Ο χώρος του underground «πάλλεται», γεμάτος ζωντάνια. Είναι το καταφύγιο όλων όσων εξακολουθούν να βλέπουν τη μουσική υπό ένα πρίσμα όσο γίνεται ρομαντικό και γιατί όχι, αθώο. Είναι η μήτρα από την οποία θα ξεπηδούν αδιάκοπα εκείνοι που θα παίρνουν την σκυτάλη και θα διαιωνίζουν τις βασικές αρχές και αξίες του heavy metal. O χώρος από όπου θα προέρχεται, στο διηνεκές, το επόμενο όνομα που θα μας θυμίζει ήρωες του παρελθόντος. Αγνά, οπαδικά.
Οι Καναδοί EXXÛL, τον τελευταίο καιρό, είχαν εξελιχθεί σε “talk of the town” στις τάξεις των ακολούθων του underground metal. Ιθύνων νους ο Phil Tougas, γνωστός στους σχετικούς κύκλους από τους ZEICRYDEUS (εδώ μπορείς να διαβάσεις για τον εξαίσιο περσινό δίσκο), ATRAMENTUS, FIRST FRAGMENT, WORM, CHTHE’ILIST και FUNEBRARUM. Μαζί του, ο Antoine Daignault (DISSIMULATOR, ATRAMENTUS), ο Guyot Begin-Benoit (HYSTERICAL BLINDNESS), ο François Bilodeau (ATRAMENTUS) και “last but not least”, o Thomas Karam των NOOR, τους οποίους ίσως να θυμάσαι από το προ διετίας ντεμπούτο, που είχε σηκώσει κουρνιαχτό.
Προϋπήρχαν ως CRESTFALLEN και μετονομάστηκαν σε EXXÛL, όταν ολοκληρώθηκε η τωρινή τους σύνθεση. Το παρθενικό βήμα στον δισκογραφικό στίβο, μη αναμενόμενο: Συναυλίες στη γενέτειρα, support στους ETERNAL CHAMPION, μια τριάδα κασσετών με πρόβες (!) υπό τη μορφή demos και μια διασκευή στο “Secret of steel” των MANOWAR. Να ένα βαρβάτο σημάδι της ιδιαίτερης «φύσης» των Καναδών. Ποιος ηχογραφεί πρόβες (!) για να προωθήσει για πρώτη φορά τη μουσική του;!; Ποιος βγαίνει στο σανίδι, χωρίς να έχει υλικό επίσημο;!; Μόνον όσοι υπηρετούν την αληθινή έννοια του “underground” και του “cult”, έχοντας «γραμμένα εκεί που δεν πιάνει μελάνι» τα «πρέπει» και τις πάσης φύσεως νόρμες, δηλώνοντας παράλληλα με τρόπο κατηγορηματικό πως δεν είναι ένα studio «κατασκεύασμα» αλλά κανονική μπάντα, έτοιμη να κριθεί ως τέτοια.
Αντισυμβατικοί καλλιτέχνες, αντισυμβατικές οι τακτικές τους…
Φτάνοντας στο 2026, το “Sealed into none” υψώνεται μπροστά σου σαν ένα τεράστιο, μεγαλιθικό, κυκλώπειο οικοδόμημα, απομεινάρι ενός αλλοτινού καιρού. Ο Phil περιγράφει τον ήχο του ως “dark power/doom metal” κι εξομολογείται πως έτσι ηχεί η απόλυτη μορφή του οράματός του. Ταιριαστή η περιγραφή που δίνει, έστω κι αν η μουσική του είναι πολλά περισσότερα από (σκέτο) «σκοτεινό power/doom». Οι Καναδοί, παίζουν κάτι που θυμίζει μεν πολλά αλλά στο τέλος της ημέρας, είναι αποκλειστικά ίδιον δημιούργημα.
