>
Το 2011 υπήρξε μία χρονιά που δεν κυκλοφόρησαν δίσκους πολλά τεράστια γκρουπ, όπως είχε συμβεί την περασμένη ή την προπερασμένη χρονιά για παράδειγμα. Ούτε METALLICA, ούτε IRON MAIDEN, ούτε AC/DC, ούτε Ozzy, ούτε καν SLIPKNOT. Παρόλα αυτά, το πρόσημο που μπαίνει στο 2011 μάλλον είναι θετικό. Ακούσαμε αρκετούς καλούς μέχρι πολύ καλούς δίσκους, σχεδόν απ’ όλα τα ιδιώματα και στις επόμενες γραμμές θα εξετάσουμε συνοπτικά τις πιο σημαντικές στιγμές του 2011 από πλευράς κυκλοφοριών, πάντα κάτω από το προσωπικό μου πρίσμα…
Ο Ιανουάριος, παραδοσιακά μπήκε με δίσκο των LEGION OF THE DAMNED. Κλασικά καλός δίσκος, αλλά με κουράζει που βγάζουν άλμπουμ πάντα εκείνη την περίοδο, που δεν κυκλοφορούν άλμπουμ γενικώς, ώστε να μπαίνουν σε υψηλές θέσεις σε soundcheck των περιοδικών. Αλλάξτε και λίγο τακτική ρε παιδιά. Καλό το “Elysium” των STRATOVARIUS, αλλά μάλλον κατώτερο από τον προκάτοχό του. Ίσως να φταίει που συνηθίσαμε το γκρουπ χωρίς τον Tolkki. Εξαιρετικό το “The hymn of a broken man” των TIMES OF GRACE, όπου ο Adam Dutkiewitz ξανασυνεργάστηκε με τον παλιό τραγουδιστή των KILLSWITCH ENGAGE, Jesse James, μάλλον αδιάφορο το “Enigma of life” των SIRENIA, αφού η Ισπανιδούλα που πήραν στα φωνητικά ακούγεται εντελώς άχρωμη. Μάλλον ικανοποίησαν τους οπαδούς τους οι MR. BIG με το “What if…”, όπως και οι ONSLAUGHT με το “Sounds of violence”.
Τον Φεβρουάριο, είχαμε έναρξη με το αδιάφορο άλμπουμ διασκευών των STRYPER, ένα ακόμη φιάσκο των KYPCK (με μέλη των SENTENCED), τους ελπιδοφόρους κλασικομέταλλους CAULDRON με το “Burning fortune”, τους DEICIDE που δεν μπορούν να προκαλέσουν πλέον με το “To hell with God” και τους BENEDICTUM κάτω του αναμενόμενου, με τη Veronica Freeman να προκαλεί για μία ακόμη φορά απορίες με το επίθετό της (Free man, και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε). O Ralf Scheepers, μου δίνει την εντύπωση ότι έβγαλε σόλο δίσκο για να διασκευάσει το “Before the dawn” και να δείξει για μία ακόμη φορά πόσο βαριά το φέρνει που δεν τον πήραν οι PRIEST για τραγουδιστή. Οι Φιλανδοί MOONSORROW, συνεχίζουν να χτίζουν μία μεγάλη βάση οπαδών, ακόμα και στη χώρα μας και οι DEVILDRIVER με το “Beast”, δείχνουν περισσότερο στασιμότητα παρά σταθερότητα. Οι Σουηδοί EVERGREY, ακούγονται μάλλον κουρασμένοι με το “Glorious collision”, ενώ οι TURISAS με το “Stand up and fight”, είναι επικοί, αλλά έχουν χάσει το στοιχείο της έκπληξης που τους βοήθησε στους πρώτους δίσκους. Συμπαθητικοί για μία ακόμη φορά οι συμφωνικοί SERENITY, όπως και οι VISIONS OF ATLANTIS με την Ελληνίδα Maxi Nil στα φωνητικά. Οι DESTRUCTION δείχνουν σχετικά ξεπεσμένοι στο “Day of reckoning”, εν αντιθέσει με τους JAG PANZER που παραμένουν σταθερά καλοί στο “The scourge of light”.
