"/>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: The Last in Line – DIO
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1984
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Vertigo
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Ronnie James Dio
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Ronnie James Dio
Κιθάρες – Vivian Campbell
Μπάσο – Jimmy Bain
Drums – Vinny Appice
Πλήκτρα – Claude Schnell
Ένα χρόνο μετά το εντυπωσιακό δισκογραφικό ξεκίνημα του μεγάλου Dio και της παρέας του, με το all time classic “Holy Diver”, όλοι βρίσκονται εν αναμονή μιας νέας δουλειάς αντάξιας της πρώτης. Ακόμα κι ο ίδιος όμως, μάλλον θα γνώριζε πως δύσκολα θα μπορούσε να επαναλάβει τον πρωταρχικό του θρίαμβο. Εν τέλει, παρ’ όλα αυτά, το “The Last in Line”, αποδεικνύεται μια από τις κορυφαίες του δουλειές, έστω κι αν στα σημεία θ’ αναδειχθεί ελαφρώς κατώτερο του προκατόχου του. Η σύνθεση της μπάντας παραμένει η ίδια με μοναδική προσθήκη αυτή του Claude Schnell στα πλήκτρα και όπως φαίνεται, η αδιαμφισβήτητη χημεία μεταξύ των μελών της, τους κάνει να εμφανίζονται ένα δυνατό και καλοκουρδισμένο σύνολο, που δείχνει ασταμάτητο! Ο Vivian Campbell με μια κιθάρα σωστό φλογοβόλο, συνεχίζει ακριβώς από κει που έμεινε, ικανοποιώντας τ’ αυτιά μας με πανέμορφα, διαχρονικά riff, ευφάνταστες μελωδικές γραμμές και αλησμόνητα, αξιομνημόνευτα σολαρίσματα. Ο Vinny Appice πάντα άξιος προσοχής και εξαιρετικός πίσω από το kit, δίνει μια τρομερή παράσταση, με τα περίτεχνα χτυπήματα του και τα καταιγιστικά, ασταμάτητα breaks του. Ο Jimmy Bain, όπως είναι αναμενόμενο δεν υστερεί σε κανένα σημείο, δένοντας το σύνολο με το μπάσο του, κάτι που ισχύει για τον νεοεισελθόντα Scnell, που χρωματίζει όμορφα με τα πλήκτρα του.
Όσο για τον πολύ-αγαπημένο μας Ronnie James Dio, οι λέξεις είναι φτωχές για ν’ αποδώσουν το μεγαλείο της φωνής του, που έχει το χάρισμα να κάνει ακόμα και μέτρια κομμάτια να μοιάζουν εκπληκτικά, πόσο μάλλον διαχρονικούς ύμνους, της τάξεως του γκαζωμένου “We Rock”, του αριστουργηματικού mid – tempo ομώνυμου, του εξαιρετικού “One night in the city” ή του κορυφαίου Egypt (The Chains are on), με τον επικό του χαρακτήρα και τις αξέχαστες ανατολίτικες γραμμές του. Ο ίδιος, βέβαια εκτός από τα φωνητικά επομίζεται και τον στιχουργικό ρόλο, χαρίζοντας μας τις γουστόζικες ιστορίες του που εξιστορεί μέσα από τους εμπνευσμένους στίχους του, που μας μεταφέρουν στους υπέροχους φανταστικούς του κόσμους με τον τρόπο που μόνο εκείνος γνώριζε. Με το δεύτερο του αυτό επίτευγμα, ο Dio, χρήζεται κυρίαρχος στο metal στερέωμα τουλάχιστον για το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’80, φτάνοντας την καριέρα του στο αποκορύφωμά της και κάνοντας ευτυχισμένους για μια ακόμη φορά τους οπαδούς του.
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: The Book of Heavy Metal – DREAM EVIL
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2004
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Century Media
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Fredrik Nordström
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Niklas Isfeldt
Κιθάρες – Fredrik Nordström, Gus G.
Μπάσο – Peter Stålfors
Drums – Snowy Shaw
Τρίτη κυκλοφορία σε ισάριθμα χρόνια για τους Σουηδούς DREAM EVIL, με το The book of heavy metal να συμπληρώνει δέκα χρόνια ζωής. Εμπνευσμένο κατά κόρον από τη heavy metal της δεκαετίας των 80’s, το άλμπουμ έχει να προσφέρει εξαιρετικές μελωδίες, δυνατά ρεφρέν και όμορφες κιθαριστικές συνθέσεις, με τη συμβολή όλων των μελών στο συνθετικό κομμάτι. Όπως φαίνεται από το αποτέλεσμα τα μέλη της μπάντας βρίσκονταν σε έντονη δημιουργική φάση την περίοδο εκείνη, χωρίς πάντως αυτό να σημαίνει ότι όλα τα κομμάτια βρίσκονται στο ίδιο καλό επίπεδο. Ο δικός μας Gus G., για τον οποίο είναι το τελευταίο τους άλμπουμ μαζί τους, έχει το δικό του μερίδιο στο συνθετικό και εκτελεστικό κομμάτι και αν και νεότερος όλων ακούγεται εξίσου έμπειρος. Έτσι κι αλλιώς το ταλέντο του είχε ήδη φανεί μέσα απ’ τις διάφορες δουλειές που είχε μέχρι τότε στο ενεργητικό του και αυτή τη φορά όμως, οι μελωδίες, τα riff και τα solo του, καταφέρνουν να ομορφαίνουν ακόμα και τις πιο αδύναμες στιγμές του δίσκου, με κάποια απ’ αυτά να χαρακτηρίζονται πραγματικά αξιομνημόνευτα. Τελευταία εμφάνιση επίσης και από τον ικανότατο ντράμερ, Snowy Shaw , που και αυτός συνδράμει συνθετικά αφενός, αφετέρου σημαντική είναι η προσφορά του και εκτελεστικά, τόσο με το δυναμικό του drumming, όσο και με τα πολύ καλά, ευέλικτα, δεύτερα φωνητικά του, που προσδίδουν έναν άλλο τόνο. H παραγωγή προσεγμένη, πολύ καλή, προστίθεται κι αυτή στα πλεονεκτήματα της σουηδικής δουλειάς, γεγονός καθόλου τυχαίο, αφού ο Fredrik Nordström που ηγείται του σχήματος, πέρα από ικανός κιθαρίστας που είναι, όπως μαρτυρούν κάποια αξιοπρεπέστατα riff και εξαιρετικές δισολίες που κάνει με τον Gus G., είναι και καταξιωμένος παραγωγός.
Απ’ την άλλη οι αρκετά απλοϊκοί στίχοι του, ενδεχομένως να οφείλονται στη χιουμοριστική διάθεση του γκρουπ, που δεν είχε κάτι το σοβαροφανές κατά νου, όταν έφτιαχνε τον συγκεκριμένο δίσκο. Συνολικά πρόκειται για μία ξένοιαστη αλλά ουσιαστική κι ευχάριστη δουλειά, με δύναμη και μελωδία άλλα και κάποια από τα καλύτερα και κλασσικά κομμάτια που έχει βγάλει το γκρουπ όπως τα “Into the Moonlight”, “No Way”, “The Mirror” και το ομώνυμο.
Did you know that:
– Σύμφωνα με τον Gus G., το όλο επιχείρημα ήταν να συνθέσει το συγκρότημα κομμάτια, βασισμένα στις επιρροές και τα ακούσματα με τα οποία μεγάλωσαν, δηλαδή στο ύφος παλιών, κλασσικών heavy metal σχημάτων.
Χαρά Νέτη & Παναγιώτης “The Unknown Force” Γιώτας
