"/>
“Operation Longhena: Terminal”
Το καταπληκτικό από την αρχή ως το τέλος και από την παραμικρή λεπτομέρεια εντός και εκτός μουσικής, “Longhena” , θα αποτελούσε και μόνο λόγω ποιότητας και σημαντικότητας αφορμή να επικοινωνήσουμε με τους GRIDLINK για την παρακάτω συνέντευξη. Το όλο παρασκήνιο κυρίως με την ανακοίνωση πως σηματοδοτεί το τέλος όχι μόνος της μπάντας αλλά και την απόσυρση των δύο κύριων μελών της John Chang & Takafumi Matsubara από τη μουσική κατέστησε αυτή την επικοινωνία με τον πρώτο επιτακτική ανάγκη. Από την πλευρά μας το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ευχαριστήσουμε τους GRIDNLINK και τον κύριο Chang για τη συμβολή τους στη μουσική και να αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, αναγνωρίζοντας την ανήσυχη και αντισυμβατική τους φύση. Omedetou.
Αρχικά συγχαρητήρια για το “Longhena”, πιστεύω πως είναι το 2ο καλύτερο άλμπουμ που έχεις συμμετάσχει μετά το “The Inalienable Dreamless” (σ.σ. των DISCORDANCE AXIS). Ποιά είναι τα συναισθήματα σου μετά την ολοκλήρωσή του, είσαι ευχαριστημένος;
Βασικά μου αρέσει περισσότερο από το “Inalienable Dreamless” και υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι γι’ αυτό, όσο αφορά την απόδοσή μου και τον συνολικό ήχο, νομίζω είναι καλύτερος, πιο σφιχτός. Αν σε κάποιον αρέσει το ένα περισσότερο από το άλλο είναι cool. Eίμαι πολύ χαρούμενος με αυτό, σίγουρα ήταν πολύ δουλειά για εμένα (γέλια). Ένα από τα πράγματα που μου αρέσουν σε αυτό το δίσκο είναι ότι δε χρειάστηκε να συμβιβαστούμε σε κανένα σημείο. Όχι ότι στο παρελθόν ήταν αναγκαίο, αλλά ήμασταν πολύ περιορισμένοι από τα budget. Χρειάζονται αρκετά χρήματα για την ηχογράφηση όταν στόχος σου είναι να δημιουργήσεις έναν ουσιαστικά συμπαγή και απογυμνωμένο δίσκο. Δεν ξέραμε απαραίτητα από την αρχή ότι τα πρώτα μας άλμπουμ θα ήταν 12-13 λεπτά αλλά αυτό νιώθαμε πως τους πήγαινε καλύτερα. Το “Longhena” ήταν ένα πολύ πιο προμελετημένο άλμπουμ. ‘Ηξερα ότι θα είναι μεγαλύτερο από τα προηγούμενα. Υπήρχαν πολλά θέματα που δουλέψαμε τα οποία είχαν απορριφθεί από τους προηγούμενους δίσκους. Επομένως, είναι ένας πολύ ικανοποιητικός δίσκος, και υπήρχαν πολλές απελπισμένες ιδέες που μπορέσαμε να δέσουμε μεταξύ τους σε ένα πολύ συνεκτικό άλμπουμ στην ολότητά του. Το artwork, οι στίχοι, η μουσική. Νομίζω ότι δουλεύει και κυλάει πολύ καλά. Σχετικά με το πού το τοποθετώ στην καριέρα μου, νομίζω ότι είναι το καλύτερο που έχω κάνει. Όταν με τους DISCORDANCE AXIS κάναμε το “Inalienable Dreamless”, σχετικά με τη συμμετοχή μου στο άλμπουμ, με το artwork, το θεματικό κομμάτι και τη ροή του δίσκου είμαι ευχαριστημένος και ακόμα μου αρέσει αρκετά αλλά νομίζω ότι το τωρινό μας είναι πιο φιλόδοξο και επίσης νομίζω και πιο σφιχτό. Όταν ακούω τα παλιότερα GRIDLINK αλλά κυρίως τα DISCORDANCE AXIS, είμαι πιο χαλαρός με την ερμηνεία μου, δεν είμαι τόσο δεμένος/κλειδωμένος με τη μουσική όσο είμαι σήμερα. Και νομίζω ότι στο “Longhena” τα πάντα έχουν κλειδώσει πολύ-πολύ καλά.
Είναι απλά ιδέα μου ή θέλατε να έχετε πιο καθαρές και άμεσες μελωδίες στο “Longhena” σε σχέση με τα προηγούμενα 2 άλμπουμ σας; Κι επίσης μεγαλύτερη γκάμα και βάθος συναισθημάτων.
Συμφωνώ ότι είναι ένα πιο περίπλοκο άλμπουμ σε επίπεδο συναισθήματος, κάτι το οποίο ήταν σκόπιμο. Όλοι οι δίσκοι μας έχουν πολύ μελωδία. Σε αυτό ίσως είναι πιο έντονη και σαφής, κυρίως λόγω παραγωγής και όχι των συνθέσεων καθαυτών. Σίγουρα υπάρχουν περισσότερα πράγματα σε αυτόν. Νομίζω ότι είναι πιο πιασάρικο σε σχέση με τα προηγούμενα, αλλά και πάλι, πολλά από αυτά οφείλονται στη φωτεινότητα του δίσκο και των κομματιών.
Ανέφερες πριν σχετικά με την σκοπιμότητα. Είχατε από την αρχή την πρόθεση να κάνετε κάτι το διαφορετικό ή οι ιδέες ήταν πιο αυθόρμητες; Στο θέμα της διάρκειας για παράδειγμα, ή επίσης τα έγχορδα που χρησιμοποιήσατε..
