"/>
Αυτός ο άνθρωπος έχει βαλθεί να μας παλαβώσει, ειδικά στην μετά-STRATOVARIUS καριέρα του.
Περιμένεις επιφυλακτικός το πρώτο AVALON, “The land of new hope” (διαβάστε την παρουσίασή του εδώ), σου βγαίνει μια χαρά, πολύ καλύτερο από ότι (ίσως) περίμενες. Περιμένεις τώρα το δεύτερο μέρος της τριλογίας, σαφώς πιο αισιόδοξος μετά το πρώτο και απογοητεύεσαι.
“Angels of the Apocalypse” λοιπόν, το δεύτερο μέρος της τριλογίας του Timo Tolkki, αυτή τη φορά με αρκετούς και σημαντικά διαφορετικούς μουσικούς και τραγουδιστές. Κυριότερη αλλαγή όλων, η συνύπαρξη, μετά από σχεδόν 20 χρόνια, της πρώτης «αγίας τριάδας» των STRATOVARIUS. Οι κύριοι Tuomo Lassila (drums) και Antti Ikonen (πλήκτρα) πλαισιώνουν τον Timo Tolkki (που έχει αναλάβει κιθάρες και μπάσο), αλλά όσοι στο άκουσμα της είδησης αρχίσατε τα όνειρα και φέρνατε στο μυαλό σας το ένδοξο παρελθόν των 4 πρώτων δίσκων των Φινλανδών, ξεχάστε το άμεσα. Στους καλεσμένους τραγουδιστές, τον βασικό ρόλο παίρνει η Floor Jansen (NIGHTWISH, REVAMP), ενώ μαζί της είναι οι Fabio Lione (RHAPSODY OF FIRE), David DeFeis (VIRGIN STEELE), Zachary Stevens (CIRCLE II CIRCLE, ex- SAVATAGE), Simone Simmons (EPICA) και η Χιλιανή σόλο τραγουδίστρια Caterina Nix, της οποίας παρεπιπτόντως το ντεμπούτο έχει αναλάβει παραγωγικά ο Tolkki. Σπουδαία ονόματα, εχουμε ξαναπεί άπειρες φορές όμως, πως οι καλεσμένοι δεν φτιάχνουν την επιτυχία του δίσκου. Έτσι έγινε κι εδώ.
Το πρώτο πράγμα που προσέχεις και σε ενοχλεί στο δίσκο, είναι η παραγωγή του. Ίσως είναι η χειρότερη που έχει κάνει σε άλμπουμ του ο Timo. Παντελώς άνευρη, με τα τύμπανα αδύναμα, χωρίς όγκο και το ερώτημα “programming με κακά samples ή απλά τόσο κακός ήχος” να αναζητάει απαντήσεις, που ελάχιστο νόημα έχουν στην τελική. Οι κιθάρες υπάρχουν μεν, αλλά επίσης χωρίς όγκο, χωρίς γκάζια της προκοπής, αναιμικές. Το μπάσο είναι λεπτομέρεια μπροστά στα άλλα. Και δε φτάνει αυτό, είναι και οι φωνές στο Θεό που λέμε και δένει το γλυκό. Εκτός αυτού, το να έχουν περάσει παραφωνίες (!!!) στην τελική μίξη, αλλά και το εξώφθαλμο και κακό autotune, δείχνει σημάδια τρομερής προχειρότητας και εγκατάλειψης στο θέμα της παραγωγής. Πραγματικά ενοχλητικό το αποτέλεσμα, το οποίο αν ήταν καλό θα μπορούσε να σώσει κάποια από τα λίγα κομμάτια που θα μπορούσες να ξεχωρίσεις από το άλμπουμ.
Συνθετικά, ο δίσκος απέχει πολύ από το πρώτο άλμπουμ, όσον αφορά κυρίως την ποιότητα. Κάποιες εν δυνάμει καλές στιγμές υπάρχουν, όπως για παράδειγμα το τελείως VIRGIN STEELE από τις καλές εποχές τους, “Rise of the 4th Reich” (κόλλημα ρε παιδί μου με αυτό το τέταρτο Reich!), με τον DeFeis στα φωνητικά, το AVANTASIA-κό “Stargate Atlantis” με τον Fabio Lione, το έντονα STRATOVARIUS “The paradise lost” με την Floor, η μπαλάντα “High above me” με τη Simone Simmons κυρίως αλλά και τις Nix και Elyze Rid (η «μούσα» του στον πρώτο δίσκο) και το ομότιτλο εννιάλεπτο. Όμως ακόμα και στις καλές στιγμές του, ο δίσκος είναι τόσο χιλιοπαιγμένος, τόσο ξαναζεσταμένος, που χάνει τη γεύση του. Και είναι και αυτή η παραγωγή που κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Ο Tolkki προσπάθησε κυρίως με DeFeis, Stevens, αλλά και Simon, να γράψει κομμάτια που να παραπέμπουν σε VIRGIN STEELE, SAVATAGE περιόδου “Handful of rain” και EPICA (μπαλάντα μεν) αντιστοίχως, αλλά το κατάφερε ως ένα βαθμό. Γενικότερα όμως δε μπόρεσε να ξεφύγει από το κάτι μεταξύ AVANTASIA και STRATOVARIUS μεσαίας προς τελευταίας δικής του περιόδου, μην έχοντας ιδιαίτερη έμπνευση.
Το ότι η έμπνευση για το δίσκο του ήρθε όταν βρέθηκε στη χώρα μας τον Αύγουστο του 2013 και τελικά υπήρχε αυτό το αποτέλεσμα, ίσως είναι απλά ακόμα ένα παράδειγμα της ατμόσφαιρας που επικραττεί στα μέρη μας. Έτσι για να το ελαφρύνουμε και λίγο.
Ήθελα πραγματικά να είναι καλό και το δεύτερο μέρος της τριλογίας, όμως δεν είναι. Και όποιες καλές συνθέσεις συνολικά ή κάποια ωραία σημεία εδώ κι εκεί έχει, τα καταστρέφει αυτή η παραγωγή που πραγματικά είναι τραγική. Πολύ πρόχειρη δουλειά σε πολλούς τομείς, κρίμα για το σύνολο των μουσικών και καλεσμένων στο δίσκο. Βέβαια, με τη «λογική» του Tolkki το τρίτο μέρος θα είναι πολύ καλό. Το “Angels of the Apocalypse” όμως είναι κακός δίσκος. Ένας ακόμα τα τελευταία χρόνια από τον Tolkki. Μια χαρά είναι οι STRATOVARIUS τελικά χωρίς τον κάποτε κραταιό ηγέτη τους.
Κάποιοι καλλιτέχνες όταν κόψουν τα φάρμακα ή τα ναρκωτικά, δυστυχώς χάνουν αυτό που ήταν. Ακούγεται και είναι άσχημο, αλλά τα παραδείγματα άπειρα πλέον.
3/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
