“Choosing the path of death”
Οι ABYSSUS έβγαλαν τον τρίτο και καλύτερο τους δίσκο “The reign”, αλλάζοντας επίπεδο με χαρακτηριστική ευκολία. Σας εξηγήσαμε ενδελεχώς το γιατί στη παρουσίαση του δίσκου. Αλλά φυσικά, θέλαμε να κάνουμε μια όμορφη συζήτηση με τον κιθαρίστα και βασικό συνθέτη του σχήματος Πάνο Γκουμπαρλιώτη και να μάθουμε περισσότερα γύρω από το δίσκο, τη μπάντα και τους ανθρώπους της. Βάλτε ΞΑΝΑ το δίσκο δυνατά και απολαύστε τον!
Πάνο καλησπέρα, τα θερμά μου συγχαρητήρια για το καινούργιο σας άλμπουμ “The reign”! Η καλύτερη σας δουλειά μέχρι σήμερα!
Γεια σου φίλε Γιάννη! Να σαι καλά, σε ευχαριστώ πάρα πολύ ρε μάγκα!
Ντεμπούτο στην Fireflash Records, είναι η νέα δισκογραφική σας στέγη. Πως προέκυψε η μετάβαση από την Transcending Obscurity; Πως είναι η μέχρι στιγμής συνεργασία;
Λοιπόν, έχουμε έναν πάρα πολύ καλό φίλο που ασχολείται με όλα αυτά. Και δουλεύει και σε μια ελληνική εταιρεία, οπότε τα ξέρει τα πράγματα. Ο οποίος μας διαβεβαίωσε ότι έχουμε να κάνουμε με έναν τρομερό τύπο που θα κάνει πολύ δυνατό βήμα με την εταιρεία του, καθώς ήταν παλιότερα θυγατρική άλλων εταιρειών, μεγαλύτερων. Αυτή τη στιγμή, ήθελε να κάνει το δικό του ξεκίνημα, με πολύ δυνατές μπάντες στο roster. Μιλήσαμε μαζί του, ήταν φοβερός τύπος όντως, τα βρήκαμε και όπως καταλαβαίνεις, ήταν αναπόφευκτο να υπογράψουμε.
Παρότι το άλμπουμ κυκλοφορεί επίσημα αύριο (σ.σ.: η συνέντευξη έγινε 22/10), είχατε διαθέσιμες κόπιες στο τελευταίο σας live που ανοίγατε για τους PESTILENCE. Ποια η ανταπόκριση του κόσμου σε αυτό;
Πραγματικά τεράστια. Και η αλήθεια είναι ότι δεν το περιμέναμε να είναι τόσο μεγάλη, καθώς ήμασταν η πρώτη μπάντα από τις τρεις. Ο κόσμος πήγε στο merch και αγόρασε τα νέα μας πράγματα σαν τρελός. Και αυτό μας εντυπωσίασε, δεν το περιμέναμε, σε τόσο μεγάλο βαθμό δηλαδή. Να ναι καλά όλοι, που στηρίζουν τη προσπάθεια μας.
Έχοντας τη πολυτέλεια να ακούσω το άλμπουμ αρκετές φορές για τις ανάγκες της παρουσίασης του, διέκρινα κάτι συγκεκριμένο που μου άρεσε, πέρα από την κατάλληλη διάρκεια για τέτοιο δίσκο (στα 35 λεπτά): τρομερή ποικιλία και πολύ ωραία ρυθμικά κοψίματα που με έκαναν να σκεφτώ μέχρι τους NAILBOMB (στο “The prophecy” και το “Await the final call” συγκεκριμένα). Κάτι που ξεκίνησε από το “Death revival” (2022) και εδώ, θεωρώ εξελίσσεται. Εσύ τι πιστεύεις;
Ακριβώς. Καταρχάς, οι NAILBOMB είναι μια μπάντα που πραγματικά λατρεύω και είμαι και πολύ επηρεασμένος. Έχει αλλάξει λίγο ο τρόπος που συνθέσαμε τα κομμάτια, γράψαμε πιο άμεσα τραγούδια γιατί έτσι μας βγήκαν , χωρίς δεύτερες σκέψεις. Ήταν όλη η διαδικασία εντελώς αβίαστη και αφήσαμε την επιθετικότητα να πάρει τα ηνία. Για αυτό παρατηρείς επιρροές από NAILBOMB και SLAYER, SEPULTURA. Το “The reign” είναι το πιο ώριμο μας άλμπουμ και το πιο ποικιλόμορφο – επιθετικό ξεκάθαρα! H αλήθεια είναι ότι στο “Death revival” εγώ προσωπικά δεν παρατηρώ τέτοιες επιρροές, όμως στον νέο δίσκο, σίγουρα υπάρχουν. Τα κομμάτια που ανέφερες, συγκεκριμένα, θεωρώ ότι αποτυπώνουν αυτό το πράγμα το οποίο λέω.
