>
8,5 / 10
Τι μπορεί να γράψει κανείς για τους NAPALM DEATH που δεν έχει ήδη γραφτεί; Με μία καριέρα που ξεκίνησε την ίδια χρονιά που γεννήθηκα, ασχέτως εάν το ντεμπούτο τους “Scum”, που αποτέλεσε δημιουργό ενός ολόκληρου μουσικού παρακλαδιού/είδους κυκλοφόρησε 6 χρόνια αργότερα, οι NAPALM DEATH είναι άνετα ένας από τους ζωντανούς θρύλους της αγαπημένης μας μουσικής και κατέχουν το σεβασμό όλης της σκηνής, ανεξάρτητα εάν κάνεις αρέσκεται πραγματικά στη μουσική τους αυτή καθαυτή (εξαιρούνται φαινόμενα τύπου MANOWAR για προφανείς λόγους). Με μία σύνθεση που παραμένει σχεδόν αναλλοίωτη τα τελευταία 21 χρόνια, είναι απορίας άξια αφενός ακριβώς αυτή η σταθερότητά τους, ειδικά όταν έχουν περάσει και μία φάση της καριέρας τους με την Earache που τα μέλη του σχήματος από το Birmingham έχουν να μιλήσουν με τα χειρότερα λόγια, αφετέρου η ποιότητα που διέπει αυτό το σχήμα και αποτελεί εγγύηση για κάθε του κυκλοφορία.
Πόσο τυχαίο είναι που, τουλάχιστον ο γράφων και υπογράφων, αναμένει να ακούσει κάθε νέο τους άλμπουμ με την ίδια όρεξη και ενθουσιασμό από όταν τους πρωτοέμαθε; Πιστεύω ότι δεν είναι λίγοι αυτοί που νιώθουν παρόμοια με ‘μένα. Παρόλο που οι NAPALM DEATH θεωρούνται ένα grind/death metal συγκρότημα, που αυτό καλώς/κακώς παραπέμπει σε ακούσματα τα οποία μπορούν να είναι ως επί το πλείστον επαναλαμβανόμενα, κουραστικά και μονόχνοτα, η μουσική τους μόνο αυτό δεν είναι. Γεμάτη φαντασία, ένταση, ποικιλία και όρεξη για πειραματισμό, ιντριγκάρει τον ακροατή με κάθε νέο κομμάτι. Μην ανησυχείτε, δε γίνανε οι NAPALM DEATH οι OBSCURA του grindcore. Το “Utilitarian” συνεχίζει από εκεί που είχε μείνει “Time waits for no slave” πριν 3 χρόνια. Και για όσους έχουν ήδη πάρει μία μικρή γεύση με το “Leper colony”, σας εγγυώμαι ότι το εν λόγω κομμάτι δεν είναι μεταξύ των καλύτερων του δίσκου. Το άλμπουμ ξεκινάει σχετικά ήρεμα με το “Circumspect” που πιστεύω ότι θα είναι η ιδανική εισαγωγή για κάθε συναυλία τους από εδώ και στο εξής. Σαν τους πρώτους κεραυνούς στο βάθος του ορίζοντα που προμηνύουν μία δυνατή μπόρα να έρχεται προς το μέρος σου. Κι όντως έτσι ακριβώς είναι. “Errors in the signal” και αναγνωρίζεις ότι αυτό που ακούς είναι σύγχρονοι NAPALM DEATH, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ένταση, πώρωση, κοπάνημα. «Αντρικές» καταστάσεις για pit, stagediving και crowdsurfing. Η συνέχεια εκπλήσσει καθότι το “Everyday pox” έχει σαξόφωνο! Ω ναι, καλά διαβάσατε, σαξόφωνο! Το πως κατάφεραν να το κάνουν να δέσει με την εκρηκτική σύνθεση δεν περιγράφεται. Ο ήχος που έβγαλε ο John Zorn είναι σα να σκίζει κάποιος το σέξυ κατά τα άλλα αυτό πνευστό εν ώρα χρήσης και για κάποιο λόγο μου έφερε στο μυαλό τους CONVERGE. Αρρώστια! “Protection racket” και επανερχόμαστε σε πιο γνωστά λημέρια με ρυθμούς που κάνουν για circlepits. Το “The wolf I feed” είναι άνετα το hit του δίσκου, όπως ήταν για παράδειγμα τα “Silence is deafening”, “When all is said and done” και “On the bring of extinction” από τις πιο πρόσφατες κυκλοφορίες των NAPALM DEATH και θεωρώ ότι αυτό θα έπρεπε να έβγαζαν ως πρώτο single του δίσκου αντί του “Leper colony”. Το “Quarantined” σε κερδίζει με το groovy ρεφρέν του, ένα σήμα κατατεθέν για τους Άγγλους. Στο “Fall on their swords” συναντούμε για πρώτη φορά χορωδιακό/επικό κόψιμο με καθαρά φωνητικά που δεν ξενίζει, αλλά δένει αρμονικά με την υπόλοιπη σύνθεση παρόλη την καφρίλα και την ταχύτητα. Είμαστε ήδη στη μέση του 46-λεπτου δίσκου και η έννοια “κοιλιά” είναι άγνωστη.
