"/>
6 / 10
Οι Βρετανοί είχαν πλέον εγκαθιδρύσει το όνομά τους στο χώρο του neo–prog, αλλά με αποχή που αγγίζει τα 6 χρόνια, κατάφεραν να κάνουν το ενδιαφέρον πολλών να ξεθωριάσει. Βέβαια, θεωρώ πως υπάρχουν αρκετοί που θα ασχοληθούν με την νέα τους κυκλοφορία. Άλλωστε το συγκεκριμένο ιδίωμα, έχει φίλους μεγαλύτερης ηλικίας με σταθερά γούστα. Στους υπόλοιπους, να θυμίσουμε πως οι ARENA αποτελούνται από πολύπειρους μουσικούς. Ο πυρήνας των Clive Nolan (PENDRAGON, SHADOWLAND) και Mick Pointer (MARILLION) από το 1995 συνεσταλμένα και μεθοδικά κατάφερε να εδραιωθεί και να φτάσει στο ζενίθ της δημιουργικότητάς του με το “The visitor” του 1998. Στην πορεία, πέρασαν αρκετοί μουσικοί από τις τάξεις των ARENA. Οι John Jowitt (IQ, JADIS) και John Mitchell (KINO, IT BITES) προσδίδουν την δική τους αξία και ο νεο-εισελθείς Paul Manzi με την ευχάριστη και ταιριαστή φωνή του δημιουργούν ένα καθόλα προσιτό και ποιοτικό άλμπουμ.
Μπαίνοντας όμως σε λεπτομέρειες και αναπόφευκτες συγκρίσεις με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, το “The seventh degree of separation” στέκεται καλά, αλλά όχι στην κορυφή. Σε μια εποχή σκληρού ανταγωνισμού το “…seventh…” έρχεται στην επιφάνεια, αλλά υστερεί σε σύγκριση με το ανυπέρβλητο “The visitor” ίσως και με το “Immortal?”.
Λέγοντας αυτά, θα ανακαλύψετε κάποια διαμαντάκια. Μου άρεσε αρκετά το “One last au revoir” με τον χαρακτηριστικό prog ήχο των πλήκτρων του Nolan να πρωταγωνιστεί αλλά και εξαιρετική κιθαριστική δουλειά. Το άλμπουμ ξεκινά με τα πιο βαριά, αλλά προβλέψιμα κομμάτια, το “The great escape” και “Rapture”. Όμως αυτό που χαρακτήριζε ανέκαθεν το συγκρότημα, είναι οι αρκετές straight–rock συνθέσεις, οπότε να περιμένετε πως κι εδώ θα τις έχετε (“Bed of nails”, “The ghost walks”, “Burning down”).
Για κάθε neo–prog μπάντα, οι ακροατές του είδους ανεβάζουν τις απαιτήσεις τους και περιμένουν περισσότερο αυτοσχεδιασμό, πολυπλοκότητα και μουσικές βιρτουοζ-ιές, που δυστυχώς απουσιάζουν από το “…seventh…” με μόνη εξαίρεση το “Catching the bullet”, που είναι και το μοναδικό τραγούδι που εκτείνεται πέραν των 5 λεπτών (7:42).
Με λίγα λόγια, οι ARENA παραμένουν ένα από τα καλύτερα prog προϊόντα της Βρετανίας, αλλά έχουν ξεφτίσει λίγο. Τους λείπει μια δραματική (βλ. Hogarth) φωνή, αλλά και μια πιο στοχευμένη συνθετική προσέγγιση. Ξέρω πως στόχευσα περισσότερο στα αρνητικά του άλμπουμ, αλλά δεν νομίζω να απογοητεύσει κανέναν από τους φίλους τους. Για τους υπόλοιπους, έτσι κι αλλιώς θα προσπεράσουν.
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
