"/>
“Burning bridges”
Με αφορμή το νέο άλμπουμ των ELEGANT WEAPONS, “Evolution”, ο Richie Faulkner μιλά στο Rock Hard και τον Σάκη Φράγκο για την εξέλιξη του project, τη συνεργασία με τον Ronnie Romero και τα σχέδια της μπάντας για το μέλλον. Παράλληλα, μας δίνει και ένα πρώτο update για το επόμενο κεφάλαιο των JUDAS PRIEST, αποκαλύπτοντας πού βρίσκεται η δουλειά για τον διάδοχο του “Invincible Shield”.
Είναι χαρά μας να έχουμε τον Richie Faulkner από τους ELEGANT WEAPONS και φυσικά από τους JUDAS PRIEST στο Rock Hard Greece. Καλώς ήρθες.
Ευχαριστώ, Σάκη, χαίρομαι που σε βλέπω ξανά, που μιλάμε ξανά. Είναι πάντα ωραίο να μιλάμε γιατί πάντα υπάρχουν συναρπαστικά νέα, είτε είναι οι PRIEST είτε οι ELEGANT WEAPONS είτε κάτι άλλο ενδιαφέρον, οπότε είναι χαρά μου που είμαι εδώ.
Ή και τα δύο.
Ακριβώς, ακριβώς, ναι.
Λοιπόν, ετοιμάζεστε να κυκλοφορήσετε ένα ολοκαίνουργιο άλμπουμ με τους ELEGANT WEAPONS (σ.σ. ο δίσκος έχει ήδη βγει όσο διαβάζετε) και θα έλεγα εντελώς από το πουθενά, δεν είχαμε ιδέα γι’ αυτό. Απλώς έλαβα το πρώτο τραγούδι, το δελτίο Τύπου και το άλμπουμ και είπα «εντάξει, πάλι ο Richie». Ο δίσκος λέγεται “Evolution”, κάτι που υποδηλώνει πρόοδο. Τι ακριβώς έχει εξελιχθεί από το “Horns for a Halo”;
Λοιπόν, ναι, ήμασταν σε περιοδεία με τους PRIEST τα τελευταία δύο χρόνια, οπότε δεν είχε ανακοινωθεί σχεδόν τίποτα γι’ αυτό. Ήμασταν απασχολημένοι με τους PRIEST. Νομίζω ξεκινήσαμε την περιοδεία “Invincible Shield” το 2024 και μετά περάσαμε στην περιοδεία “Shield of Pain”, που συνδύαζε το “Invincible Shield” και το “Firepower”. Όλο αυτό το διάστημα όμως, όταν είχαμε κάποιο διάλειμμα, δούλευα και πάνω στους ELEGANT WEAPONS. Κάναμε κιθάρες σε ένα διάλειμμα, μπάσο σε κάποιο άλλο, φωνητικά και διάφορα άλλα, οπότε όλο αυτό προχωρούσε παρασκηνιακά. Τώρα ήταν η κατάλληλη στιγμή να κυκλοφορήσει ο δίσκος γιατί δεν συμπίπτει με το πρόγραμμα των PRIEST. Οι PRIEST θα είναι στην Ευρώπη το καλοκαίρι, οπότε αυτή ήταν η σωστή περίοδος.
Όσο για το “Evolution”, συνεχώς συναντούσαμε αυτή τη θεματολογία. Το συγκρότημα έχει εξελιχθεί από τον πρώτο δίσκο. Ο πρώτος δίσκος είχε τον Scott Travis και τον Rex Brown και όταν τον φτιάχναμε δεν ξέραμε τι ακριβώς θα γινόταν. Ήταν η περίοδος του Covid και κανείς δεν ήξερε τι επιφύλασσε το μέλλον. Όταν επέστρεψε η ζωντανή μουσική, ο Rex ξαναμπήκε στους PANTERA για τον εορτασμό της κληρονομιάς τους, ο Scott είχε φυσικά τις υποχρεώσεις του με τους PRIEST, οπότε κάλεσα δύο πολύ καλούς φίλους μου, τον Davey Rimmer και τον Christopher Williams από τους ACCEPT και URIAH HEEP, μαζί με εμένα και τον Ronnie, για να συνεχίσουμε το συγκρότημα. Αυτό το βλέπουμε όλοι ως μια εξέλιξη από μόνο του.