Βαθιά ανάσα και πάμε για τη συνέχεια. Με το “Collision course” ανακαλύπτουμε ένα ακόμα κομμάτι που θα μπορεί κάλλιστα να περιλαμβάνεται σε σταθερή βάση στο setlist του σχήματος. Τα κοφτά riffs στο “Order of magnitude” κάνουν τη διαφορά, αλλά όχι για πολύ, καθότι ξαναβρίσκουμε τον καταιγιστικό ρυθμό στα τύμπανα που άμα προσπαθήσεις να κάνεις headbanging με την ίδια συχνότητα, μετά θα τη βγάλεις μόνο με κολάρο για μερικές βδομάδες. “Think tank trials” και ο Barney έχει όρεξη να μας τρελάνει. Τι λαρύγγι έχει αυτό το παλικάρι; Πλέον έχει φτάσει τα 42, βλέποντάς τον δε σου γεμίζει το μάτι άμα δεν ξέρεις ποιος είναι και τι κάνει, αλλά όταν ανοίγει το στόμα του, δεν ξέρεις που να κρυφτείς! Λίγο τεχνική δεν έβλαψε ποτέ κανέναν και οι NAPALM DEATH μας δίνουν λίγο από δαύτη στο “Blank look about face” χωρίς όμως να κάνουν οικονομία στην ένταση και την επιθετικότητα. Το “Leper colony” γνωρίζετε ήδη περί τίνος πρόκειται, εφόσον αποτελεί το πρώτο single του δίσκου. Εάν όχι, τσεκάρετε και το σχετικό σύνδεσμο και παρακάτω. Θεωρώ πως ο λόγος που έγινε το συγκεκριμένο κομμάτι προπομπός του δίσκου έχει να κάνει με το ότι είναι πιο τυπικό NAPALM DEATH τραγούδι και για αυτό δε θα ξενίσει τον ανυποψίαστο ακροατή, είτε αυτός ανακαλύπτει τώρα το συγκρότημα, είτε είναι βαμμένος οπαδός. Καλό μεν, δεν ξεχωρίζει δε. Εισαγωγή ολίγων στίχων και κατευθείαν στα βαθιά με το “Nom de guerre” με διάρκεια μόλις 67 δευτερολέπτων που σου θυμίζει ότι οι Άγγλοι για κάποιο λόγο κατέχουν το ρεκόρ Γκίνες για το μικρότερο κομμάτι μουσικής! Με κιθάρα και ρυθμικό τραγούδι του τίτλου μετά τυμπάνων “μπαίνει” το “Analysis paralysis” και η όρεξη για moshing καλά κρατεί. “Opposites repellent” και τα μυαλά στο μπλέντερ. Ξύλο και μόνο ξύλο! Το “Utilitarian” κλείνει με το “A gag reflex” με θεματικό στίχο που αφορά συγκεκριμένη ερωτική πράξη. Ευτυχώς στο άκουσμά του δεν υπάρχει αντίστοιχη αντίδραση, αλλά και να υπήρχε, ο Barney είναι ξεκάθαρος: “Hold your gag reflex!”.
Για να καταλάβετε για τι πράγμα μιλάμε, εάν ακόμα δεν έχω γίνει κατανοητός, απλά να επισημάνω ότι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές έχω ιδρώσει ελαφρώς γιατί ενώ δακτυλογραφούσα το κείμενο, παράλληλα χτυπιόμουν συγκρατημένα στους ρυθμούς των τραγουδιών! Για όνομα του… όποιου θεού πιστεύει ή όχι κανείς! Είναι NAPALM DEATH. Και που έκατσα κι έγραψα αυτό το κείμενο ήταν περιττό, όπως και η ανάγνωση αυτού από τον καθένα σας. Ας όψεται η ανάγκη να μη φαινόμαστε στενόμυαλοι και χαζομεταλλάδες. Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να συμπυκνωθούν ως εξής: Ο νέος NAPALM DEATH δίσκος αναμένει από τις 27 Φεβρουαρίου να γίνει δικός σας χωρίς δεύτερη κουβέντα.
Κωνσταντίνος Βασιλάκος
