>
Εγκαίνια για τη νέα στήλη του ROCK HARD, με τίτλο “One way or another”, όπου οι συντάκτες ψηφίζουν σχετικά με “αιώνια διλήμματα” που αφορούν τη metal μουσική και μπορείτε κι εσείς να ψηφίσετε στο τέλος του κειμένου στο σχετικό poll…
Για ντεμπούτο, είπαμε να ασχοληθούμε με το δίπολο MACHINE HEAD vs SLIPKNOT, που είναι κι επίκαιρο λόγω των πρόσφατων κυκλοφοριών τους. Για να δούμε την άποψη των συντακτών του ROCK HARD:
MACHINE HEAD ο Σάκης Νίκας
Δεν είμαι οπαδός των δύο αυτών συγκροτημάτων και για να ακριβολογούμε, με εξαίρεση δύο δίσκων, ποτέ δεν μου «μίλησε» καμία δουλειά τους. Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δεν εκτιμώ τη προσφορά και των δύο ή παραβλέπω το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή είναι ίσως τα κορυφαία συγκροτήματα στο χώρο. Έχοντας δει και τα δύο σχήματα ζωντανά πρέπει να πω ότι οι MACHINE HEAD ήταν σαφώς ανώτεροι με τον Robb Flynn να «γεμίζει» τη σκηνή με τη συνολική παρουσία του, κάτι εξαιρετικά δύσκολο δεδομένου του ότι άνοιγαν –όταν τους είδα- τις συναυλίες των METALLICA στην περιοδεία του “Death magnetic” όπου η σκηνή ήταν διαμορφωμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να υπάρχουν τέσσερα ουσιαστικά front stages! Eπιπλέον, το “The blackening” είναι ένα αριστουργηματικό άλμπουμ ενώ και το “Unto the locust” ήταν ένας άξιος διάδοχος.
Από την άλλη, οι SLIPKNOT είναι πιθανότατα ο πιο αντιπροσωπευτικός εκπρόσωπος του nu metal κινήματος με τον Corey Taylor να φλερτάρει συνθετικά και με το mainstream στο “All hope is gone”. Πάντως, πρέπει να ομολογήσω ότι και τις 2 φορές που τους έχω δει live ήταν πραγματικοί οδοστρωτήρες αλλά δυστυχώς η μουσική τους ποτέ δεν με «έσπρωξε» ώστε να αγοράσω κάποια δουλειά τους. Οπότε η ψήφος μου πάει στους MACHINE HEAD λόγω κυρίως του εξαιρετικού “The blackening” και της επιβλητικής παρουσίας του Robb Flynn.
SLIPKNOT ο Κώστας Αλατάς
Δύο μπάντες που μου προκάλεσαν το ενδιαφέρον στην αρχή της καριέρας τους και ξεθύμανε στην πορεία. Με φοβερό ντεμπούτο και οι δυο τους και αλλαγή/εξέλιξη του μουσικού τους ύφους που άλλους ξένισε και άλλους γοήτευσε. Προσωπικά για μένα οι MACHINE HEAD με το “Burn my eyes” έπαιξαν το metal που «σήκωναν» τα 90’s, με το thrash metal background του Rob Flynn και τις hardcore/hip-hop επιρροές να συμβάλουν στη δημιουργία ενός από καλύτερα άλμπουμ της συγκεκριμένης δεκαετίας και κορυφή της δισκογραφίας τους μέχρι και σήμερα. Η δισκογραφική πορεία των MACHINE HEAD έδειξε όμως ότι ο Rob Flynn ήταν επιρρεπής στις τάσεις της εποχής με το ιδιαίτερα συμπαθητικό “The burning red” (1999) και το απαράδεκτο “Supercharger” (2001) να παρασύρεται από το nu metal ρεύμα, το αξιοπρεπέστατο “Through the ashes of empires” (2003) από