Αυτή η βραδιά από την αναγγελία της ήταν η απόλυτη ονείρωξη των οπαδών του τεχνικού extreme metal. Οι προσδοκίες που ξεκίνησαν από την αναγγελία εκπληρώθηκαν με συνολική διάρκεια εμφάνισης των συγκροτημάτων που πλησίασε τις 4 (!) ώρες. Το παρόν και μέλλον των CRYPTIC SHIFT ενώθηκε με το σπουδαίο παρελθόν των DEPRESSIVE AGE, προετοιμάζοντας με τον καλύτερο τρόπο για μια ακόμα συγκλονιστική εμφάνιση των CORONER στο ίδιο club μετά από 15 χρόνια.
Πρώτοι στη σκηνή, οι Βρετανοί CRYPTIC SHIFT από το Leeds. Μια μπάντα που αξίζει να γίνει τεράστια πραγματικά. Τεχνικό death/thrash που από τη μια έχει την παράδοση των NOCTURNUS, GORGUTS, ATHEIST, DEATH (“Human”/”Individual thought patterns” εποχής) CYNIC, VOIVOD και από την άλλη έχει μπάντες – ήρωες του σήμερα όπως οι BLOOD INCANTATION και VEKTOR. Αποτέλεσμα, αυτός ο ήχος να ακούγεται οικείος στους παραδοσιακούς, όσο και ανανεωτικός στους φιλόκαινους οπαδούς του ακραίου ήχου. Μεγάλα κομμάτια σε διάρκεια που στα χέρια άλλων μπαντών θα είχαν γίνει αχταρμάς, αλλά στα χέρια τους, γίνονται χρυσάφι.
Χώρια που ο ήχος ήταν πένα, αποδίδοντας στο ακέραιο τα παιξίματά τους. Το συγκλονιστικό τελευταίο τους άλμπουμ “Overspace & supertime”, εκπροσωπήθηκε από τα “Cryogenically frozen”, “Hyperspace topography” και “Hexagonal eyes (diverity trepaphymphasyzm)”. Δεν άφησαν παραπονεμένο φυσικά, τον προκάτοχο του, το “Visitations from enceladus” [“(Petrified in the) hypogean gaol”, “The arctic chasm”, “Planetary hypnosis” – με το οποίο έκλεισαν το set] ενώ επιπλέον είχαμε και το “Cosmic dream” από το “Chasm of aeons” split (με INOCULATION, REPLICANT και ASTRAL TOMB).
Συνολικά μιλάμε για 65’ μόνο η μπάντα που άνοιγε τη συναυλία! Οι CRYPTIC SHIFT, έδειξαν επί σκηνής σεβασμό σε όσους είχαν εμφανιστεί από νωρίς να τους τιμήσουν, δείχνοντας πόσο εμπιστεύονται το υλικό του δίσκου τους και πόσο μελλοντικά μπορούν να χτίσουν πάνω σε αυτό. Άμα η ποιότητά τους συνεχιστεί (που ειλικρινά, δεν βλέπω λόγο να μην γίνει), προβλέπω να γίνουν από τις μεγαλύτερες μπάντες των καιρών μας. Άμα τους έβλεπαν οι CORONER, είμαι ΣΙΓΟΥΡΟΣ ότι θα ένιωθαν καμάρι για το που έχει φτάσει η ευρύτερη τεχνοκρατική ακραία σκηνή.
Και από το μέλλον, σε μια επανένωση που δεν περίμενα ότι θα ζήσω να δω. DEPRESSIVE AGE κυρίες και κύριοι. Οι Γερμανοί progressive thrashers, επανενώθηκαν το ‘22, σε μια φάση που είχα αρχίσει δειλά-δειλά να τους ακούω και να εκτιμώ την σημασία τους. Και γίνανε μέρος αυτού του πακέτου. Άκρως, μα άκρως ταιριαστό θα πω εγώ. Και όταν μπαίνουν με το “Lying in wait” και το “We hate happy ends”, θυμίζουν στους παλιούς οπαδούς τους και μαθαίνουν σε όσους τώρα τους γνωρίζουν (καλή ώρα), για ποιους λόγους μνημονεύονται. Προοδευτικό thrash, που η προοδευτικότητα δεν πηγάζει από το τεχνοκρατικό του ύφους, μα από το αντισυμβατικό των δομών, την διάθεση για να κάνουν το κάτι διαφορετικό, ακόμα και εν συγκρίσει με τους συνοδοιπόρους τους.
