>
Αγαπώ την Παρασκευή σαν μέρα. Λίγο το ότι σηματοδοτεί το τέλος του εβδομαδιαίου πηξίματος μιας και ακολουθεί Σαββατοκύριακο, λίγο πως η σκατοψυχιά μου με κάνει να σιχαίνομαι τις “Saturday night fever” εξόδους όπου θα βγει μέχρι και η γιαγιά μου και το να βρεις να κάτσεις κάπου ανθρώπινα ισοδυναμεί με το πρώτο τζακπότ στο πρωτοχρονιάτικο και λίγο το ότι η Κυριακή είναι μέρα απόλυτης σαπίλας, αποτελεί ιδανική επιλογή για έξοδο. Πόσο μάλλον όταν μας επισκέπτονται οι KARMA TO BURN για δεύτερη συνεχή χρονιά, πλαισιωμένοι από δύο ελληνικές μπάντες που δεν χρειάζονται συστάσεις και κάνουν το όλο πακέτο ελκυστικότατο.
Πρώτο support οι DIVE, που μετά από 10 σχεδόν χρόνια ύπαρξης, μας έδωσαν φέτος ένα ΣΩΣΤΟ ντεμπούτο και από την ποιότητα του αναμένουμε, συντομότερα ελπίζω, την επόμενη δουλειά τους. Λίγο από garage rock με μία prog νοοτροπία και σαφείς επιρροές από TOOL, απέδωσαν σωστά το heavy rock τους με minimal σκηνική παρουσία που ταιριάζει όμως στο ύφος τους. Τα φωνητικά σε στιγμές ήταν χαμηλά και ίσως θα προτιμούσα ένα κλικ πιο πάνω σε νεύρο την απόδοση τους αλλά μικρό το κακό… Αξιόλογη μπάντα που κέρδισε επάξια το χειροκρότημα του κόσμου. Συνέχεια με τους PLANET OF ZEUS για τους οποίους το 2011 ήταν ξεκάθαρα η χρονιά τους (μέχρι την επόμενη). Η προσμονή για κάτι εγγυημένα καλό είναι διάχυτη στο Αn και όταν μπαίνεις με το “Leftovers”, έχεις βάλει γκολ από τα αποδυτήρια! Να ήταν όμως μόνο αυτό;; Βροχή τα γκολ λέμε… “Woke up dead”, “Vanity suit”, “Eat me alive”, “Dawn of the dead”, εδώ έχουμε να κάνουμε με ύμνους και σκεφτείτε πως έχουν μόνο 2 δίσκους (και τι δίσκους)! Οι αντιδράσεις του κόσμου σαν να βλέπει τους headliners, λογικό αν σκεφτούμε πως πριν από 3 εβδομάδες τίγκαραν το An μέχρι και τη Σολωμού (όχι την ηθοποιό βρε!) και πλέον νομίζω πως αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι πως έχουν περάσει σε άλλο επίπεδο. Απέδωσαν άψογα, γούσταραν και το έβγαλαν στο κοινό το οποίο με τη σειρά του έκανε το ίδιο, σε ένα συνεχές πάρε – δώσε… Πάντα τέτοια!
Το ρολόι όμως δείχνει μεσάνυχτα ακριβώς και έχει έρθει η ώρα των K2B. Πέρυσι τους είχα χάσει στον ίδιο χώρο και ήθελα να δω πως αποδίδουν ζωντανά το απίστευτο groove τους. Ε, μα τον Τουτατή, σε γραπώνουν απ’ τον λαιμό και δεν σε αφήνουν να σταματήσεις το headbanging ακόμη και αν φοράς κολάρο ή έχεις αυχενικό! Άπειρο groove και ενέργεια από μία μπάντα που το καταχάρηκε (το μόνιμο χαμόγελο στη φάτσα του μπασίστα Rich Mullins τα έλεγε όλα), αλλά ακόμη περισσότερο το χάρηκε ο κόσμος που γέμισε και πάλι το Αn. Θέλετε setlist; Γιατί, δεν ξέρετε να μετράτε;; Αυτά δεν έχουν νόημα για τους K2B, η συναυλία τους είναι σαν ένα διαρκές τζαμάρισμα το οποίο με την ώρα κορυφώνεται και «εκρήγνυται» στο encore. Επική στιγμή η εκτέλεση της μελωδίας του “Strangers in the night” του Sinatra και στο καπάκι “Thirty four”, όπου κανένα κεφάλι δεν έμεινε ασυγκίνητο… Ας μη μιλήσω καλύτερα για “Thirty”, “Nineteen”, “Twenty Eight”. Διάολε και την προπαίδεια να μου μάθαιναν πάλι θα κοπανιόμουν!
Μετά από μία ώρα και ένα τέταρτο, χωρίς ανάσα όμως (τα “cheers motherfuckers” και “as usual you kick ass” έπρεπε να ειπωθούν όπως και έγινε), αποχωρήσαμε όλοι ευτυχισμένοι, έχοντας παρακολουθήσει μία από τις συναυλίες της χρονιάς. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο αυτό που κάνουν οι K2B λειτουργεί άψογα παρά την απουσία φωνητικών, καθώς είναι μια μηχανή παραγωγής riffs και groove που φτάνουν και περισσεύουν. Ο ήχος γενικά όπως πρέπει να είναι, δηλαδή μπόμπα, οι μπάντες κεφάτες με τον κόσμο να ανταποδίδει και προσμονή για ανανέωση του ραντεβού εξίσου σύντομα γιατί τέτοιες βραδιές δεν είναι για χόρταση, αλλά για απόλαυση…
Βασίλης Γκορόγιας