τη metalcore σκηνή που μόλις είχε αρχίσει να υψώνει ανάστημα και έκτοτε ως metal σημαιοφόρος και defender of the faith με το “The blackening” (2007) και τις βαρετές μετριότητες που συνεχίζουν να κυκλοφορούν μέχρι σήμερα γνωρίζοντας ταυτόχρονα όμως μεγάλη επιτυχία. Οι SLIPKNOT από την άλλη με το ομώνυμο άλμπουμ τους το 1999 έμπηξαν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του nu metal και η εικόνα 9 μασκοφόρων από την Iowa που έπαιζαν ένα χαοτικό μουσικό υβρίδιο με death metal σφήνες και συμπεριφορά «εμείς εναντίον όλων» ήταν κάτι που όσο και αδιάφορος ή αδαής κι αν ήσουν ασχολιόσουν με αυτούς. Οι συναυλίες τους τότε αποτελούσαν πραγματική εμπειρία και η κυκλοφορία του “Iowa” δύο χρόνια μετά επιβεβαίωσε ότι οι SLIPKNOT δεν ήταν μία μπάντα που θα την ξεφορτωνόμασταν έτσι εύκολα κι ας δήλωναν τότε ότι είχαν εξαρχής ως σκοπό να διαλυθούν μετά τη κυκλοφορία του τρίτου τους άλμπουμ και ότι δεν θα συνέχιζαν αν κάποιο από τα 9 μέλη αποχωρούσε. Βέβαια αν το κάνανε θα μιλάγαμε για μία μπάντα που κυριολεκτικά ύψωσε το μεσαίο δάχτυλο σε ολόκληρη τη μουσική βιομηχανία αλλά από τα λόγια στη πράξη είναι πολύ μεγάλη διαδρομή απ’ ότι φαίνεται αφού όχι μόνο συνέχισαν να κυκλοφορούν άλμπουμ (υποδεέστερα κατά τη γνώμη μου) αλλά και μετά το θάνατο του μπασίστα και βασικού συνθέτη τους Paul Gray το 2010 και τον διωγμό του Joey Jordison τρία χρόνια μετά, αποδεικνύεται ότι υπάρχει μεταθανάτια ζωή για τους SLIPKNOT. Όπως και να ’χει εν έτη 2014 και οι δύο μπάντες μου είναι λίγο-πολύ αδιάφορες αλλά εάν έπρεπε να διαλέξω, πχ στη περίπτωση που και οι δύο έπαιζαν ζωντανά στην πόλη μου την ίδια μέρα, ε, τότε θα επέλεγα να δω τους SLIPKNOT.
SLIPKNOT ο Γιάννης Παπαευθυμίου
Εντάξει τώρα, και τα δύο σχήματα είναι το ίδιο σπουδαία, το καθένα για τους δικούς του λόγους , έχουν βγει δισκάρες και από τους δύο που δεν χρειάζεται να αναφερθούν στο παρόν και το να πρέπει να διαλέξεις το ένα από το άλλο είναι ένα δίλλημα αρκετά δύσκολο.
Θα ψηφίσω υπέρ των SLIPKNOT χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος γιατί είναι ένα από τα σχήματα που η παρουσία τους χαρακτήρισε την δεκαετία των 00’s. Η μουσική τους ήταν διαφορετικό από οτιδήποτε είχαμε ακούσει μέχρι τότε και μόνο αυτό θα έφθανε.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει το πρώτο τους album που έσκασε σαν βόμβα εν αιθρία το 1999, δεν έμειναν εκεί όμως και έκτοτε με τις κυκλοφορίες τους και τα φοβερά stage shows τους καθιερώθηκαν σαν ένα από τα πιο μεγάλα και κορυφαία σχήματα των 00’s.
Γιατί πρέπει και οι πιο νέες γενιές μεταλάδων να έχουν τους δικούς τους ΜAIDEN, METALLLICA και οι SLIPKNOT αρέσουν η όχι σε αρκετούς , είναι μιας τέτοιας κατηγορίας συγκρότημα για τις νέες γενιές.
MACHINE HEAD ο Γιώργος Βογιατζής
Ψηφίζω MACHINE HEAD, γιατί καταρχήν έχουν καλύτερο back catalogue από τους “μασκοφόρους εκδικητές”. Επίσης η μπάντα του Flynn έβγαλε καλύτερο δίσκο φέτος από τους STONE SOUR… ε τους SLIPKNOT ήθελα να πω. Ο Flynn ήταν ο πρώτος που λανσάρισε το στυλ με τα μαλλιά-καρφιά στο κεφάλι την εποχή του “The burning red” πριν αυτό το γατάκι, ο sampler των SLIPKNOT του κλέψει τη ιδέα και βάλει απλώς καρφιά στη μάσκα του, έτσι για ξεκάρφωμα. Είναι τόσο μεγάλο το κόμπλεξ του που σε κάθε δίσκο τα καρφιά γίνονται πιο πολλά και πιο μεγάλα, με αποτέλεσμα να μοιάζει πλέον σαν σκαντζόχοιρος. Προσοχή στους μαγνήτες μεγάλε! Οι SLIPKNOT εκφράζουν με τον πιο εμφατικό τρόπο αυτό που εννοεί το γνωμικό “πάνω από τρεις είναι σχέση”. Μια μπάντα πρέπει να έχει το πολύ πέντε μέλη, άντε έξι. Αλλά εννιά ρε φίλε; Δε παίρνετε και κανά δύο ακόμα να σας κουβαλάνε και τα όργανα; Ενώ οι MACHINE HEAD είναι η κλασική τετράδα, η οποία αποδεδειγμένα έχει και την καλύτερη απόδοση. Οι MACHINE HEAD έχουν έναν ντράμερ ο οποίος παίζει για τρεις – τέσσερις, ενώ οι SLIPKNOT έχουν τρία άτομα στα κρουστά που δεν κάνουν ούτε για έναν. Ειδικά αυτός ο Clown δε παίζει καν κανονικό όργανο. Το μόνο που κάνει είναι να κοπανάει ένα μεγάλο τενεκέ μπύρας με ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ. Great job description man! Είναι εμφανές ότι οι SLIPKNOT βγάζουν δίσκους μόνο για τα λεφτά. Όλο πλακώνονται μετά από κάθε περιοδεία, ενώ πριν λίγο καιρό ο Taylor έδιωξε τον Root από τους STONE SOUR μέσω τηλεφώνου, αλλά μια χαρά ηχογραφούν και περιοδεύουν με τους SLIPKNOT! Πλάκα μας κάνετε; Άσε που μόνος του ο Flynn έχει πιο πολλά piercing απ’ ότι όλοι οι SLIPKNOT μαζί!
ΜACHINE HEAD δαγκωτό ο Πάνος Δρόλιας
Σοβαρά μιλάμε; Όσο σπουδαία κι αν είναι τα επιτεύγματα των SLIPKNOT την τελευταία δεκαπενταετία, το συναυλιακό και δισκογραφικό status των MACHINE HEAD είναι κατά πολύ μεγαλύτερο. Μπορεί η πατάτα του “Supercharger” να μου είναι μέχρι και σήμερα αχώνευτη, ωστόσο, οι σεμιναριακοί ογκόλιθοι των “Burn my eyes” και “The Blackening” ορίζουν, κατ’ εμέ, το πρότυπο της σύγχρονης metal τεχνοτροπίας. Συν τοις άλλοις, δηλώνω ένθερμος υποστηρικτής του Robb Flynn. OK, το παραδέχομαι ότι συχνά γίνεται πιο γραφικός και από τα σοκάκια της Σαντορίνης αλλά είναι από τους λίγους που μπορούν να τρολάρουν το σύμπαν και ταυτόχρονα να τα χώσουν πιο άγρια και από τον Ομπράντοβιτς σε time-out. Δεν ξέρω βέβαια αν παίρνει το ίδιο μελιτζανί χρώμα με τον Ζοτς, όταν γράφει στο προσωπικό του blog, όμως, βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως έτσι και αποκτούσε το δικό του τηλεοπτικό talk show με συμπαρουσιαστή τον Ζακ Γαλιφιανάκη (ή έστω τον Henry Rollins ρε παιδί μου) θα έκανε ΠΑΤΑΓΟ.
MACHINE HEAD ο Φραγκίσκος Σαμοΐλης
Αναμφίβολα είναι και οι δύο από τις πολύ μεγάλες μπάντες της εποχής μας. Και οι δύο έχουν τεράστια απήχηση στο πιο νεανικό μεταλλικό κοινό, αλλά και σε αυτό που μεγάλωσε στα 90’s. Και οι δύο προσέλκυσαν νέους οπαδούς σε αυτή τη μουσική. Και οι δύο έχουν αυτά που λέμε «χιτάρες». Και οι δύο είναι τρομερά επαγγελματίες σε αυτό που κάνουν και το κάνουν με εξαιρετικά αποτελέσματα στον εμπορικό τομέα, πολλές φορές και στο μουσικό, ενώ live, είναι και οι δύο φονικές μηχανές. Και οι δύο έχουν χαρισματικούς ανθρώπους πίσω από το μικρόφωνο, οι οποίοι χειρίζονται συνέχεια και το marketing του internet (πολλές φορές όμως τρομερά άστοχα, περιττά και ανούσια). Και οι δύο έχουν κυκλοφορήσει κάποιες δισκάρες, ασχέτως φέτος κυκλοφόρησαν σχεδόν ταυτόχρονα τα νέα τους άλμπουμ, που δείχνουν πως δεν είναι και σε ιδιαίτερη «φόρμα» (ακόμα κι εκεί μαζί το πάνε). Προσωπικά όμως, οι MACHINE HEAD υπερτερούν των SLIPKNOT. Οι MACHINE HEAD ξεκίνησαν αυτό που κάνουν σε μία «δύσκολη» εποχή για το χώρο μας και μας είπαν το «καλώς σας βρήκαμε» με το κλασικό γύρισμα του Chris Kontos στο έπος “Davidian” που ανοίγει το ντεμπούτο τους, “Burn my eyes” (1994) και μας κόλλησαν τότε στον τοίχο. Άνοιξαν ένα νέο δρόμο, παίρνοντας την groove-α των PANTERA και συνδυάζοντάς την με το thrash του Bay Area, αλλά και με το «μαυρισμένο» από μεγάλο μέρος του μεταλλόκοσμου grunge, ενώ δε δίστασαν ποτέ να πειραματιστούν, ακόμα και αν είχαν αρνητικά αποτελέσματα, διευρύνοντας όμως τη μουσική τους και επηρεάζοντας πολλές μπάντες, καταφέρνοντας ταυτόχρονα όταν «έπεσαν» με τα απογοητευτικά “The burning red” και ειδικά το “Supercharger”, να «σηκωθούν» με πάταγο με τα “Through the ashes…” και “The blackening”. Για κάθε δισκάρα τους, υπάρχει και ένα μέτριο ή κακό άλμπουμ βέβαια. Οι SLIPKNOT από την άλλη, επηρεάστηκαν από τους MACHINE HEAD, αλλά μας έδωσαν και αυτοί κάτι δικό τους. Η επιτυχία τους ήταν τεράστια με το που ξεκίνησαν, έφτασαν να πάρουν και Grammy το 2006 (για το “Before I forget”), ενώ και αυτοί με τη σειρά τους πειραματίστηκαν, έχοντας όμως μία μεγαλύτερη έφεση και επικέντρωση στο εμπορικό κομμάτι του θέματος από ότι οι MACHINE HEAD. Οι SLIPKNOT πούλησαν περισσότερο το ακραίο και το «μυστήριο» της εμφάνισής τους, κρατώντας τις πραγματικές τους ταυτότητες άγνωστες για πολύ καιρό, καταφέρνοντας όμως με το ακραίο να μπούν στα «σαλόνια» και τις πολυεθνικές, ενώ οι MACHINE HEAD πούλησαν καθαρά μουσική, τουλάχιστον στο ξεκίνημα. Δεν υποτιμώ βέβαια για κανένα λόγο τη δισκογραφική πορεία των SLIPKNOT, η οποία είναι πολύ πιο σταθερή ποιοτικά από αυτή των MACHINE HEAD. Όμως οι SLIPKNOT ακολούθησαν έναν πιο «ασφαλή» μουσικά δρόμο, στηριζόμενοι στο οπτικοακουστικό του θέματος, ενώ οι MACHINE HEAD στηρίχθηκαν περισσότερο στο καθαρά μουσικά. Μουσικά MACHINE HEAD, εμπορικά SLIPKNOT. Αλλά γενικότερα, MACHINE HEAD για εμένα.
MACHINE HEAD ο Γιώργος Κόης
20 χρόνια πριν έσκασε μύτη ένα album ονόματι “Burn my eyes” που σε άρπαζε από τα μούτρα. Μέχρι και σήμερα δε μπορώ να αντισταθώ και να χωθώ σε κάποιο moshpit, ακούγοντας και μόνο την εισαγωγή του “Davidian” (ρωτήστε και τον Σαμοΐλη για του λόγου το αληθές). Για να μην αραδιάσω δε και τις αμέτρητες μπάντες που στήριξαν όλο τον προσωπικό τους ήχο σε ένα και μόνο τραγούδι. Χωρίς βέβαια να υπολείπεται σε δύναμη και το “Old”. Ακόμη δεν έχω αποφασίσει ποιο από τα δύο είναι το καλύτερο. Αν και η παρακμή τους επισκέφτηκε μόλις στο τρίτο και το τέταρτο album (“Supercharger”, “The burning red”), παρ’ όλα αυτά στάθηκαν ξανά στα πόδια τους και με το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ “Through the ashes of empires” στρογγυλοκάθονται στο υψηλότερο μουσικό επίπεδο μέχρι και σήμερα. Και αυτά τα τρία στοιχεία είναι που τους κάνουν να διαφέρουν αισθητά από τους SLIPKNOT, που στο μόνο που υπερτερούν είναι η δημοτικότητα και οι πωλήσεις. Η παρέα του Flynn τους νικά κατά κράτος σε πρωτοπορία (βρείτε μου μία μπάντα που να δηλώνει ως επιρροή την παρέα των μασκοφόρων), στη μαγκιά της αναγέννησης μέσα από τις στάχτες (κάθε νέα SLIPKNOT δουλειά είναι χειρότερη από την προηγούμενη) και στη μουσική αυτή καθαυτή (ελάτε τώρα, χωρίς αυτό το image οι SLIPKNOT δεν θα βρίσκονταν εκεί που είναι). Τι και αν οι MACHINE HEAD είναι πλέον το one man project του Flynn; Και οι ‘KNOT πλέον ακούγονται σαν να ηχογραφούν τα heavy leftovers των STONE SOUR…
SLIPKNOT η Ειρήνη Τάτση
Αν και σύγκρισή 2 συγκροτημάτων που ήταν στα ντουζένια τους με όλη τη σημασία της λέξης κατά την εφηβεία μου, αν και λατρεύω κάθε χαρακτηριστικό του Robb Flynn σαν καλλιτέχνη (πέρα από τα κουραστικά του λογύδρια που η γκρίνια του για τα πάντα περνά στα όρια του εκνευριστικού σχετικισμού), η καρδιά μου θα επιλέξει, με δυσκολία μεν, τους SLIPKNOT. Συναισθηματικά από τις 3 πρώτες μου μπάντες του χώρου, ποιοτικά γιατί studio δουλειά και live φτάνουν σε υψόμετρα ασυναγώνιστα, ιστορικά γιατί χωρίς αυτούς το nu metal (με τη θετικά φορτισμένη έννοια του όρου) δε θα ήταν ποτέ το ίδιο. Η μέτρια μου γνώμη μάλιστα για τους τελευταίους δίσκους των εν λόγω συγκροτημάτων έκανε ακόμη πιο δύσκολη την επιλογή. Οι SLIPKNOT όμως κερδίζουν την ψήφο μου για τις αμέτρητες ώρες που έκαιγα στο discman το “Vol. 3…”, για την οργή, την αμεσότητα, και όλο αυτό το cult που έχτισαν γύρω από τον εαυτό τους με τις χαρακτηριστικές μάσκες τους και τη μουσική τους διπολικότητα ανάμεσα στην ωμή φωνητική βία και την ψυχολογική κατάρρευση.
SLIPKNOT ο Πάνος Πετρόπουλος
Πραγματικά αυτήν την αναμέτρηση θα ήθελα να την δω στην Wrestlemania 31 και όχι μόνο στο ROCK HARD. Για εμένα είναι ξεκάθαρο με ποιον είμαι και ποιος θέλω να νικήσει. Οι SLIPKNOT!!! Καταρχήν είναι αυτός ο έρωτας με την πρώτη ματιά!!! Οι άνθρωποι είναι αλλού!! Το image τους με τις μάσκες και τις φόρμες είναι τόσο τρομακτικό που οι MACHINE HEAD μπροστά τους είναι συμμαθητές του γιου μου στο νηπιαγωγείο. Επιπλέον, οι SLIPKNOT είναι μια μπάντα τόσο μεγάλη, που μπορεί να ηγηθεί ενός μεγάλου φεστιβάλ όπως πχ το Download, οι MACHINE HEAD δεν μπορούν να είναι καν στο απέναντι stage. Μπορούν κάλλιστα και είναι fan boys των SLIPKNOT! Συνεχίζοντας, Corey Taylor!!! Τι θέλετε να πω και να γράψω που δεν έχει ειπωθεί ή γραφτεί γι’ αυτόν τον τεράστιο frontman; Μάλιστα έρχεται σε ακριβώς αντίθετη σύγκριση με τον Robb Flynn γιατί απλά δεν κλαψουρίζει ούτε ψάχνει να καρπωθεί επιτυχία ή προβολή από άλλες μπάντες με τις δηλώσεις του. Κυρίως όμως για εμένα δεν μπορώ να είμαι με τους MACHINE HEAD, γιατί πολύ απλά είμαι μέλος της Deathbat legion των AVENGED SEVENFOLD και είμαστε σε ανοικτό πόλεμο με τον Flynn. Ρε τι να μας πει ο τύπος που τον έχουμε στο video game μας (των A7X) boss και τον καθαρίζουμε κάθε μέρα για πρωινό;;;;;;!!! SLIPKNOT, ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε.
SLIPKNOT ο Νίκος Χασούρας
Χωρίς να τρελαίνομαι για καμία από τις δύο μπάντες, οι SLIPKNOT πέρα από προσωπική προτίμηση νομίζω πως και σε αντικειμενική βάση (εκτόπισμα, επιδραστικότητα κλπ) υπερέχουν αισθητά των MACHINE HEAD. Δισκογραφικά, συγκρίνοντας το ζενίθ αλλά και το ναδίρ τους, υπάρχει διαφορά, έστω και ισχνή (όσο αφορά τα magnum opus τους μιας και το “Burn My Eyes” είναι πολύ μεγάλη δισκάρα, μην είμαστε ισοπεδωτικοί). Εκτός αυτού το ντεμπούτο και κορυφαία ίσως στιγμή των μασκοφόρων από την Iowa έχει από τους καλύτερους και πιο ψαρωτικούς ήχους ever. Επίσης όσο αφορά το κομμάτι των live εμφανίσεων, είτε σου αρέσει η μουσική των SLIPKNOT είτε όχι δε γίνεται παρά να τους βγάλεις το καπέλο, με τον Corey Taylor να είναι εκτός από κορυφαίος frontman και ομολογουμένως εξαιρετικός τραγουδιστής σε αντίθεση με τον Robb Flynn. Πέρα από το μουσικό κομμάτι και οι δύο μπάντες έχουν το κοινό πως ενώ ξεκίνησαν έχοντας badass look και attitude ως ένα βαθμό στη συνέχεια αμφότεροι μαϊντανοποιήθηκαν, με τον Flynn να τη βλέπει επιπλέον ώριμος μεταλλάς/μεταλλοπατέρας τα τελευταία χρόνια, ενώ επίσης έχει γίνει γκρίνιας κράζοντας τον κόσμο χωρίς να κοιτάει τα δικά του τα χάλια. Τέλος και προς υπεράσπιση της τελευταίας πρότασης, ψήφος στους SLIPKNOT επειδή κλαίω με τον Flynn στο βίντεο του “Crashing Around You”.
SLIPKNOT ο Νίκος Ζέρης
Όταν έρχεται κάποιος και σε ρωτάει, πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα από τους δύο, γίνεται να απαντήσεις “κανένας”; Η ερώτηση, αν και ρητορική, στην προκειμένη περίπτωση κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος. Όχι γιατί, μπάντες όπως οι SLIPKNOΤ ή MACHINE HEAD, δεν μπαίνουν στη διαδικασία σύγκρισης, ή γιατί δεν έχουμε λατρέψει έναν ή περισσότερους δίσκους τους, αλλά επειδή και τα δύο συγκροτήματα μετά από μια μακρά δισκογραφική πορεία έχουν αποδείξει πως το παιχνίδι δεν παίζεται αυστηρά μέσα στα μουσικά όρια, αλλά και πέριξ αυτών. Από την μία οι εκκεντρικές στολές και μάσκες των εννέα μελών κι από την άλλη η εγωκεντρική φιγούρα του blogger Robb Flynn. Το παιχνίδι φαίνεται να το κερδίζουν οι SLIPKNOΤ, όχι λόγω αριθμητικής υπεροχής (άλλωστε αυτή έχει ανατραπεί τα τελευταία χρόνια), αλλά επειδή έχουν καταφέρει να αναγάγουν εννιά μαριονετίστικες φιγούρες σε ένα τιτάνιο brandname που συγκροτήματα όπως GWAR και MUSHROOMHEAD (αν και πρωτοπόροι) δεν κατάφεραν να αγγίξουν. Βέβαια δεν είναι μικρή η συνεισφορά του τεράστιου “Vol.3:(The Subliminal Verses)”, που έπιασε τον παλμό του “νέου” groove ρεύματος των 00’s. Το 2004 ήταν πραγματικά η χρονιά που ώθησε την μπάντα στην επιτυχία που γνωρίζει σήμερα. Έχοντας στις αποσκευές της το “Iowa” και το όλο προβοκατόρικο image, άδραξε την ευκαιρία -πούλησε την ψυχή της στον διάολο- και ανήλθε τελικά στα ανώτερα στρώματα των, παγκοσμίου φήμης, συγκροτημάτων.
SLIPKNOT ο Σάκης Φράγκος
Νομίζω ότι τα πράγματα είναι ξεκάθαρα για μένα… Το ζητούμενο στα μεγάλα συγκροτήματα είναι η διάρκεια και στην περίπτωσή μας οι SLIPKNOT δεν έχουν κυκλοφορήσει κακό άλμπουμ. Λιγότερο καλά, ναι. Κακό όχι. Από την άλλη, οι MACHINE HEAD, πέρασαν μία μαύρη περίοδο στα τέλη της δεκαετίας του ’90 με τα αισχρά “The burning red” και “Supercharger”, ενώ οι SLIPKNOT δεν έχουν βγάλει τέτοιες πατάτες. Παρουσιάζουν μία κάμψη στα δύο τελευταία άλμπουμ τους, κατά τη γνώμη μου όμως, το ίδιο συμβαίνει και με τους MACHINE HEAD. Live, νομίζω ότι δεν συγκρίνονται. Οι MACHINE HEAD, έχουν κάτι που με εκνευρίζει πάρα πολύ. Πολλά λόγια, ίδια σε κάθε χώρα (απλά αλλάζουν το όνομα) και σε αρκετά σημεία δεν ακούγονται όπως πρέπει, ενώ οι μασκοφόροι είναι ένα σχήμα που δίνει κάθε βράδυ μία παράσταση που ικανοποιεί ακόμα και ανθρώπους που δεν είναι οπαδοί τους, παρότι είναι και 9 άτομα επί σκηνής… Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν είδα με καλό μάτι το marketing πίσω από τους SLIPKNOT και τις μάσκες τους, ενώ οι MACHINE HEAD είχαν ξεκινήσει ως “η απάντηση στους SLAYER” με το ντεμπούτο τους κι όχι άδικα. Στην πορεία όμως, οι SLIPKNOT απέδειξαν ότι είχαν μεγαλύτερη προσωπικότητα, δεν «κρύβονταν» πίσω από μόδες, αλλά τις διαμόρφωναν. Οι οπαδοί τους; Σαφώς πιο πωρωμένοι. Επίσης, απεχθάνομαι τη νοοτροπία «παίζω συνεχώς σε φεστιβάλ, επειδή με βλέπει περισσότερος κόσμος, παίζω λιγότερη ώρα και παίρνω τα ίδια λεφτά» (για ποιον χτυπά η καμπάνα;). Το να είσαι φαφλατάς, δίνει σε εμάς hits (χεστήκαμε δηλαδή, αλλά λέμε τώρα), αλλά στα μάτια μου, ο Flynn, φαίνεται ως ένας τύπος που δεν κρατά το στόμα του κλειστό ακόμα και για τα πιο απλά πράγματα, μιλώντας εναντίον του οποιουδήποτε και μάλιστα με ολόκληρα κατεβατά, μέσα από το blog του, ενώ συνάδελφοί του, αφήνουν τη μουσική να μιλά περισσότερο. Για να πω και την αλήθεια, λατρεύω ΠΟΛΛΑ κομμάτια των MACHINE HEAD και τα καλά τους κομμάτια τα γουστάρω πολύ περισσότερο από τα αντίστοιχα των SLIPKNOT. Δεν είναι όμως μόνο αυτό το θέμα. Κοιτάζω το σύνολο κι όχι τα αποσπάσματα. Αφήστε που με τους MACHINE HEAD, έχω πικρό προηγούμενο… Το χειρότερο σε πωλήσεις τεύχος σε περιοδικό που υπήρξα διευθυντής ή ιδιοκτήτης, τους είχε εξώφυλλο και μάλιστα για έναν ΠΟΛΥ αγαπημένο δίσκο, το “Through the ashes of empires”, σε μία περίοδο που ο κόσμος δεν μπορούσε να φανταστεί τη δυναμική επιστροφή τους και νόμιζε ότι θα συνέχιζαν να παίζουν ραπ. Όχι και να χάσω τη δουλειά μου για τους MACHINE HEAD…
MACHINE HEAD ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης
Είναι αστεία κάποια διλήμματα. Αν ακούς heavy metal γιατί δεν είσαι ένας ακόμη μοδάτος, που σε μερικά χρόνια, θα ακούει djent, sludge, progressive trance, ή ότι άλλο του πουλήσουν, θα ακούσεις το σχήμα που είναι ο ορισμός του metal. Από την εμφάνιση, μαλλιά, μούσια και πολύ δυνατές και βρώμικες κιθάρες, μέχρι τον ήχο, δερμάτινα παλιά τζην και μπάσο που θυμίζει την ανάβαση στον Γολγοθά. Λατρεύω τον Flynn, γιατί είναι politically incorrect, κοινώς μεταλλάς μέχρι τα μπούνια, που γράφει τις Αμερικανιές και την συμβατικότητα (είμαστε όλοι μουσικοί και συνάδελφοι) στα παλιά του υποδήματα. Λέει τα πράγματα με το όνομα τους, αλλάζει όσα μέλη του σχήματος ΤΟΥ, δεν γουστάρει, όταν αυτός το αισθανθεί και ακολουθεί όπως και ο Lemmy τον σκοπό, που αυτός έχει θέσει για το σχήμα του.
