"/>
Το 1993, οι «Ουρανοντυμένοι» (στην πραγματικότητα, έξι μουσικοί ντυμένοι σαν αγρότες σε κάποια μεσαιωνική, βρετανική επαρχία) είχαν για τα καλά «πατημένο το γκάζι», με δύο ΔΙΣΚΑΡΕΣ όπου έμπλεκαν το hard rock των THIN LIZZY και JETHRO TULL, με το thrash metal των SABBAT και με την κελτική, folklore παράδοση. Όλος ο κόσμος, όσοι τέλος πάντων, περίμενε μια τρίτη.
Κακά τα ψέματα, από το 1990 και για μια εξαετία (άλλοι το «τραβάνε» μέχρι το τέλος της δεκαετίας), οι SKYCLAD δεν είχαν όμοιο. Ούτε φυσικά αντίπαλο! Ειδικά όσοι έζησαν μουσικά τα 90s στην πατρίδα μας, μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Όποτε ροβόλαγαν κατά Αθήνα και Θεσσαλονίκη μεριά οι Βρετανοί, αφενός γινόταν λαϊκό προσκύνημα, αφετέρου οι συναυλίες τους συζητούντο για μέρες μετά τη διεξαγωγή τους. Λάθος… ακόμη τις συζητάμε!
Και η δισκάρα που λες ήρθε και τιτλοφορήθηκε “Jonah’s ark”. Δεν ήταν στα ίδια επίπεδα με το“The wayward sons of Mother Earth”, δεν ήταν σαν το “A burnt offering for the bone idol”, δεν συγκρινόταν δηλαδή με όσα προηγήθησαν. Δεν θα ήταν ισάξιο ούτε του “Prince of the poverty line” που θα ακολουθούσε. Κι όμως, για την αξία του “Jonah’s ark” τί λόγος μπορεί να γίνει; Είναι ένα άλμπουμ της χρυσής εποχής των SKYCLAD, επομένως, εκ των πραγμάτων, πρόκειται για επίτευγμα το οποίο, αν το δούμε αυτόνομα, μόνο ως κάτι το σπουδαίο μπορούμε να το μετράμε!
Όχι ΤΟΣΟ thrash αλλά περισσότερο heavy και με πολύ έντονο το folk στοιχείο, το “Jonah’s ark” αποτέλεσε άλλη μια «επιμεταλλωμένη» ποιητική συλλογή ενός τρομερά ταλαντούχου τραγουδιστή/στιχουργού ο οποίος, αυτήν τη φορά, αποφάσισε να ασχοληθεί περίπου αποκλειστικά με τον πλανήτη Γη, τη φύση και ό,τι την οδηγούσε στην καταστροφή, γράφοντας ένα τρόπον τινά “concept” άλμπουμ, με στίχους πραγματικό λεπίδι.
Στο “Jonah’s ark” έμελλε να κάνει το ντεμπούτο του ως ο επίσημος εικαστικός του γκρουπ ο Duncan Storr, με μια συνεργασία που βαστά μέχρι και σήμερα και ταυτόχρονα θα έριχνε αυλαία η συνεργασία των Martin Walkyier (φωνητικά), Steve Ramsey (κιθάρα), Dave Pugh (κιθάρα, μαντολίνο), Graeme English (μπάσο, κλασσική κιθάρα), Fritha Jenkins (βιολί, πλήκτρα) και Keith Baxter (τύμπανα), υπό τις οδηγίες των Kevin Ridley, Karl-Ulrich Walterbach και Simon Osbourne. Η Fritha θα αποχωρούσε για να γίνει μανούλα (στο video clip του “Thinking allowed?” η φουσκωμένη κοιλίτσα δεν κρύβεται) και οι Walterbach/Osbourne δεν θα πλαισίωναν ξανά τον Ridley.
Ας μεταφερθούμε όμως νοερά στα Lynx Studios του Newcastle (και αργότερα στα φημισμένα Rockfield Studios του Monmouth, όπου έγινε η μίξη), για να ξανακούσουμε μερικά υπέροχα τραγούδια που έγραψαν τη δική τους ιστορία, να τα βάλουμε σε σειρά και να αποδώσουμε τα του Καίσαρος, τω Καίσαρι, δίνοντάς τους τα… σωστά συνθετικά credits, όχι αυτά που αναγράφονται κατά λάθος στο οπισθόφυλλο.
