>
Έχοντας ξαναδεί τους ARCH ENEMY στην πρώτη, εν Ελλάδι (άσε κάτω τη φέτα!!!) εμφάνισή τους το 2007 και παρακολουθώντας την δισκογραφική τους πορεία τα τελευταία χρόνια, με πιο πρόσφατο παράδειγμα το μέτριο γενικά “Khaos legions”, ήξερα πάνω κάτω τι να περιμένω πηγαίνοντας προς το Gagarin. Οι προσδοκίες δεν έφταναν και στο ταβάνι, αλλά ούτε περίμενα να δω κάτι κακό, που θα με αφήσει πλήρως ασυγκίνητο. Καθώς, ναι μεν έχουν μείνει σε μια στασιμότητα στο ύφος τους, αλλά από την άλλη κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τις ικανότητές τους μουσικά και την προσφορά τους στο metal γενικότερα. Mike Amott είσαι, η φανέλα είναι βαριά, πόσο μάλλον όταν το team που σε πλαισιώνει μερικές φορές τραβάει τα βλέμματα πάνω του (εδώ αρχίζω να σας τα πρήζω με την Angela)!
Η αρχή όμως έγινε με τους «δικούς μας» INSIDEAD, οι οποίοι θα ήθελα να μου αρέσουν αλλά κάπου το έχαναν (ναι οκ, βγάλατε άκρη τώρα!). Σωστό και μετρημένο στήσιμο επί σκηνής με συνθέσεις από το ντεμπούτο, αλλά και κάποιες καινούριες που δουλεύονται τώρα κι ευελπιστούν να τις έχουν τελειώσει μέχρι τον Απρίλιο για τον δεύτερό τους δίσκο (σε παραγωγή Logan Mader παρακαλώ, νυν παραγωγός και πρώην κιθαρίστας στους δύο πρώτους δίσκους κάποιων…MACHINE HEAD!). Οι οποίες σίγουρα είχαν ωραίες ιδέες, αλλά νομίζω πως κάπου έχαναν τον προσανατολισμό τους. Όπως και να χει, μας παρουσίασαν το «μονδέρνο» καφρό – metal τους για κάτι παραπάνω από μισή ώρα και ο κόσμος ανταποκρίθηκε ζεστά, πόσο μάλλον όταν διασκευάζεις τα “Blackened” και “Blood and Thunder”, πλαισιωμένο το δεύτερο από το κλείσιμο του “Domination” (ανούσιο να αναφέρω μπάντες, οι μη γνωρίζοντες να ξεκινήσουν εντατικά μαθήματα metal ΤΩΡΑ!). 
Πάμε τώρα στους ARCH ENEMY… 21:30 μπαμ στην ώρα τους, σαν τυπικοί Άγγλοι… Εεεμ Σουηδοί ήθελα να πω, με το “Khaos Overture” να δημιουργεί την απαραίτητη, εναρκτήρια ατμόσφαιρα, έκαναν μπάσιμο με το νέο hit – άκι τους “Yesterday is Dead and Gone” και όλα πήραν τον δρόμο τους. Η Angela, σαν ένας θηλυκός Rob Halford, τίγκα στα δερμάτινα και στα καρφιά, με αρκετά ευχάριστη διάθεση (όταν έβγαλε το μπουφάν, σαν να διάβασε την σκέψη πολλών, είπε πως αν κάποιος θα κάνει στριπτίζ, αυτός θα είναι ο Sharlee D’Angelo προς απογοήτευση πολλών!), κρατούσε τα ηνία και τα παρέδιδε στον αγαπητό «Μιχαλάκη», όταν έφτανε η ώρα των solos! “Ravenous”, “Revolution Begins”, “Dead Eyes See No Future”, “We Will Rise”, όντας crowd pleasers προκάλεσαν τα απαραίτητα, αλλά αγαπημένα σπρωξίδια, με τον καινούριο δίσκο και το Wages of Sin, να έχουν την τιμητική τους (για εποχές Johan Liiva ούτε…νότα, εκτός από το outro “Fields of Desolation”!). Οι αναφορές της Angela στην υπάρχουσα κρίση απαραίτητες, μιας και η μπάντα βγάζει και ένα φιλοαριστερό κοινωνικό προφίλ, η μπάντα με ρομποτική ακρίβεια να μη χάνει νότα (ο Daniel Erlandsson βγάζει μάτια και ας κρύβεται πίσω από το drum kit του!), ο κόσμος να ανταποκρίνεται και όλα να πηγαίνουν μέλι – γάλα μέχρι και το encore, όπου μετά από μιάμιση ώρα, μας αποχαιρέτησαν με το “Nemesis”.
Αυτό ακριβώς εννοούσα και στην αρχή…Ήξερα από πριν τι ακριβώς θα παρακολουθήσω! Μια μπάντα να ιδρώνει τη φανέλα τίμια, να βγάζει κέφι και δύναμη αλλά να μην σου δίνει το κάτι παραπάνω… Κάτι σαν τον Cristiano Ronaldo, ο οποίος κατέχει απίστευτα το τόπι, θα σου βάλει χαλαρά 40 γκολ μέσα στη χρονιά, αλλά στα κρίσιμα παιχνίδια θα σκέφτεται αν έχει βάλει παραπάνω ζελέ στο μαλλί και θα περιμένει το ημίχρονο να πάει να το φτιάξει! Βρε Αλέφαντος που σας χρειάζεται! Drum και guitar solos άρτια μεν τεχνικά και ανάσες για την μπάντα, ανούσια δε και -2 τραγούδια λιγότερα για τον κόσμο, αλλά όχι άλλη γκρίνια. Οι ARCH ENEMY δείχνουν ξεκάθαρα τις προθέσεις τους και όλα αυτά πρέπει να τα θεωρούμε δεδομένα πλέον… Άρα ή τους δέχεσαι όπως είναι, ή δεν ασχολείσαι μαζί τους. Έχουν φτάσει το peak τους προ καιρού, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορούν να προσφέρουν σωστά, «επαγγελματικά» shows για πλάκα! Και όσο βλέπουμε τον «Μιχαλάκη», να βάζει την flying – V του στα γόνατα και να σολάρει με ένα τεράστιο χαμόγελο, σαν να έχει την εγγονή του και να τις λέει ιστορίες δίπλα από το τζάκι, τότε και εμείς μόνο με ένα τέτοιο μπορούμε να φεύγουμε από τις συναυλίες τους.
Βασίλης Γκορόγιας