Η άνοιξη μας υποδέχτηκε με τους CHILDREN OF BODOM που απογοήτευσαν με το “Relentless reckless forever”, μέτριο και το “Fallen” των BURZUM, ενώ είχαμε και μία σειρά από live CD ή DVD ή και τα δύο μαζί, από MASTODON, GRAVE DIGGER, CANNIBAL CORPSE, CAGE, AVANTASIA. Επιστροφή σε στούντιο καταστάσεις, όπου ο Udo με το “Rev Raptor”, δεν κατάφερε σε καμία περίπτωση να προσεγγίσει το μεγαλείο του “Blood of the nations” των ACCEPT, σε αντίθεση με τους THE HAUNTED, που τόλμησαν μία ακόμα αλλαγή στον ήχο τους, ιδιαίτερα πετυχημένη, με το “Unseen”, όπου πιο «παραδοσιακοί» thrashers τους έκραξαν, αλλά ξεχνούν τη συνεισφορά τους στο ιδίωμα όταν αυτό άσθμαινε… Σταθερά καλοί οι PROTEST THE HERO με το “Scurrilous”, όπως και οι TESSERACT που με το “One” δικαιολόγησαν τον ντόρο που είχε γίνει για το όνομά τους. Το μεγάλο όνομα του Μαρτίου που έβγαλε άλμπουμ, ήταν 
οι WHITESNAKE. Το “Forevermore” δεν ήταν κακό, αλλά έχουμε ακούσει καλύτερες δουλειές από τον Coverdale και την παρέα του. Ισοπεδωτικά καλό ήταν το “The unforgiving” των WITHIN TEMPTATION, με κολλητικές μελωδίες σε όλα του τα τραγούδια κι έδειξαν ότι δεν ήταν τυχαία τα προηγούμενα σπουδαία άλμπουμ τους. Μετριότητα από τους BLACKFIELD, δυστυχώς, στο “Welcome to my DNA”, αλλά ικανοποιηθήκαμε πλήρως από τους Vikings AMON AMARTH και το “Surtur rising”. Τα παλικάρια αποτελούν εγγύηση. Το “Omnivium” των death metallers OBSCURA, μάλλον είναι κατώτερο του “Cosmogenesis” δύο χρόνια πριν, σίγουρα κατώτερο του ντεμπούτου πάντως, είναι το “Blunt force trauma” των CAVALERA CONSPIRACY, που ακούγονται «κουρασμένοι» και χωρίς φρέσκες ιδέες.
Ο Απρίλιος μπήκε με ένα πολυαναμενόμενο power metal άλμπουμ, το “In paradisum” των SYMFONIA, αλλά κι εκεί επιβεβαιώθηκε το ρητό «όπου λαλούν πολλοί κοκόροι, αργεί να ξημερώσει», έστω κι αν οι κοκόροι είναι ο Andre Matos, ο Timo Tolkki, ο Uli Kusch και ο Jari Kainulainen. Πιο τυπικό power metal δεν μπορούσαμε να ακούσουμε. Ακόμα σκονίζεται σε κάποιο χαμηλό ράφι… Αντίθετα, εκπληκτικό ήταν το ομώνυμο άλμπουμ των FOR ALL WE KNOW, του κιθαρίστα των WITHIN TEMPTATION, Ruud Jolie, μία μίξη PORCUPINE TREE και PAIN OF SALVATION. Underground διαμάντι που οφείλετε να ανακαλύψετε. Για τους ASKING ALEXANDRIA, απευθυνθείτε στον Ορφέα Σπηλιωτόπουλο που μας έχει πρήξει από την εκπομπή του στο ραδιόφωνο με την πάρτη τους. Οι BETWEEN THE BURIED