"/>
Δύο χρόνια μετά το πολύ καλό ντεμπούτο τους, “Living on a fast lane”, οι HARD RIOT επιστρέφουν με το δεύτερο LP τους, με τίτλο “The blackened heart”. Ο πρώτος δίσκος ήταν μια ιδανική αρχή για το συγκρότημα από τη Γερμανία και ο πήχης ανέβηκε αρκετά, οπότε μένει να δούμε αν οι HARD RIOT κατάφεραν να συνεχίσουν από εκεί που μας άφησαν δύο χρόνια πριν.
Για όσους δεν είχαν ακούσει το “Living on a fast lane”, καλό θα ήταν να διευκρινίσουμε ότι οι HARD RIOT παίζουν ένα αρκετά σύγχρονο hard rock, που ενίοτε δανείζεται στοιχεία από εναλλακτικό rock. Το “The blackened heart” ακολουθεί το ίδιο μοτίβο με τον προκάτοχό του, με δυνατό ήχο και ομολογουμένως καλές συνθέσεις. Θα έλεγα ότι ο ήχος δανείζεται αρκετά στοιχεία κυρίως από Αμερικάνικο εναλλακτικό rock και παντρεύεται τόσο με σύγχρονα, όσο και με κλασσικά hard rock riffs. Πολύ δυνατά τα φωνητικά του Michael Gildner, που μου θυμίζει έντονα Dexter Holland (THE OFFSPRING) στα πιο «άγρια» κομμάτια, αλλά και Eddie Vedder (PEARL JAM) και Chad Kroeger (NICKELBACK) στα πιο αργά. Δίνει ένταση σε ότι τραγουδάει και είναι ξεκάθαρο ότι ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τον ήχο των HARD RIOT. Καλή και η δουλειά στις κιθάρες, από τον Andreas Rockrohr, που όταν σολάρει, δίνει πιο κλασικό hard rock ύφος στον ήχο. Σε γενικές γραμμές, ο ήχος είναι καλός, ενώ δεν λείπει και ένα κομμάτι-επιτομή (“Devil’s BBQ”) στο πως μπορεί να πειραματιστεί κανείς με τον ήχο του. Μπάντζο σε κλασσικό hillbilly ύφος και από πάνω hard rock σε μια άριστη δημιουργία που αποτελεί και το highlight του δίσκου. Δεν λείπει και μια guest εμφάνιση, αυτή του Richard Sjunnesson (THE UNGUIDED), στο τελευταίο (bonus) κομμάτι του δίσκου, “The end”. Η αλήθεια είναι ότι δεν καταλαβαίνω γιατί υπάρχει το ίδιο κομμάτι στον δίσκο χωρίς τη συμμετοχή του Sjunnesson, μιας και αυτό στο οποίο τραγουδάει ο τελευταίος το θεωρώ πολύ καλύτερο.
Κατάφεραν λοιπόν οι HARD RIOT να συνεχίσουν στο πολύ καλό επίπεδο που μας «καλόμαθαν» με την αρχική τους δουλειά; Και ναι και όχι. Ναι, γιατί το “The blackened heart” είναι αρκετά συμπαγής δίσκος χωρίς ιδιαίτερες αδυναμίες. Όχι, γιατί θεωρώ ότι δεν προσφέρει κάτι νέο σε σχέση με το “Living on a fast lane”. Οι συνθέσεις είναι αρκετά όμοιες μεταξύ τους και στο τέλος της ακρόασής του δεν θυμάσαι κάτι να ξεχωρίζει με εξαίρεση το “Devil’s BBQ” που ανέφερα και πιο πάνω. Θα ήθελα μεγαλύτερη ποικιλία στον ήχο, ίσως περισσότερα κλασικά hard rock στοιχεία και λιγότερα εναλλακτικά. Αυτό δε σημαίνει ότι το “The blackened heart” είναι κακός δίσκος και σίγουρα θα βρει απήχηση στο μουσικόφιλο κοινό.
7 / 10
Νίκος Ανδρέου