Επίσης, όταν βγάλαμε το συγκρότημα στον δρόμο, τα τραγούδια μεγάλωσαν, έγιναν σαν διαφορετικά πλάσματα. Γίνονται ζωντανοί οργανισμοί στη σκηνή, συνδέονται με το κοινό και έτσι μεγαλώνει και η μπάντα. Νομίζω πως υπάρχει μια εξέλιξη όταν παίζεις ζωντανά. Όλα αλλάζουν όταν τα παίζεις μπροστά σε κόσμο. Γίνονται κάτι ζωντανό, κάτι που αναπνέει.
Νιώσαμε επίσης ότι τα τραγούδια αυτού του δίσκου είναι διαφορετικά από εκείνα του πρώτου. Υπάρχουν μερικά διαφορετικά στοιχεία εδώ. Υπάρχουν πιο αργά κομμάτια, υπάρχει μια μπαλάντα. Κάποια από αυτά τα τραγούδια υπήρχαν ήδη την εποχή του πρώτου δίσκου, αλλά είτε δεν είχαν ολοκληρωθεί είτε δεν πίστευα ότι ήταν κατάλληλα για την πρώτη κυκλοφορία. Τώρα όμως νιώθω ότι έχουν ολοκληρωθεί και είναι κατάλληλα για να δείξουν αυτή την εξέλιξη. Ένιωθαν σωστά, δυνατά, έτοιμα.
Όλα αυτά λοιπόν, η εξέλιξη των μελών, η πορεία του συγκροτήματος, τα ίδια τα τραγούδια, μας έκαναν να νιώσουμε πως υπήρξε εξέλιξη σε όλα τα επίπεδα. Επιπλέον, μέρος της θεματολογίας των στίχων αφορά την εξέλιξη των ανθρώπων, το πού πηγαίνουμε ως είδος, την τεχνητή νοημοσύνη, το διαδίκτυο και τέτοια θέματα. Δεν είναι κάτι προφανές, είναι πιο διακριτικό, ένα υπόγειο θέμα του δίσκου.
Οπότε το “Evolution” φάνηκε ένας πολύ ταιριαστός τίτλος. Το ίδιο ισχύει και για το εξώφυλλο. Η γυναικεία ρομποτική φιγούρα στο εξώφυλλο απεικονίζει ίσως αυτό που θα γίνουμε στο μέλλον. Θα εξελιχθούμε σε μια κυβερνο-εξωγήινη φυλή; Εκείνη κοιτάζει ένα μικρό πουλί, ένα αθώο και αγνό κομμάτι της φύσης. Είναι η μετάβαση από τη φύση σε αυτό που ίσως γίνουμε. Κι αυτό είναι μια μορφή εξέλιξης. Έτσι είδαμε ότι η λέξη “Evolution” ταίριαζε σε πολλές διαφορετικές πλευρές του δίσκου και αποφασίσαμε να τον ονομάσουμε έτσι, αν βγάζει νόημα.
Ναι, και το γεγονός ότι πλέον η σύνθεση με την οποία περιοδεύετε είναι και η ηχογραφημένη σύνθεση, κάνει τους ELEGANT WEAPONS μια απολύτως κανονική μπάντα. Όχι ένα side project, όχι κάτι που δουλεύεις μόνο όταν έχεις κενό από τους JUDAS PRIEST. Πόσο σημαντικό ήταν να έχετε την ίδια σύνθεση στις περιοδείες και στις ηχογραφήσεις, ως μόνιμα μέλη;
Νομίζω ότι ήταν πολύ σημαντικό για μένα και στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ ερώτημα γι’ αυτό. Όταν ζήτησα από τον Christopher και τον Davey να μπουν στο συγκρότημα, δεν τους ζήτησα να γίνουν περιοδευτικά μέλη ή μουσικοί στο στούντιο. Τους ζήτησα να μπουν στην μπάντα. Ήξερα ότι ο Rex και ο Scott είχαν άλλες υποχρεώσεις και αυτό ήταν απολύτως κατανοητό.