Για την ιστορία, τιμήσανε και τα τέσσερα άλμπουμ τους ως εξής: “First depression” (“Innocent in detention” και “Circles colour red”), “Lying in wait” (ομώνυμο, “Berlin” και “Eternal twins” που έκλεισε το set), “Symbols for the blue times” (“World in veins”, “Port graveyard” – αφιερωμένο σε ένα ζευγάρι από Αυστραλία που ήρθε για να τους δει!), “Electric scum” (ομώνυμο, “Cairo crabat”, “Toyland hills”) ενώ επίσης είχαμε το “War” και το “She lights my way” (“μια διαφορετική ερωτική ιστορία από αυτή που έχουμε συνηθίσει” όπως το αποκάλεσε ο μπροστάρης Jan Lubitzki). Ένας Lubitzki που ήταν αεικίνητος επί σκηνής, χτυπιόταν, έριχνε κλωτσιές στον αέρα ενίοτε, δείχνοντας ότι το χαίρεται πραγματικά ππου είναι εκεί.
Τώρα, δεν ξέρω που θα οδηγηθεί αυτή η επανένωση (άμα έρθει κάτι καλό, ευπρόσδεκτο βεβαίως), αλλά ξέρω ότι για τα 70 περίπου λεπτά που έπαιξαν, έδειξαν τιμιότητα και σεβασμό σε όσους ήρθαν να τους δουν, υπενθύμισαν πράγματα και κέρδισαν σίγουρα και νεότερο κοινό που κατά πάσα πιθανότητα δεν τους είχε δει ποτέ ζωντανά και ίσως να μην τους έβλεπε, εάν δεν ήταν μέρος αυτού εδώ του πακέτου. Και κρατάμε αυτό, αγκαζέ με την άκρως ενεργητική τους εμφάνιση, που να φανταστεί κανείς, πως ήταν απλά το ζέσταμα πριν το σεμινάριο που θα παρέδιδαν οι τεράστιοι CORONER αμέσως μετά.
Γιάννης Σαββίδης
Οι CORONER επέστρεψαν στο Gagarin μετά από 15 χρόνια, έχοντας πλέον καινούριο υλικό να παρουσιάσουν από το περσινό μεγαλούργημά τους, “Dissonance theory”. Προσωπικά θεωρώ τον ήχο που είχαν το 2011 ως τον αρτιότερο που έχω βιώσει σε συναυλία κλειστού χώρου. Δεν είναι τυχαίο ότι είχαν εφάμιλλο ήχο και τώρα, έχοντας πλήρη διαχωρισμό στα όργανα με εκκωφαντική ένταση και όγκο. Το γεγονός ότι τα – μετά από 32(!) χρόνια – νέα τους τραγούδια στέκονται επάξια στα σπουδαία των πρώτων τους δίσκων, φάνηκε από τη θέση που πήραν στο setlist τους. Μπήκαν εμβόλιμα ανάμεσα σε κομμάτια που είναι οι σίγουρες επιλογές τους μετά την επαναδραστηριοποίησή τους το 2011. Το γεγονός ότι δεν έκανε «κοιλιά» σε κανένα σημείο της μιάμισης ώρας που διήρκησε η εμφάνιση τους, είναι η τρανή απόδειξη του πόσο σπουδαία είναι.
Και η καταιγιστική ροή διατηρήθηκε ακόμα και όταν έκαναν την έκπληξη και έπαιξαν για πρώτη φορά στο πλαίσιο αυτής της ευρωπαϊκής τους περιοδείας το μινιμαλιστικό “Golden cashmere sleeper part 1”. Ήταν το πιο κομβικό σημείο του main set των 12 τραγουδιών τους, λόγω της πλήρους αλλαγής του ήχου της κιθάρας του Tommy από εκείνο το σημείο και μετά. Μέχρι εκείνο το σημείο ο ήχος ήταν καθαρός και κλινικός όπως συνηθίζεται να είναι στα live τους, Η έναρξη με τα “Consequence” και “Sacrificial lamb” έδωσε τη σκυτάλη στο “Divine step (Conspectu mortis) και το αποτέλεσμα ήταν καταιγιστικό και αποστομωτικό. Η συνέχεια με το “Serpent moves” απλά μας καθήλωσε με τον Tommy να εκτελεί με μαεστρία το, εκπληκτικό και μεγάλης διάρκειας, θεματικό solo του. Ο Ron Royce προλόγισε το πρώτο τους video clip, που δεν ήταν άλλο από το πρώτο «hit» τους, το “Masked jackal”, για να δώσει τη σκυτάλη στο καταιγιστικό και καθηλωτικό νέο τους τραγούδι, “Symmetry”, το οποίο και αυτό οπτικοποιήθηκε.
Από εκείνο το σημείο ξεκίνησε η ηχητική τους μεταστροφή, που ξεκίνησε με το “Golden cashmere sleeper part 1” από τη συλλογή “Coroner” (1995), με την οποία έκλεισε η φρενήρης πορεία τους από το 1985. Σε αυτό το σημείο φάνηκε η κατεύθυνση που έτειναν να πάρουν μετά το “Grin”, δίνοντας έμφαση στην εσωτερική ένταση, έχοντας mid tempo ρυθμούς με πιο απλή μορφή. Ο ήχος της κιθάρας του Tommy έχει γίνει αισθητά πιο heavy και ακούγεται σαν χαμηλοκουρδισμένη. Η επιλογή αυτή άλλαξε πλήρως την ηχητική των υπόλοιπων πέντε κομματιών του main set τους.