AND ME, έβγαλαν ένα concept EP με τρία τραγούδια και διάρκεια πάνω από 30 λεπτά (!!!), με όλη τη «στριφνότητα» που οφείλει να έχει ένα τέτοιο εγχείρημα, οι SCAR SYMMETRY με το “The unseen empire” δείχνουν να βυθίζονται χωρίς τον Christian Alvestam, οι LEAVES’ EYES έδειξαν βελτίωση στο “Meredead” και οι SEPTIC FLESH κυκλοφόρησαν το δίσκο της χρονιάς για τους συντάκτες του ROCK HARD με το “The great mass”, οπότε τα λόγια είναι περιττά για ένα δίσκο που έκανε όλον τον κόσμο να παραμιλάει. Οι WHILE HEAVEN WEPT απευθύνονται σε πιο underground κοινό, που τους λατρεύει παράφορα εξαιτίας και του φοβερού “Fear of infinity”, ψιλοαπογοήτευση οι PESTILENCE με το “Doctrine”, σταθεροί οι WOLF με το “Legions of bastards”. Για κάποιον περίεργο λόγο, μου αρέσουν οι DESTROPHY, σε αντίθεση με τους OTEP που ποτέ δεν κατάλαβα τον χαμό που έχει γίνει για την πάρτη τους και συνεχίστηκε με το “Atavist”. Πιστοί στον ήχο τους οι PRIMORDIAL, συνεχίζουν να γοητεύουν με τον ήχο τους, εκεί που οι LAKE OF TEARS έβγαλαν το εμετικό “Illwill”. Δίχασε το “War of the roses” των ULVER κι εξέπληξε θετικά το “Drive” των POISONBLACK (ο καλύτερος post–SENTENCED δίσκος με μέλη τους).
Με το συμπαθητικό “Into the wild” των URIAH HEEP μπήκε ο Μάιος και συνεχίστηκε με το εξαιρετικό “II” των XERATH. Οι CHROME DIVISION έπαψαν να ξαφνιάζουν θετικά ή αρνητικά με το “Third round knockout”. Προφανώς ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται να ακούσει τον Shagrath των DIMMU BORGIR να παίζει κιθάρα σε μία rock n’ roll μπάντα ουσιαστικά. Οι ANVIL, εκμεταλλεύτηκαν τον ντόρο που είχε γίνει με την ταινία γι’ αυτούς κι έβγαλαν το “Juggernaut of justice”, που δεν ήταν και διαφορετικό από τις προηγούμενες δουλειές τους, αλλά με το hype που είχαν, θεοποιήθηκε. Οι HAMMERFALL επιβεβαίωσαν με το “Infected” ότι έχουν ξεπέσει, εν αντιθέσει με τους καταπληκτικούς WOLVERINE που μας μελαγχόλησαν για μία ακόμη φορά με το “Communication lost”. Απογοήτευσαν οι CAVE IN, αλλά και οι UNEXPECT για μία ακόμη φορά, βάζοντας ότι στοιχείο τους κατεβαίνει στη μουσική τους. Σταθερά καλοί οι AMORPHIS που με τον Joutsen στα φωνητικά δείχνουν αξιοθαύμαστη ποιότητα και στο “The beginning of times”. Το ότι οι IRON MAIDEN έβγαλαν μία ακόμη συλλογή, όπως και οι GAMMA RAY, δεν νομίζω ότι προσθέτει κάτι στη ζωή μας, παρά μόνο στη δισκοθήκη μας για τυπικούς λόγους.
