>
Σάββατο 14 Φεβρουαρίου. Αγίου Βαλεντίνου, ίσως η χειρότερη γιορτή του κόσμου, η πιο αχρείαστη και ανούσια. Αν αγαπάς κάτι, το αγαπάς κάθε μέρα. Και για πάντα. Μέχρι ένας από τους δύο να πεθάνει. Και βασικά, με μικρή επιφύλαξη, ούτε τότε τελειώνει ο έρωτας. Αφήνοντας στην άκρη λοιπόν τις καρδούλες, τα σοκολατάκια και τα λουλούδια, εγώ σήμερα ξύπνησα με Ψυχοσάββατο και θέλω να μιλήσω για τον δικό μου προσωπικό έρωτα. Αυτόν που γεννήθηκε σαν σήμερα, 31 χρόνια πριν. Συνήθως όταν σκάνε τέτοια άρθρα και κάνω τα μαθηματικά, τα αποτελέσματα είναι σοκαριστικά. Τότε μόνο συνειδητοποιώ πόσος καιρός έχει περάσει από κάτι που η ανάμνησή του είναι τόσο έντονα χαραγμένη στην ψυχούλα μου. Και πάντα λέω, “γέρασα”. Σήμερα, για πάρα πολλούς λόγους που σε καμία περίπτωση δεν είναι επί της παρούσης να αναφερθούν καν, θα το πάρω αλλιώς. Και θα πω, “ΞΑΝΑΓΕΝΝΗΘΗΚΑ”. Πάμε να τα βάλουμε σε μια σειρά, γιατί θα χαθεί η μπάλα.
Γενέθλια σήμερα για το ντεμπούτο, τον πρώτο δίσκο της αγαπημένης μου μπάντας. Το ομώνυμο άλμπουμ των NEVERMORE κυκλοφορεί σαν σήμερα, το 1995. Η ιστορία γνωστή, τα έχουμε πει και παλιότερα στο αντίστοιχο A day to remember, το οποίο όταν είχε γραφτεί πέρσι, είχε συμπέσει με την ανακοίνωση επανασύνδεσης του συγκροτήματος. Τα 2 εναπομείναντα μέλη πήραν την απόφαση να ξανανάψουν τις μηχανές, τότε όμως δεν είχαμε ιδέα του τι ακριβώς είχαν στο μυαλό τους. Έτσι λοιπόν και φέτος, συγκυριακά, και πάλι αυτό το άρθρο συνοδεύεται από την πρόσφατη παρουσίαση του νέου προσώπου των NEVERMORE. Έχουμε πλέον ξεκάθαρη εικόνα τόσο των μελών, όσο και των δυνατοτήτων τους. Εξ ου λοιπόν και το “ξαναγεννήθηκα”, επέτειος κυκλοφορίας ντεμπούτου σε συνδυασμό με την αναγέννηση της μπάντας. Πριν περάσουμε όμως στο καθιερωμένο ανακάτεμα του track list, ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη αλλά θα καταχραστώ λίγο από την ιδιότητά μου και τον χώρο μου εδώ για να πω δυο κουβέντες επιπλέον… Αν και τα έχουμε πει αρκετές φορές, μια ακόμα δεν θα βλάψει κανέναν.
Warrel Dane. Ήταν ένας. Μοναδικός. Αναντικατάστατος. Χαρισματικός. Με τα καλά του και τα στραβά του. Η μοίρα μας έπαιξε άσχημο παιχνίδι και έφυγε πολύ νωρίς από κοντά μας. Δεν ήταν καλά στην υγεία του, είχε χάσει τη φόρμα του, δεν υπήρχε περίπτωση να ανακάμψει (λόγω των προβλημάτων υγείας τουλάχιστον), όσο κι αν ήθελε να το ξανακάνει αυτό. Θα γινόταν το reunion αν ήταν ζωντανός; Εγώ λέω σίγουρα. 101%. Θα ήταν καλό όμως; Με τρομερή επιφύλαξη, θα έλεγα δυστυχώς όχι. Εκτός αν. Πολλά αν. Θα το θέλαμε αν ήταν μέτριο; Αυτό είναι προσωπική υπόθεση του καθενός. Έχω υπερενθουσιαστεί γι’ αυτό που έρχεται; Το μόνο σίγουρο. Οφείλουμε να στηρίξουμε; Το αμέσως επόμενο σίγουρο!
Jim Sheppard. Ο original μπασίστας της μπάντας, ήταν πάντα εκεί πιστός στρατιώτης, πλην όμως ήταν και απλά για να συμπληρώνει το καρέ. Επίσης με τρομερά θέματα υγείας, είναι πρακτικά αδύνατον να συμμετέχει στο νέο κεφάλαιο των NEVERMORE. Στεναχωριέμαι που λείπει; Φυσικά. Μήπως όμως καλώς λείπει; Θα έλεγα, ναι. Το σόου πρέπει να συνεχιστεί. Από τη στιγμή που δεν γίνεται να είναι εκεί, εδώ, μαζί μας, πρέπει να προχωρήσουμε. Τον αγαπώ, λυπάμαι που τραβάει ταλαιπωρία, τον ευχαριστώ που δεν μου στερεί την χαρά μου βάζοντας εμπόδια. Προς τιμήν του αυτό, και πρέπει να το αναγνωρίσουμε.
