>
Θεωρώ απόλυτα φυσικό και υγιές για έναν μουσικό να μπορεί να ξεχαρμανιάζει που και που από τις υποχρεώσεις της «κανονικής» του μπάντας, συμμετέχοντας σε διάφορα side projects και βγάζοντας έτσι κρυμμένες, όσο και καταπιεσμένες, πτυχές της προσωπικότητάς του. Βεβαίως, από ανάλογες δισκογραφικές απόπειρες στο παρελθόν άλλες φορές προέκυψαν διαμάντια και άλλες απογοητεύσεις ολκής, που το μόνο που κατάφεραν ήταν να ταλαιπωρήσουν τα έτσι κι αλλιώς βασανισμένα αυτιά μας. Η περίπτωση των RIOTGOD βρίσκεται κάπου στη μέση.
Έχοντας ξεκινήσει την πορεία τους από το 2006, με πρωτοβουλία του Bob Pantella των MONSTER MAGNET και με τους Garrett Sweeny και Mark Sunshine να προστίθενται αργότερα στο line-up, ουσιαστικά λειτουργούν ως ένα καλό μουσικό υποκατάστατο των δημοφιλέστερων stoner-ικών σχημάτων.
Το “Driven rise” δεν παρεκκλίνει από τις κατευθυντήριες γραμμές που έχουν χαράξει τα προηγούμενα δυο άλμπουμ της μπάντας. Για πολλοστή φορά κυριαρχεί ένα μουσικό μοτίβο, κάτω από την σκέπη του οποίου συνυπάρχουν το hard rock των 70s, το stoner, όσο και το space rock, με κύριο σημείο αναφοράς τους KYUSS, όσο και την προ “Dopes to infinity” περίοδο των MONSTER MAGNET, ενώ στην εξίσωση του άλμπουμ υπάρχει διάχυτη και η grunge αύρα των ALICE IN CHAINS. Πάνω απo όλα αυτά βεβαίως, δεσπόζουν οι κιθαριστικές εμπνεύσεις του Sweeny, ο οποίος παρότι εμποτίζει με ένα δυναμικό groove και μπόλικα fuzzy ξεσπάσματα σε συνθέσεις όπως “They don’t know”, “Sidewinder” και “Davos”, όσο προχωράει η διακύμανση του άλμπουμ μοιάζει να κολλάει σε φλύαρα και προβλέψιμα riffs. Το στοιχείο αυτό ωστόσο, αντισταθμίζεται εν μέρει από την πεντακάθαρη παραγωγή, όσο και από τις επιδόσεις του rhythm section στα “Prime moment”, “Melisandre”, “You’re my waste of time”, με την φωνή του Sunshine να ακροβατεί ξανά ανάμεσα στην χροιά των John Garcia και Layne Staley.
Σε γενικές γραμμές το “Driven rise” καταφέρνει και περνάει μια ευχάριστη και χαλαρή αύρα στον ακροατή του. Η μοναδική προσωπική μου ένσταση, έγκειται στο γεγονός ότι προκειμένου να ακουστεί πιο προσιτό στους λάτρεις του stoner, φαίνεται να αναμασάει σε αρκετά σημεία του μοτίβα και ρυθμούς χωρίς ιδιαίτερο συνθετικό βάθος, που το καθιστούν εν τέλει ιδιαίτερα προβλέψιμο. Όπως και να έχει, είναι ένας δίσκος που απευθύνεται ξεκάθαρα και αποκλειστικά στους οπαδούς των MONSTER MAGNET, ATOMIC BITCHWAX και KYUSS.
6.5/10
Πάνος Δρόλιας
