>
Οι AMARANTHE είναι μία μπάντα που ποτέ δεν είχα σε ιδιαίτερη εκτίμηση. Ειδικά όταν είχε βγει το ντεμπούτο τους, “Amaranthe”, αυτό το κάτι σαν power metal με Nintendo και pop που έπαιζαν, με είχε αφήσει παγερά αδιάφορο. Το περσινό άλμπουμ τους, “The nexus”, ήταν καλύτερο από το πρώτο, αλλά και πάλι έφτασε μέχρι το σημείο του συμπαθητικού και αυτό κυρίως κάποιων συγκεκριμένων τραγουδιών.
Με το τρίτο τους άλμπουμ όμως, “Massive addictive”, το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 20 Οκτωβρίου, οι Σουηδοί, τολμώ να πω, ότι μου έγιναν αρεστοί. Όχι σε τρελό βαθμό, αλλά το άλμπουμ ακούγεται πολύ ευχάριστα.
Η διαφοροποίηση στον ήχο φάνηκε από το πρώτο βίντεο που είχε κυκλοφορήσει για το MARILYN MANSON meets Britney Spears “Drop dead cynical”, αλλά καλό είναι να μη μείνετε σε αυτό το κομμάτι. Αυτή τη φορά οι AMARANTHE προσπαθούν και αφήνουν σχεδόν ολοκληρωτικά τα Nintendo και τα power metal στοιχεία στην άκρη, γίνονται αρκετά Αμερικανάκια και έχοντας σαν βάση το modern/groove metal, εμπλουτίζουν τον ήχο τους με breakdowns, dubstep και πλησιάζουν ένα πιο metalcore ηχητικό αποτέλεσμα σε στιγμές, διατηρώντας από την άλλη την pop αισθητική, ειδικά στα ρεφραίν τους, τα οποία και πάλι αποτελούν δυνατό χαρτί τους. Ο δίσκος είναι γεμάτος groove, ενέργεια και μελωδίες (κάποιες από τις οποίες τρομερά πιασάρικες). Η υπέροχη παραγωγή του Jacon Hansen (EPICA, VOLBEAT κ.α.), αναδεικνύει στο έπακρο αυτό που θέλει να δημιουργήσει η μπάντα.
Μία ακόμα αλλαγή σε σχέση με τα προηγούμενα άλμπουμ, είναι η αντικατάσταση του Andy Solvestrom με τον Henrik Englund (SCARPOINT) στα screams. Μία αλλαγή που κρίνεται πετυχημένη, από τη στιγμή που ο Englund ταιριάζει περισσότερο με τη διαφορετική ηχητικά προσέγγιση της μπάντας και έχει καλύτερη φωνή από τον προκάτοχό του. Η χρήση τριπλών φωνητικών (screams, καθαρά αντρικά και γυναικεία), δεν αλλάζει και σε αυτό το δίσκο, με το αποτέλεσμα να ακούγεται πιο ομοιογενές από ότι πριν. Η Elize Ryd, σταθερά, αποτελεί μία από τις καλύτερες γυναικείες φωνές στο χώρο και έχοντας και όλο το «πακέτο» (μα να είναι τόσο «ασχημούλα» η καημένη), οδηγεί τη μπάντα εκ του ασφαλούς στην εμπορική επιτυχία, την οποία είχαν ούτως ή άλλως, με το προηγούμενο ειδικά άλμπουμ.
Βασικό αρνητικό του δίσκου είναι ότι δεν υπάρχει και καμία τρελή ποικιλία στο ύφος των κομματιών, καθώς και τα 12 τραγούδια του δίσκου ακολουθούν αρκετά παρόμοιο μοτίβο. Επίσης, τα πιο αργά κομμάτια είναι αδιάφορα (με εξαίρεση το μπαλαντοειδές “Over and done”), με τη μπάντα να δείχνει ότι ενώ στα πιο up tempo «το έχει», όταν πάει να ρίξει πολύ τις ταχύτητες, δεν ανταποκρίνεται.
Κορυφαίες στιγμές του “Massive addictive”, είναι το “Trinity”, το “Digital world” με το dance ρεφραίν του, το up tempo “Skyline” με το πολύ καλό μελωδικό ρεφραίν και το επίσης up tempo και γεμάτο ενέργεια “An ordinary abnormality”, αλλά και το mid tempo ατμοσφαιρικό και μελωδικό “Exhale” (αν είχε και καλύτερο ρεφραίν) που «κλείνει» το δίσκο και στο intro νόμιζα ότι θα ακούσω το “Unbreakable” των STRATOVARIUS.
Όσοι δεν αρέσκεστε σε μπάντες με pop προσανατολισμούς και γυναικεία φωνητικά στη μουσική τους, δεν πρόκεται και δε χρειάζεται να ασχοληθείτε με αυτό το δίσκο. Γιατί ναι μεν οι AMARANTHE προσεγγίζουν μία διαφορετική μουσική κατεύθυνση, αλλά δε σημαίνει ότι έγιναν και κάτι τόσο σκληρό και καθαρά metal. Προσωπικά πάντως, αυτό το άλμπουμ δε με χάλασε καθόλου! Δεν φτάνουν σε τίποτα τρομερά επίπεδα, ούτε ξαφνικά έγιναν μπαντάρα που λέμε, αλλά προτιμώ αυτόν τον ήχο των AMARANTHE, από ότι αυτόν των δύο πρώτων άλμπουμ. Αυτή είναι η καλύτερη δουλειά τους μέχρι σήμερα…
7 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