“Mountains will stall and turn into canyons
Waters won’t fade, but merely displace
The trees will fall and sprout new companions
But only death will come to the human race”
Τούτη είναι η πλέον ξεχωριστή αρετή της μπάντας: Ξέρει να καταμερίζει σωστά τον «πλούτο» της, να συνδυάζει άψογα τις ετερόκλητες επιρροές της. Σε «ψαρώνει», σε ξεγελάει! Κι έτσι, κάνει το υλικό πρωτόγνωρο, δίχως ουσιαστικά να είναι! Ενώνει το αρχέγονο metal των MANOWAR και MANILLA ROAD, την «κατάρα» που πλανάται στον αέρα στο άκουσμα των SOLITUDE AETURNUS και CRYPT SERMON, την υπερβατική φύση των FATES WARNING, VENI DOMINE και CAULDRON BORN, τον προοδευτικό λυρισμό των DARK QUARTERER, LORD BANE και MEMENTO MORI μα και τη «μαυρίλα» των NECROMANTIA, BAL SAGOTH και UNHOLY CADAVER… τί εξαίσιο ΕΠΙΚΟ μείγμα, μα την αλήθεια!
“From distant fields we sense their drums percuss
They’ve come to erase all it means to be us”
Η εκτελεστική δεινότητα των πέντε, είναι υπεράνω κριτικής. Οι ιδέες έχουν «δεθεί» αρμονικά μεταξύ τους, οργανικά τα πάντα ικανοποιούν και τα πιο απαιτητικά ώτα. Όμως, αυτός που με άφησε άφωνο, είναι ο Thomas Karam. Με πάσα ειλικρίνεια, στους NOOR μου ακουγόταν σαν μια περίεργη version του Γιάννη Παπαδοπούλου. Ουδέποτε συμμερίστηκα τα αποθεωτικά σχόλια ορισμένων. Κάτι δε μου κόλλαγε καλά. Όταν δε, τον άκουσα «ζωντανά», ήταν ένας απλά αξιόλογος τραγουδιστής όπως τόσοι άλλοι, δίχως μάλιστα την «παπαδοπουλική» χροιά. Απογοήτευση…
Ουδεμία σχέση με τον Karam των EXXÛL, τον ασύλληπτο τραγουδιστή ο οποίος κοιτάζει ευθέως τους τιτάνες του είδους, δίνοντας, σε επικότερα των επικών φωνητικά, μια essence «χιλίων και μία νυκτών». Το μόνο που χρειάζεται ο μικρός για να ενταχθεί στους κορυφαίους της εποχής μας, είναι να καλλιεργήσει/προστατεύσει τις χορδές του μέσω μαθημάτων φωνητικής και να βρεθούν άνθρωποι να τον εκμεταλλευτούν σωστά, παίρνοντας το καλύτερο από αυτόν. Και ο Tougas, όπως φαίνεται, έχει τα φόντα να το κάνει.
“Self-proclaimed demon king, he wears a stoneless ring
The miry ground starts to quiver, as all the souls start to shiver”
Η παραγωγή του αρχηγού στα Stygian Studios στο Montréal, σε συνεργασία με τον Andrew Lee, είναι ιδανική. Τώρα θα πουν κάποιοι πως ο ήχος θα έπρεπε να είναι πιο καθαρός, η παραγωγή «γυαλισμένη» και διάφορα τέτοια. Δεκτή η παρατήρηση, δεκτή και η ένσταση, εάν και εφόσον τα όποια ακούσματα περιλαμβάνουν ΜΟΝΟΝ καλογυαλισμένες, κομπρεσαρισμένες και ουκ ολίγες φορές, δυστυχώς, «ψεύτικες» παραγωγές. Για όσους έχουν εντρυφήσει στο underground metal που αποκτά dungeon/arcane χαρακτήρα, τούτα τα «μπουντρούμια» είναι… παράδεισος. Το πολύ ωραίο, «μαγικό» εξώφυλλο του Aaron Lawrance, συμπληρώνει το «σύνολο».
