>
Θα ξεκινήσω το άρθρο με μία κλασική και αειθαλή φράση από την σειρά “The Office”: Μακάρι να υπήρχε τρόπος να ξέρεις ότι ζεις τις καλές παλιές μέρες πριν αυτές περάσουν. Δεν πιστεύω πως υπάρχει κάτι πιο ταιριαστό για να περιγράψει το συναισθηματικό φορτίο του συγκεκριμένου δίσκου. Κυκλοφόρησε μόλις λίγους μήνες πριν το θάνατο του Criss Oliva. Τα τραγούδια που ακούμε εδώ, είναι από τις τελευταίες ιδέες που πρόλαβε να συνθέσει και ηχογραφήσει, ανατριχιαστικό και μόνο στη σκέψη.
Εκτός αυτού, σηματοδοτεί και ένα άλλο μεγάλο γεγονός, τον ερχομό του Zak Stevens στην μπάντα. Ο Jon Oliva είχε ενεργή συμμετοχή στην σύνθεση και παραγωγή του άλμπουμ, αλλά δεν συνέχισε να κουβαλάει το (μεταφορικό) βάρος του μικροφώνου. Και μιλάμε για μία από τις κορυφαίες φωνές που έχουν περάσει από το Heavy Metal. Η αντικατάσταση της φωνής που έδωσε πνοή σε κυκλοφορίες όπως τα “Sirens”, “Hall of the mountain king”, “Gutter ballet”, φαντάζει εφιαλτική, αλλά οι SAVATAGE με κάποιο μαγικό τρόπο τα κατάφεραν! Δεν επιλέχθηκε κάποιος κλώνος του Jon, μιας και ο σκοπός ήταν η επιλογή ενός πιο μελωδικού τραγουδιστή. Εκ του αποτελέσματος, δηλαδή το “Edge of thorns”, ο Zak φαντάζει ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσε να βγει όχι μόνο αλώβητος από αυτή την αλλαγή, αλλά και νικητής. Εξαιρετικός τραγουδιστής, εξαιρετική επιλογή.
Πέραν τούτου, είναι ο μόνος δίσκος όπου Zak και Criss συνέπεσαν σε πλήρη δουλειά του συγκροτήματος. H Broadway προσέγγιση που αποτελεί πυλώνα του “Streets” έκανε ένα βήμα πίσω, με το “Edge of thorns” να στέκεται ως μία γέφυρα μεταξύ των δύο περιόδων της μπάντας. Το αγνό, σε σημεία αλήτικο Metal, παντρεύεται τη μελωδία και θεατρικότητα. Το αποτέλεσμα είναι θριαμβευτικό, με το άλμπουμ να διεκδικεί επάξια μία θέση στις καλύτερες στιγμές της δισκογραφίας των SAVATAGE, κάτι που δηλώνει πάρα, μα πάρα πολλά.
Ένας από τους λόγους που μου αρέσουν οι κατατάξεις tracklist, παρά τη δυσκολία τους, είναι ότι δεν πρέπει να συμπληρώσω κουτάκια. Όχι, δεν θα είναι το ομώνυμο πρώτο και ας είναι εκ των πιο αναγνωρίσιμων κομματιών της Zak περιόδου. Ναι, κάποιες επιλογές θα φέρουν διαφωνίες. Και αυτό είναι το πιο ωραίο μέρος, το πως κάθε ακροατής εκλαμβάνει και αξιολογεί με τον δικό του τρόπο τα ίδια τραγούδια. Για πάμε!
The “Edge of thorns” countdown:
- “Sleep” (03.52)
Οι μπαλάντες του δίσκου δυστυχώς δεν θα έχουν μεγάλη τύχη. Ίσως με έχει κακομάθει το “Summer’s rain” και το “When the crowds are gone”, τα οποία κάνουν τα συναισθήματά μου κουβάρι και τα πατάνε κάτω. Κάτι πάει να γίνει στο τέλος που ανεβαίνει λίγο ο ρυθμός, αλλά δεν είναι αρκετό για να μου αλλάξει την άποψη πως το “Sleep” ηχεί στα αυτιά μου αρκετά γλυκανάλατο.
- “Exit music” (03.05)
Ήσυχο. πιανιστικό instrumental με μερικές πολύ ωραίες μελωδίες. Κόβει στα δύο το tracklist, ότι πρέπει για μια ανάσα, ενώ δένει οργανικά με το ακόλουθο “Degrees of Sanity”. Η αλήθεια είναι πως δύσκολα θα επέλεγα να το ακούσω μόνο του κάποια στιγμή.
