"/>
Όσοι έχετε παρακολουθήσει την κατάσταση των AS I LAY DYING τον τελευταίο χρόνο, γνωρίζετε πως ο τραγουδιστής τους, Tim Lambesis, πλέον βρίσκεται στη φυλακή για συνωμοσία προς δολοφονία της γυναίκας του. Η ανοησία αυτού του ανθρώπου (πρέπει να διαβάσετε διάφορες δηλώσεις από συνεντεύξεις του για να μπείτε καλά στο κλίμα) και οι κακές επιλογές τον έφτασαν σε αυτό το σημείο. Όμως αυτό δε σημαίνει πως τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας πρέπει να μείνουν στο περίμενε για όταν αποφυλακιστεί ώστε να συνεχίσουν σα να μην έγινε τίποτε. Άλλωστε ακόμα κι αν το κάνουν, τα πράγματα δε θα είναι τόσο απλά. Οπότε ήταν αναμενόμενο να δημιουργήσουν νέο συγκρότημα με άλλο τραγουδιστή. Η επιλογή έγινε με τον Shane Blay των OH, SLEEPER, οπότε οι WOVENWAR ήταν έτοιμοι.
Το ντεμπούτο των WOVENWAR, αν κι αποτελεί νέα αρχή, θα μπορούσε να θεωρηθεί και συνέχεια των AS I LAY DYING. Για αυτό άλλωστε ένας οπαδός των AILD θα μείνει ικανοποιημένος με το παραπάνω με το αποτέλεσμα του “Wovenwar”. Το άλμπουμ βρίθει από πιασάρικους ρυθμούς, γυρίσματα και περάσματα που παραπέμπουν ευθέως στους AILD (π.χ. το “Tempest”) και δυνατή κιθαριστική δουλειά. Όσοι παρακολουθούσαν τους AILD από την αρχή της καριέρας τους, ξέρουν πως μουσικά και συνθετικά, με κάθε άλμπουμ πηγαίναν ένα βήμα παραπάνω, με αποκορύφωμα για το γράφοντα το “An ocean between us”. Έτσι και στο “Wovenwar” μπορεί κανείς να διακρίνει την εξέλιξη αυτής της παρέας. Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν Shane Blay ταιριάζει με το όλο εγχείρημα. Η απάντηση είναι ένα μεγάλο, εμβρόντητο “ΝΑΙ”. Αν και προτιμάει να εστιάζει στα μελωδικά φωνητικά, με ελάχιστες χρήσεις πιο brutal φωνητικών (π.χ. στο “The mason” και στο “Profane”), το τελικό αποτέλεσμα ακούγεται μεστό και θελκτικό. Μπορεί σε κάποιους, κάνοντας έστω και υποσυνείδητα, τη σύγκριση με τους AILD, να φαίνεται αισθητή η διαφορά μεταξύ του Shane Blay και του Tim Lambesis, εφόσον ο δεύτερος είχε μεγαλύτερο εύρος και ποικιλία στις φωνητικές του ικανότητες, αλλά με καθαρό μυαλό, μπορεί κανείς να ξεπεράσει αυτό το τυχόν κόλλημα.
Το “Wovenwar” δεν έχει ούτε ένα τραγούδι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί filler κι αυτό δεν είναι εύκολο κατόρθωμα τη σήμερον ημέρα, ειδικά όταν αυτό μεταφράζεται σε 15 κομμάτια συνολική διάρκειας 54 λεπτών. Παρόλα αυτά ορισμένα κομμάτια ξεχωρίζουν, όπως το πρώτο video “All rise”, το υμνικό low-tempo “Father/son”, το “Profane” με το εκρηκτικό ρεφρέν, το “Ruined ends” που θυμίζει λίγο ATREYU ή το up-tempo “Matter of time”. Βέβαια μετά από μερικά ακούσματα, θα σιγοτραγουδάτε κάθε κομμάτι.
Κάθε οπαδός του μελωδικού metalcore πρέπει να τσεκάρει το συγκεκριμένο άλμπουμ. Προσωπικά το έχω λιώσει και νιώθω ότι ταιριάζει και με το θέρος.
8.5 / 10
Κωνσταντίνος Βασιλάκος