Ξεκάθαρα. Δεδομένου ότι ηχογραφήσατε με session drummer (Φώτης Benardo), lead κιθαρίστα (Κώστας Φουκαράκης) και μπασίστα (Χρήστο Ζούκα), το άλμπουμ, εν συγκρίσει με το τωρινό line-up το οποίο είδαμε και ζωντανά (Κωνσταντίνος Τζάτζας – κιθάρες, Μανώλης Σκουλαράκος – μπάσο, Γιώργος Τσάφος – τύμπανα), ποια ήταν θεωρείς η μεγαλύτερη σας πρόκληση που έπρεπε να αντιμετωπίσετε;
Κοίτα, η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν ότι δεν είχαμε καθόλου χρόνο και ο δίσκος έπρεπε να γίνει μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Αυτό βέβαια μας έβαλε σε αναμμένα κάρβουνα αυτομάτως και για αυτό μιλήσαμε με τα φιλαράκια μας που ανέφερες, που μας βοηθήσανε να κάνουμε τον δίσκο μας. Η συνεργασία, πήγε πάρα πολύ καλά με τα παιδιά. Τρομεροί καλλιτέχνες και τρομεροί άνθρωποι. Γίναμε και καλοί φίλοι καθώς κάναμε και ένα άλμπουμ μαζί. Οπότε όλα πήγανε λαμπρά.
Πάρα πολύ ωραία και φάνηκε και το αποτέλεσμα στη σκηνή με το καινούργιο line-up.
To νέο line-up η αλήθεια είναι ότι είναι τρομερό. Τα παιδιά όλα, ο Τζάτζας, ο Σκουλαράκος και ο Τσάφος, είναι ακριβώς τα άτομα που θέλαμε στη μπάντα αυτή τη περίοδο, από όλες τις απόψεις.
Συμφωνώ απολύτως. Τώρα, μιλώντας για λεπτομέρειες που είπα πιο πάνω, ως SLAYER-άς προσωπικά, παρατήρησα τίτλους όπως “Killing tendency”, “Await the final call” και φυσικά το “Trapped in purgatory” που κλείνει το δίσκο και προφανώς σκέφτηκα τα αντίστοιχα κομμάτια από το “Reign in blood”. Ήταν ηθελημένες αναφορές – φόροι τιμής στους SLAYER ή απλά προέκυψαν οι τίτλοι;
Φυσικά και δεν προκύψανε. Η αλήθεια είναι ότι, καθώς γράφαμε τα κομμάτια, θέλαμε να κάνουμε τον πιο επιθετικό μας δίσκο. Ο Κώστας, είχε την ιδέα να ονομαστεί το άλμπουμ “The reign”, επηρεασμένο από το ΤΕΡΑΣΤΙΟ “Reign in blood”, το οποίο εννοείται μας έχει στιγματίσει. Είναι το Ευαγγέλιό μας. Όταν μου είπε την ιδέα ο Κώστας, ότι θα ονομαστεί το άλμπουμ έτσι, ως φόρος τιμής στο “Reign in blood”, παίρνοντας στίχους από κάθε κομμάτι και φτιάχνοντας έναν τίτλο για εμάς, η αλήθεια είναι ότι ξετρελάθηκα αμέσως που το άκουσα αυτό. Ήταν ευφυής και πρωτότυπη για μένα αυτή η σκέψη του. Γιατί για εμάς οι SLAYER, δεν είναι ακόμα μια επιρροή. Είναι η μεγαλύτερη μουσική μας αγάπη και θα έλεγα η μεγαλύτερη απόλαυση στη ζωή.
