>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Awake” – DREAM THEATER
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1994
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: EastWest
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: John Pyrdell, Duane Baron
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – James LaBrie
Κιθάρες – John Petrucci
Μπάσο – John Myung
Drums – Mike Portnoy
Πλήκτρα – Kevin Moore
ΠΩΛΗΣΕΙΣ: Υπολογίζεται ότι οι πωλήσεις του πλησιάζουν αυτή τη στιγμή το μισό εκατομμύριο αντίτυπα.
Τα άλμπουμ που λατρεύεις, θυμάσαι με κάθε λεπτομέρεια τι έκανες όταν τα πρωτοάκουσες και με το “Awake” θυμάμαι ακριβώς τι συνέβη ένα απόγευμα πριν είκοσι ακριβώς χρόνια. Είχα τελειώσει τα μαθήματα στη Σχολή μου, κατέβηκα σε κεντρικό δισκοπωλείο των Αθηνών και ανοίξαμε μαζί με τον υπάλληλο την κούτα από τη Warner, που είχε μέσα το “Awake”… Ήδη το γκρουπ, με δύο δίσκους, είχε μπει στη λίστα με τα σούπερ αγαπημένα μου συγκροτήματα και ανυπομονούσα τόσο να ακούσω το CD, που έχω την εντύπωση ότι μέσα στο λεωφορείο του γυρισμού, παίζει και να είχα μάθει όλους τους στίχους απ’ έξω, από την αδημονία μου για το άλμπουμ. Έφτασα σπίτι, πήρα φαγητό (είχε βραδιάσει γαρ) στο δωμάτιό μου, χαμήλωσα τον φωτισμό και η ιεροτελεστία ξεκίνησε. Η επόμενη φορά που θυμάμαι οτιδήποτε άλλο πλην του δίσκου, είναι που είδα από το παράθυρο, ότι είχε βγει το φως της ημέρας κι εγώ είχα ακούσει το “Awake” άπειρες φορές. Σερί. Χωρίς να μεσολαβήσει τίποτα άλλο… Αυτό ήταν… Από εκείνη τη στιγμή, οι DREAM THEATER, έγιναν το αγαπημένο μου συγκρότημα ever, κάτι το οποίο συνεχίζω να πιστεύω ακόμα και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές…
Το “Images and words”, είχε κάνει μεγάλες πωλήσεις, το “Pull me under” είχε παιχτεί στο MTV και είχε κάνει σημαντικό breakthrough και το συγκρότημα ήταν σε μία φάση που έπρεπε να κάνει έναν ακόμα πιο σημαντικό δίσκο από τον προηγούμενο. Τα προβλήματα όμως έδειχναν να μην τους αφήνουν για μία ακόμη φορά. Μετά το τέλος των ηχογραφήσεων, ο πληκτράς τους και από τις κινητήριους δυνάμεις τους, ο Kevin Moore, μία εμβληματική μορφή που άφησε το στίγμα του στο συγκρότημα στο διηνεκές, τους ανακοίνωσε την απόφασή του να αποχωρήσει από τους DREAM THEATER. Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων υπήρχε αυτή η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, που αποτυπώνεται ακόμα και σε στίχους, όπως για παράδειγμα στο “Innocence faded”, όπου ο Petrucci, ο οποίος ήταν παιδικός φίλος με τον Moore, περιέγραφε το πώς η σχέση τους έφθινε. Γενικότερα το “Awake”, είναι σίγουρα ο πιο σκοτεινός δίσκος του συγκροτήματος και ο πιο βαρύς, κάτι που έχει να κάνει και με το γεγονός ότι ο Petrucci χρησιμοποίησε για πρώτη φορά εφτάχορδη κιθάρα, κάτι που για τότε δεν ήταν και το πιο συνηθισμένο πράγμα στο χώρο.
Αν πάμε στο εξώφυλλο, θα δούμε ότι υπάρχουν στοιχεία που τα συναντάμε σε τραγούδια του δίσκου, όπως τον καθρέφτη (“Mirror”), τον ιστό της αράχνης (“Caught in a web”) και το ρολόι που δείχνει 6:00 (“6:00”). Επιπλέον, θα πρέπει να τονίσουμε ότι υπάρχουν πάρα πολλά samples από ταινίες, διάσπαρτα σε όλο το δίσκο, κάτι που προέρχεται από τη μεγάλη αγάπη του Portnoy για τον κινηματογράφο (η λίστα είναι πολύ μακριά για να την αναφέρουμε).