Όταν λοιπόν τους προσκάλεσα, τους προσκάλεσα να γίνουν μέλη του συγκροτήματος. Πάντα στόχος μου ήταν να δημιουργήσω μια μπάντα όπως έκαναν οι PRIEST. Ξεκίνησαν από το μηδέν και έχτισαν κάτι που κρατάει πάνω από πενήντα χρόνια. Είναι πραγματικά εκπληκτικό. Είμαστε πολύ ευγνώμονες και χαρούμενοι που φτάσαμε να κάνουμε δεύτερο δίσκο και ελπίζω να ακολουθήσουν κι άλλες περιοδείες.
Πάντα η πρόθεσή μου ήταν να είναι ένα πραγματικό συγκρότημα. Μια μπάντα που εξελίσσεται, κυκλοφορεί δίσκους και περιοδεύει, όπως έκαναν οι PRIEST. Οπότε, όταν τους ζήτησα να συμμετάσχουν, ήταν σημαντικό να είναι μέλη της μπάντας και όχι απλώς μουσικοί για συναυλίες ή sessions. Αυτή είναι η μπάντα πλέον.
Νομίζω ότι το πιο ιδιαίτερο τραγούδι του δίσκου είναι το instrumental “Rapture”. Όταν κάποιος ακούσει την ιστορία πίσω από αυτό, πραγματικά ανατριχιάζει. Δεν ξέρω καν πώς κατάφερες να το ηχογραφήσεις, γιατί είναι πολύ προσωπικό και αφορά το σοβαρό πρόβλημα υγείας που είχες πριν από λίγα χρόνια. Μπορείς να μας πεις πόσο δύσκολο ήταν να μεταφράσεις εκείνη την εμπειρία σε μουσική; Και φυσικά, ευτυχώς το flatline στο τέλος του κομματιού δεν συνέβη στην πραγματικότητα και είμαστε εδώ και μιλάμε.
Χαχαχα! Ναι. Πολύ καλή ερώτηση. Στην πραγματικότητα πρόκειται περισσότερο για μια αναφορά. Είχα αυτό το κιθαριστικό θέμα και το ηχογράφησα. Μέσα του μπορούσα να ακούσω έναν παλμό, σαν χτύπο καρδιάς. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε να σχηματίζεται μια εικόνα.
Καμιά φορά, ειδικά στα instrumental κομμάτια, βλέπεις μια ταινία να παίζει στο μυαλό σου. Κι εγώ έβλεπα μια ταινία. Δεν ήταν ακριβώς η δική μου εμπειρία, αλλά μπορούσα να αντλήσω από αυτήν. Φανταζόμουν κάποιον ξαπλωμένο σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι, να μπαινοβγαίνει στη συνείδηση. Έβλεπα τα μηχανήματα, τα καλώδια που τον κρατούσαν στη ζωή.
Μπορούσα να νιώσω την αναταραχή, την ένταση μέσα στη μουσική. Αλλά μπορούσα επίσης να νιώσω και την ελπίδα. Υπάρχει ελπίδα εκεί μέσα. Οπότε δεν ήταν άμεσα για εμένα, αλλά σίγουρα αντλούσε από εκείνη την εμπειρία, με τον χτύπο της καρδιάς και όλα τα υπόλοιπα.
Και όπως είπες, στο τέλος υπάρχει το flatline. Ευτυχώς εγώ δεν έφτασα εκεί, αλλά για τις ανάγκες της δυναμικής του τραγουδιού και του δίσκου, συμβαίνει. Και μετά το επόμενο τραγούδι μπαίνει ορμητικά και ξυπνά τα πάντα.
Έτσι προέκυψε. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον σαν κομμάτι. Η μεγαλύτερη ιστορία είναι ότι εκείνη την περίοδο είχα παίξει ένα τραγούδι με τους TOOL στην Bridgestone Arena, οπότε έπρεπε να μάθω ένα κομμάτι των TOOL. Είναι τόσο τεχνική μουσική που μόνο για ένα τραγούδι χρειάστηκα ίσως δύο εβδομάδες προετοιμασίας. Όλη αυτή η προσέγγιση γυρνούσε στο μυαλό μου εκείνη την εποχή και νομίζω από εκεί προήλθε το riff, με εκείνα τα περίεργα μέτρα.