The “Jonah’s ark” countdown
- “Schadenfreude” (Ramsey/Pugh)
“Malign, nocturnal predators, in search of human cattle
Drawn toward their anguished cries, drowned by machine gun rattle”
Ξεκινάμε με τη «χαμηλότερη πτήση» του δίσκου, κατά προσωπική πάντα άποψη. «Χαρμολύπη» σημαίνει αυτή η λέξη, στα Γερμανικά. Μουσικά, το “Schadenfreude” δε φέρνει «χαρμολύπη» σε καμία των περιπτώσεων (κι όμως, υπάρχουν τέτοια τραγούδια), μάλλον «οργισμένο» θα το χαρακτήριζα, λόγω της ερμηνείας του Martin κυρίως, σίγουρα όμως είναι «περίεργο» κομμάτι ως προς το ύφος του, ίσως το πιο περίεργο του δίσκου. Δεν είναι κάτι το εξαιρετικό, περνά απλά τη βάση και θα το ακούσω μόνο αν βάλω να ακούσω ολόκληρο άλμπουμ, ωστόσο, δεν «κόβει» βαθμούς.
- “The ilk of human blindness” (Dave Pugh)
“Silhouettes of living corpses
Remnants of a transcient race”
Την εποχή που γραφόταν το πιο κλασσικομεταλλάδικο τραγούδι του άλμπουμ, ήταν πρώτο θέμα η λεγόμενη «τρύπα του όζοντος» και οι σοβαρές επιπτώσεις από την επιβλαβή υπεριώδη ακτινοβολία για τον άνθρωπο και τα οικοσυστήματα. Τα τελευταία χρόνια, ευτυχώς, η κατάσταση παρουσιάζει συνεχή βελτίωση. Πέρυσι μάλιστα, η τρύπα κατέγραψε τον μικρότερο μέγιστο όγκο της και έκλεισε νωρίτερα από το συνηθισμένο, με τους επιστήμονες να εκτιμούν ότι το στρώμα του όζοντος θα επουλωθεί πλήρως, στα επίπεδα προ του 1985, μεταξύ 2066 και 2070.
- “A near life experience” (English)
“The avant garde of apathy, waits on the front line
Ever so patiently just biding its’ time”
Προτιμούν να καταστρέψουν τον κόσμο, λέει ο Martin, παρά να τον αφήσουν στα παιδιά τους. Ο μόνος τους φόβος, συνεχίζει, είναι ο φόβος για έναν πράσινο πλανήτη. Μην αφήσεις λοιπόν την ευκαιρία να σου ξεφύγει, πρέπει να τεντώσεις το χέρι και να την αρπάξεις, για να μεταμορφώσεις αυτόν τον κόσμο σε έναν πράσινο πλανήτη. Σε ποιους αναφέρεται; Μα στους ισχυρούς της οικονομίας, προφανώς. Όσο για τη μουσική; Progressive folk heavy/thrash, το λένε, ναι, γιατί όχι; Με την παράνοια που διακατέχει την ενορχήστρωση, μόνο έτσι μπορείς να το χαρακτηρίσεις! Θυμίζει και ολίγον τους cult θεούς SLOUGH FEG και HAMMERS OF MISFORTUNE, πράγμα λογικό, αφού πρόκειται για οπαδούς των SKYCLAD!
- “Tunnel visionaries”/”A word to the wise” (Pugh/Ramsey)
“He is truth – a word to the wise
Gods children are so young they cannot realize”
Η μεγαλύτερη, με διαφορά, σύνθεση του δίσκου. Κατά έναν πολύ περίεργο τρόπο, μοιάζει να ανήκει στους “post 2000 IRON MAIDEN”, επτά χρόνια πριν ο Steve Harris αρχίσει να ερωτοτροπεί ανοικτά πια με το prog rock των 70s και να κάνει τα μεγάλα σε διάρκεια έπη, με τις μακρόσυρτες εισαγωγές, νόμο. Το ”A word to the wise” είναι ένα αναμφισβήτητο grower, αργεί να σε κατακτήσει, αλλά δεν σταματά να κερδίζει πόντους. Το “Tunnel visionaries” είναι η εισαγωγή του.
6. “Bewilderbeast” (Ramsey)
“My mind can’t believe we maintain
This barbarous blood thirsty game”
Να και βρετανικό folk metal, επάνω σε flamenco, ιβηρικούς ρυθμούς. Τι άλλο να κάνουν οι SKYCLAD για να αποδείξουν τη μουσική τους «εξυπνάδα» και τους ανοικτούς τους ορίζοντες; Οι στίχοι ξεκινούν από μια καταγγελία κατά των ταυρομαχιών, για να επεκταθούν γενικότερα στο κυνήγι και να καταδείξουν πως η θανάτωση ζώων δεν εμπεριέχει τίποτα το ευγενές και αθλητικό και πως ο άνθρωπος γίνεται πιο άγριο κτήνος, από τα ίδια τα κτήνη (“Be wilder beast”). Δυόμισι λεπτάκια, μουσικό σφηνάκι.
