"/>
Να ξεκινήσω απλά. Οι DRAGONFORCE δεν ήταν ποτέ από τις μπάντες που μπορούσα να αντέξω για πολύ ώρα, όσο και αν αγαπάω το power metal. Παικταράδες, δε λέω (αν και στα live και τo tempo έριχναν στα κομμάτια και δεν έβγαινε αυτό το «σφιχτό» πράγμα που θα έπρεπε), πολύ δύσκολα θέματα, ειδικά ο Herman Li είναι εξαιρετικός, αλλά αυτό το υπερβολικό και το ότι δεν «ανάσαιναν» τα τραγούδια, δεν το άντεχα.
Από το προηγούμενο άλμπουμ τους, το “The power within”, είχαν δείξει σημάδια διαφοροποίησης ως ένα βαθμό. Τόσο με τον ερχομό του Marc Hudson στα φωνητικά, που είναι σαφώς πιο ανεκτός και καλός από τον προκάτοχό του, ZP Theart (ο οποίος δεν είναι κακός τραγουδιστής, απλά στους DRAGONFORCE δεν…), όσο και με την προσπάθειά τους να ρίξουν σε κομμάτια τις ταχύτητες και να παίξουν πιο «ανθρώπινα».
Αυτή τη φορά, στο έκτο τους άλμπουμ, “Maximum overload”, συνεχίζουν από εκεί που έμειναν στο “The power within” και η αλήθεια είναι ότι είναι τραγούδια που τους βγαίνει μια χαρά αυτή η προσπάθεια. Έχουν και νέο drummer, τον Gee Anzalone (ex- KILL RITUAL). Το θέμα είναι ότι ο μισός δίσκος είναι αυτό το «μία από τα παντελώς ίδια» που μας έχουν συνηθίσει τόσα χρόνια. Κομμάτια υπεργρήγορα, χωρίς νόημα, με ένα πιο «ανοιχτό» ρεφραίν, όπου οι μελωδικές γραμμές μπορεί να είναι συμπαθητικές, αλλά είναι οι ίδιες και οι ίδιες. Όποτε όμως πάνε σε πιο στρωτά heavy/power μονοπάτια είναι ΟΚ.
To “The game”, που ήταν το πρώτο βίντεο, ανοίγει το δίσκο και έχει και τη συμμετοχή του Matt Heafy των TRIVIUM, δεν το λες κακό. Είναι μια χαρά. Όπως μια χαρά είναι και τα “Three hammers” (mid προς up εξάρι και με επικό χαρακτήρα), “Defenders” (up tempo και επίσης με τη συμμετοχή του Heafy) και το μελωδικό “The sun is dead”, το οποίο είναι και το καλύτερο κομμάτι του δίσκου κατά την ταπεινή μου άποψη. Τα υπόλοιπα όμως τα έχουμε ξανακούσει τόσες φορές που δεν καταλαβαίνω τι στο καλό δίνουν. Η διασκευή που έκαναν στο “Ring of fire” του JOHNNY CASH, που στην ουσία ακούς ένα τυπικότατο κομμάτι DRAGONFORCE που οι στίχοι είναι το “Ring of fire”, το μόνο που προκαλεί είναι μάλλον τρίξιμο στα κόκκαλα του κυρίου Cash. Τραγική επιλογή. Το ειρωνικό είναι ότι το άλμπουμ στην limited edition έχει 5 επιπλέον τραγούδια, από τα οποία τα 2 θα μπορούσαν άνετα να είναι στο δίσκο αντί κάποιων άλλων. Και αυτά είναι τα “Power and glory” (groove-άτο) και “Summer’s end” (mid tempo που πάει πολύ προς heavy rock).
Η παραγωγή του δίσκου είναι σε υψηλότατα επίπεδα βέβαια. Jens Bogren (AMON AMARTH, KATATONIA, OPETH, SOILWORK, SYMPHONY X) είναι αυτός. Τι άλλο μπορούσαμε να περιμένουμε; Άλλωστε η μπάντα έχει χρήμα για τις κυκλοφορίες της, αφού εμπορικά, τόσο σε Αγγλία όσο και σε Ιαπωνία είναι πραγματικά τεράστιοι!
Εν κατακλείδι, οι DRAGONFORCE στο “Maximum overload” δείχνουν ότι μπορούν να γράψουν και κάτι άλλο από αυτό το τόσο επαναλαμβανόμενο και κουραστικό «μπουρμπουληθρέ» (σικάτη λέξη) υπεργρήγορο power metal, με το οποίο ωστόσο έκαναν το όνομα που έχουν. Όταν παίζουν πιο «ανθρώπινα», ο δίσκος είναι μια χαρά. Αλλά είναι μοιρασμένος και στο τέλος δε σε αφήνει να τον εκτιμήσεις ίσως περισσότερο, αφού το καλό που πάνε να κάνουν, το καταστρέφουν πάλι. Αν το συνεχίσουν πάντως σε πιο «ανθρώπινες» φόρμες, ίσως και να γουστάρω ολόκληρο κάποιο επόμενο άλμπουμ τους και όχι κάποια μεμονωμένα κομμάτια εδώ κι εκεί.
Υπάρχουν ΠΟΛΛΕΣ καλύτερες και πολύ πιο άγνωστες μπάντες στο χώρο, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι η διαφορά είναι ότι οι DRAGONFORCE το πουλάνε καλά. Ο εντυπωσιασμός αρκεί πολλές φορές, ασχέτως αν έχει ουσία ή όχι. Δυστυχώς.
5 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