Το καλοκαίρι μπήκε δυναμικά, με έναν ακόμα φανταστικό δίσκο από τους SAXON, που όμως δεν είναι τυχαίο που ουσιαστικά τον έβγαλαν από δική τους εταιρία, γιατί οι δίσκοι τους παρότι είναι τρομερά ποιοτικοί, πουλάνε πάρα πολύ λίγο αφού ο κόσμος προτιμά να τους βλέπει στα εκρηκτικά τους live. Όσοι δεν ακούνε τις τελευταίες τους δουλειές, πραγματικά χάνουν. Οι FALCONER έβγαλαν δίσκο που τραγουδούσαν μόνο Σουηδικά και οι συμπατριώτες τους PAIN συνέχισαν την κάμψη που τους χαρακτηρίζει, βγάζοντας ίσως τον χειρότερο δίσκο τους (που για άλλους θα ήταν τουλάχιστον αξιοπρεπής). Μένουμε στη Σουηδία, για να πάμε στους ARCH ENEMY, των οποίων το “Khaos legions” είναι ένας υπερβολικά 
καλογυαλισμένος δίσκος από μία μπάντα που θέλει να παίζει πιο hard rock και κλασικομέταλλα, αλλά στα φωνητικά έχουν την Angela Gossow που προσπαθεί να τραγουδήσει ακραία ακόμα κι εκεί που δεν υπάρχει λόγος. Η διασκευή τους στο “The zoo” των SCORPIONS, διεκδικεί τον τίτλο της χειρότερης διασκευής των τελευταίων ετών… Τεράστιο σκουπίδι το “Illud divinum insanus” των MORBID ANGEL, κοντεύει να σβήσει την θρυλική ιστορία πολλών ετών στο κορυφαίο αυτό death metal σχήμα. Απλά κάνουμε ότι δεν το ακούσαμε… Οι DEF LEPPARD είναι η αδυναμία μου, οπότε διασκέδασα πάρα πολύ ακούγοντας το πρώτο live της καριέρας τους, το “Mirrorball”. Η Σουηδία όμως, έπαιζε πολύ τον Ιούνιο, αφού είχαμε και τους IN FLAMES, που έβγαλαν το “Sounds of a playground fading”, διχάζοντας για μία ακόμη φορά τους παλαιούς οπαδούς τους. Προσωπικά μου άρεσε και προφανώς και σε πολύ ακόμα κόσμο, αφού πούλησε πάρα πολύ καλά και συνεχίζουν και παίζουν μπροστά σε κοινό που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε στη χώρα μας. Οι Ιταλοί RHAPSODY OF FIRE, εκεί που δεν κυκλοφορούσαν τίποτα, πλάκωσαν τους δίσκους και τα EP και κάπου το “From chaos to eternity” με κούρασε. Αυτό που με τίποτα δεν κουράζει, είναι το “Iconoclast” των SYMPHONY X, ένας δίσκος – δυναμίτης με το “When all is lost” να θέτει ισχυρή υποψηφιότητα για το τραγούδι της χρονιάς. Ο Devin Townsend, ολοκλήρωσε την τετραλογία του με δύο εντελώς διαφορετικούς δίσκους που προκάλεσαν παραλήρημα στους οπαδούς του (“Ghost” και “Deconstruction”) και οι SEPULTURA συνεχίζουν να δισκογραφούν με αξιοπρέπεια αφήνοντας τους οπαδούς τους στην Ελλάδα κι όχι μόνο, να αναρωτιούνται που είναι τα αδέρφια Cavalera, αγνοώντας επιδεικτικά την καριέρα τους τα τελευταία 15 και πλέον χρόνια. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να σχολιάσουμε τον τρόπο με τον οποίο έκλεισε ο Ιούνιος, με το “Dedicated to chaos” των QUEENSRYCHE που παραπαίουν και δείχνουν ότι το ποτάμι δεν έχει γυρισμό.
Ο Ιούλιος υπήρξε υποτονικός, με λίγες σε αριθμό κυκλοφορίες και όχι ιδιαίτερα σημαντικές ή ποιοτικές. Ξεχώρισε το “Arrows and anchors” των FAIR TO MIDLAND, τo “Darkness in the light” των UNEARTH, το “The bottom deep” των Νορβηγών COMMUNIC που εξακολουθούν να ενθουσιάζουν τους κριτικούς στα περιοδικά, αλλά όχι και τον κόσμο, παρότι είναι εξαιρετικά ποιοτικό σχήμα και το “Blood of the saints” των POWERWOLF. Κατά τα υπόλοιπα, συμπαθητικούς δίσκους είχαμε από τους TOXIC HOLOCAUST και τους SUICIDE SILENCE.
