Αν και έχει λάβει πολύ λιγότερη δημοτικότητα (αδίκως) από τον συνοδοιπόρο του στους NO MAN, Steven Wilson, ο Tim Bowness έχει ακολουθήσει μία εξίσου λαμπρή και αξιόλογη πορεία ως πολυπράγμων καλλιτέχνης, τόσο στους NO MAN, όσο και σε άλλα συγκροτήματα, σε solo καριέρα αλλά και σαν συνεργάτης πολύ μεγάλων ονομάτων της μουσικής σκηνής. Δέκα χρόνια μετά την πρώτη του solo δουλειά, “My hotel year” (2004), ο Bowness επιστρέφει με το αριστουργηματικό “Abandoned dancehall dreams”.
Ένας δίσκος ολοκληρωμένος και γυαλισμένος σε κάθε του πιθανό σημείο, νοσταλγικός, τρυφερός και με ενσωματωμένες όλες τις μουσικές επιρροές του Bowness, το “Abandoned dancehall dreams” έρχεται να προσφέρει μια ενθουσιώδη εμπειρία στον ακροατή του. Ατμοσφαιρικός, καλλιτεχνικός, με post και jazz περάσματα, με την ιδιαίτερη φωνή και στιχουργική ικανότητα του Bowness να τον εξυψώνει στο μέγιστό του. Εννέα κομμάτια που σε ταξιδεύουν στα μύχια της ψυχής σου, ένα εσωτερικό μουσικό ταξίδι που δε μπορεί να αφήσει κανέναν παραπονεμένο. Κερασάκι στην τούρτα ένα προσεκτικά επιλεγμένο καστ μουσικών που εκτοξεύουν το όλο εγχείρημα.
Ξεκινώντας με το ρυθμικό “The warm up man”, o Bowness σε προσκαλεί στην ατομικιστική του εξερεύνηση των συναισθημάτων του σύγχρονου, αποστασιοποιημένου ανθρώπου με ίσως τον πιο ελκυστικό τρόπο που θα μπορούσε να επιλέξει, δίνοντας σου ένα ωραίο πακέτο prog μελωδιών και κρουστών για να ξεκινήσεις. Οι jazz και post ήχοι αρχίζουν να εκδηλώνονται αμέσως μετά με το “Smiler at 50”, που συμπληρώνεται λίγο αργότερα με το “Smiler at 52” ξεδιπλώνοντας μια έντονα μελαγχολική ιστορία. Δε θα κουράσω με αναλυτικές περιγραφές όλων των κομματιών, αλλά θα σταθώ στο επικό, χωρίς καμία υπερβολή “I fought against the south” που στοίχειωσε την ψυχή μου με το πρώτο άκουσμα. Αυτός είναι ο σωστός τρόπος για να μετατρέψεις το συναίσθημα σε μουσική, την θλίψη σε καλλιτεχνική δημιουργία, την απογοήτευση σε κίνητρο για την απόλυτη εξύψωση της έμπνευσής σου. Πραγματικά υπέροχο.
Και με αυτή την απλή συνταγή ο Tim Bowness στα μουλωχτά καταφέρνει να γράψει έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς, φτάνοντας (κι αν δεν ήμουν οπαδός θα τολμούσα να πω και ξεπερνώντας) τα τελευταία παιδιά της έμπνευσης του φίλου του Steven Wilson. Τα βροχερά απογεύματα που κατακλύσουν την τωρινή περίοδο λοιπόν, κλειστείτε στο δωμάτιο, βάλτε ένα ποτήρι κρασί και αφήστε τον Tim Bowness και το “Abandoned dancehall dreams” να σας συνεπάρει στο μαγικό του κόσμο. Θα βρείτε τον εαυτό σας να λικνίζεται ρυθμικά στο άκουσμά του, εκεί που δε σας βλέπει κανείς.
9 / 10
Ειρήνη Τάτση
