Η ζωή κρύβει πολλές εκπλήξεις, άλλοτε ευχάριστες και άλλοτε δυσάρεστες. Στην περίπτωση των DEAD CITY RUINS και το ομότιτλο άλμπουμ τους, η έκπληξη είναι κάτι παραπάνω από ευχάριστη. Ομολογώ ότι το συγκρότημα δεν το γνώριζα και δεν είχα ακούσει ποτέ τον πρώτο τους δίσκο, με τίτλο “Midnight killer”, που κυκλοφόρησε πέρυσι. Με προέλευση την Αυστραλία και επιρροές από 70s και 80s έχουν ένα μικρό μεν, αλλά αρκετά δυνατό «βιογραφικό».
Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχια, θα μπω στο ψητό λέγοντας πως μιλάμε για δισκάρα, αλλά και για μπαντάρα. Δεν παίρνει χρόνο να συνειδητοποιήσει κανείς ότι οι DEAD CITY RUINS έχουν επηρεαστεί από συγκροτήματα όπως οι AC/DC, BLACK SABBATH, GUNS ‘N ROSES, LED ZEPPELIN, έχοντας τόσο κλασσικές, όσο και πιο σύγχρονες επιρροές. Ειδικά το στοιχείο των BLACK SABBATH (με τον ΟZZY ασφαλώς) είναι εντονότατο, με τα φωνητικά του Jake Waffen να παραπέμπουν σε αυτούς. Ο Waffen είναι τρομακτικά καλός, αλλά ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στο μουσικό κομμάτι. Έχει δύσκολες συνθέσεις, γενικώς μεγαλούτσικα σε διάρκεια τραγούδια, με μερικά να πλησιάζουν τα δέκα λεπτά! Χωρίς αμφιβολία όμως, ο ήχος είναι ντόμπρος, ενώ το συγκρότημα, ανεξάρτητα από τις επιρροές του, έχει βάλει και τη δική του σφραγίδα με ανεξίτηλο μελάνι. Ο δίσκος έχει συνολικά δέκα κομμάτια, με το δέκατο να είναι μία διασκευή στο “Rock ‘n roll damnation” των AC/DC, με τον Whitfield Crane των UGLY KID JOE στα φωνητικά. Ξεχωρίζουν τα “Til’ death” (ένα τραγούδι που θα έκανε υπερήφανους τον OZZY και τους SABBATH), το “Hurt” που παραπέμπει σε GUNS ‘N ROSES εποχής “Appetite for destruction”, το “Shot through’ με punk φωνητικά και κιθάρες που παραπέμπουν σε ENFORCER, το “Dio”, το οποίο είναι ένας φόρος τιμής στο θεό της metal, και το “Bloody tools”, ένα σχεδόν δεκάλεπτο διαμάντι και πραγματικά εξαιρετικό δείγμα του ταλέντου των DEAD CITY RUINS, με ποικίλες μουσικές εναλλαγές, ωραίο στίχο και με τα συναισθήματα να εναλλάσσονται συνεχώς. Εξαιρετική και η διασκευή του “Rock ‘n roll damnation” με τον Crane να είναι γνωστός για τα φωνητικά που τον κάνουν «φτυστό» Bon Scott.
Το ομότιτλο λοιπόν άλμπουμ των DEAD CITY RUINS με έκανε οπαδό τους. Είναι ακριβώς αυτό που χρειάζονται οι φίλοι της rock μουσικής. Ένα άλμπουμ χωρίς σάλτσες, φρου-φρου και αρώματα, αλλά με ωραία μουσική, ταλέντο και συναίσθημα. Θεωρώ αμάρτημα να μην το ακούσετε έστω και μία, φορά καθώς είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα κρυφά διαμάντια του 2014.
8.5/10
Νίκος Ανδρέου