Πάμε στον Αύγουστο, που ενώ στην Ελλάδα είναι ο μήνας της ραστώνης και των διακοπών, εκεί που δεν τους βαρά ο ήλιος στο κεφάλι, βγάζουν δίσκους με το τσουβάλι. Οι ADRENALINE 
MOB, του Mike Portnoy και του Russell Allen έβγαλαν το ομώνυμο EP τους, σε ύφος ασυνήθιστο (PANTERA meets BLACK LABEL SOCIETY), οι TRIVIUM το “In waves”. Εδώ θα ήθελα να σταθώ, καθώς ανέκαθεν θεωρούσα πολύ σπουδαία μπάντα τους TRIVIUM, αλλά με λίγες εξαιρέσεις, ο δίσκος μου φάνηκε «λίγος» και ίσως οι υψηλές μας προσδοκίες να φόρτωσαν με άγχος το γκρουπ. Αχρείαστη σκληράδα και πολύ «τραλαλά» σε σημεία, δεν είναι το δυνατό τους σημείο. Νομίζω ότι έκαναν βήμα πίσω… Οι VADER, φαίνεται ότι χάνουν περισσότερους οπαδούς απ’ όσους κερδίζουν, όπως και οι CHIMAIRA των οποίων το “The age of hell” είναι αξιοπρεπές, αλλά αν το συγκρίνει κανείς με τα αριστουργήματα του παρελθόντος, χάνει πολύ. Επίσης, κάτι πρέπει να συμβαίνει με την πάρτη τους και να τρώνε «σουτ» και από τη Roadrunner και από τη Nuclear Blast… Ας το λύσουν το πρόβλημα μόνοι τους στην τελική! “Until fear no longer defines us” είναι ο τίτλος του τρίτου δίσκου των GHOST BRIGADE, σε πολύ καλά επίπεδα, το αντίθετο με τον πολυαναμενόμενο δίσκο του ICS Vortex, ο οποίος ήταν πολύ κατώτερος των προσδοκιών μας. Μεγάλη δισκάρα από τους LEPROUS, των οποίων το “Bilateral” συνδυάζει τις καλύτερες στιγμές των FAITH NO MORE, DEVIN TOWNSEND, OPETH, PAIN OF SALVATION, PORCUPINE TREE. Ασύλληπτο άλμπουμ, οφείλετε να τους δώσετε τη δέουσα προσοχή. Ο Jorn Lande μας ταλαιπωρεί με την πολλοστή live κυκλοφορία του και η εταιρία του δεν εννοεί να καταλάβει ότι όταν έχεις ένα γερό χαρτί στα χέρια σου, δεν το καις με ανούσιες δουλειές… Στο τέλος του μήνα ήρθε και η σφαλιάρα των EDGUY, που ήταν από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις της χρονιάς. «Κουρασμένες» συνθέσεις από έναν εξουθενωμένο συνθέτη (Sammet), ο οποίος βγάζει δίσκους με το τσουβάλι κι από ένα σημείο και μετά, έκανε τους AVANTASIA να ηχούν το ίδιο με τους EDGUY, οπότε το μέτριο αποτέλεσμα ήταν αναπόφευκτο.