Λοιπόν, όταν ηχογραφήσαμε το “Amber Gray” η επιθυμία μας ήταν να δούμε αν το concept της μπάντας θα δούλευε. Αν θα μπορούσαμε δηλαδή να βγάλουμε την ένταση που θέλαμε. Αφού το επιτύχαμε αυτό -νομίζω ότι τα καταφέραμε αρκετά καλά σε αυτό το κομμάτι- στη συνέχεια με το “Orphan” εισάγαμε πολλά διαφορετικά πράγματα. Πολλά στρώματα μουσικής, μεγάλη πολυπλοκότητα και στην τελική αυτός ο δίσκος έχει αρκετά κοινά στοιχεία με το “Longhena” που απλώς δεν μπορείς να ακούσεις λόγω της ηχογράφησης. Είχε περισσότερη παραμόρφωση, ήταν σίγουρα πιο τραχύ και ακατέργαστο, οι κιθάρες ακούγονταν σαν αλυσοπρίονα. Στο νέο μας άλμπουμ κάναμε ένα βήμα πίσω και αλλάξαμε το πώς ακούγονται οι κιθάρες ώστε να μπορείς να ακούσεις όλα αυτά τα διαφορετικά στρώματα μουσικής να αλληλεπιδρούν. Ήταν κάτι το εσκεμμένο το να ενσωματώσουμε διαφορετικά επίπεδα στο grindcore. Και ερχόμαστε σε αυτό που σου έλεγα ότι έχεις μια πολύ περιορισμένη λίστα με το τι μπορείς να χρησιμοποιήσεις και το θέμα είναι πόσο δημιουργικός μπορείς να είσαι με αυτό. Σχετικά με τα έγχορδα (βιολί), είναι ιδέες που είχαμε ήδη από την εποχή του πρώτου δίσκου. Το “Third Watcher” βρίσκεται στον κατάλογό μας πάρα πολύ καιρό -υπήρχε στην πραγματικότητα κι άλλο ένα παρόμοιο κομμάτι που κόψαμε από τον δίσκο επειδή απλώς δεν ταίριαζε με τον τρόπο που θέλαμε-. Νομίζω πως είναι μια οργανική εξέλιξη το να φτάσουμε εκεί, να βρούμε πώς θα κάνουμε έναν δίσκο σαν κι αυτόν, αλλά ήταν και σκόπιμο ταυτόχρονα. Στόχος ποτέ δεν είναι να επαναλάβεις έναν δίσκο που ήδη κάποιος άλλος έχει κάνει. Πάντοτε ο στόχος είναι να δημιουργήσεις κάτι έστω και λίγο διαφορετικό. Είναι μια δύσκολη ερώτηση… λοιπόν ας το πάρουμε από την αρχή. Το “Longhena” είναι ένα άλμπουμ σχεδιασμένο πολύ εσκεμμένα από την αρχή ως το τέλος του. Τα “Orphan” & “Amber Gray” ήταν πιο οργανικά. Το “Amber Gray” είχε γραφεί σχεδόν ολόκληρο πριν ακόμα σχηματίσουμε μια ολοκληρωμένη μπάντα. Τα 5-6 πρώτα κομμάτια είχαν γραφεί απλώς με ένα drum machine και τον Matsubara. Τα επόμενα γράφτηκαν ενώ είχαμε μέλη, αλλά αυτά δε συμμετείχαν -και σε αυτά υπήρχε το drum machine-. O Brian (Fajardo) έβαλε μεν τη δικιά του πινελιά αλλά το προσχέδιο υπήρχε ήδη. Με το “Orphan” είχαμε αρχίσει να κινούμαστε σε μία διαφορετική κατεύθυνση. Μετά την ολοκλήρωση του πρώτου δίσκου ο Takafumi (Matsubara) μου είχε πει πως αυτός ο δίσκος ήταν μόνο επιθετικότητα αλλά ήθελε να κάνει έναν δίσκο και με ευφυΐα επίσης. Και αυτό που εννοούσε με τον όρο ήταν όλες οι μελωδίες, οι διάφορες στιβάδες μουσικές και όλα αυτά τα διαφορετικά, πιο πολύπλοκα πράγματα. Η πρόοδος από τον πρώτο στον δεύτερο δίσκο όσο αφορά τη λεπτομέρεια σε αυτό που έκανε, σε κάποιο βαθμό δε βγαίνει στην επιφάνεια λόγω της μίξης. Είναι όμως πολύ προφανής στο “Longhena”. Όταν ξεκινήσαμε να κάνουμε τον δίσκο ξέραμε για παράδειγμα ότι θέλαμε να γράψουμε μερικά πιο μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια και ότι θα ήταν ένας μεγαλύτερος σε διάρκεια δίσκος σε σχέση με τα 2 προηγούμενα άλμπουμ. Αυτά τα 2 ήταν περισσότερο σαν noisecore δίσκοι στη φιλοσοφία τους. Πολύ συμπαγείς και λιτοί. Επομένως, το “Longhena” έχει μια προσέγγιση στη μουσική εσκεμμένα μεγαλύτερων διαρκειών. Όταν γράφαμε το δίσκο ήμασταν πολύ επηρεασμένοι από τους DEATHSPELL OMEGA και τους 1349 που έχουν σαρωτικά έργα όπως το “Demonoir” που προσωπικά με επηρέασε πολύ γιατί μου άρεσε πραγματικά το πώς έρεε αυτός ο δίσκος, σαν ένα ενιαίο/συνεκτικό σώμα μουσικής. Αυτό από φιλοσοφικής άποψης και όχι απαραίτητα αυτά που παίζαμε. Όταν δομούσαμε τον δίσκο, με τη σειρά των κομματιών και λοιπά, αυτά οδηγήθηκαν από εννοιολογικά πράγματα, από video games. Με πολλούς τρόπους, ο δίσκος είναι σχεδιασμένος να είναι σαν ένα top scrolling shooter, που θα έχει τελικές μάχες, δεύτερα τελειώματα, κάποια μεταφορικά πράγματα όσο αφορά τους ρυθμούς και άλλα πράγματα που είναι εντελώς σκόπιμα.
Ενώ η μουσική σας εξελίσσεται όπως είπες κι εσύ, επιμένεις στα πολύ χαρακτηριστικά φωνητικά σου. Έχεις σκεφτεί να διαφοροποιηθείς σε αυτό τον τομέα; Δοκιμάζοντας κάποια καθαρά π.χ ή οτιδήποτε άλλο πιάνοντας και μεγαλύτερη ποικιλία στην έκφραση των συναισθημάτων ίσως;
Γενικά μιλώντας θα έλεγα ότι έχω δοκιμάσει διαφορετικά στυλ φωνητικών, αλλά πάντα στην τελική ήθελα να ταιριάζω το ύφος των φωνητικών με αυτό της μουσικής. Όταν ξεκινούσαμε με τους HAIYANO DAISUKI, δοκιμάσαμε διάφορες προσεγγίσεις στο τραγούδισμα. Δουλέψαμε 4 χρόνια στον πρώτο δίσκο και σε αυτή τη χρονική περίοδο δοκιμάσαμε πολλά διαφορετικά είδη φωνητικών και διαφορετικά τύμπανα. Εκεί που καταλήξαμε ήταν το καλύτερο ταίριασμα για τον τρόπο που έγραφε και έπαιζε ο Takafumi, αυτά τα πολύ έντονα, τσιριχτά φωνητικά.
Mιας και ανέφερες τους DISCORDANCE AXIS νωρίτερα, μια ερώτηση που ήθελα να σου κάνω είναι η εξής. Οι DxA και κυρίως το τελευταίο άλμπουμ τους ήταν πολύ επιδραστικοί για ένα συγκεκριμένο κοινό χάρη στη διαφορετική προσέγγιση στο grind, με μπάντες να δοκιμάζουν και πιο τεχνικά και αντισυμβατικά πράγματα μέσα στο συγκεκριμένο είδος. Πιστεύεις ότι οι GRIDLINK μετά το “Longhena” μπορούν να έχουν ένα αντίκτυπο σε επίπεδο επιρροής για νέες μπάντες στο μέλλον;
Κάτι που πρέπει να σκεφτώ πρώτα για το “The Inalienable Dreamless” με το καλύτερο που μπορώ να το κατανοήσω, είναι ότι δεν είμαι τόσο σίγουρος για το αντίκτυπο που είχε. Όταν βγήκε πουλήσαμε μερικές χιλιάδες κόπιες και έλαβε περίπου την ίδια ανταπόκριση με τους προηγούμενους DISCORDANCE AXIS δίσκους, που είναι πολύ ισχυρή στο εξωτερικό και στην Ιαπωνία πιο συγκεκριμένα και μια ΟΚ διανομή παγκοσμίως. Δε νομίζω ότι υπήρχε κάποιο μεγάλο ρεύμα για τους DISCORDANCE AXIS μέχρι αρκετά χρόνια μετά. Υπήρχαν γραφιάδες και κόσμος που γούσταρε πολύ τη μουσική, αλλά δε νομίζω ότι ο κόσμος γενικά νοιάστηκε τόσο για τον δίσκο όταν βγήκε. Ο κόσμος αναφέρεται πολύ στο ιστορικό κομμάτι του θέματος, όταν μιλάει για τους DISCORDANCE AXIS και ότι ήταν μία πολύ επιδραστική μπάντα. Κανείς δεν γούσταρε αυτό που κάναμε την εποχή που το κάναμε, γενικά δεν ήμασταν και πολύ δημοφιλείς. Τότε το powerviolence ήταν πολύ δημοφιλές, μουσικές που είχαν πολλά σημεία για mosh, heavy πράγματα, αυτά είχαν πολύ μεγαλύτερη αποδοχή από αυτά που κάναμε με τους DISCORDANCE AXIS. Ιστορικά αν μιλήσουμε, μπορείς να πεις ότι το “The Inalienable Dreamless” είχε φοβερή επιρροή για μερικούς δημιουργικούς ανθρώπους. Είναι ωραίο να νομίζεις πως η δουλειά σου επηρεάζει κόσμο, αλλά δεν ξέρω αν θα το κάνει σε αυτή την περίπτωση. Ο Rob Marton (κιθαρίστας των DxA) μου είχε πει πριν μερικά χρόνια ότι δεν μπορεί να πιστέψει πως κόσμος μιλάει ακόμα για αυτό το άλμπουμ και για να είμαι ειλικρινής κι εγώ το ίδιο, είναι μια έκπληξη. Όπως και όταν συνέβη ο σεισμός στην Ιαπωνία και αποφασίσαμε να κάνουμε αυτό βιβλίο για φιλανθρωπικό σκοπό προς τον Ερυθρό Σταυρό, το οποίο ανέβασε αργότερα και ο Andrew (κάτοχος του blog) στο blog του δωρεάν (σ.σ Grind And Punishment) . Νομίζω ότι γενικά μπορώ να δω την επιρροή που είχαμε σε μερικά γκρουπ, αλλά συνολικά δεν είμαι τόσο καταπιασμένος με αυτά που ακούω -δεν ψάχνω πολύ ότι δε με γραπώνει αμέσως. Δεν κατέχω και τόσο την underground μουσική του σήμερα για να σου πω πόση επιρροή είχαμε ή που μπορεί να έχουμε, ειδικά γι’ αυτό δεν έχω ιδέα. Θα είμαι ειλικρινής, η ανταπόκριση σε όσους δίσκους έχω κάνει δεν είναι και τόσο θετική, παίρνουμε αρκετά καλά reviews γι αυτό το άλμπουμ…
Είχα την αντίθετη εικόνα, νομίζω οι κριτικές και η ανταπόκριση που είχατε ήταν πολύ καλή ακόμα και για τους προηγούμενους δίσκους σας.
Σίγουρα πήραμε καλά reviews γι’ αυτούς τους δίσκους, αλλά αυτό δε μεταφράστηκε και τόσο σε ανθρώπους π.χ που όντως αγόρασαν τα άλμπουμ. Μπορείς να γράψεις κάτι αλλά ξέρεις είναι αυτό το τυπικό πράγμα του “Ελάτε να παίξετε στην Ευρώπη” και μετά δεν ξανακούς από κανέναν. Νιώθω ότι δεν υπάρχει αφοσίωση από αυτό το ακροατήριο έτσι ώστε να το κάνουν να συμβεί. Σε αντίθεση με την Βόρεια Αμερική π.χ όπου κόσμος μας καλεί να παίξουμε και παρόλο που δεν το κάνουμε πολύ συχνά, τουλάχιστον προσπαθούν να επικοινωνήσουν. Και στην Ιαπωνία διψάνε να έρθουμε εκεί και να παίξουμε και όταν συμβαίνει, όπως πέρυσι, υπήρχε πολύς κόσμος στις εμφανίσεις μας. Για να δώσω μια πιο συμπαγή απάντηση στην προηγούμενη ερώτηση, ελπίζω η μουσική μας να έχει κάποιο αντίκτυπο μα δεν ξέρω αν θα έχει. Η μουσική μας απευθύνεται σε ένα πολύ μικρό κοινό, οπότε δεν ξέρω ποιά θα είναι η μεγαλύτερη επιρροή. Σ’ ένα σημείο υπήρχε ένα σχετικό άρθρο στο Terrorizer magazine, αρκετά παλιά (πριν ακόμα τους GRIDLINK) το οποίο μου είχε δείξει ο Dave Whittihead (κιθαρίστας των DISCORDANCE AXIS) γιατί νόμιζε πως ήταν αστείο και ήταν αστείο επειδή υπάρχουν λιστογραφημένες όλες αυτές οι μπάντες που θεωρητικά εμπνεύστηκαν να κάνουν τους δίσκους που έκαναν από τους DxA. Όταν ακούω τη μουσική τους δεν ακούω ιδιαίτερα αυτή την επιρροή. Πιστεύω πως είναι ωραίο που όλες αυτές οι μπάντες ήθελαν να κάνουν κάτι το διαφορετικό αλλά δεν νιώθω κάποια ιδιαίτερη σύνδεση ή κατανόηση αυτού. Η συμπυκνωμένη απάντηση είναι: «Ελπίζω να έχουμε κάποια επιρροή, δεν έχω ιδέα αν θα έχουμε». (γέλια)
Οκ, ας πάμε λίγο πίσω στο άλμπουμ. Μπορείς να συνδέσεις τον τίτλο, το εξώφυλλο και το όλο concept του άλμπουμ με το περιεχόμενό του; Ανέφερες πριν για video games.
Όπως είπα και πριν, για το “Longhena” ως ολοκληρωμένη δουλειά, περάσαμε πολύ χρόνο σκεπτόμενοι το πώς όλο αυτό το πράγμα θα δέσει και θα αποτελεί μια προσωπική εμπειρία για τον καθένα που το ακούει. Σκέψου έναν ακροατή να διαβάζει τους στίχους, να κοιτάζει το artwork και να πηγαίνει σε αυτό το ταξίδι που προσπαθούμε να τον βάλουμε. Υπάρχουν κάποιες προφανείς και κάποιες όχι και τόσο προφανείς αναφορές που σχετίζονται με bullet hell games, που είναι ιαπωνικά arcade παιχνίδια. Ουσιαστικά είναι tops scrolling shooters και υπάρχουν από τότε που ξεκίνησαν τα βιντεοπαιχνίδια. Ξέρεις, σε φάση που έχεις ένα διαστημόπλοιο και προσπαθείς να σκοτώσεις ό,τι εμφανίζεται στην οθόνη, με αυξανόμενη δυσκολία. Το “Longhena” σε πολλά επίπεδα παραπέμπει σε συγκεκριμένες αφηγήσεις σε αυτά τα βιντεοπαιχνίδια. Όχι για κάποιο συγκεκριμένο, περισσότερο είναι αναφορά στο είδος γενικότερα και το χρησιμοποιεί ως μεταφορά για πολλά τα οποία συμβαίνουν στον δίσκο. Τόσο σε μηχανικό επίπεδο και το πώς απλώνονται τα κομμάτια, όσο και σε συναισθηματικό σε σχέση με το ταξίδι που συμβαίνει με τον δίσκο αλλά και προσωπικό, σαν σχέση με αυτό το ταξίδι. Δεν είναι αφηρημένες έννοιες σχετικά με το καλό ή το κακό και άλλα τέτοια παρόμοια. Τα κομμάτια είναι για πολύ συγκεκριμένα πράγματα και μέρη της ζωής μου, τουλάχιστον οι στίχοι. Αλλά και η μουσική είναι επίσης πολύ συγκεκριμένα πράγματα για τον Takafumi. Ουσιαστικά αυτό είναι το άλμπουμ του στην τελική, αυτός έγραψε τα πάντα. Είχα δει μια συνέντευξη του Ted (Patterson) που βασικά έλεγε ότι η μπάντα είναι εμένα και του Takafumi. Aνέκαθεν οι GRIDLINK ήταν η μπάντα του Takafumi, με εμένα να προσπαθώ να υποστηρίζω αυτό που κάνει.
Οι στίχοι είναι πάντως όλοι δικοί σου, έτσι;
Ναι, οι στίχοι είναι δικοί μου, τα γραφικά είναι δικά μου, τα θεματικά στοιχεία του άλμπουμ είναι δικά μου. Νομίζω ότι το artwork μπορεί να έχει μια δυνατή επίδραση στην αντίληψη κάποιου για ένα άλμπουμ. Ακόμα και στον κόσμο του mp3, από τη στιγμή που βλέπεις αυτό το artwork έχει ένα αντίκτυπο πάνω σου, έχει μεγάλη δύναμη ώστε να χρωματίσει μια ακουστική εμπειρία ή μια αφήγηση.
Ήθελα να σε ρωτήσω σχετικά με τους στίχους… Ο ίδιος είπες ότι είναι αρκετά προσωπικοί. Η διαδικασία του να γράφεις αυτούς τους στίχους είναι επώδυνη για εσένα; Είναι για εσένα ένας τρόπος να ξεφύγεις, ή να οδηγηθείς σε κάποιου είδους κάθαρση ας πούμε, μέσα από αυτούς;
Σίγουρα δεν είναι διέξοδος. Όταν γράφεις, οτιδήποτε, δεν έχει σημασία τί, αν είσαι ειλικρινής σχετικά με αυτό και κάνεις κάτι που θεωρείς ελκυστικό, πρέπει να βάλεις τον εαυτό σου σε αυτό. Και νομίζω ότι αρκετοί άνθρωποι δεν είναι σε θέση να εξαλείψουν τις συμβάσεις του είδους στο οποίο ανήκουν και απλώς γράφουν αυτό που είναι σύμφωνο με το είδος αυτό. Προσωπικά σε όλη τη διάρκεια της καριέρας μου προσπαθούσα να πάω πέρα από αυτό. Το έχω πει ένα εκατομμύριο φορές αλλά το 1997 περιοδεύαμε στην Ιαπωνία και τότε είδα την πρώτη ταινία Neon Genesis Evangelion (The End Of Evangelion) και άλλαξε εντελώς την προσέγγισή μου στο πώς κάνω μουσική από εκεί κι έπειτα. Γράφω graphic novels, στίχους, artworks, όλα αυτά άλλαξαν μετά το Evangelion. Ένας από τους λόγους που δεν μου αρέσει να δίνω πολλές συναυλίες είναι επειδή νιώθω πως οι στίχοι αλλά και η μουσική γενικότερα είναι πολύ “γυμνή” (stripped down), πολύ ακατέργαστη και ωμή και δίνω στον κόσμο πολύ πρόσβαση με αυτά που κάνω. Το τι κάνουν με αυτά είναι στο χέρι τους… Ξέρεις ακούω για πολύ κόσμο που πέρασε την κάθαρση και θεραπευτικές εμπειρίες γράφοντας αυτούς τους πολύ επώδυνους δίσκους. Προσωπικά δεν είχα ποτέ αυτή την εμπειρία. Όταν τελείωσα το “The Inalienable Dreamless” ήμουν ένα διαφορετικό άτομο. Όταν τελείωσα με το “Longhena” ήμουν εξουθενωμένος. Δεν ήταν ένα διαφορετικό άτομο, ούτε και ακριβώς κάτι που με γιάτρευε όπως θα μπορούσε να κάνει. Το έκανα επειδή έπρεπε να το κάνω. Κάναμε αυτό τον δίσκο επειδή ήταν κάτι που εγώ και ο Takafumi έπρεπε να κάνουμε και ο καλύτερος τρόπος να το θέσεις είναι αυτός. Δεν ήταν καθαρτικός, δεν αισθάνομαι θεραπευμένος, δεν αισθάνομαι καλύτερα αφού τελείωσα με τον δίσκο, απλώς δεν θέλω να το κάνω άλλο πια. Ένας από τους λόγους που το έληξα με τους DISCORDANCE AXIS ήταν και επειδή δεν μου άρεσε να κάνω τα shows, δεν με έκανε καλύτερο το να τραγουδάω αυτά τα κομμάτια. Βγάζεις όλα αυτά τα φρικτά πράγματα εκεί έξω και τα διαφορετικά συναισθήματα και τα επαναφέρεις στην επιφάνεια. Και ο μόνος τρόπος να το κάνεις σωστά αυτό, είναι να βάλεις τον εαυτό σου πάλι πίσω σ’ εκείνο το ταξίδι και είναι πραγματικά δύσκολο, δεν είναι ωραία αίσθηση.
Μπορούμε να πούμε ότι ήταν ένας τρόπος να το βγάλεις από μέσα σου ίσως;
Δεν θα έλεγα ότι το αποβάλλω από πάνω μου με αυτό τον τρόπο γιατί δεν είναι ότι ανήκει πλέον στο παρελθόν. Δεν έχω ακριβώς τα λόγια να περιγράψω γιατί ακριβώς το κάνουμε όλο αυτό.
Οκ, κατανοητό. Κάτι που ήθελα να σε ρωτήσω σχετικά με το είδος. Είπες ότι πολύς κόσμος απλώς γράφει αυτά που υποτίθεται ότι πρέπει, βάσει των προσταγών του είδους στο οποίο ανήκει. Για εσένα, τι ακριβώς είναι αυτό που κάνει το grindcore και μέσα σε αυτό το πλαίσιο αν θεωρείς το “Longhena” ένα grindcore album.
Λοιπόν, οι DISCORDANCE AXIS είναι για εμένα, εγώ να προσπαθώ να είμαι όσο αγνός γίνεται στους εγκλωβισμούς αυτής της μορφής τέχνης όσο το ανθρωπίνως δυνατό κι από εκεί να πάρω αυτούς του περιορισμούς και να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι παραπάνω μέσα στα πλαίσια αυτών των πραγμάτων που ορίζουν το συγκεκριμένο είδος. Το grindcore στον πυρήνα του είναι ουσιαστικά να παίζεις όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στη μεγαλύτερη διάρκεια. Θυμάμαι που είχα κάνει ένα αστείο στο internet χρόνια πριν, όταν μου είχαν κάνει μια σχετική ερώτηση, όπου έλεγα ότι δεν υπάρχουν και τόσοι πολλοί grindcore δίσκοι, αλλά μόνο 5-6 -7 το πολύ. Μου απάντησαν ότι αυτά είναι μαλ**ίες, άντε γα**σου και λοιπά και τι κάνει τότε ένα άλμπουμ να ανήκει στο grindcore. Και τότε για πλάκα, πήγα και άκουσα πάλι συγκεκριμένα άλμπουμ, όπως το “Horrified” των REPULSION, το ‘From Enslavement To Obliteration” των NAPALM DEATH, FEAR OF GOD, και 3-4 ακόμα μπάντες που θεωρούσα grindcore και κατέληξα σε μία μαθηματική αναλογία για το πόση από τη διάρκεια του δίσκου πρέπει να είναι blastbeats, πόσα πρέπει να είναι τα thrash beats και ό,τι άλλο μπορούσες να βάλεις στον δίσκο ήταν το υπόλοιπο ποσοστό. Δε θυμάμαι ακριβώς τα νούμερα αλλά ήταν κάτι σε 70% blastbeats, 20% thrash beats και 10% τα υπόλοιπα και αστειευόμενος το ονόμασα “η χρυσή αναλογία ενός grindcore δίσκου”. Με αυτά τα δεδομένα πάρα πολύ λίγοι δίσκοι μπαίνουν σε αυτή την κατηγορία, και το τέλειο παράδειγμα είναι οι ASSUCK. Πραγματικά λατρεύω τη μπάντα, αλλά δεν θεωρώ ότι οι περισσότερες δουλειές τους είναι grindcore. Είναι φοβεροί δίσκοι, αλλά δεν χωράνε στη στενή μου αντίληψη για το τί είναι ένα grindcore άλμπουμ. Και μέρος αυτού είναι επειδή όταν σκέφτομαι grind, σκέφτομαι ένα πολύ περιορισμένο πράγμα. Είναι σαν να σε έχουν βάλει σε ένα μικροσκοπικό δωμάτιο και να λες “Οκ, τι μπορώ να κάνω σε αυτό το δωμάτιο.” Και αυτό είναι το grindcore κατά κάποιον τρόπο. Απογυμνώνεις ό,τι μπορείς να έχεις στην μπάντα. Χρειάζεσαι μπάσο; Τεχνικά, όχι ιδιαίτερα μπορείς απλώς να προχωρήσεις μόνο με κιθάρα φωνητικά και τύμπανα -αν και οι GRIDLINK είχαν μπάσο. Στην τελική, το “Longhena” είναι ένας grindcore δίσκος, όπως και κάθε άλμπουμ που έχω βγάλει με τους DISCORDANCE AXIS και τους GRIDLINK. Αυτό έπρεπε να είναι και αυτό είναι στην πιο αγνή του μορφή. Και υπάρχει λόγος που αυτά τα άλμπουμ είναι τόσο δύσκολα να γραφούν. Παίρνεις αυτό τον περιορισμό πολύ σοβαρά υπόψη σου και προσπαθείς να τον μετατρέψεις σε κάτι παραπάνω από αυτά που έχεις κάνει μέχρι στιγμής.
Ήθελα να σε ρωτήσω και σχετικά με το αν γουστάρεις το σημερινό grindcore αλλά νομίζω πήρα την απάντησή μου. Εσύ ως βετεράνος, όντας από τις αρχές των 90’s στο είδος, ποια πιστεύεις ότι είναι τα αρνητικά και ποια τα θετικά του σημερινού grindcore σε σχέση με τότε, αν υπάρχουν τέτοια;
Το να με πεις βετεράνο της σκηνής είναι μεγάλη παρανόηση μιας και ιστορικά δεν έχω καμία κοινωνική σχέση με άτομα που γουστάρουν αυτό το είδος της μουσικής γενικά. Ιστορικά είμαι εντελώς ασύνδετος με τον κόσμο που ήταν χωμένος στο metal, το punk ή οτιδήποτε. Ας το θέσουμε έτσι. Πίσω στα 80’s και τα 90’s όταν έμπαινα σε αυτή τη μουσική υπήρχαν μόνο 4-5 μπάντες που έπαιζαν έτσι και μου άρεσαν. Ίσως 10 το πολύ, αλλά πάντως ένας πολύ περιορισμένος αριθμός. Αυτό δεν έχει αλλάξει σε σχέση με σήμερα. Πραγματικά πολύ λίγες μπάντες μέσα στο γενικότερο φάσμα του metal,hardcore,punk όπως θες πες το, που να έχουν κάποια απήχηση πάνω μου. Σίγουρα υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ποσότητα εκεί έξω, αλλά παραμένει ο ίδιος αριθμός group που μπορώ να ακούσω. Θα είμαι ειλικρινής, δεν ακούω καμία άλλη grindcore μπάντα που υπάρχει αυτή τη στιγμή, δεν έχω επίγνωση κάποιας μπάντας που να με ελκύει τόσο.
Οι ηχογραφήσεις του άλμπουμ έγιναν στο Tokyo αν δεν απατώμαι;
Κατά το ήμισυ. Το δεύτερο μισό των ηχογραφήσεων έγινε στο New Jersey.
Ήταν η πρώτη φορά που επιχειρήσατε κάτι τέτοιο;
Ναι, τις προηγούμενες φορές όλοι έρχονταν στο New Jersey όπου και ήταν το studio που ηχογραφούσαμε. Αυτή τη φορά ηχογραφήσαμε drums, φωνητικά και κιθάρες στην Ιαπωνία κι μετά επιστρέψαμε. Ο Teddy ηχογράφησε το μπάσο του απομονωμένα μιας και δεν μας ακολούθησε στο στούντιο κι έπειτα ο Joe ο βιολιστής ηχογράφησε τα κομμάτια του στο στούντιο όπως και ο Paul των ASSUCK. Ουσιαστικά ολοκληρώσαμε τα κομμάτια στο στούντιο ψηφιακά.
Σχετικά με τη διάλυση της μπάντας, ήταν απόφαση του Matsubara περισσότερο; Ήθελε να ξεκόψει από τη μουσική γενικότερα; Γιατί έχετε και τους HAIYANO DAISUKI.
Ο Μatsubara είχε αποφασίσει ότι αυτός θα είναι ο τελευταίος του GRIDLINK δίσκος. Ήθελε να ηχογραφήσει ένα ακόμα άλμπουμ HAIYANO DAISUKI. Όσο προχωρούσαμε με τη δημιουργία του “Longhena” αποφάσισα ότι δεν ήθελα να κάνω άλλους δίσκους. Θα είμαι ειλικρινής, δε μου αρέσει να δουλεύω με άλλους Αμερικανούς. Είναι άχρηστοι και τεμπέληδες κουράδες κατά βάση(worthless and lazy pieces of shit) και γράψε το έτσι ακριβώς. Ευθύς ρατσισμός. Πέρα από την πλάκα, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα κάποιο άμεσο σκοπό να κάνω άλλα άλμπουμ μετά από αυτό και ο Takafumi δεν επρόκειτο να γράψει άλλους grindcore δίσκους μετά το “Longhena”. Αυτός είναι ο δίσκος που ήθελε να κάνει, αυτός ήταν ο λόγος που οι GRIDLINK υπήρχαν. Αυτό ήταν το αρχικό του όραμα ως προς το τι να κάνει με μία grindcore μπάντα και αφού το επιτύχαμε αυτό δεν είχαμε κάπου αλλού να πάμε συγκεκριμένα.
Οπότε να μην περιμένουμε κάποιο άλμπουμ HAIYANO DAISUKI στο μέλλον να φανταστώ; Σταματάς με τη μουσική γενικά;
Τέλος με τη μουσική, για πάντα. Ίσως όχι για πάντα, αν κάποιος ερχόταν με ένα φορτηγό γεμάτο χρήματα και μου έλεγε να κάνω ένα reunion show, θα το σκεφτόμουν για να είμαι 100% ειλικρινής, αλλά δε νομίζω ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί. Δεν έχω το χρόνο ή την ενέργεια να κάνω αυτή τη μουσική πια, χρειάζεται υπερβολικά πολύ χρόνο και είμαι ένας σαραντάρης με οικογένεια. Έχω ευθύνες και δεν μπορώ να ξοδέψω 2 χρόνια να πηγαίνω για εξάσκηση κάθε εβδομάδα με ένα i-pod σε ένα σκατοπροβάδικο για να είμαι εκεί που πρέπει να είμαι ώστε να κάνω τους δίσκους όσο καλούς θέλω. Απλώς μου τρώει πολύ χρήμα και χρόνο που πλέον δεν έχω.
Γνωρίζω ότι έχεις κι άλλες δημιουργικές ασχολίες, με τα graphic novels και λοιπά αλλά και πάλι, δεν αισθάνεσαι ότι η μουσική και το γράψιμο στίχων είναι ένας μοναδικός τρόπος έκφρασης για εσένα το οποίο θα σου λείψει;
Όχι, τέλος με το δράμα… Το να δουλεύεις με άτομα 5 και 10 χρόνια μικρότεροι σου είναι μια εξαντλητική διαδικασία και ειλικρινά πολλές φορές το ίδιο ισχύει και με συνομήλικους ή μεγαλύτερους. Αυτά τα πράγματα χρειάζονται τόσο πολύ χρόνο και χρήμα για να πραγματοποιηθούν και δημιουργούν περισσότερο άγχος από οτιδήποτε πάνω στο οποίο έχω δουλέψει για πάνω από 3-4 χρόνια. Κυριολεκτικά έχω σιχαθεί και βαρεθεί το να έχω να κάνω με άλλους ανθρώπους προκειμένου να κάνω αυτά τα πράγματα. Λατρεύω τα αποτελέσματα, το να δουλεύω με τον Takafumi, δεν μου αρέσει να δουλεύω με κανέναν άλλο αυτή τη στιγμή. Και δεν θέλω να το κάνω, δεν αξίζει για μένα. Έχω κάνει τους δίσκους μου, είμαι απόλυτα χαρούμενος με το να ακούω άλλες μουσικές. Σκατά, ο μόνος λόγος που συμφώνησα να είμαι στους GRIDLINK εξ αρχής ήταν επειδή δεν είχα ακούσει τίποτα ενδιαφέρον στο grindcore για αρκετό καιρό. Και ξέρεις κάτι, είμαι απόλυτα ΟΚ με αυτό τώρα. Το είδος σημαίνει πολλά για εμένα, αλλά δεν με πειράζει αν δεν ακούσω κάτι που να μου αρέσει στο είδος, γιατί υπάρχει τόση καλή μουσική εκεί έξω. Αν δεν υπάρξει κανένας καλός grindcore δίσκος μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια, ας είναι. Δεν είναι το τέλος του κόσμου για εμένα, πλέον.