- “All that I bleed” (04.41)
Αν υπάρχει μία μου επιλογή που θα φέρει τις περισσότερες διαφωνίες, είναι αυτή. Μεγαλύτερη δυναμική από το “Sleep”, όπου από τη μέση και μετά απογειώνεται και δείχνει τα πραγματικά του χρώματα. Εξακολουθεί όμως, κατά την ταπεινή μου άποψη πάντα, να ωχριά μπροστά στις μπαλάντες του Jon (το “Believe” βρίσκεται μόλις μια κυκλοφορία πίσω). Όχι ότι δεν μου αρέσει, κάθε άλλο, αλλά δεν μου πάει η καρδιά να το βάλω πάνω από τα heavy κομμάτια.
- “Miles away” (05.06)
Οι στίχοι μπορεί να έχουν βαρύ νόημα και να καταλήγουν έως και δυστοπικοί (I’ll be running, through a world that’s in decay), αλλά παραδόξως μουσικά δημιουργεί την πιο ανεβαστική και γιατί όχι, εύθυμη στιγμή του άλμπουμ. Μεγάλο credit για αυτό παίρνει το hard rock-άδικο riff του Criss, αλλά και τα φωνητικά που βγαίνουν πλήρως απελευθερωμένα σε σημεία. Ήταν αρκετά εύκολη επιλογή για αυτή τη θέση, αλλά το “Edge of thorns” δεν αστειεύεται. Ακόμα και η θέση 10 στεγάζει κομματάρα!
- “Skraggy’s tomb” (04.22)
Το παίξιμο του Criss ήταν χαρακτηριστικό σε πολύ μεγάλο βαθμό. Εκτός από πολύ αναγνωρίσιμο στυλ στα riffs, κατάφερνε να παίξει ακουστικά ακόρντα όπως κανείς άλλος, με την εισαγωγή του “Skraggy’s Tomb” να στέκεται ως απόδειξη αυτού. Οι στακάτες κιθάρες και το σόλο είναι τα καλύτερα στοιχεία της σύνθεσης, αλλά θα προτιμήσω τα τραγούδια που ακολουθούν χάριν σε ένα όχι και τόσο αξιομνημόνευτο ρεφρέν.
- “Damien” (03.53)
Το “Edge of thorns” έχει αρκετές συνθέσεις με έντονο θεατρικό χαρακτήρα που ταυτόχρονα χτίζουν μία κάπως σκοτεινή ατμόσφαιρα. Και έχω τεράστια αδυναμία σε αυτόν τον συνδυασμό. Είναι ο λόγος που τέτοια τραγούδια βρίσκονται στη μέση και μετά της κατάταξης. Στα του “Damien” ξεχωρίζω τα πλήκτρα του Jon με μεγάλη διαφορά. Μου βγάζει έντονο vibe από “Gutter ballet” εδώ πέρα, με το παίξιμο των αδερφών Oliva να έχει τεράστια προσωπικότητα. Συγκλονιστικό δίδυμο, πραγματικά.
- “Degrees of sanity” (04.36)
Οι κιθάρες στέκονται τσιμέντο και δημιουργούν μία ανατριχιαστική ατμόσφαιρα η οποία σε κάνει να νιώθεις άβολα. Ο Zak στα κουπλέ δεν τραγουδάει, αλλά απαγγέλει. Στο ρεφρέν έρχεται η κορύφωση η οποία διατηρεί τα στοιχεία αυτά σε μεγάλο βαθμό και όταν έρχεται η ώρα για τα leads, το επίπεδο είναι για άλλη μια φορά υποδειγματικό. Όποια διαύγεια και λογική είχαμε παραδίδεται και εξαφανίζεται στους ήχους αυτής της σύνθεσης.
- “Lights out” (03.10)
Η πιο άμεση στιγμή του άλμπουμ, με τον συνδυασμό τσιρίδας του Zak και leads της κιθάρας να είναι αρκετός για να σε στείλει σε φρενίτιδα. Κουπλέ τέρμα ξεσηκωτικά τα οποία οδηγούν σε ένα άκρως συναυλιακό ρεφρέν. Το σόλο σε αφήνει αποχαυνωμένο και πως μπορεί να γίνει διαφορετικά, ακόμα και τα ρυθμικά από πίσω έχουν ενδιαφέρον. Το κλείσιμο δε είναι κερασάκι στην τούρτα. Γροθιά στο στομάχι και συνεχίζουμε εις ακόμα υψηλότερες κορυφές.
