράκι του και στις συνθέσεις, αυτές καθαυτές. Όπως γινόταν κάποτε, όπου ο μηχανικός ήχου δε βαφτιζόταν «παραγωγός» κι ο παραγωγός ήταν, εκτός από υπεύθυνος που έδινε το ηχητικό στίγμα της μπάντας, καθοδηγητής και διαμορφωτής της μουσικής της. Εκτός αν νομίζει κάποιος πως ο Birch δεν είχε ανάμειξη στα τραγούδια των IRON MAIDEN, λόγου χάρη.
Οι κιθάρες των Oscar Hernandez και Eddie Andrade ανακατεύουν τον ήχο των Tony Iommi και Uli Jon Roth, οι Elix Felciano και Chris Flores στο ρυθμικό τμήμα του group είναι εξαιρετικά δεμένοι (με το μπάσο «τούμπανο»!) ενώ ο Alberto Alcaraz ακούγεται περισσότερο αιθέριος από ποτέ. Τόσο, που θα ήθελα να τον ακούσω, εάν και εφόσον, σε κάποιο CANDLEMASS τραγούδι, εποχής Messiah Marcolin κατά κύριο λόγο. Έχω την εντύπωση πως θα στεκόταν παραπάνω από αξιοπρεπής. Άλλωστε, κομμάτια όπως το “Ready for the grave” ή το “Ashes of the damned”, θα ταίριαζαν πανεύκολα στο οπλοστάσιο των Σουηδών ηγετών του επικού doom metal. Ή και σε κάποιο SCORPIONS, εποχής Uli Jon Roth. Γιατί όχι;
Τι κι αν είναι λιγάκι υποδεέστερο των μεγαλύτερων «αδερφών» του… Είσαι doomster και θες έναν «ζωντανό» δίσκο, ατμοσφαιρικό και ταυτόχρονα γκρουβάτο, που να μεταφέρει την ένταση του προβάδικου ή του live venue στο σαλόνι σου; Το νέο επίτευγμα των EARLY MOODS έρχεται από τη μια να δώσει λύση σε σένα, από την άλλη να προσθέσει ένα ακόμη επιχείρημα σε μένα, όταν μπλέκω, άθελά μου, στην ίδια χαζή και ανούσια συζήτηση, σχετικά με το «αν βγαίνει καλή μουσική σήμερα», με κάθε λογής παρελθοντολάγνο μηδενιστή του 21ου αιώνα.
Ξεχωρίζουν με την πρώτη ακρόαση:
Οι SCORPIONS που παίζουν doom metal, στα “Thy eternal grief” και “When light fades”.
O occult χαρακτήρας του “The prowler” (όνομα και πράγμα).
Τα κάτι περισσότερο από επτάμισι λεπτά CANDLEMASS υπεροχής α λα παλαιά, στο “Ashes of the damned”. Ίσως αν το άκουγε ο Leif, να του ερχόταν ξανά η πραγματική έμπνευση ώστε να ξαναγράψει έπη. Όχι, δεν συγκρίνω. Μόνο αναπολώ!
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Oscar Hernandez – Κιθάρα
Chris Flores – Τύμπανα
Elix Felciano – Μπάσο
Alberto Alcaraz – Φωνητικά, πλήκτρα
Eddie Andrade – Κιθάρα
ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ:
Tosh Kasai – Πλήκτρα, banjo, theremin, β’ φωνητικά
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: RidingEasy Records
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
RidingEasy Recs “Ready for the grave“
Bandcamp
Facebook
Instagram
Spotify
Deezer
Tidal
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ:
“Early moods” (RidingEasy Records, 2022)
“A sinner’s past” (RidingEasy Records, 2024)
“Ready for the grave” (RidingEasy Records, 2026)
Δημήτρης Τσέλλος