Το μακρόσυρτο ψυχεδελικό πέρασμα του “Semtex revolution” που ακολούθησε ήταν υποβλητικό και φοβερά ατμοσφαιρικό, δημιουργώντας μια αλλόκοτη ατμόσφαιρα. Το υπερτεχνικό “Tunnel of pain” πήρε μια μορφή που σε καθήλωνε τόσο για τον καταιγιστικό του ρυθμό, όσο και για τον heavy ήχο που είχαν πλέον. Το “Metamorphosis” δεν ήταν παρά το σκαλοπάτι για να έρθει η κορυφαία στιγμή της βραδιάς ολόκληρης. Με έναν τρομακτικό σε όγκο ήχο το “Grin (Nails hurt)” απλά ισοπέδωσε το club και έκανε τους πάντες να παραμιλάνε. Και το 2011 ήταν η κορυφαία στιγμή της εμφάνισης τους, μόνο που τώρα ήταν ακόμα πιο καθηλωτικό λόγω αυτής της ηχητικής επιλογής από τον Tommy στην κιθάρα.
Και εκεί που θα έλεγε κάποιος ότι η υπόλοιπη συναυλία θα είναι διαδικαστική, τολμούν και παίζουν μετά καινούριο τραγούδι! Και όχι μόνο καταφέρνουν να κρατήσουν το ενδιαφέρον του εκστασιασμένου κοινού, αλλά μας παρέσυραν στη δίνη του “Renewal” που πήρε κι αυτό μια άγρια μορφή. Στο encore ο ήχος επανήλθε στην καθαρή του μορφή και όπως ήταν αναμενόμενο επέλεξαν το “Reborn through hate” χωρίς όμως τα «παιχνίδια» στο τέλος του κομματιού, όπως είναι και αποτυπωμένα στο reunion DVD τους, “Autopsy”, από την συναυλία του 2011 στο Gagarin. Αυτή τη φορά επέλεξαν να το ενώσουν σε medley με το “Die by my hand” ενθουσιάζοντας τους οπαδούς της πρώτης περιόδου τους.
Όλα τα βλέμματα ήταν αναπόφευκτα πάνω στον Tommy Vetterli που ήταν για άλλη μια φορά άψογος εκτελεστικά. Είναι αναμφίβολα ένας guitar hero, ειδικά αν παρατηρήσει κανείς πόσο τέλεια αποδίδει τα περίτεχνα solos των κομματιών τους, Ακίνητος μπροστά στα πετάλια του στο μεγαλύτερο μέρος της συναυλίας, η ένταση αποτυπωνόταν στους μορφασμούς του προσώπου του. Και όσο σόλαρε ο Tommy, το rhythm section των Ron Royce στο μπάσο και Diego Rapacchietti στα τύμπανα κρατούσε με μαεστρία τους καταιγιστικούς ρυθμούς τους. Στα φωνητικά ο Ron ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα κυριολεκτικά. Και έδειχνε ιδιαίτερα χαρούμενος που ήρθαν μετά από 15 χρόνια στον ίδιο χώρο για συναυλία.
Ο Ιταλός drummer έχει ενσωματωθεί πλήρως στη μπάντα και πλέον οι συγκρίσεις με τον Marky είναι άνευ σημασίας. Αποδίδει πιστά τα μέρη του χωρίς, όμως, τα «γεμίσματα» που έκανε ο προκάτοχός του και έκαναν τις συναυλίες τους ακόμα πιο ενδιαφέρουσες. Όπως και να έχει είναι πλέον πλήρως ενσωματωμένος στο σχήμα και απέδωσε άψογα τα απαιτητικά μέρη του. Ο Daniel Stössel εμπλούτισε με samples και περάσματα τον ήχο τους, όντας μέλος τους στις συναυλίες από το 1996. Όποτε έκανε δεύτερα φωνητικά, ενέτεινε την ένταση της συναυλίας.
Αναμφίβολα αυτή η βραδιά ικανοποίησε πλήρως και τον πιο απαιτητικό οπαδό του τεχνικού extreme metal. Όσοι είμασταν εκεί θα θυμόμαστε για πάντα τα πρώτα βήματα των CRYPTIC SHIFT, την ωραία τρέλα των DEPRESSIVE AGE και την καθηλωτική εμφάνιση των CORONER. Μακάρι να μας ξαναέρθουν σύντομα και γιατί όχι και με ακόμα έναν νέο δίσκο! Τώρα που πήραν φόρα όλα είναι πιθανά από τους Ελβετούς!
Κείμενο/φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας
