"/>
Άλλη μια σύμπραξη μουσικών και μάλιστα σχετικά μεγάλων ονομάτων. Οι Doogie White (RAINBOW, TANK, MichaelSchenker), Marco Mendoza (WHITESNAKE, THIN LIZZY), Vinnie Appice (BLACK SABBATH, Dio), Iggy Gwadera (ANTI TANK NUN) ενώνονται για να εκμεταλλευτούν το ταλέντο του νεαρού κιθαρίστα Iggy και μας δίνουν ένα άλμπουμ που στην ανακοίνωση της συνεργασίας, μου είχε δημιουργήσει πολλές υποσχέσεις. Το αποτέλεσμα όμως είναι δυστυχώς όχι και τόσο ικανοποιητικό. Από το εναρκτήριο “The runner”, με τις νεοκλασικές κιθάρες που φέρνουν στο νου Impelitteri και Blackmore, αλλά και RAINBOW της εποχής του “Long live rock n’ roll’’, μέχρι το πραγματικά εντυπωσιακό “Wild Woman (you oughta know)’’ είναι όλα εδώ εκτός από τα βασικά.
Έχουμε έναν τραγουδιστή που μαζί με τον Lande αποτελούν τις καλύτερες μετά Dio φωνές στο χώρο του κλασικού heavy rock. Το rhythm section είναι ίσως ότι καλύτερο πλην αυτού των MR.BIG, ντραμς στο στυλ του Cozy Powell σκίζουν τα δέρματα, ενώ ο μπασίστας κεντάει και γεμίζει τον χώρο που αφήνει η κιθάρα, ο δε κιθαρίστας είναι αυτός που λάμπει με την ευελιξία του αλλά και τις συνθετικές ικανότητες του. Όμως κάποιες φορές το άθροισμα τεσσάρων ταλαντούχων μουσικών δεν ξεπερνά την ικανότητά τους ως μονάδες κι αυτό συμβαίνει εδώ. Αυτό που δεν υπάρχει είναι οι συνθέσεις που θα μας δώσουν την απόλαυση των τραγουδιών. Κοντά στο πνεύμα των BLACK COUNTRY COMMUNION, παίζουν hard rock με εμπορική χροιά, βασισμένο στα μαθήματα και πονήματα των UFO, WHITESNAKE, RAINBOW, MSG, BLACK SABBATH (με Tony Martin) (ακούστε τα “Young blood’’, “Transition”, “The resistance” και ειδικότερα το “Exodus” και θα καταλάβετε τί εννοώ). Τα τραγούδια είναι τεχνικά άρτια, με την κιθάρα να παραδίδει μαθήματα, αλλά μια συνεργασία με εξωτερικούς συνθέτες θα μας έδινε αυτό το κάτι παραπάνω. Η ανάγκη τους να κινούνται στο heavy rock/blues ύφος όπως στο “One more for rock n roll’’, δεν είναι κάτι κακό, απλά εκεί υπάρχουν ήδη άλλοι που κάνουν την δουλειά καλύτερα, βλέπε THUNDER, WHITESNAKE. Αντίθετα όταν μπαίνουν στα χωράφια σχημάτων σαν τους UFO, RAINBOW, OZZY, MSG τα πράγματα βελτιώνονται, γιατί το μελωδικό heavy rock, δείχνει να είναι ο τομέας ευθύνης τους, που τα καταφέρνουν καλύτερα. Αξιόλογη προσπάθεια που θέλει συνέχεια, γιατί από συνεργασίες με έμπειρα ονόματα, πλέον περιμένουμε περισσότερα πράγματα.
7 / 10
Στέλιος Μπασμπαγιάννης