Μη περιμένεις προσωπικά να διαφωνήσω. Και το ακόμα πιο όμορφο είναι ότι ήταν και με τη σειρά όπως είναι ακριβώς και στο “Reign in blood”. Δηλαδή το πρώτο κομμάτι “The meaning of pain”, το δεύτερο κομμάτι “Out of reach” και πάει λέγοντας.
Γι’ αυτό έγινε με αυτό το τρόπο. Τα κομμάτια είναι και ακριβώς όσα είναι και στο “Reign in blood”.
Αυτό, κι εγώ όταν είδα τους τίτλους στο promo που έλαβα, είχα αυτή την σκέψη. Και λέω “κοίτα να δεις”. Ως αρρωστάκι με SLAYER, μου άρεσε πάρα πολύ!
Αυτό έγινε για τους SLAYER-άδες. Οι SLAYER-άδες το καταλαβαίνουν. Κάποιοι άλλοι δεν θα το καταλάβουν ποτέ.
Έτσι, έτσι ακριβώς. Τώρα, πέραν των τίτλων και των φόρων τιμής, σε τι αναφέρονται οι στίχοι αυτή τη φορά; Γιατί θυμάμαι στο “Death revival” υπήρχε μια ποικιλία θεμάτων.
Ναι, φυσικά. Η αλήθεια είναι πως κι εδώ υπάρχει μια ποικιλία θεμάτων. Σίγουρα αυτή τη φορά, οι στίχοι του Κώστα, έχουν καταπιαστεί με τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου και δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο κάθε άνθρωπος στη ζωή του. Αλλά αν εξαιρέσεις αυτό, είναι κάποια κομμάτια όπως το “Out of reach” για παράδειγμα, το οποίο έχει επηρεαστεί από το “1984” του George Orwell. Ή το “Await the final call”, το οποίο έρχεται από την αυτοβιογραφία του Ζαχαρία Χατζηφωτίου, το “The paths of war” αν το έχεις ακουστά, το οποίο μιλάει για την πολιορκεία του Τομπρούκ.
Α, πολύ ενδιαφέρον, δεν το ήξερα!
Φυσικά, δεν ξεχνάμε και το “At any cost”, το οποίο είναι επηρεασμένο από τον Matthew Hopkins, τον Witchfinder General και από την ταινία εννοείται του ‘68 αν θυμάμαι καλά (σ.σ.: “Witchfinder general” με τον Vincent Price). Οπότε οι στίχοι θεωρώ αυτή τη φορά καταπιάνονται με πιο σκοτεινά θέματα, καθώς και ο Κώστας πέρναγε μια σκοτεινή περίοδο.
Ισχύει αυτό, είναι πιο σκοτεινό. Όπως επίσης, πιο σκοτεινό είναι και το εξώφυλλο από τον ΙΣΤΟΡΙΚΟ Andreas Marschall που είχε φιλοτεχνήσει και τον προκάτοχο “Death revival”. Εκτός από το πόσο ευχαριστημένοι πρέπει να ήσασταν από την πρώτη φορά με τη συνεργασία και το αποτέλεσμα, του δώσατε κάποια κατεύθυνση για το εξώφυλλο;
Κοίτα, όπως και στο προηγούμενο εξώφυλλο, έτσι και σε αυτό, εννοείται του δώσαμε κάποια κατεύθυνση. Το ωραίο με τον Marschall, είναι ότι δεν χρειάζεται να του δώσεις μικρολεπτομέρειες. Ή τουλάχιστον εμείς είχαμε τρομερή χημεία μεταξύ μας. Του δώσαμε μια γενική κατεύθυνση του τι σκεφτόμασταν και αυτός πάντα το αποτύπωνε στην εικόνα. Η συνεργασία μαζί του ήταν πάρα πολύ εύκολη και πολύ γρήγορη. Δηλαδή, ο άνθρωπος δεν καθυστερεί καθόλου, είναι φουλ επαγγελματίας. Και εννοείται, καθώς είναι παιδικό μας είδωλο, γυρνάμε όλο προς τα εκεί. Κάναμε ένα δίσκο μαζί του, κάναμε και ένα δεύτερο. Ίσως να κάνουμε και άλλο ένα στο μέλλον γιατί όχι;
Αλίμονο, τόσα εξώφυλλα με αριστουργήματα έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος, τι να λέμε τώρα…και σε όλα τα ιδιώματα.