Ο Σεπτέμβριος μπήκε με μία άνευ ουσίας και αμφιβόλου ποιότητας συλλογή των ANATHEMA, το “Falling deeper”, αλλά συνέχισε με το σπουδαίο “Worship music” των ANTHRAX, έναν δίσκο που έσπασε τη σιωπή πολλών ετών κι εμφάνισε ένα σχήμα με φρέσκο, μοντέρνο ήχο. Αυτό ακριβώς που ήθελα να ακούσω! Το “Welcome 2 my nightmare” του Alice Cooper, δεν με ξένισε με τη συμμετοχή της Ke$ha, αλλά επειδή ήταν άνισο. Μισό καλό και μισό κάτω του μετρίου. Κάτι που δεν επιτρέπεται όταν μιλάμε για το δεύτερο μέρος ενός ιστορικού δίσκου. Οι DREAM THEATER απέδειξαν ότι υπάρχει ζωή και μετά τον Mike Portnoy και το “A dramatic turn of events”, τρέλανε κόσμο (ανάμεσά τους κι εμένα φυσικά) και το 
“Breaking all illusions”, συγκαταλέγεται στις κορυφαίες συνθέσεις όχι μόνο της χρονιάς αλλά και του γκρουπ. Δεν ξέρω πόσους οπαδούς έχουν οι PRIMUS στην Ελλάδα, αλλά το “Green nagahyde”, είναι βέβαιο ότι τους ικανοποίησε, όπως και το “Flying tigers” των νεόκοπων WHITE WIZZARD (που τους είδαμε και με τους ICED EARTH), οι οποίοι ανήκουν στο νέο κύμα των κλασικομέταλλων, που κερδίζει ολοένα και περισσότερους οπαδούς! Απογοήτευση ήταν για εμένα το “Heritage” των OPETH, για τον απλούστατο λόγο, ότι ενώ ήταν στο 70’s στυλ τους που λατρεύω, δεν μου έμεινε στο τέλος καμία σύνθεση. Καλό είναι να κριτικάρουμε λίγο πιο σοβαρά τα είδωλά μας… Οι TEXTURES με το “Dualism”, ήταν καλοί, αλλά όχι όσο στις προηγούμενες δουλειές τους, αξίζουν πάντως της προσοχής μας, όπως –σίγουρα- και οι EVILE, των οποίων το “Five serpent’s teeth”, δημιούργησε δικαιολογημένο πανικό στους απανταχού thrashers. Οι PAIN OF SALVATION, συνέχισαν σε rock μονοπάτια στο “Road salt II”, συνεχίζοντας να με κερδίζουν με τις δουλειές τους, δεν ξέρω όμως τι γίνεται και με τους υπόλοιπους οπαδούς τους, εκεί που οι REDEMPTION, ήρθαν να μας αποτελειώσουν με το καταπληκτικό “This mortal coil”, με Ray Alder στα φωνητικά για μία ακόμη φορά και μία πολύ δυνατή ιστορία πίσω από τη δημιουργία του άλμπουμ. Ανέλπιστα καλή και η συνεργασία του John Arch με τον Jim Matheos στο “Sympathetic resonance”. Πρέπει να τσεκάρετε τους progressiveάδες MYRATH και το “Tales of the sands”, όπως και το “Insidious” των NIGHTRAGE, σε αντίθεση με το “Kicking and screaming” του Sebastian Bach, που είναι εντελώς ανούσιο. Ο μήνα κλείνει με σπουδαίες κυκλοφορίες. Το “Unto the locust” των MACHINE HEAD παρότι δεν ανταποκρίθηκε στις υψηλότατες προσδοκίες μου, ήρθε να τους εδραιώσει στην ελίτ του heavy metal και να δημιουργήσει στρατιές οπαδών, ενώ το “The hunter” των MASTODON, τους βρήκε να έχουν «λειάνει» τις γωνίες της μουσικής τους και να καταφέρνουν να γίνουν αρεστοί σε πιο ευρύ κοινό, χωρίς να έχουν χάσει την ταυτότητα και την ποιότητά τους. Την τελευταία μέρα του μήνα βγήκε και το “On the spur of the moment” των BRAINSTORM, ενός τίμιου συγκροτήματος που παίζει εξαιρετικό power metal, αλλά λίγοι του δίνουν πραγματική σημασία…
