>
Η δυσκολία του να ανήκεις στον mainstream ήχο στις ημέρες μας, έγκειται κύρια στο ότι δεν γίνεσαι εύκολα αποδεκτός από κανέναν. Οι Αμερικανοί AMERICAN HI FI επιστρέφουν με το πέμπτο άλμπουμ τους και ανακαλύπτουν ότι το κοινό τους κοιτά και θα τους κοιτά πάντα με το ερώτημα, «αυτοί που κολλάνε;». Μελωδικοί αρκετά για να αγγίξουν τους οπαδούς των PLACEBO και RHCP αλλά με λίγο πιο πανκ κιθάρες που θα τους κατέτασσαν στους GREEN DAY, δεν αντέχουν την σύγκριση με τα μεγάλα σχήματα του mainstream ροκ ραδιοφώνου. Οι απόηχοι από FOO FIGHTERS και GREEN DAY τους στοιχειώνουν όσο και οι ομοιότητές με τις πιο μελωδικές στιγμές των BUSH και των MATCHBOX TWENTY. Δεν είναι τόσο «μοδάτοι» όσο οι TOKYO HOTEL, δεν είναι τόσο hype, έχουν τον τσαμπουκά στις κιθάρες, τον ντράμερ, που ιδροκοπώ, πάνω στα δέρματα και την εφηβική αγωνία, αλλά δεν έχουν την αξιοπιστία.
Συνθέσεις γεμάτες θυμό δύναμη και γλυκόπικρη μελωδία σαν τα ”Wake up”, “Golden state”, “Killing time” απλά θα σας φέρουν στο μυαλό, όλο αυτό τον ηλεκτρικό μετα-grunge ήχο, που έκανε το mainstream ραδιόφωνο πιο φιλικό στον ακροατή του σκληρού ήχου, χωρίς ποτέ να έχει την πραγματική επικινδυνότητα του κλασικού punk rock ή την ένταση και την «ψαγμένη» μελωδία σχημάτων όπως οι SMASHING PUMPKINS. Αν τους χαρακτηρίζαμε σαν τους FOO FIGHTERS των φτωχών, δεν θα πέφταμε έξω, χωρίς να θέλουμε να τους μειώσουμε.
Punk rock του κολεγίου ιδανικό για πάρτι πολιτικών νεολαιών στην χώρα μας, όταν «σκεπτόμενοι» φοιτητές νιώθουν την ανάγκη, να νιώσουν και να «γίνουν» επικίνδυνοι. Κατά τα άλλα ,ένα ευχάριστο άλμπουμ, που προστίθεται στα ήδη αξιόλογα, προηγούμενα τους, χωρίς να διεκδικεί κάτι παραπάνω από τις μελλοντικές ακροάσεις μας.
6.5/10
Στέλιος Μπασμπαγιάννης
