Η μεγαλύτερη ευχάριστη έκπληξη για το 2013, τουλάχιστον για μένα, ήταν οι AVATARIUM, η νέα μπάντα του μπασίστα των CANLDEMASS και KRUX, Leif Edling, μαζί με τους Marcus Jidell (κιθάρα, ex- ROYAL HUNT και EVERGREY), Lars Skold (drums, TIAMAT), Carl Westholm (πλήκτρα, KRUX) και την τόσο εθιστική και υπέροχη τραγουδίστρια που ακούει στο όνομα Jennie-Ann Smith.
Το ντεμπούτο άλμπουμ τους, “Avatarium”, πραγματικά έλιωσε στο CD player μου και όπως διαφαίνεται από αυτό το πρώτο δείγμα της δεύτερης δουλειάς τους, την ίδια «τύχη» θα έχει και το νέο άλμπουμ.
Το EP “All I want”, παρουσιάζει δύο νέα τραγούδια της μπάντας, μαζί με 3 live εκτελέσεις τραγουδιών του πρώτου δίσκου, ηχογραφημένες κατά τη διάρκεια της εμφάνισής των Σουηδών στο Roadburn Festival 2013 στο Tilburg της Ολλανδίας. Μίας εμφάνισης που ήταν η δεύτερη μόλις της καριέρας τους και πρώτη εκτός Σουηδίας.
Το ομότιτλο κομμάτι του ΕΡ, το οποίο έχει ήδη διαρεύσει και υπάρχει και το σχετικό lyric video (μπορείτε να το δείτε και από κάτω), μας δείχνει μία διαφορετική μουσική άποψη. Πιο up tempo από ότι μας είχαν συνηθίσει, με ακόμα εντονότερο το 70s στοιχείο στη μουσική τους και τις επιρροές από RAINBOW, με έντονη δόση ψυχεδέλειας και μία Jennie-Ann Smith να παίρνει για ακόμη μία φορά «από το χεράκι» ένα κομμάτι και να το απογειώνει. Στη δημιουργία της ψυχεδέλειας και του αέρα παλαιοσύνης του κομματιού, σημαντικό ρόλο παίζει και ο κρουστός Michael Blair (ο οποίος έχει δουλέψει με ονόματα όπως οι Tom Waits και Lou Reed μεταξύ άλλων), που, σύμφωνα με τον Marcus Jidell: “Εμφανίστηκε στο στούντιο με μία μεγάλη ‘τσάντα με κόλπα’, με μέταλα, crashers, shakers και πολλά παράξενα πράγματα τα οποία έκανε να ακούγονται σαν να έχεις ρίξει έναν punkrocker στο Woodstock και να τον ταΐζεις με ψυχεδελικά χάπια!”.
To δεύτερο νέο κομμάτι του ΕΡ, με τίτλο “Deep well”, είναι πιο mid tempo, groove-άτο, λίγο πιο κοντά στο υλικό του πρώτου δίσκου, αλλά και πάλι με μία πιο παλαιά αντίληψη, καρφί στα 70s. Η ψυχεδέλεια υπάρχει κι εδώ στον αέρα, όχι όσο στο “All I want” πάντως, ενώ η Jennie-Ann Smith βρίσκει ακόμα περισσότερο χώρο για να κάνει τα… «δικά της», ενώ το ρεφρέν είναι μαγικό.
Οι τρείς live εκτελέσεις των “Pandoras egg”, “Tides of telepathy” και “Bird of pray”, είναι τόσο καλές και με τόσο καλό ήχο που έστω και νοητά πάνε όσους από εμάς δεν έχουμε (ακόμα;) την τύχη να τους δούμε live, να είμαστε εκεί. Κι επειδή στα live φαίνονται οι φωνές, απλά ακούστε την Jennie-Ann Smith.
Ο Edling και μαζί του και ο Jidell είχαν δηλώσει πως καθόντουσαν και άκουγαν παλιά βινύλια και ήθελαν να πάνε προς αυτό το υλικό. Με τα δύο νέα κομμάτια τους το καταφέρνουν ως ένα βαθμό, διατηρώντας παράλληλα το χαρακτήρα που μας είχαν δείξει στο ντεμπούτο άλμπουμ τους. Αν και το υπόλοιπο νέο υλικό τους, το οποίο ελπίζω να κυκλοφορήσει κάποια στιγμή σύντομα, είναι σε τέτοια επίπεδα, με βλέπω να παραμιλάω και πάλι.
9 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
