"/>
- “Army of one” (“Army of one”, 2006)
Κάποτε είχα γράψει πως τούτο δω κινείται κάπου μεταξύ του “Thundersteel” και του “Angel eyes”. Ας βάλουμε και το “Glory calling” μέσα. Καταλαβαίνεις λοιπόν για τι είδους power metal έπος μιλάμε, ναι; Στα μισά έχει και ένα blues rock break, σκέτη μούρλια! Κι επειδή οι RIOT ανακατεύουν καλά την τράπουλα των setlists τους, κάποια στιγμή, τι στο καλό, θα το ακούσουμε κι αυτό live. Άλλωστε, ο Todd Michael Hall που μπορεί να πει ΤΑ ΠΑΝΤΑ, θα το τραγουδούσε εξίσου καταπληκτικά με τον DiMeo! - “Still your man” (“Immortal soul”, 2011)
Από την στιγμή που το line up της “Thundersteel”/”The privilege of power” περιόδου ξανάσμιξε, υπάρχει σε κάθε μα κάθε κυκλοφορία του group, ένα «παιδί» του θρυλικού “Johnny’s back”. Στο “Immortal soul” έχουμε το “Still your man”, το οποίο τυγχάνει και το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, με τις αναμφισβήτητα πιο ευθείες αναφορές, μουσικά και στιχουργικά, στον «μπαμπά». “Hey Johnny, brother take my hand, I remember I am still your man!”… Για μας που λατρεύουμε τη μπάντα, στίχοι σαν αυτόν, κρύβουν πολλά περισσότερα από όσα βλέπει το μάτι, σε μια απλή ανάγνωση. - “Take me back” (“Unleash the fire”, 2014)
Ίσως ο μεγαλύτερος, σύγχρονος ύμνος τους, μέχρι τον επόμενο, που θα έλεγε και ο Γκάλης! Αυτοπεριγραφικός κι αυτός. Οι RIOT αφήνουν κατά μέρος το power metal, στρέφονται προς το hard rock, θυμούνται το 90s παρελθόν τους, αντλούν επιρροή απευθείας από τους THIN LIZZY και συνθέτουν ένα αριστούργημα, με θεσπέσιες κιθάρες και refrain που σου κολλάει στο μυαλό με την πρώτη ακρόαση σαν κόλλα UHU! Ξέρεις, εκείνη που στην συσκευασία έδειχνε πως μπορούσε να σηκώσει αυτοκίνητο, την αυθεντική, την 80s.
- “Angel’s thunder, devil’s reign” (“Armor of light”, 2018)
Όταν είχε γίνει η επίσημη ευρωπαϊκή προακρόαση του “Armor of light” στην Αθήνα, παρουσία συντακτών από όλα τα μεγάλα, «μεταλλικά» μουσικά Μέσα της ηπείρου, το “Angel’s thunder…” δεν συγκαταλεγόταν μέσα στα έξι τραγούδια που μπάντα και εταιρεία (Nuclear Blast) είχαν επιλέξει. Ήξερα όμως πως σίγουρα θα υπήρχε «παιδάκι» του “Johnny’s back” στην τελική tracklist και κάτι μέσα μου μου έλεγε πως θα ήταν σπουδαίο. Σπουδαίο τόσο, που τελικά καθίσταται η ανώτερη στιγμή, ενός εξαίσιου δίσκου. Και ναι, η «δήλωση» στο promo sticker πάνω δεξιά στη φωτό, είναι της αφεντιάς μου. Rock Hard είμαστε, δεν… «κολλάμε μπρίκια»! - “Open road” (“Mean streets”, 2024)
Από το φετινό, καταπληκτικό “Mean streets”, ένα αριστούργημα μελωδικού heavy metal. Μη ψάχνεις αδίκως για καλύτερο refrain για το 2024, εδώ θα το βρεις. Σε ένα album με πληθώρα ισάξιων κορυφαίων τραγουδιών, κάποιος θα προτιμήσει κάποια σαρωτική power metal στιγμή ως την αγαπημένη του, κάποιος άλλος μια στακάτη heavy metal-άδικη μα ο γράφων, από την πρώτη ακρόαση, διάλεξε την γλυκύτητα του “Open road”. Και με αυτήν, δίνει ραντεβού για την συνέχεια, στο Κύτταρο. Τα λέμε εκεί!
Δημήτρης Τσέλλος
