"/>
Οι Γερμανοί “Καβαλάρηδες της Αποκάλυψης”, είτε το πιστεύετε είτε όχι, κλείνουν είκοσι χρόνια ζωής, έχοντας στο ενεργητικό τους μια πλούσια και δυνατή δισκογραφία. Το όνομα των DIE APOKALYPTISCHEN REITER ποτέ δε φιγούραρε στις πρώτες θέσεις από τα είδη της metal που πέρασε. Και αναφέρομαι σε είδη, γιατί η μπάντα ξεκίνησε το ’97 με το “Soft and stronger” να παίζει black με κάποια folk στοιχεία, τα οποία χάθηκαν στο “Allegro barbaro” (1999) όπου ακολούθησαν μια πιο σκληροπυρηνική πορεία, για να για να προσθέσουν ένα πιο επικό στοιχείο στον δίσκο “All you need is love” (2000). Από το 2003 και το άλμπουμ “Have a nice trip” μέχρι και σήμερα, οι DIE APOKALYPTISCHEN REITER ακολούθησαν έναν τελείως διαφορετικό δρόμο. Έχοντας σαν βάση το heavy στοιχείο, πρόσθεταν σε κάθε δίσκο και από κάτι διαφορετικό, φροντίζοντας προοδευτικά η μελωδικότητα να έχει τον πρώτο ρόλο στις συνθέσεις τους. Η τελευταία κυκλοφορία τους, “Moral & Wahnsinn” (2011), βρήκε την μπάντα σε μια εξαιρετικά πειραματική διάθεση, με το τελικό αποτέλεσμα να ηχεί παράταιρα ωραίο.
Ίσως για αυτό αποφάσισαν την διπλή κυκλοφορία του “Tief/Tiefer”, για να ξεχωρίσουν λίγο τις ιδέες τους και οι δίσκοι να αποκτήσουν τη δική τους ομοιομορφία. Αν αναρωτιέστε τι σημαίνει το “Tief/Tiefer” και για ποια γλώσσα πρόκειται, η απάντηση έρχεται φυσικά, η Γερμανική, ενώ η ερμηνεία απαντά στο “Βαθύ/Βαθύτερα”. Η μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο τίτλων, είναι η ένταση των οργάνων και η ποσότητα του ηλεκτρισμού που χρησιμοποιείται στις κιθάρες. Σύμφωνα με την μπάντα, για να φτάσεις στο πρώτο επίπεδο του βάθους είναι απαραίτητο το πιο heavy στοιχείο, ενώ για να πάμε πιο βαθειά κρίνεται απαραίτητος ο πιο ακουστικός/alternative rock ήχος.
Στο “Tief” ο ακροατής θα γνωρίσει μια νέα οπτική γωνία των DIE APOKALYPTISCHEN REITER για την μουσική, αφού οι Γερμανοί αποφάσισαν να ακολουθήσουν το industrial μονοπάτι που πρώτοι χάραξαν οι RAMMSTEIN. Το εγχείρημα δεν ήταν δύσκολο κι ο δρόμος προς την επιτυχία κατακτήθηκε πιστεύω εύκολα. Ακολουθώντας γνώριμες φόρμες (όχι αναγκαία επηρεασμένες από τους συμπατριώτες τους) οι D.A.R. καταφέρνουν να αποδώσουν με τον καλύτερο τρόπο τη νέα μουσική τους προσέγγιση. Από την άλλη μεριά, το “Tiefer” βρίσκεται κυριολεκτικά στον αντίποδα. Αν κάποιος ειδικά δεν γνώριζε τίποτα από το παρελθόν της μπάντας, δεν υπήρχε περίπτωση να καταλάβει ότι πρόκειται για την ίδια μπάντα. Έχοντας σαν μουσικό φάρο τον τιτάνιο DEVIN TOWNSEND, οι DAR αναγραμματίζουν τις μουσικές τους κλίμακες και το καλλιτεχνικό τους ύφος με οδηγό το alternative/grunge. Ωραίες μελωδίες, folk περάσματα, πιασάρικα κομμάτια, σε μια στριφνή ομολογουμένως γλώσσα, που αν οι στίχοι ήταν στα αγγλικά το αποτέλεσμα θα ήταν σίγουρα πιο ευπρόσδεκτο στο αυτί και σαφώς πιο κατανοητό.
Συνολικά τα δύο άλμπουμ αφήνουν ανάμεικτα συναισθήματα, αφού το ετερόκλητο ύφος τους δε καταφέρνει να ισορροπήσει απόλυτα. Το δυνατό στοιχείο βρίσκεται σε ύφεση, χωρίς αυτό να συγκαταλέγεται στα αρνητικά στοιχεία της διπλής κυκλοφορίας. Ενώ συνολικά, τα δεύτερα μισά και των δύο δίσκων υστερούν σε συνθετική δυναμική, αφήνοντας την αίσθηση πως αν χώριζαν έναν δίσκο στην μέση και τον ακροατή θα κράταγαν σε μεγαλύτερη εγρήγορση και τον σκοπό τους, με το παιχνίδι των αντιθέσεων, θα πετύχαιναν. Αυτό όμως που σε κάνει πραγματικά να απορείς είναι το γεγονός ότι καταφέρνουν να σε διασκεδάσουν (!?) χρησιμοποιώντας όμως μελωδίες που σου είναι γνώριμες και δυστυχώς θα μπεις στην διαδικασία να τις αναζητήσεις στα μουσικά αρχεία της μνήμης σου.
7.5 / 10
Νίκος Ζέρης