Μια χαρά μπήκε ο Οκτώβριος, με τους BLOTTED SCIENCE των Jarzombek/Webster να δίνουν ρέστα στο EP τους, αλλά στη συνέχεια είχαμε τους THREAT SIGNAL να προσπαθούν απεγνωσμένα να αποδείξουν ότι δεν είναι κόπια των FEAR FACTORY (μάλλον αποτυχημένα, αφού η προσπάθεια απεμπλοκής τους, τους έκανε να ακούγονται μέτριοι), τους CHARRED WALLS OF THE DAMNED που απέδειξαν ότι τα ονόματα δεν κάνουν τους καλούς δίσκους, τους FIVE FINGER DEATH PUNCH που έγιναν νερόβραστοι και κατέστρεψαν τις καλές εντυπώσεις που είχαμε με τις προηγούμενες δύο δουλειές τους και τους JUDAS PRIEST που έβγαλαν μία ακόμα ανούσια συλλογή. Τα πράγματα ίσιωσαν με το “Dystopia” των ICED EARTH, όπου ο νέος τραγουδιστής, Stu Block, έδωσε νέα πνοή στο σχήμα με τις εκπληκτικές δυνατότητές του, προσφέροντάς μας ίσως την πιο ευχάριστη έκπληξη της χρονιάς, τους INSOMNIUM που με το “One for sorrow” μπήκαν για τα καλά στην πρώτη κατηγορία του μελωδικού Σουηδικού death metal και τους RIOT που επέστρεψαν με τον Tony Moore στα φωνητικά και διέλυσαν τα πάντα με το εξαιρετικό “Immortal souls”. Σχετικά καλό το “Motion” των ALMAH του Edu Falaschi, μέτριο του κερατά το EP των CRADLE OF FILTH και ο μήνας έκλεισε με το μεγάλο σκουπίδι που ακούει στο όνομα “Lulu”, τη διαβόητη συνεργασία των METALLICA με τον Lou Reed, που τους έκανε να αναδιπλωθούν και να ανακοινώσουν λίγες μέρες αργότερα και υπό το βάρος των ελεεινών πωλήσεων, ότι θα παίξουν ολόκληρο το “Black album” στο Donington.
Μία μέρα αργότερα και αφού μπήκε ο Νοέμβριος, πήραμε στα χέρια μας το “Th1rt3en” των MEGADETH. Όταν έχεις να διαδεχθείς το απίστευτο “Endgame” και χρησιμοποιείς συνθέσεις δεκαετίας που τις είχες ξαναχρησιμοποιήσει σαν bonus σε παλαιότερες κυκλοφορίες σου, μάλλον αυτό δηλώνει έλλειμμα οίστρου και έμπνευσης… Συμπαθητικοί οι AUTUMN για έναν ακόμα δίσκο, ενώ είχαμε και δύο συλλογές από τους AS I LAY DYING (οι οποίοι διασκεύασαν κι αυτοί JUDAS PRIEST, όπως και οι MACHINE HEAD, δείχνοντας ότι και οι μοντέρνοι γουστάρουν τα κλασικά!!!) και τους DISTURBED που ανακοίνωσαν ότι σταματούν τις δραστηριότητές τους για το επόμενο χρονικό διάστημα, ίσως προαναγγέλοντας τη διάλυσή τους κι έβγαλαν μία συλλογή με b’ sides. Αχρείαστη σαν κίνηση, συμπαθητικά σαν τραγούδια. EP με ένα τραγούδι 27 λεπτών έβγαλαν οι MY DYING BRIDE, των οποίων το “Evinta” με κούρασε ΑΦΟΡΗΤΑ οφείλω να ομολογήσω και οι μαυρομέταλλοι BLUT AUS NORD, έβγαλαν το δεύτερο άλμπουμ τους μέσα στη χρονιά, το “777 – The desanctification” κι αυτό σε πολύ ικανοποιητικά επίπεδα. Παραδόξως το “The landing” των IRON SAVIOR ήταν καλό, όπως και το “As the world bleeds” των THEOCRACY, τo “Manifest tyranny” των ANDROMEDA (αν κι απ’ αυτούς περίμενα περισσότερα) και το “Supremacy of steel” των CAGE. Το “Ravenlord” των MYSTIC PROPHECY ήταν πολύ ευχάριστη έκπληξη, πιο κοντά στο ύφος που τους γουστάρω, mid tempo heavy/thrash με τρομερά ρεφρέν! Το “Fallen angels” τ
ων VENOM, πέρασε απαρατήρητο, όχι όμως και το “Show me how to live” των ROYAL HUNT, με τον DC Cooper στα φωνητικά, το οποίο θυμίζει τις ένδοξες μέρες του “Moving target” και του “Paradox”. Ο μήνας έκλεισε με το “Imaginaerum” των NIGHTWISH, ένα άλμπουμ που δίχασε –αν όχι απογοήτευσε- τους οπαδούς τους, με εμένα –εντελώς παράδοξο για τα στάνταρ μου- να βρίσκομαι κάπου στη μέση!!!
