"/>
Πάνε 3 χρόνια από την προηγούμενη κυκλοφορία των OPETH, “Heritage” και πιστοί στο ραντεβού τους, επέστρεψαν με νέο δίσκο. Όσοι θυμόσαστε, το “Heritage” ήταν (και παραμένει) το μετριότερο (στα όρια να χαρακτηριστεί κακό) άλμπουμ που έβγαλαν, μέχρι σήμερα, οι OPETH. Κι αφού ο Mikael Akerfeldt σε διάφορες δηλώσεις του σε συνεντεύξεις κατηγόρησε τους metal οπαδούς ότι δεν είναι ανοιχτόμυαλοι, επειδή προφανώς δεν αποδέχτηκαν το “Heritage” όπως, πιθανότατα, θεωρούσε αυτονόητο, τι πήγε κι έκανε ο αγαπητός αυτός κύριος; Έβαλε την ουρά στα σκέλια και έγραψε ίσως τον πιο safe δίσκο που μπορούσε με το λογότυπο των OPETH να τον κοσμεί. Κι εγένετο “Pale communion”.
Το άλμπουμ είναι ένα πιο light “Watershed”, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα (προσωπικά δεν το λέω ως φιλοφρόνηση). Όπως και στο “Heritage”, έτσι κι εδώ τα brutal φωνητικά είναι πλήρως απόντα. Οι συνθέσεις επιστρέφουν στο γνωστό τεχνικό/δαιδαλώδες/πολύπλοκο παίξιμο και οι ρυθμοί ανεβαίνουν αισθητά συγκριτικά με το “Heritage”. Το “Pale communion” ακούγεται ευχάριστα σα σύνολο, αλλά σαν κυκλοφορία των OPETH και δη μετά από ό,τι έχει συμβεί με το “Heritage” και τις δηλώσεις του Akerfeldt, δε μπορώ να το πάρω στα σοβαρά. Μπορεί άνετα να ικανοποιήσει ένα οπαδό των OPETH, της τελευταίας 10-ετίας, αλλά προσωπικά μου πέφτει “λίγο” και υποκριτικό. Άλλωστε οι OPETH τα τελευταία 10 χρόνια είναι σχεδόν ολοκληρωτικά, εάν όχι πλήρως, βασισμένα στις ιδέες και κατευθύνσεις που θέτει ο Akerfeldt. Το να κάνει λοιπόν πισωγύρισμα ενώ βλέπει ότι δεν τον παίρνει, είναι τουλάχιστον αποθαρρυντικό και ξενερωτικό. Δε λέω ότι με ενθουσίασε το “Heritage” και περίμενα πως και πως να ακούσω τη συνέχειά του (άλλωστε από το συγκεκριμένο άλμπουμ μόνο ένα τραγούδι μου αρέσει), αλλά εάν είχε τα κότσια ο Akerfeldt να κάνει αυτό που πραγματικά γουστάρει, θα συνέχιζε αυτό που ξεκίνησε. Διότι να θεωρήσω πως είναι θέμα έλλειψης έμπνευσης, μου είναι δύσκολο. Βέβαια, για να κάνω και το δικηγόρο του διαβόλου, έχει από πίσω του και μία εταιρεία που είναι γνωστή για τις πιέσεις που ασκεί στα συγκροτήματά της, οπότε μπορεί κι από εκεί να μην άφησαν περιθώρια για άλλους πειραματισμούς με το brand που ονομάζεται OPETH.
Αρκετά με το κράξιμο όμως. Αν κάποιος ακούσει χωρίς προκαταλήψεις τραγούδια όπως το εναρκτήριο “Eternal rains will come”, το “Cusp of eternity” ή το “Faith in others” θα νιώσει μέρος της χαράς που του προσέφεραν οι OPETH εδώ και χρόνια, με συνθέσεις που ενώ είναι τεχνικές, παραμένουν πιασάρικες.
Εάν δε σας ενοχλούν τα πισωγυρίσματα, οι safe επιλογές και γενικά οτιδήποτε παραπέμπει στο να χαρακτηριστεί ένα συγκρότημα ως sell-out, τότε άνετα μπορείτε να τσεκάρετε το “Pale communion”.
6/10
Κωνσταντίνος Βασιλάκος
Υ.Γ.: Ο βαθμός αντικατοπτρίζει το μέσο όρο μεταξύ ποιότητας μουσικής και σοβαρότητας της μπάντας (δηλαδή του Akerfeldt).