Δεν είχα φωνητικά γι’ αυτό το κομμάτι. Όταν όμως άκουσα εκείνον τον παλμό και μπόρεσα να τον συνδέσω με έναν χτύπο καρδιάς, η ταινία άρχισε να παίζει στο μυαλό μου. Κάποια μουσική έχει αυτή τη δύναμη, να δημιουργεί εικόνες με τις οποίες μπορούμε να ταυτιστούμε. Έτσι γεννήθηκε το τραγούδι.
Και εσύ έζησες μέσα σε αυτή την ταινία, αλλά δεν μπορούσες να δεις τι συνέβαινε γύρω σου. Είναι πραγματικά πολύ παράξενο. Οι ELEGANT WEAPONS στα χαρτιά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ή είναι στην πραγματικότητα ένα supergroup. Πώς αποφεύγετε όμως να ακούγεστε σαν supergroup;
Δεν ξέρω πραγματικά. Με έχουν ρωτήσει πολλές φορές γι’ αυτό. Δεν ξέρω, γιατί κάθε φορά που κάποιος χρησιμοποιεί τον όρο supergroup, ακούγεται σχεδόν σαν κάτι αρνητικό. Δεν καταλαβαίνω ακριβώς γιατί. Εγώ πάντα θέλω οι μπάντες που μου αρέσουν να είναι σπουδαίες.
Γιατί ο κόσμος έχει πολύ υψηλές προσδοκίες. Είναι σαν να έχεις τέσσερα αστέρια σε μια ομάδα και να περιμένεις ότι το ένα συν το άλλο συν το άλλο συν το άλλο θα δώσει κάτι τεράστιο. Κάτι που μπορεί να συμβεί, αλλά οι προσδοκίες συχνά ξεπερνούν την πραγματικότητα.
Το καταλαβαίνω. Νομίζω ότι είναι φυσικό. Το έχω ξαναπεί, είμαι πολύ τυχερός που έχω σπουδαίους μουσικούς ως φίλους. Αρχικά ήταν ο Scott και ο Rex και στη συνέχεια ο Davey, ο Christopher και ο Ronnie.
Ο καθένας μπορεί να το κρίνει όπως θέλει. Αν ακούσει τη μουσική, μπορεί να το αποκαλέσει όπως θέλει. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό. Εμείς είμαστε απλώς μια μπάντα. Δημιουργήσαμε αυτή την μπάντα γιατί όλοι προερχόμαστε από διαφορετικά συγκροτήματα: PRIEST, ACCEPT, URIAH HEEP, ο Ronnie έχει τη δική του πορεία, ήταν στους RAINBOW, με τον Schenker και άλλα.
Όμως όλοι μοιραζόμαστε την ίδια σκέψη: ότι αυτές οι μπάντες ίσως να μην υπάρχουν για πάντα. Και αν έρθει κάποτε η στιγμή που θα αποφασίσουν να αποσυρθούν, ελπίζουμε να μπορέσουμε να πάρουμε αυτή τη μπάντα και όλο εκείνο το DNA που κουβαλάμε από τα συγκροτήματα αυτά και να το μεταφέρουμε στο μέλλον.
Είμαστε απλώς μια μπάντα. Θέλουμε να γράφουμε τα καλύτερα τραγούδια που μπορούμε και να δημιουργούμε όσο περισσότερη μουσική γίνεται. Αυτό θέλουμε πραγματικά να κάνουμε. Και ναι, ο κόσμος μπορεί να το αποκαλεί όπως θέλει, αρκεί να του δίνει μια ευκαιρία. Κι αυτό μου είναι αρκετό.
Και φυσικά αυτό μας οδηγεί στην επόμενη ερώτηση. Τι θα συμβεί όταν οι μπάντες στις οποίες παίζεις αποσυρθούν, αφού είναι πολύ μεγαλύτεροι από εσένα; Αυτό που έλεγα πάντα για τους ELEGANT WEAPONS είναι ότι δεν έχουν καμία σχέση με τους JUDAS PRIEST, πέρα από το ότι ο κιθαρίστας τους παίζει στους JUDAS PRIEST. Θα έλεγα μάλιστα ότι ακούγονται περισσότερο σαν μια σύγχρονη μπάντα του Michael Schenker παρά σαν μια μπάντα με κιθαρίστα των JUDAS PRIEST. Ποια ήταν αυτή η ανάγκη που σε έκανε να δημιουργήσεις κάτι τόσο διαφορετικό από τους JUDAS PRIEST; Γιατί παίζοντας τόσες πολλές συναυλίες με τους JUDAS PRIEST, αυτό το ύφος κυλά πλέον στις φλέβες σου.
Είναι εξαιρετική ερώτηση. Δεν ξέρω ακριβώς. Ως μουσικοί έχουμε πολλές επιρροές, διαφορετικά γούστα και διαφορετικά στυλ που επηρεάζουν το παίξιμό μας. Καταρχάς είναι τεράστιο κομπλιμέντο αυτό που είπες, σε ευχαριστώ, ότι ακούγεται σαν κάτι δικό του. Όταν έφτιαξα το συγκρότημα, ήθελα να ακούγεται σαν κάτι ξεχωριστό. Αν ο δίσκος ακουγόταν σαν JUDAS PRIEST, δεν θα υπήρχε λόγος ύπαρξης. Αυτό το κάνουμε ήδη με τους PRIEST. Ήθελα να έχει τον δικό του χαρακτήρα και το γεγονός ότι το καταφέρνει με κάνει πραγματικά ευγνώμονα.Δεν ξέρω αν υπήρχε κάποια ανάγκη να το κάνω. Απλώς έγραφα τραγούδια και δεν ήξερα τι θα προκύψει. Τα συγκέντρωνα και δεν ήξερα αν είχα ένα σύνολο τραγουδιών, ένα EP ή ένα άλμπουμ. Ήξερα όμως ότι έπρεπε να ακούγεται διαφορετικό, να έχει τη δική του ταυτότητα. Και ευτυχώς αυτό συνέβη.
Νομίζω ότι ένα σημαντικό κομμάτι είναι πως όταν γράφω με τους PRIEST, είμαστε εγώ, ο Rob και ο Glenn. Υπάρχουν τρεις άνθρωποι που συνεισφέρουν ιδέες και ο χαρακτήρας των PRIEST είναι πάρα πολύ ισχυρός. Ξέρουμε αμέσως πότε ακούμε ένα τραγούδι των PRIEST. Στους ELEGANT WEAPONS, τουλάχιστον προς το παρόν, γράφω μόνο εγώ. Ίσως γι’ αυτό ακούγεται τόσο διαφορετικό.
Από την άλλη βέβαια γράφω και μουσική για τους PRIEST, οπότε δεν ξέρω. Είναι απλώς μια άλλη πλευρά του DNA μου και νιώθω τυχερός που έχω την ευκαιρία να αφήνω και τις δύο πλευρές να εκφράζονται.
Η μοναδική σύνδεση με τους PRIEST σε αυτόν τον δίσκο είναι και πάλι ο Andy Sneap. Νιώθεις ότι δουλεύοντας μαζί του βρίσκεσαι σε μια ζώνη άνεσης;
Ναι, νομίζω πως ναι. Στην πραγματικότητα δεν το σκέφτηκα καν διαφορετικά. Όταν ολοκλήρωσα τα τραγούδια και κατάλαβα ότι θα υπάρξει δεύτερος δίσκος, δεν υπήρχε άλλος άνθρωπος για τη δουλειά. Ρώτησα τον Andy αν μπορούσε να το αναλάβει και είπε ναι.
Συνεργαζόμαστε εξαιρετικά καλά. Νομίζω πως αυτό είναι το τέταρτο άλμπουμ που κάνω μαζί του και ο επόμενος δίσκος των PRIEST θα είναι το πέμπτο. Καταλαβαίνει τη διαφορά ανάμεσα στους PRIEST και στους ELEGANT WEAPONS. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Πάντα λέει ότι οι PRIEST είναι οι PRIEST, ενώ αυτό εδώ είναι λίγο πιο hard rock, λίγο πιο rock γενικά.