- “Conversation piece” (04.10)
Ίσως είναι πιο ψηλά από ότι έπρεπε αλλά υπάρχει ένας και μόνο λόγος που τερμάτισε πιο πάνω από τα υπόλοιπα. Οι ακουστικές κιθάρες μου προκαλούν μία άνευ προηγουμένου ανατριχίλα. Τα riffs πέφτουν ασταμάτητα το πρώτο μισό λεπτό, αλλά από μόνα τους δεν αρκούν για να νικήσουν τα “Lights out”, “Degrees of sanity” και “Damien”. Όταν μπαίνει το καθαρό παίξιμο στην εξίσωση, η συναισθηματική εγκράτεια πάει περίπατο. Είναι και ένα χαρακτηριστικό που κλείνει το μάτι στο “Dungeons are calling”, οπότε δεν χρειάζομαι κάτι παραπάνω.
- “Labyrinths” (01.29)
Όταν ένα instrumental βρίσκεται τόσο ψηλά, πόσο μάλλον όταν έχει διάρκεια κάτω των 2 λεπτών, μάλλον κάτι κάνει εξαιρετικά. Οι κιθάρες κλαίνε και μαζί με αυτές και εμείς. Τις βρύσες βέβαια πρόλαβε να τις ανοίξει πρώτος ο Jon με το πιάνο του. Δεν υπάρχουν λέξεις ικανές να περιγράψουν το συναίσθημα όταν αυτά τα δύο πιάνονται χέρι χέρι κάπου στη μέση.
- “Edge of thorns” (05.54)
Η εισαγωγή αυτή πρέπει να είναι από τις πιο αναγνωρίσιμες μελωδίες της δισκογραφίας των SAVATAGE. Η δομή ολόκληρου του τραγουδιού, η αρμονία που επικρατεί μεταξύ οργάνων και φωνητικών, το ξυραφένιο riff της γέφυρας, η μπασογραμμή που οδηγεί στο σόλο αλλά και το ίδιο το σόλο, είναι στοιχεία που αφήνουν περιθώρια για την πιθανή ύπαρξη εξωγήινων. Αδυνατώ να πιστέψω ότι είναι ανθρώπινο τέτοιο δείγμα γραφής. Αντικειμενικά μάλλον έπρεπε να βρεθεί κορυφή, αλλά τα επόμενα μου μιλάνε λίγο παραπάνω. Σταυρώστε με!
- “He carves his stone” (04.14)
Αυτό το riff με αυτό το groove γκρεμίζουν σπίτια. Μουσικό υπόβαθρο βγαλμένο από την πρώιμη εποχή της μπάντας, με αέρα “Sirens”. Το αποκορύφωμα όμως δεν έχει έρθει ακόμα. Μετά το σόλο ο Zak πετάει κορώνα από άλλο πλανήτη για να επαναφέρει το ρεφρέν, με τον Criss να ξερνάει leads. Που πας, δεν τελειώσαμε ακόμα! Έρχεται outro με τις ψηλές οκτάβες να πέφτουν βροχή, σε μία ερμηνεία κατάθεση ψυχής. Φωνητική απόδοση που χτίζει καριέρες.
- “Follow me” (05.08)
Καλά τα εμβληματικά intro, οι τσιρίδες και τα riffs βγαλμένα από τα πιο βαθιά μπουντρούμια. Η μουσικότητα του “Follow me” από την άλλη είναι ασύγκριτη. Οι μελωδικές γραμμές στις οποίες πατάει ο Zak σπάνε τα κοντέρ έμπνευσης και δημιουργικότητας, πόσο μάλλον όταν παράλληλα χορεύει και το καθαρό παίξιμο της εξάχορδης στο pre-chorus. Το ήρεμο σημείο στη μέση βγάζει μια ζεστασιά παρόμοια με το “Lost reflection” των CRIMSON GLORY. Το κλείσιμο πετάει φλόγες, ενώ το “A man only sees what he wants to see” στο τέλος μοιάζει με χάδι αγγέλου και αποδεικνύει ότι μόλις λίγα δευτερόλεπτα αρκούν για να δείξουν πως η τελειότητα δεν είναι το ταβάνι.
Παύλος Παυλάκης