Κοιτάζοντας μερικά από τα τραγούδια, εκ των υστέρων, έχουμε το “6:00”, ένα πολύ prog κομμάτι και πολύ σκληρό, το οποίο είχε το όνομα “Beachhouse reality” αρχικά και το παίζουν πολύ σπάνια live. Το “Caught in a web”, είναι από τα πιο δημοφιλή τραγούδια του άλμπουμ, ένα πάρα πολύ σκοτεινό και βαρύ τραγούδι, το οποίο σε περιοδείες στο μέλλον «μεταλλάχτηκε» και ονομάστηκε “Caught in Alice’s nine inch tool garden”, βάζοντας μέσα επιρροές –όπως κανείς καταλαβαίνει από το όνομα που του έδωσαν- επιρροές από ALICE IN CHAINS, NINE INCH NAILS, TOOL και SOUNDGARDEN.
Η τριλογία, “A mind beside itself”, περιλαμβάνει το –κατ’ εμέ, αρτιότερο instrumental τους, το “Erotomania”, το εκπληκτικό δεκάλεπτο έπος “Voices” και το ακουστικό “The silent man”. Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια, είναι σίγουρα το “The mirror”. Η εισαγωγή του, προϋπήρχε ως “Puppies on acid” και ακούγοντάς το στη βιντεοκασέτα “Live in Tokyo” είχα πάθει μεγάλη πλάκα κι έψαχνα να βρω ποιο κομμάτι είναι αυτό!!! Το “The mirror”, αρχικά επρόκειτο να ήταν το ίδιο τραγούδι με το “Lie” που ακολουθούσε, αλλά προτίμησαν να το χωρίσουν, αφού είχε αποφασιστεί ότι το “Lie”, θα μπορούσε να είναι το επόμενο “Pull me under” (κάτι που σε καμία περίπτωση δεν συνέβη όμως). Για το “Lie” γυρίστηκε και το πρώτο video clip του δίσκου (ακολούθησε το “The silent man”). Φτάνοντας προς το τέλος του δίσκου, βρίσκουμε το “Scarred”, που είναι ένα απίστευτο prog έπος, διάρκειας 11 λεπτών, ώσπου καταλήγουμε στο προσωπικό μου καλύτερο κομμάτι όλων των εποχών. Το “Space-dye vest”. Μία σύνθεση εξ ολοκλήρου του Kevin Moore (εξ ου και το ότι ο Portnoy είχε δηλώσει ότι αν ήξεραν νωρίτερα ότι θα έφευγε, δεν θα έμπαινε στο δίσκο). Ένα τραγούδι ουσιαστικά μόνο με πιάνο και λίγα τύμπανα και κιθάρα, στο οποίο ο Moore περιγράφει τον κεραυνοβόλο έρωτα που ένιωσε βλέποντας μία φωτογραφία ενός μοντέλου που φορούσε αυτό ακριβώς που περιγράφεται: ενός “Space-dye vest”… Ένα τραγούδι του οποίου η μελωδία έχει στοιχειώσει τη ζωή μου και το οποίο ποτέ δεν είχαν παίξει οι DREAM THEATER ζωντανά, μέχρι την τελευταία τους περιοδεία. Ότι πιο διαφορετικό έχουν κάνει ποτέ, ότι πιο όμορφο παράλληλα…
Λίγο πριν την κυκλοφορία του “Awake”, είχαμε στηθεί στις τηλεοράσεις, στο Headbanger’s Ball του MTV συγκεκριμένα, γιατί σε μία εκδήλωση, στο Foundations Forum που γινόταν στο Los Angeles, θα βλέπαμε αποσπάσματα από το νέο τους άλμπουμ. Αντ’ αυτού, την παράσταση έκλεψε η ανακοίνωση για την αποχώρηση του Moore και η αντικατάστασή του –αρχικά μόνο γι’ αυτό το show- από τον Jordan Rudess!!! Πράγματι, ο Jordan, που τελικά μπήκε στη μπάντα 5 χρόνια αργότερα, είχε παίξει μαζί τους για εκείνη τη συναυλία μόνο, αλλά προτίμησε να επιλέξει τη σιγουριά της δουλειάς του στην Kurzweil (πλήκτρα) και τη θέση στους DIXIE DREGS, από μία αβέβαιη οικονομικά θέση στους DREAM THEATER, που εκτός των άλλων θα είχε πολλές περιοδείες, κάτι που δεν θα του επέτρεπε να βλέπει το νεογέννητο παιδί του… Τελικά στο γκρουπ πήγε ο Derek Sherinian, οποίος είχε παίξει με τους KISS και τον Alice Cooper…