Ακριβώς, ένα μεγάλο κομμάτι της δισκοθήκης μας είναι εξώφυλλα του Marschall. Σωστά και αυτό είναι το συναρπαστικό, κατάλαβες;
Ναι ξεκάθαρα. Από GUARDIAN, από SODOM, από OBITUARY και πάει λέγοντας. Δεδομένου ότι είσαι μέλος μπάντας που μετράει 15ετία στο ελληνικό death metal, αλλά και εσύ και ο Κώστας διοργανώνετε τα τελευταία χρόνια το Athens Extreme festival, ποια είναι η άποψη σου για την εγχώρια σκηνή του είδους;
Θεωρώ ότι η εγχώρια σκηνή του είδους, αποτελείται από συναρπαστικές μπάντες, καθώς σε κάθε ιδίωμα του metal, υπάρχουν μπάντες που το κρατάνε ακόμα ζωντανό. Είτε πιο καινούργιες μπάντες, είτε πιο παλιές. Θεωρώ ότι έχουμε μια πολύ ποιοτική σκηνή και αργά ή γρήγορα αυτό θα φανεί και έξω αν δεν έχει ήδη φανεί.
Κι εγώ αυτό πιστεύω, να σου πω την αλήθεια. Βλέποντας τι γίνεται τριγύρω, γίνεται χαμός. Ειδικά και με νεότερες μπάντες.
Και με νεότερες ναι, το επίπεδο έχει αυξηθεί δραματικά. Και δεν έχει να κάνει μόνο με τις μπάντες, έχει να κάνει και με το γύρω – γύρω. Ηχολήπτες πολύ καλοί, στούντιο, όλα πάνε αλυσίδα, ξέρεις.
Σαφώς, σε εμπνέει το να έχεις και έναν καλό χώρο με καλό εξοπλισμό και πάει λέγοντας. Τώρα, τι επιφυλάσσει η συνέχεια για τους ABYSSUS μετά τη κυκλοφορία του “The reign”; Αύριο βγαίνει ο δίσκος.
Αύριο κυκλοφορεί, βέβαια. Τι επιφυλάσσει το μέλλον ε; Καλή ερώτηση. Σίγουρα, το κλασσικό, θα θέλαμε να περιοδεύσουμε για τη προώθηση του.
Να περιμένουμε κάποιο ξεχωριστό headline show στην Αθήνα, release show ας πούμε για το “The reign”;
Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Και θα το κάνουμε κάπου, θεωρώ, πριν το καλοκαίρι του ‘27. Παρόλα αυτά, όχι πολύ άμεσα, καθώς όπως ίσως γνωρίζετε, ο Κώστας περιμένει το δεύτερο του παιδί. Και η μπάντα αυτή τη περίοδο θα ηρεμήσει λίγο, καθώς θέλουμε και εμείς οι ίδιοι να απολαύσουμε λίγο τον ερχομό του νέου άλμπουμ. Να δούμε εντυπώσεις, πως θα το πάρει ο κόσμος και τα λοιπά. Παρόλα αυτά, δεν σταματάμε να γράφουμε και νέα μουσική για το επόμενο άλμπουμ. Οπότε όσο καιρό δεν θα κάνουμε live, θα δουλεύουμε πάνω σε νέα κομμάτια.
Με το τωρινό line up;
Με το τωρινό line up, βέβαια, ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει! Εκτός απροόπτου θα είναι όλοι όσοι έχετε δει live, καθώς θεωρώ ότι αυτά τα παιδιά ταιριάζουν με τη χημεία της μπάντας αλλά και το πως βλέπουμε τα πράγματα. Έχουμε γίνει δηλαδή και καλοί φίλοι.
Πάρα πολύ ωραίο αυτό, νομίζω είναι το πιο σημαντικό.
Είναι τρομερό όταν οι τρομεροί μουσικοί είναι και τρομερά παιδιά.
Πάνο, σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου, ήταν χαρά μου! Ο επίλογος είναι δικός σου!
Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για την συνέντευξη. Ευχαριστούμε οποιονδήποτε στηρίζει τη μπάντα με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Πάμε δυνατά, ελπίζουμε να γουστάρετε το νέο άλμπουμ. Έχουμε κάνει υπέρβαση του εαυτού μας σε αυτό το άλμπουμ, το έχουμε γράψει με αίμα. Λοιπόν, καλή συνέχεια, ευχαριστούμε για όλα!
Γιάννης Σαββίδης