“What in faith’s name is happening to us all
Is this cursed tower spell casting our downfall
Poor souls dried out and crumbled into dust
Others burned with fever, bodies to combust”
Συμπέρασμα – επίλογος – résumé
Ανέκαθεν ήμουν απέναντι στις λίγες ακροάσεις, για οποιαδήποτε κυκλοφορία. Κάθετα αντίθετος στη χωρίς φειδώ αποθέωση, αντιστοίχως καταδίκαζα διαρρήδην τα επιφανειακά μειωτικά και υποβαθμιστικά σχόλια. Είναι αδύνατον πιστεύω μετά από μια, δυο ή τρεις φορές που ακούμε ένα άλμπουμ, να καταλήξουμε σε σωστά, βάσιμα συμπεράσματα και λυπάμαι, ουδείς μπορεί να με πείσει περί του αντιθέτου. Πολλώ δε μάλλον, όταν έχουμε να κάνουμε με συγκροτήματα σαν τους EXXÛL.
Συνεπώς, έδωσα πολλές, πάρα πολλές «ευκαιρίες» σε αυτόν τον δίσκο, επί μακρόν, προτού γράψω αυτήν την παρουσίαση, καταλήγοντας ότι το “Sealed into none” δεν είναι για όλους. Και δεν το λέω ως παρατήρηση που υπονοεί/δηλώνει κάποιου είδους «ανωτερότητα», του στυλ «μόνο εκλεκτοί μπορούμε να καταλάβουμε τι παίζουν, οι υπόλοιποι της πλέμπας ακούστε τα γνωστά»…
Είναι όντως ιδιαίτερο, περίεργο και γιατί όχι, δύσκολο άκουσμα, που απαιτεί να του δοθεί η δέουσα προσοχή. Διαθέτει μακρόσυρτες συνθέσεις μακριά από «κλασσικές δομές», ΠΟΛΛΗ πληροφορία, δυσκολοχώνευτα, τσιτωμένα, “sky high” φωνητικά (o Karam δίχως υπερβολή «σεληνιάζεται»), αλλεπάλληλα σολίδια… Αν το προσεγγίσεις ελαφρά τη καρδία, θα σε απωθήσει. Αν όμως είσαι «εκεί», θα λάβεις πίσω πολλά περισσότερα από αυτά που ζητάει. Γιατί είναι ένα ακόμα σύγχρονο έργο με κλασσική στόφα, εξ ορισμού αδικημένο ελέω… ημερολογίου.
Η βαθμολογία είναι αυστηρή, διότι οι απαιτήσεις έχουν ήδη εκτοξευτεί κι αφορά όσους φτάνοντας ως τον επίλογο, ένιωσαν σκίρτημα στην καρδούλα τους. Οι υπόλοιποι ακούστε πρώτα και… ό,τι σας φωτίσει.
Εάν κάπου υπάρχει αυτός ο παράλληλος με τον δικό μας κόσμος, όπου ο πύργος Exxûl στέκει αγέρωχος στη δεύτερη μεγαλύτερη κορυφή του και οι καμπάνες του περιμένουν να ηχήσουν όταν έλθει το Τέλος όλων των Ημερών, τότε βρήκαμε την κατάλληλη υπόκρουση για εκείνη τη μαύρη ώρα.
(8,5 / 10)
Δημήτρης Τσέλλος
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: EXXÛL
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Sealed into none”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: The Stygian Oath Productions & Nameless Grave Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Thomas Karam aka “Stargazer” – Φωνητικά
Phil Tougas aka “Defender” – Κιθάρες, πλήκτρα, τύμπανα (timpani)
Antoine Daignault aka “Sentinel” – Μπάσο
François Bilodeau aka “Spectre” – Πλήκτρα
Guyot Begin-Benoit aka “Etherial Hammer” – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Official site
Bandcamp
Facebook
Spotify
Apple Music