Η χρονιά έκλεισε με τη συλλογή των RAMMSTEIN, όπου μας παρουσίασαν το εξαιρετικό “Mein land” και τον πολύ επιτυχημένο πειραματισμό των KORN στο “The path of totality”.
R.I.P.
Μέσα στο 2011, δυστυχώς, χάσαμε και μερικούς πολύ σπουδαίους μουσικούς… Ο Gary Moore, ο Ιρλανδός μάγος της κιθάρας, πέθανε από ανακοπή σε ηλικία 58 ετών. Τέσσερα χρόνια μικρότερος ήταν ο Scott Columbus, ντράμερ των MANOWAR, λίγο μεγαλύτερος ο Wurzel, θρυλικός κιθαρίστας των MOTORHEAD. O Jani Lane, τραγουδιστής των WARRANT, ο Andrew “Mac” McDermott, τραγουδιστής των THRESHOLD, ο Phil Kennemore, μπασίστας των Y&T, ο Mike Starr, μπασίστας των ALICE IN CHAINS και πολύ πρόσφατα, ο David Gold, κιθαρίστας και τραγουδιστής των WOODS OF YPRES, σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Όλοι τους θα μας λείψουν και κάνουν τη μουσική μας φτωχότερη…
Τι να περιμένουμε το 2012
Είναι βέβαιο ότι μέσα στο 2012 καταρχήν, θα έχουμε καινούργιο δίσκο από τους BLACK SABBATH, με τον Ozzy στα φωνητικά. Ίσως κι από τους METALLICA, αν και τίποτα δεν είναι βέβαιο, αλλά και τους JUDAS PRIEST, που μάλλον θα είναι και το τελευταίο άλμπουμ της πλούσιας καριέρας τους. Κανείς δεν μπορεί να πάρει όρκο, αν θα προλάβουμε μέσα στο 2012 να ακούσουμε νέους δίσκους και από τους SLAYER και SLIPKNOT. Από τα ήδη ανακοινωμένα, έχουμε τον Ιανουάριο τους LAMB OF GOD, LACUNA COIL, PRIMAL FEAR, SUICIDAL ANGELS, τον Φεβρουάριο τους RAGE, ELUVEITIE, CORROSION OF CONFORMITY, ORANGE GOBLIN, UFO και την άνοιξη τους TESTAMENT, EPICA, PARADISE LOST, SOULFLY. Αν όλα πάνε σύμφωνα με το πρόγραμμα, θα δουν άμεσα το φως της ημέρας το πολυαναμενόμενο “Stalingrad” των ACCEPT, το ορχηστρικό άλμπουμ των BLIND GUARDIAN που θα μας κάνει να χάσουμε τον ύπνο μας μέχρι να το ακούσουμε, το κύκλειο άσμα των CANDLEMASS, ο διπλός δίσκος των MOONSPELL, οι νέες δουλειές των DOWN και DIMMU BORGIR. Περιμένουμε την υλοποίηση της υπόσχεσης του Jim Matheos για νέο δίσκο FATES WARNING, τον Gus G με τους FIREWIND, τους GOJIRA στο πιο σημαντικό άλμπουμ της καριέρας τους, τους KISS στο “Monster”, τους KREATOR, τους KAMELOT με νέο τραγουδιστή, τους NILE, τους MESHUGGAH, τους QUEENSRYCHE (δυστυχώς, αφού ο Tate ένιωσε τρομερή έμπνευση από το τραγικό “Dedicated to chaos” και συνέχισε να συνθέτει στο ίδιο mood προφανώς), τους επανασυνδεδεμένους RUNNING WILD, τους επίσης επανασυνδεδεμένους SANCTUARY. Τέλος, καλώς εχόντων, θα ακούσουμε νέους δίσκους από τους VOIVOD, SODOM, TIAMAT και TOOL, όπως και το νέο project του Max Cavalera με τον Greg Pusciato. Αρκετά πλούσιο αναμένεται το 2012 λοιπόν!!!
Σάκης Φράγκος