Του αρέσει αυτή η διαφορά και εγώ τον εμπιστεύομαι. Είναι πολύ καλός στη συνεργασία και νομίζω ότι είναι σημαντικό να μπορείς να εμπιστεύεσαι έναν παραγωγό. Χρειάζεσαι κάποιον που θα σου πει πότε κάτι πρέπει να γίνει καλύτερο και εκείνος το κάνει σίγουρα.
Έχουμε ένα ρητό: «Αν δεν είναι χαλασμένο, μην το φτιάχνεις». Έχουμε κάνει εξαιρετική δουλειά μαζί, οπότε γιατί να αλλάξουμε κάτι που λειτουργεί;
Πότε αλλάξατε εταιρεία και πήγατε στην Exciter Records; Αυτή η δισκογραφική, απ’ όσο καταλαβαίνω, είναι μόνο για τους JUDAS PRIEST και συγγενικά project, αφού μέχρι στιγμής έχει κυκλοφορήσει τις επανεκδόσεις των δύο πρώτων άλμπουμ των JUDAS PRIEST και το άλμπουμ των ELEGANT WEAPONS.
Σωστά. Αυτό που συνέβη είναι ότι χρειαζόμουν νέα εταιρεία μετά τη Nuclear Blast. Η Nuclear Blast δεν ήθελε να ενεργοποιήσει τη δεύτερη επιλογή για το επόμενο άλμπουμ, οπότε έπρεπε να ψάξω αλλού.
Είχα μερικές προτάσεις, αλλά η Exciter, όπως είπες, λειτουργούσε για χρόνια ως εκδοτική εταιρεία και δημιούργησε τη δισκογραφική ώστε να αποκτήσει τα δικαιώματα των δύο πρώτων δίσκων των PRIEST που ήταν παλαιότερα στη Gull Records. Είδαν τους ELEGANT WEAPONS ως προέκταση της οικογένειας. Είχαν ήδη τους δύο δίσκους των PRIEST και τώρα και τον δίσκο των ELEGANT WEAPONS. Όπως είπες, όλα παρέμεναν μέσα στην ίδια οικογένεια. Η σχέση μας είναι πολύ άμεση. Δεν έχουν άλλους καλλιτέχνες αυτή τη στιγμή. Υπάρχουν οι δύο δίσκοι των PRIEST και οι ELEGANT WEAPONS. Τους παίρνω τηλέφωνο, με παίρνουν εκείνοι, αν έχουμε ιδέες τις συζητάμε κατευθείαν. Είναι μια μικρή και πολύ άμεση σχέση, κάτι που μου αρέσει ιδιαίτερα.
Και δεν υπάρχουν περιορισμοί. Κυκλοφορούμε τον δίσκο τον επόμενο μήνα και αν αποφασίσουμε σε δύο ή τρεις μήνες να βγάλουμε άλλο ένα single ή να κάνουμε κάτι επιπλέον, απλώς θα το κάνουμε. Σε πιο παραδοσιακές δισκογραφικές κυκλοφορείς τον δίσκο, κάνεις την προωθητική περίοδο και μετά τελείωσε. Με αυτή την προσέγγιση δεν υπάρχουν τέτοια όρια. Ανυπομονούμε να κάνουμε ίσως μια ακόμη προωθητική καμπάνια αργότερα μέσα στη χρονιά και μετά βλέπουμε. Γι’ αυτό αποφάσισα να συνεργαστώ μαζί τους και μέχρι στιγμής όλα πηγαίνουν πολύ καλά.
Και η προσοχή τους είναι αποκλειστικά πάνω σας. Αυτή τη στιγμή ασχολούνται μόνο με τους ELEGANT WEAPONS.
Ναι, ακριβώς. Όπως είπες, προς το παρόν δεν έχουν άλλους καλλιτέχνες, οπότε είναι αυτό στο οποίο επικεντρώνονται περισσότερο, μαζί φυσικά με τους δύο πρώτους δίσκους των PRIEST, που παραμένουν σημαντικοί γι’ αυτούς.
Αλλά εκεί μιλάμε για επανεκδόσεις, που είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα. Πώς ταιριάζουν στην ταυτότητα της μπάντας οι συμμετοχές των Jared James Nichols και Adam Wakeman;
Στον πρώτο δίσκο υπήρχαν μερικά πληκτροφόρα, αλλά τα είχα παίξει εγώ. Ήταν αρκετά απλά μέρη, κυρίως στρώσεις και ατμόσφαιρες στο υπόβαθρο, οπότε μπορούσα να τα διαχειριστώ.
Σε αυτόν τον δίσκο όμως υπήρχαν δύο τραγούδια που χρειάζονταν έναν πραγματικό πληκτρά. Ο Davey πρότεινε τον Adam, επικοινώνησα μαζί του και του ζήτησα να συμμετάσχει.
Το αποτέλεσμα ζωντάνεψε πραγματικά τα κομμάτια. Ο τρόπος που παίζει το Hammond και ο τρόπος που το περιστρεφόμενο ηχείο επιταχύνει και επιβραδύνει δίνει ζωή στο όργανο. Είναι σαν να ζει. Πιστεύω ότι έδωσε ζωή στα “Come Back to Me” και “Keeper of the Keys”. Ειδικά στο τέλος του “Keeper of the Keys”, το κομμάτι πραγματικά απογειώνεται και το Hammond έκανε το συγκρότημα να ζωντανέψει.
Ο Jared είναι επίσης καλός φίλος μου. Βγήκαμε ένα βράδυ και είχα ένα τραγούδι που θεωρούσα ιδανικό γι’ αυτόν. Είναι ένα bluesy κομμάτι που λέγεται “Thrown to the Wolves”. Είχε δύο σόλο σε διαφορετικές τονικότητες. Είχα ήδη ηχογραφήσει το ένα και σκέφτηκα ότι θα ήταν τέλειος για το δεύτερο.
Τον ρώτησα αν μπορούσε να παίξει ένα σόλο και ήρθε στο στούντιο. Το ηχογράφησε σε δύο ή τρεις λήψεις. Εγώ πλέον χρειάζομαι περίπου είκοσι λήψεις για να γράψω ένα σόλο! Εκείνος το έκανε σε τρεις και ακουγόταν εξαιρετικό.
Έχει πολύ πάθος, πολλές αποχρώσεις και πολλή ψυχή στο παίξιμό του, στοιχεία για τα οποία είναι γνωστός. Είμαι πραγματικά ευγνώμων και στους δύο που συμμετείχαν. Προσθέτουν και ένα επιπλέον ενδιαφέρον στον δίσκο.
Και νομίζω ότι το μόνο μέλος της μπάντας που ήρθε στο Nashville για να ηχογραφήσει ήταν ο ντράμερ. Πόσο σημαντικό ήταν να καταγράψετε πρώτα τη ζωντανή ενέργεια των ντραμς πριν από οτιδήποτε άλλο;
Νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό. Το κάναμε στο “Firepower”. Δεν μπορέσαμε να το κάνουμε στο “Invincible Shield” λόγω της πανδημίας, αλλά το είχαμε κάνει στο “Firepower”.
Έτσι λοιπόν, εγώ, ο Davey και ο Christopher βρεθήκαμε σε ένα δωμάτιο. Μάλιστα, αυτό συνέβη πριν καν κυκλοφορήσει ο πρώτος δίσκος των ELEGANT WEAPONS. Είχα έτοιμα τα τραγούδια, οπότε μπήκαμε όλοι μαζί και ηχογραφήσαμε τα πάντα.
Κρατήσαμε τα ντραμς από εκείνες τις ηχογραφήσεις γιατί έτσι καταγράφεται η αυθόρμητη αλληλεπίδραση μεταξύ των μουσικών. Αν κάνω κάτι αυθόρμητο, ο Christopher αντιδρά και παίζει πάνω σε αυτό. Αν κάποιος πιέσει λίγο περισσότερο, οι υπόλοιποι τον ακολουθούν.
Αποκτάς αυτή τη ζωντανή και αυθόρμητη αίσθηση που θεωρώ πολύ σημαντική. Έπειτα μπορείς να επιστρέψεις και να ηχογραφήσεις σωστά τις κιθάρες και το μπάσο, αλλά έχοντας ήδη τα ντραμς καταγεγραμμένα με αυτόν τον τρόπο, έχεις τη βασική θεμελίωση των τραγουδιών.
Νομίζω ότι τα κάνει καλύτερα, πιο ζωντανά και πιο συναρπαστικά. Οπότε ναι, ήταν σημαντικό και γι’ αυτό το κάναμε έτσι.
Τι κάνουν αυτή τη στιγμή οι JUDAS PRIEST σε επίπεδο ηχογραφήσεων; Να περιμένουμε νέο άλμπουμ κάποια στιγμή;
Ναι. Μόλις περάσαμε έναν μήνα στο στούντιο τον Φεβρουάριο ηχογραφώντας τα βασικά μέρη για τον επόμενο δίσκο.
Αστείο είναι ότι το κάναμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που μόλις περιέγραψα. Ήμασταν εγώ, ο Scott και ο Ian σε ένα δωμάτιο. Είχαμε τα τραγούδια περίπου στο 80% της μορφής τους ως demos. Δεν ήταν απολύτως ολοκληρωμένα και αυτό είναι ιδανικό. Τα τραγούδια υπάρχουν ήδη, αλλά μπορούν να κερδίσουν άλλο ένα 15%-20% μέσα από τις ιδέες ενορχήστρωσης που προκύπτουν όταν τρεις μουσικοί παίζουν μαζί.
Ηχογραφήσαμε λοιπόν τα βασικά μέρη. Δεν έχουμε ημερομηνία κυκλοφορίας ή κάτι τέτοιο, αλλά έχουμε ξεκινήσει. Θα υπάρξει σίγουρα νέος δίσκος. Οι ηχογραφήσεις πήγαν εξαιρετικά καλά. Έχουμε μάλιστα περισσότερα τραγούδια απ’ όσα χρειαζόμαστε και πιθανότατα θα πρέπει να αφήσουμε μερικά στην άκρη. Στόχος μας είναι ένας κλασικός δίσκος περίπου δέκα τραγουδιών. Αυτό είναι πάντα δύσκολο, γιατί πρέπει να κρατήσεις υλικό εκτός, αλλά οι δέκα συνθέσεις είναι ο κλασικός αριθμός για ένα άλμπουμ. Οπότε ναι, ξεκινήσαμε και ακούγεται πραγματικά πολύ καλό. Ακούγεται αρκετά κλασικό.
Γι’ αυτό είμαστε απολύτως βέβαιοι. Τα τελευταία άλμπουμ των PRIEST στα οποία συμμετέχεις είναι σαν να έδωσες στην μπάντα μια ένεση ενέργειας. Είναι σαν να ακούμε ξανά τους κλασικούς PRIEST της δεκαετίας του ’80, ειδικά στα “Firepower” και “Invincible Shield”. Όλοι το λένε αυτό. Και πριν κλείσουμε, ποιο είναι το τραγούδι των JUDAS PRIEST που θα ήθελες να παίξεις ζωντανά αλλά δεν έχεις παίξει ακόμη;
Τι υπέροχη ερώτηση! Θα ήθελα πολύ να παίξω το “Reckless”. Το είχαμε κάνει πρόβα μία φορά. Νομίζω το είχαμε δουλέψει για κάποια περιοδεία, αλλά δεν θυμάμαι αν ήταν για το “Firepower” ή για το “Invincible Shield”. Για κάποιο λόγο τελικά δεν το παίξαμε. Θα έλεγα λοιπόν το “Reckless”. Ξέρω ότι ο Andy θέλει πάντα να παίξει το “Island of Domination”. Πάντα το ζητάει.
Ναι, εγώ θα διαλέξω το “Reckless”. Υπάρχουν βέβαια πάρα πολλά τραγούδια που έρχονται κατά καιρούς στο μυαλό.
Το πρώτο είναι αυτό που μετράει.
Το πρώτο έρχεται για κάποιο λόγο, απολύτως. Οπότε θα πω το “Reckless”.
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τον χρόνο σου, Richie. Το εκτιμώ πραγματικά.
Ευχαριστώ, Σάκη. Ελπίζω να ξαναμιλήσουμε σύντομα για τον νέο δίσκο των PRIEST.
Σάκης Φράγκος
