"/>
Σε λίγες μέρες θα κυκλοφορήσει το 13ο κατά σειρά άλμπουμ των Δανών ILLDISPOSED, με τίτλο “With the lost souls on our side”.
Στα 20 χρόνια ύπαρξής τους στη μουσική σκηνή, μας έχουν χαρίσει πολύ καλές στιγμές, όπως τα “There’s something rotten in the state of Denmark” (1997) και “Burn me wicked” (2006), ενώ ο προηγούμενος δίσκος τους, “Sense the darkness” (2012), ο οποίος είχε αρκετά μοντέρνο ήχο σε σχέση με το παρελθόν, κυμάνθηκε σε καλά επίπεδα.
Στο καινούριο άλμπουμ υπάρχουν μεν και πάλι μοντέρνα στοιχεία, αλλά σαφώς λιγότερα από τον προκάτοχό του. Επιπροσθέτως, φέρνουν στο μυαλό και παλιότερες κυκλοφοριες τους. Ουσιαστικά το 1/3 του άλμπουμ μοντερνίζει, με core στοιχεία και πάμπολλες γκρούβες, ενώ το υπόλοιπο μοιράζεται στις 90s και 00s δουλειές των Δανών. Το rhythm section αποτελούν δύο νέα μέλη, οι Kussen Jensen (μπάσο) και Kim Jensen (drums). Ιδίως ο τελευταίος αφήνει το δικό του στίγμα στο άλμπουμ, αφού έχει διαφορετικό στυλ (πιο ποικίλο), σε σχέση με τον Thomas “Muskelbux” Jensen (Παπαδόπουλος το Jensen στη Δανία φαίνεται!). Οι κιθάρες διαφέρουν στις ταχύτητες, αφού το πρώτο μισό του δίσκου είναι mid-tempo, ενώ το υπόλοιπο σαφώς πιο ταχύ. Ο Bo Summer, μοναδικός εναπομείναντας από το αρχικό line up, δεν αλλάζει συνήθειες, ακολουθώντας επακριβώς το στυλ που τραγουδά όλα αυτά τα χρόνια.
Στο σύνολό του, το “With the lost souls on our side”, εκεί που δεν υπάρχουν melodeath στοιχεία, μου φέρνει στο μυαλό αρκετά τους τιτάνες ENTOMBED. Στη limited έκδοσή του άλμπουμ, υπάρχουν άλλα δύο τραγούδια, τα “Life equals zero” και “Reversed”, τα οποία είναι επανηχογραφημένες εκδοχές από το ντεμπούτο τους, το “Four depressive seasons” του 1992. Η παραγωγή του δίσκου έγινε από τον Tue Madsen (SUICIDE SILENCE, HEAVEN SHALL BURN, SICK OF IT ALL), ενώ το artwork επιμελήθηκε ο Lasse Hoile (DREAM THEATER, ANATHEMA, OPETH, PORCUPINE TREE).
Συνοψίζοντας, το “With the lost souls on our side” είναι ένας καλός δίσκος, χωρίς όμως να σου προσφέρει κάτι το καινούριο. Ακούγεται ευχάριστα, πωρώνει, σίγουρα είναι συναυλιακό, αλλά χρειαζόταν κάτι το διαφορετικό, όπως είχαν κάνει στο “Sense the darkness” (χωρίς να σημαινει ότι τους πήγαινε γάντι, αλλά προσπάθησαν). Αυτό περιμένω από τους γερόλυκους Δανούς στην επόμενη δουλειά.
7/10
Γιώργος Δρογγίτης