- “The wickedest man in the world” (Ramsey)
“To the drowning I am water, for your calm I am the storm
I’m the fiend who’s with your daughter, in bed well before the dawn”
Πολύ heavy κομμάτι, με refrain-άρα και το μπάσο σε πρώτο πλάνο να γκρουβάρει κάργα. Ο πρωταγωνιστής των στίχων του Martin υιοθετεί τον ρόλο του «κοινωνικού απόβλητου», του κακού της υπόθεσης και αποδέχεται με χαρά τον ρόλο του ως αντιήρωα, την ώρα που η Fritha αφήνει το βιολί και πιάνει τα πλήκτρα (σε προσομοίωση φλάουτου, στην αρχή), με τα ίδια εξαιρετικά αποτελέσματα. «Πολυεργαλείο»!
- “It wasn’t meant to end this way” (Graeme/English)
“When death is the helmsman who steers ‘Jonah’s Ark’
Tomorrows an iceberg that lurks in the dark.
The band plays our song… it’s the Funeral March”
Το άτυπο ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ, το ύστατο, απεγνωσμένο μήνυμα από πλευράς Martin προς τους κυβερνώντες και εξουσιάζοντας τον κόσμο, να δουν επιτέλους μπροστά τους και να σώσουν την Ανθρωπότητα από την επικείμενη (αυτό)καταστροφή της. Μεσαιωνικό ύφος, κλασσική κιθάρα, απαγγελτικά ανδρικά φωνητικά, λυρικά γυναικεία στο background, μια μελωδία πολύ σχετική με την αντίστοιχη του “Davy Jones” από το OST του “Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest” (χμ…), ένα νέο, απογυμνωμένο από κάθε είδους ηλεκτρικό φορτίο, “Moongleam and meadowsweet”. Διαμάντι!
- “Earth Mother, the Sun and the Furious Host” (Ramsey)
“I’ll give the whole nation, a sound education
Welcome to the school of hard knocks”
Τραγούδι κλασσικό, που παίζεται μέχρι σήμερα με τον ίδιο ενθουσιασμό. Κρατά κάτι παραπάνω από τρία λεπτά και έχει τον «πλούτο» ενός δεκαλέπτου. Κλέβουν την παράσταση ο μακαρίτης ο Keith Baxter, ο καλύτερος drummer που είχαν ποτέ οι Εγγλέζοι φίλοι μας – ή έστω ο πιο ευφάνταστος – σε ένα σεμινάριο drumming και ο Martin, ο οποίος αραδιάζει εκατοντάδες λέξεις που σε προκαλούν να τις τραγουδήσεις στο ίδιο tempo, απλά για να αποτύχεις.
- “Cry of the land” (Ramsey)
“You bury your fears and your heads in the sand
So you’ll never hear the cry of the land”
ΥΜΝΟΣ. Στα δικά μου αυτιά, τουλάχιστον, τούτο το εκπληκτικό κομμάτι ακουγόταν πάντα ως ο προκάτοχος των αριστουργηματικών “The one piece puzzle” και “No deposit, no return”, που ακολούθησαν σε ορίζοντα τριετίας. Όλα τα εύσημα στο βιολί της θεάς Fritha Jenkins, που είναι το μισό τραγούδι. Με κάθε σεβασμό προς την αγαπημένη μας Georgina Biddle, το παίξιμο της Jenkins αλλά και της Cath Howell που έπαιξε στο “Prince of the poverty line” (ο Mike Evans στο “The wayward sons of Mother Earth” δε μετράει, ήταν session μουσικός), ήταν κάτι το διαφορετικό, ιδιαίτερο, προσωπικό… ήταν ρε παιδί μου, άλλο πράγμα!
- “Thinking allowed?” (Ramsey/Pugh)
“How can you call me a failure or a social defective
When to find your own mind you’d need a private detective?”
Οι SKYCLAD ενσαρκώνουν το απόλυτο folk metal γκρουπ, όπως αυτό πρέπει ΝΑ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ και ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ. Όχι, αγαπητέ αναγνώστη. Όλο αυτό το τσούρμο των κεντροβορειοευρωπαίων που λογίζονται για folk metallers επειδή φοράνε προβιές, πανοπλίες, κράνη με κέρατα, στολές πειρατών, βοσκών ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο, βάφονται, γκαρίζ… εεε… τραγουδάνε όλοι μαζί σαν να είναι μεθυσμένοι θαμώνες καπηλειού και παίζουν κάποιες ψευτο-folk μελωδίες στην κιθάρα σε κατά τα λοιπά τετριμμένα «χέβι» (δεν το γράφω καν στα Αγγλικά) τραγουδάκια, ΔΕΝ είναι folk metal. Είναι μια καρικατούρα αυτού. Το folk metal το σωστό, είναι ΑΥΤΟ ΕΔΩ.
Δημήτρης Τσέλλος