Έχει το θάρρος να διασκευάζει μέχρι και POLICE, να βγάζει άλμπουμ, που μιλάνε μόνο σε αυτόν και να μην κυνηγά την τελειότητα, αλλά σαν μουσικός και άνθρωπος ,να προσπαθεί και ας μην τα καταφέρνει. Αντίθετα τα βλαχαδερά από τις Η.Π.Α είναι το όνειρο του κάθε κάγκουρα μεταλλά, με πικ απ φορτηγάκι, εφηβικά σπυριά και κοινωνική συνείδηση, Λαφαζάνη. SLIPKNOT σημαίνει τσαμπουκάς, πίσω από μάσκες, μάρκετινγκ και πλάνα του κερατά, αλητεία και πρέζα στη ζούλα, απομίμηση των πρώτων thrash σχημάτων, με ολίγη από industrial και εφηβικός τσαμπουκάς εκ του ασφαλούς. Ναι είναι τρομεροί επί σκηνής, λόγω ήχου, χορογραφίας, επιθετικότητας, αλλά τέλειοι στην κινησιολογία είναι και οι Circle de soleil , αλλά δεν θα πάω να τους, δω.
Αν θέλετε το metal σας, επικίνδυνο για τον ηγούμενο της μονής Βατοπεδίου και τον Αμερικανό ξάδελφο σας, που πιστεύει ακόμα σε serial killers και πυροβολεί την συμμαθήτρια που δεν σου έκατσε στο σχολικό χορό, με το ημιαυτόματο, ναι τότε ακούστε SLIPKNOT . Μην ξεχάσετε, να παρακολουθήσετε και το σίριαλ, «πεθαίνω, με έδιωξαν, με διώχνουν από το side project , αλλά στο κανονικό σχήμα παραμένουμε, γιατί έχει ψωμί». Οι SLIPKNOT έιναι προϊόν καλά υπολογισμένης δουλειάς με επιτελείο από πίσω από το χρώμα της μάσκας, μέχρι πότε θα μπουν οι τενεκέδες στα κρουστά. Έχουν κάποια καλά τραγούδια, αλλά αυτό δεν θα τους καταξιώσει σε βάθος χρόνου, ειδικά ,τώρα που τα σημάδια της αποσύνθεσης είναι εμφανή, λόγω των εγώ, κάποιων μελών.
Απλά είναι μουσική που σε μια εικοσαετία, δεν θα στέκει πουθενά κοντά στα αριστουργήματα των MACHINE HEAD . Ίσως ακουστώ ακραίος, αλλά χρειάζονται πολλοί SLIPKNOT, για να κάνουν ένα καλό άλμπουμ MACHINE HEAD. Heavy metal εναντίον, ψευδοτσαμπουκαλεμένου metal κανένα δίλημμα, MACHINE HEAD, μέχρι να λιώσουν οι χορδές της κιθάρας του Flynn. Νομίζω ότι τα πράγματα είναι ξεκάθαρα για μένα…
Οριακή επικράτηση για τους SLIPKNOT, με 7 ψήφους έναντι 6 των MACHINE HEAD και ποσοστό 54%!!!!!!!
Εσείς τι πιστεύετε; Ψηφίστε παρακάτω!