Για τους άλλους δυο, αλλά και για τα νέα μέλη, δεν θα αναφερθώ εδώ, ίσως γίνει ένα αφιέρωμα – κατάθεση ψυχής σε ξεχωριστό άρθρο, το έχω στο μυαλό μου να το κάνω. Και για να επιστρέψουμε στο αντικείμενο της συζήτησης τώρα εδώ, καλούμαστε να βάλουμε σε σειρά προτίμησης τα 8 κομμάτια που αποτελούν την πρώτη δουλειά των NEVERMORE. Απίστευτο που θα το πω, αλλά για μένα φαίνεται σχετικά εύκολο αυτό το worst to best. Φυσικά και αποκλείεται να συμφωνήσουν πολλοί με τις προτιμήσεις μου, αλλά αυτός είναι και ο όμορφος τζόγος αυτής της ενότητας! Ευκαιρία για αντιπαράθεση, καμιά φορά και διαδικτυακά μπινελίκια, όλα ευπρόσδεκτα και αναμενόμενα. Απλά, έτσι για το γαμώτο, κάθε φορά που διαβάζεις ένα παρόμοιο άρθρο, μπες κι εσύ στη θέση του συντάκτη και εκτός από τα “καλά ρε τρόμπα, έβαλες πρώτο το τάδε και το άλλο τόσο χαμηλά;;;” και κάνε το αντίστοιχο δικό σου. Θα ανακαλύψεις πως καμιά φορά δεν είναι και τόσο εύκολο…
Το “Nevermore” ουσιαστικά είναι μια συμπαγής μίξη του δίσκου που δεν έβγαλαν ποτέ οι SANCTUARY μετά το “Into The Mirror Black” μαζί με τον προπομπό του “Politics Of Ecstasy”. Όλη η μουσική από τον Jeff Loomis και όλοι οι στίχοι από τον Warrel Dane. Και όπως είχα αναφέρει και παλιότερα, δεν προσπάθησε ποτέ να διεκδικήσει δάφνες έναντι των επόμενων δίσκων, αλλά έχει κάτι που δεν γινόταν να έχουν ποτέ τα υπόλοιπα. Έχει την τιμή να φωνάζει την ξεκάθαρη δήλωση των NEVERMORE. “Καλησπέρα, είμαστε εδώ, και έχουμε έρθει να κάνουμε κουμάντο”. Και έκαναν.
The “Nevermore” countdown:
- “Sea of possibilities”
Ξέχασα βέβαια να αναφέρω (όχι ότι ήταν και απαραίτητο βέβαια), ότι σε αυτά τα οκτώ τραγούδια, δεν υπάρχει μέτριο. Απλά κάποια είναι όπως και να το κάνουμε, ανώτερα στο τελικό άκουσμα του αυτιού και του μυαλού. Έτσι και το “Sea of possibilities” δεν έχει τίποτα που να με χαλάει, αλλά θα ήταν άδικο για τα υπόλοιπα να τα καβαλήσει. Έχει στην αρχή ένα κόλπο, μια ιδέα που είχε ο Jeff, την οποία έχει ξαναχρησιμοποιήσει και σε κάποιο άλλο τραγούδι, δεν θα σου πω σε ποιο όμως, να κάτσεις να σκεφτείς μόνος σου! Ευκαιρία για επανάληψη και ξεσκόνισμα της δισκογραφίας…;
- “The hurting words”
Ίσως το πιο αργόσυρτο κομμάτι από ό,τι έχουν γράψει οι NEVERMORE. Και έρχομαι τώρα εγώ και λέω, με πλήρη διαύγεια και πίστη στα λεγόμενά μου, κάνε ένα πείραμα. Αλήθεια κάνε το. Βάλε το κομμάτι να παίζει, και μέτρα πόσες ερμηνευτικές περσόνες αλλάζει ο Warrel Dane. Πάντα το έκανε δηλαδή, αλλά στο λέω για αυτό συγκεκριμένα γιατί είναι ένα random κομμάτι που ποτέ δεν έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία του συγκροτήματος. Κι όμως, εδώ, ο Warrel αλλάζει συναίσθημα ακόμα και μέσα στον ίδιο στίχο! Σκέψου το λίγο… Πριν προλάβει να τελειώσει την πρότασή του, είναι δύο και τρεις διαφορετικοί άνθρωποι…
- “Timothy Leary”
Ίσως αυτό να αδικείται κάπως, αλλά έπαιξε στα ίσα με το επόμενο και έχασε στις καθυστερήσεις. Ύμνος προς τον Timothy Leary, αγαπημένου χαρακτήρα του ίδιου του Warrel, έχει αντλήσει αρκετή από την θεματολογία του για να προσθέσει στους NEVERMORE. Ψυχολόγος, πρωτοπόρος και ερευνητής ψυχοτρόπων ουσιών, κυρίως του LSD, και φυσικά συγγραφέας αρκετών βιβλίων, μεταξύ αυτών και… το “The Politics Of Ecstasy”!
