>
Βλέποντας το εξώφυλλο του δίσκου, με τη νεκροκεφαλή του “Eye for an Eye” να επιστρέφει, και το όνομά τους να είναι και ο τίτλος του, δύο πράγματα μπορούμε να συμπεράνουμε. Πρώτον, ότι το ραντεβού με την έμπνευση πάτωσε, αυτή δεν εμφανίστηκε ποτέ, και έτσι έχουμε το επανασυνδεδεμένο τρίο εποχής “Animosity” να μας τα πρήζει για επιστροφή στον ήχο του τότε και κουραφέξαλα! Ή δεύτερον πως η κίνηση αυτή, αποτελεί μια δήλωση της μπάντας ότι ο δίσκος είναι ο πλέον χαρακτηριστικός και ειλικρινής που μπορούσαν να βγάλουν αυτή τη χρονική στιγμή, και τους αντικατοπτρίζει πλήρως (CLUTCH, METALLICA, AUDREY HORNE μερικά παραδείγματα). Ο σπασίκλας της τάξης θα μπορούσε να πεταχτεί σαν βρωμερό αέριο εκ του πισινού και να πει πως θα μπορούσε να αποτελεί και το ντεμπούτο της μπάντας (από τους IRON MAIDEN στους KVELERTAK και από τους RATM στους HAUNTED, ο κατάλογος είναι ατελείωτος), αλλά θα απογοητευόταν που βιάστηκε να μιλήσει. Γιατί μετά από εφτά δίσκους και σχεδόν τριάντα χρόνια στην πιάτσα, οι COC θα του βούλωναν το στόμα και θα τον έστελναν σπιτάκι να πει στην μαμά του πως θέλει να αλλάξει σχολείο! Επιστροφή λοιπόν στη δισκογραφία, μετά από εφτά περίπου χρόνια και το “In the Arms of God”, σαν τρίο και πάλι, μιας και ο Pepper Keenan είναι απασχολημένος με τους DOWN (χωρίς όμως να έχει αποχωρήσει από τους COC) και τα υπόλοιπα ρεμάλια ένιωσαν πως η αναμονή δεν έχει νόημα και πως έχουν κάτι να πουν. Αξίζει όμως εμείς να τους ακούσουμε;
Σύμφωνα με δηλώσεις των ίδιων των ρεμαλιών, έχουμε να κάνουμε με μια back to the roots προσέγγιση του ήχου τους, πηγαίνοντας πίσω στα mid 80’s, όπου ξεκίνησαν σαν μία hardcore punk μπάντα. Στη συνέχεια και με την έλευση του Keenan, το φλερτ τους με το metal/stoner έγινε πολύ πιο έντονο, δίνοντάς μας δισκάρες όπως τα “Deliverance” και “Wiseblood”, κάνοντάς τους γνωστούς στον πολύ κόσμο! Η αλήθεια τώρα που βρίσκεται (στους SEX PISTOLS!!!); Κάπου στη μέση, καθώς συνδυάζονται άψογα και οι δύο εποχές της μπάντας, δίνοντας μια ποικιλομορφία στο δίσκο, που μαζί με τις πολύ καλές συνθέσεις δικαιώνουν την επιλογή τους να δισκογραφήσουν μετά από τόσα χρόνια. Είσαι οπαδός της πρώτης τους εποχής, απογοητευμένος από την στροφή τους σε πιο metal φόρμες; Τότε με τα “Leeches”, “The Moneychangers” και “Rat City”, ένα δάκρυ θα κυλήσει πάνω στο ευτυχισμένο χαμόγελό σου όταν θα κάνεις stage diving! Ή μήπως γουστάρεις περισσότερο όταν πήρε τα ηνία ο Keenan, έβαλε τους SABBATH για εικόνισμα, τους «πότισε» με μπόλικη southern – ίλα και παρέδωσαν stoner / heavy rock ύμνους; Πάρε τότε τα “Psychic Vampire” (ο Iommi θα είναι περήφανος για αυτό το riff), “River of Stone” (εξάλεπτη μάζωξη riffs με ψυχεδελικό μπάσο στη μέση!) και “The Doom” (ο τίτλος του, περιγράφει απόλυτα το ποιόν του!).
Κρίνοντας από το ότι οι COC ποτέ δεν ήταν η μπάντα που μας έδινε δίσκο ανά 2-3 χρόνια, καταλαβαίνουμε ότι καλά έκαναν και αποφάσισαν να μας «μιλήσουν». Βέβαια, μπορεί να έρθει πάλι ο σπασίκλας επειδή η μαμά του δεν ήθελε να του αλλάξει σχολείο και να πει, τι στο καλό έχουν να μας προσφέρουν αυτοί οι «κωλόγεροι» μετά από τόσα χρόνια; Με μία ορθολογική οπτική των πραγμάτων τίποτα, μιας και δεν ανακαλύπτεται ο τροχός! Με μία συναισθηματική όμως πολλά, καθώς ο δίσκος είναι πραγματικά καλός και δεν θα αφήσει απογοητευμένο κανένα οπαδό της μπάντας. Η ατμόσφαιρα είναι τέρμα old school, που δικαιολογείται από την αριστοτεχνική παραγωγή με τον τραχύ, αλλά δυνατό ήχο. Οι συνθέσεις σαφέστατα δουλεμένες και ισορροπημένες, συνδυάζοντας τα καλύτερα στοιχεία από το παρελθόν τους, και πάνω απ’ όλα η μπάντα ηχεί ορεξάτη, έτοιμη να σπάσει τα τύμπανα όλων και να δώσει νόημα στην ύπαρξή της. Όσο λοιπόν αναμένουμε τον Κύριο Keenan (4η φορά που τον αναφέρω και ας μην συμμετέχει στο δίσκο, μεγάλη η χάρη του!), να τελειώσει τις υποχρεώσεις του με τους DOWN (αναμένουμε κυκλοφορίες μέσα στη χρονιά), τόσο θα ακούμε τον δίσκο (μαζί και ο σπασίκλας προς παραδειγματισμό)…και στην τελική με τέτοια ποιότητα, δεν μας χάλασε έτσι;
8 / 10
Βασίλης Γκορόγιας