Συμπερασματικά, το “Awake”, υπήρξε ένας πολύ «δύσκολος» δίσκος. Πολύ σκληρός για μία εποχή που η μόδα ήταν εντελώς διαφορετική (ευτυχώς που είχαν βγάλει και οι PANTERA το “Far beyond driven” και άρχισε να ακούγεται σιγά-σιγά ο σκληρός ήχος και στην Αμερική), διάδοχος ενός φοβερά επιτυχημένου δίσκου, με εσωτερικά προβλήματα που «έτρωγαν» το συγκρότημα και τον μουσικό Τύπο να μην μπορεί να κατανοήσει εκείνη την περίοδο το μέγεθος του άλμπουμ, που έλαβε διχασμένες κριτικές, σήμερα όμως βρίσκεται αναμφισβήτητα στις τρεις κορυφαίες δουλειές των prog γιγάντων!!!
Did you know that:
– Κατά τη διάρκεια της μίξης, τα μέλη του γκρουπ έκαναν παρεμβάσεις και ζητούσαν να ανέβουν τα όργανά τους περισσότερο στο τελικό αποτέλεσμα, μέχρι που οι υπεύθυνοι τους «σούταραν» και τους παρέδωσαν τα masters έτοιμα, χωρίς τη δική τους γνώμη!!!
– Όταν ο Kevin Moore αποφάσισε να φύγει από το συγκρότημα, ο manager του σχήματος, Jim Pitulski, τον ρώτησε που έχει σκοπό να πάει, κι εκείνος του απάντησε: «θα σου πω μόλις φτάσω» και απλά φόρτωσε τα πράγματά του σ’ ένα station wagon κι έφυγε με προορισμό το άγνωστο!!!
– Το “The mirror”, παρότι δεν το είχαμε πάρει χαμπάρι τότε, ήταν το πρώτο τραγούδι που μιλούσε ο Portnoy για τον αλκοολισμό του. Αργότερα έκανε αυτό που λέμε το “Twelve-step suite”, που μιλούσε ξεκάθαρα γι’ αυτό.
– Κατά τη διάρκεια της περιοδείας του “Awake”, έκαναν τη θρυλική συναυλία στο “Ronnie Scott’s Jazz Club” στην Αγγλία, μέρος της οποίας έχει καταγραφτεί στο “A change of seasons”, με πάρα πολλούς καλεσμένους κι εξαιρετικές διασκευές.
– Αρχικά τα “The mirror” και “Lie”, που είναι ενωμένα μεταξύ τους, είχαν τους τίτλους “Puppies on acid” και “Kittens of crack” αντίστοιχα!!! Όταν μπήκαν στο στούντιο, επίσης, άλλοι τίτλοι τραγουδιών ήταν οι: “Blowfish”, “Squid” και “Beach house reality”.
– Ένας από τους υποψήφιους να αντικαταστήσουν τον Kevin Moore, ήταν ο Jens Johansson (Yngwie Malmsteen, STRATOVARIUS κτλ). Του είχαν προτείνει να παίξει μάλιστα δύο δοκιμαστικά show. Το πρόβλημα ήταν ότι προτού παίξει (κάτι που τελικά δεν συνέβη, επειδή πολύ απλά δεν «κόλλησε» με τους υπόλοιπους στο γκρουπ, αλλά και δεν ήξεραν αν εκτός από καλός παίχτης είναι και καλός συνθέτης), κάποιος από τη δισκογραφική εταιρία, έβγαλε ένα Δελτίο Τύπου που το μοίρασε δεξιά-αριστερά, λέγοντας ότι «αποχώρησε ο Kevin Moore από τους DREAM THEATER και αντικαταστάτης του είναι ο Jens Johansson»!!! Αποσύρθηκε βέβαια γρήγορα αυτό το Δελτίο Τύπου, αλλά είχε προλάβει να διαδοθεί αρκετά!