- “Godmoney”
Κλασικός Warrel. Πάντοτε αντίθετος και κατά πάσης μορφής θρησκείας. Αιχμηρότατοι στίχοι, με αποκορύφωμα το ρεφρέν που λέει “Send your money to Jesus Christ, mail order your eternal life”. Είχε τρομερό θέμα με την πνευματική υποδούλωση ο Dane και δεν έχανε ευκαιρία να κράξει. Ακόμα και ο Θεός χρειάζεται χρήματα από σένα;
- “What tomorrow knows”
Σε αυτό το σημείο υπάρχει εξαιρετικά μεγάλη πιθανότητα να δεχτώ τα προαναφερθέντα μπινελίκια. Το δέχομαι. Κάνε μου μήνυση. Τα αποκαλυπτήρια των NEVERMORE. Το πρώτο τραγούδι του δίσκου. Το πρώτο video clip που είδαμε ποτέ στο MTV (ελαφρώς πετσοκομμένο, λείπουν σημειάκια…). Σε αγαπώ “What tomorrow knows”, δεν μου έχεις κάνει κάτι, μην το παίρνεις προσωπικά, αλλά η πρώτη 3άδα δεν χαλάει. Προχωράμε, ναι;
- “The sanity assassin”
Τρομερή σύνθεση τόσο από μεριάς Jeff μουσικά, όσο και από Warrel στιχουργικά και ερμηνευτικά. Έχουν βάλει και οι δυο τους τρομερό συναίσθημα. Μια από τις “μπαλάντες” των NEVERMORE, με τον τρόπο που αυτοί όρισαν βέβαια. Σεμιναριακό ξεδίπλωμα δομής και χτίσιμο κομματιού, λατρεύω το σημείο του solo, για την ακρίβεια σπάω τον σβέρκο μου εκεί και ούτε που με νοιάζει, αλλά και τις διπλές δεύτερες φωνές που έχει γράψει ο Warrel.
- “C.B.F.”
Δηλαδή, “Chrome Black Future”. Τι ωραίο τσουνάμι είναι αυτό που σε παρασέρνει μόλις ξεκινήσει το κομμάτι; Από τις αγαπημένες μου εισαγωγές. Σφιχτό rhythm section από όλους, μου προκαλεί ανελέητο headbanging το οποίο δυστυχώς δεν καταφέρνω όπως παλιά, αλλά ποιος νοιάζεται; Έλα, έχω καινούριο πείραμα, σχεδόν challenge. Βάλε το τραγούδι να παίξει και προσπάθησε να μην διαλυθείς από το κοπάνημα. Εδώ σας θέλω ρε influencers YouTubers, 2-0 από τα αποδυτήρια, φιλάκια.
- “Garden of gray”
Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μην βρίσκεται στην πρώτη θέση αυτού του υπέροχου μπερδέματος το πρώτο τραγούδι που άκουσα ever από αυτό το συγκρότημα… Υπάρχει μια εξαιρετική ιστορία – αναδρομή σε εκείνη την πρώτη φορά στο άλλο άρθρο που μιλήσαμε για το δίσκο, στο link που θα υπάρχει νωρίτερα εδώ. Ένα γυρισματάκι στα τύμπανα, και εγένετο ΕΡΩΤΑΣ. “When the moon is high across the Garden, that’s when I’ll come to you” οι πρώτες λέξεις που άκουσα να βγαίνουν από το στόμα του αγαπημένου μου Warrel Dane. Μπορεί να μην είναι το καλύτερο του δίσκου συνολικά, αλλά για εμένα είναι τα πάντα. Η αρχή.
Μπορείς να καταλάβεις πολλά πράγματα για κάποιον από τα γούστα του και τις ιστορίες του. Μετά από όλα αυτά που έχουμε μοιραστεί σε αυτές τις ηλεκτρονικές σελίδες του ROCK HARD GREECE, θέλω να πιστεύω πως έχεις σχηματίσει μια εμπεριστατωμένη ιδέα για εμένα. Για τον Μιμάκο. Για τον Μήτσο τον NEVERMORE. Για τον τύπο που φόρεσε το μπλουζάκι του Garden of Gray, στάθηκε δίπλα στον Warrel Dane, του εξήγησε πόσο πολύ αγάπησε το συγκρότημα, τον ευχαρίστησε για ό,τι του έδωσε, και που δυστυχώς όταν είπε “Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα”, δεν συνέβη ποτέ…
Μίμης Καναβιτσάδος