OK, ξακάθαρο. Υπάρχει τίποτα που θα ήθελες να κάνεις και δεν έχεις πραγματοποιήσει με τη μουσική; Οτιδήποτε, από συνεργασίες, να παίξεις κάτι τελείως διαφορετικό σε ύφος, ή να δώσεις συναυλίες σε συγκεκριμένες χώρες που θα ήθελες…
Mε τους HAIYANO DAISUKI προσπαθήσαμε να κάνουμε κάτι το οποίο προσωπικά δεν είχα δοκιμάσει στο παρελθόν και αυτό ήταν κάτι για το οποίο δηλώνω ενθουσιασμένος που συμμετείχα. Λατρεύω αυτούς τους δίσκους και ιδιαίτερα ο δεύτερος νομίζω ότι βγήκε πολύ καλός προς τα έξω. Και ο κόσμος απλώς δεν τους κατάλαβε, ήταν σαν να πέρασαν και να μην ακούμπησαν. Νομίζω πουλήσαμε λιγότερες από 500 κόπιες του δεύτερου άλμπουμ. Έχει πλάκα που ο κόσμος μιλούσε γι’ αυτά σαν να ήταν grindcore δίσκοι. Μπορεί να έχουν κάποια φιλοσοφική ας πούμε σχέση με αυτό, όμως δεν ήταν στην καμία grindcore, αλλά thrashcore περισσότερο… Δεν ξέρω πώς να το πω, δεν δίνω δεκάρα πλέον, έχω τελειώσει με τη μουσική. Έκανα τους δίσκους που έκανα, είμαι πολύ χαρούμενος με αυτούς, δούλεψα πολύ γι αυτούς, ελπίζω ο κόσμος να τους γουστάρει αν τους αγοράσει (γέλια). Αλλά είναι μια πολύ εγωιστική διαδικασία. Δεν γράφω ένα δίσκο σκεφτόμενος τί υποδοχή θα λάβει. Τον γράφω επειδή πρέπει να τον γράψω με αυτό τον τρόπο. Αυτό που βγαίνει είναι τόσο ειλικρινές όσο είναι δυνατό και αυτό είναι όλο. Αν κάποιος βρίσκει αξία σε αυτό, τέλεια. Δεν χρειάζομαι να το κάνω πλέον αυτό με τη μουσική, έχω κάνει αρκετά πράγματα και είμαι ευχαριστημένος με αυτά.
Για τέλος δε θα μπορούσα να μη σε ρωτήσω τα αγαπημένα σου anime και video games, που σε έχουν επηρεάσει περισσότερο, σαν άνθρωπο αλλά και στο έργο σου.
Όσο αφορά τα video games, αυτά που πραγματικά ορίζουν αυτό που κάνω είναι παιχνίδια σαν το Syndicate, Red Dead Redemption… Επίσης το Ikaruga, η σειρά Dodonpachi, ήταν πραγματικά μεγάλα. Λίγο πολύ όλα τα βιντεοπαιχνίδια της κατασκευάστριας εταιρίας CAVE στην Ιαπωνία. Το Final Fantasy VII είτε το πιστεύεις είτε όχι, ήταν αρκετά μεγάλο για εμένα, όπως και το Chrono Trigger. Τώρα για anime…το Space Cruiser Yamato, επίσης μου αρέσουν πολύ τα παλιά Gundam. Τα παλιότερα Gundam, ειδικά μέχρι την πρώτη ταινία, (Mobile Suit Gundam: Char’s Counterattack), αποδείχτηκαν πάρα πολύ μεγάλη επιρροή, κυρίως αργότερα στη ζωή μου. Ιστορικά, καταλαβαίνω τον τύπο πολύ περισσότερο τώρα και νομίζω ότι το πώς εκφράζει διάφορες ιδέες έχει γίνει πολύ καλά, με μεγάλη ωριμότητα. Το Ideon ήταν ακόμα ένα σημαντικό… Δεν ξέρω υπάρχει πολύ καλό πράγμα εκεί έξω. Προφανώς το Evangelion ήταν τεράστιο, ενώ πρόσφατα βλέπω αρκετά το Attack On Titan. Αυτά είναι μερικά από τα σημαντικά πάντως.
Το όλο ενδιαφέρον με την πολεμική/στρατιωτική ιστορία, με το οποίο ασχολείσαι αρκετά, όπως για παράδειγμα στο graphic novel Black Powder/Red Earth που δουλεύεις αν δεν κάνω λάθος, πώς προέκυψε και τι είναι αυτό που βρίσκεις τόσο ενδιαφέρον και σε ιντριγκάρει πάνω σε αυτό το θέμα;
Η σειρά βιντεοπαιχνιδιών που δουλεύω αυτό τον καιρό όπως και το βιβλίο, Black Powder/Red Earth, είναι σχετικά με μοντέρνες συγκρούσεις, ή έστω στο κοντινό μέλλον, όπως αντιτρομοκρατικές ενέργειες ή ειδικές αποστολές και τέτοια πράγματα. Αυτά με ενδιέφεραν πριν την 11 Σεπτεμβρίου. Μετά από εκείνο το συμβάν ασχολήθηκα με την αμυντική/στρατιωτική βιομηχανία και δουλεύω γι’ αυτόν τον τομέα με αρκετή συνέπεια τα τελευταία 7 χρόνια.
Τέλος, ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια, εκτός μουσικής φυσικά, τι άλλα πράγματα μπορούμε να περιμένουμε από εσένα;
Αυτή τη στιγμή δουλεύω πάνω σε ένα δεύτερο Black Powder/Red Earth graphic novel, όπως και σε μια μεταφορά του σε video game και ευελπιστώ και σε μία ταινία, μικρού μήκους λογικά. Αυτή τη στιγμή δουλεύω επίσης πάνω σε κάμποσα μικρού μήκους φιλμ, διαφημιστικά για την αμυντική βιομηχανία για παράδειγμα, κάτι που μου προσφέρει σημαντική εμπειρία στον τομέα αυτό. Αυτοί είναι οι άμεσοι στόχοι μου βασικά, περισσότερα graphic novels, βιντεοπαιχνίδια και να συνεχίσω να παράγω έργο, εκτός μουσικής, στον τομέα της κινούμενης εικόνας.
Οκ, αυτό ήταν. Ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα, ήταν τιμή μου. Εύχομαι καλή επιτυχία σε ό,τι κάνεις από εδώ και πέρα.
Ευχαριστώ πολύ, το εκτιμώ. Να έχεις μια όμορφη μέρα.
Νίκος Χασούρας
www.myspace.com/gridlink
Line-up:
Jon Chang – φωνητικά
Takafumi Matsubara – κιθάρα
Bryan Fajardo – ντραμς
Ted Patterson – μπάσο
Steve Procopio – κιθάρα
Discography:
“Amber gray” (2008)
“Orphan” (2011)
“Longhena” (2014)