– Πριν από την εμφάνισή τους με τον Jordan Rudess στο Foundations Forum, έπαιζε ο Yngwie Malmsteen, ο οποίος αποφάσισε να κάψει την κιθάρα του και η πυροσβεστική εκκένωσε το χώρο προσωρινά, με αποτέλεσμα η εμφάνιση των DREAM THEATER, η πρώτη τους με νέο μέλος, να γίνει τις πρώτες πρωινές ώρες και μάλιστα δεν ήταν και η καλύτερή τους λόγω του άγχους και του γεγονότος ότι είχαν να παίξουν live αρκετό καιρό.
– Ο Mike Portnoy, σαν μανιακός του κινηματογράφου που είναι, ήθελε από τότε να κάνει τη σκηνοθεσία σε κάποιο video clip του σχήματος. Έγραψε λοιπόν ένα σενάριο και το παρέδωσε στο συγκρότημα με ψεύτικο όνομα!!! Το γκρουπ γούσταρε πολύ την ιστορία και αργότερα ο Portnoy τους αποκάλυψε την «απάτη». Αυτό που δεν κατάφερε εκείνη την περίοδο, ήταν να κάμψει τις αντιστάσεις της εταιρίας, που τον έβαλαν βοηθό σκηνοθέτη στο video clip…
Σάκης Φράγκος
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Low” – TESTAMENT
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1994
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Atlantic Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: GGGarth, Testament
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Chuck Billy: φωνητικά
Eric Peterson: κιθάρες
James Murphy: κιθάρες
Greg Christian: μπάσο
John Tempesta: drums
Dave McKean: Επιμέλεια εξωφύλλου
Η έκτη κυκλοφορία των ιδιαίτερων και ιδιαίτερα ελκυστικών της thrash σκηνής TESTAMENT, με τίτλο “Low”, σίγουρα δεν ήταν και χαμηλής ποιότητας. Αν και ήρθε στην σκοτεινή για τους TESTAMENT περίοδο των 90s, αν και ήταν η πρώτη απουσία του Alex Skolnick πίσω από τις κιθάρες, ίσως το συγκρότημα χρειαζόταν αυτή την αναζωογόνηση για να επανέλθει στις καλές του κυκλοφορίες. Νέα πνοή δίνει και στα drums ο John Tempesta με την παρθενική του εμφάνιση στη μπάντα. Με το “Low” ο ήχος των TESTAMENT εκσυγχρονίστηκε, απέκτησε καινούρια χροιά, με διαφορετικού τύπου παραγωγή στα χέρια του έμπειρου Garth “GGGarth” Richardson, σε σημείο που αργότερα οδήγησε το συγκρότημα και στη δημιουργία δικής του δισκογραφικής εταιρίας, υπό το όνομα Burnt Offerings Inc. . Με σταθερά στοιχεία τα ξεχωριστά φωνητικά του Chuck Billy που πάντα ήταν χαρακτηριστικό του συγκροτήματος, τους καυστικούς κοινωνικά και πολιτικά στίχους και τα ρυθμικά μα ταυτόχρονα όσο πρέπει γρήγορα riffs του Eric Peterson, το “Low” σηματοδοτεί με ευχάριστο τρόπο τη νέα εποχή των TESTAMENT, χωρίς όμως να εξαφανίζει την ταυτότητα που οι ίδιοι δημιούργησαν με τις εξαιρετικές πρώτες τους κυκλοφορίες, και όπως το μέλλον έδειξε διατηρώντας επάξια αυτό το νέο ήχο σε εξαιρετικά επίπεδα μέχρι και σήμερα.
Ειρήνη Τάτση
Επιμέλεια στήλης: Χαρά Νέτη & Παναγιώτης “The Unknown Force” Γιώτας
