"/>
“Full metal jacket”
Οι INDESTRUCTIBLE NOISE COMMAND (I.N.C.) είναι ένα σχήμα που οι περισσότεροι από εμάς αγνοούσαμε, παρότι στα μέσα και το τέλος της δεκαετίας του ’80, είχε δημιουργήσει έναν αρκετά σημαντικό «θόρυβο» με τους δύο δίσκους του, έχοντας παίξει μαζί με σχήματα όπως οι EXODUS και οι MEGADETH, ενώ είχαν τους νεαρούς –τότε- PANTERA, να ανοίγουν τις συναυλίες τους. Πολλά χρόνια αργότερα, επανασυνδέθηκαν και κυκλοφόρησαν το “Heaven sent, hellhound”, το οποίο είναι βέβαιο ότι θα γουστάρουν οι οπαδοί των PANTERA. Ας δούμε τι έχει να μας πει ο κιθαρίστας τους, Eric Barath.
Άρχισες να παίζεις heavy/thrash metal στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Τι ήταν διαφορετικό τότε;
Το thrash ήταν καινούργιο κι όπως ήταν φυσικό, οι πόρτες ήταν ορθάνοιχτες για εμάς. Ήταν ευκολότερο να κάνεις θόρυβο γύρω από το όνομά σου και να δημιουργήσεις τη δική σου σκηνή. Επίσης, η μουσική βιομηχανία ήταν πολύ διαφορετική. Ήταν πολύ πιο εύκολο να υπογράψεις κάπου, ακόμα και σε μεγάλη, πολυεθνική εταιρία.
Παίζατε thrash metal όταν ήταν στην άνοδό του κι έφτανε το απόγειο της επιτυχίας του. Για ποιον λόγο διαλυθήκατε τότε;
Ήμασταν όλοι πιτσιρικάδες βασικά, οπότε ήμασταν και πολύ ανώριμοι. Φύγαμε από τη Giant Records, μετά τον δεύτερο δίσκο μας, επειδή δεν μας υποστήριζαν οικονομικά για να κάνουμε περιοδεία και η Epic Records ενδιαφέρθηκε έντονα για εμάς. Ύστερα από ένα χρόνο διαπραγματεύσεων και με το συμβόλαιο έτοιμο για υπογραφή, ο A&R της εταιρίας απολύθηκε κι έφυγαν και όλες οι μπάντες που «έτρεχε». Ήταν τρομερή απογοήτευση για εμάς, όπως καταλαβαίνεις, αρχίσαμε να τσακωνόμαστε και δεν είχε πλάκα πλέον για εμάς, οπότε διαλυθήκαμε… 
Είχατε μοιραστεί τη σκηνή με γκρουπ όπως οι EXODUS, MEGADETH (που ήσαστε και συνομήλικοι άλλωστε και ξεκινήσατε μαζί) κι επίσης είχατε τους PANTERA να ανοίγουν συναυλίες σας. Τι θυμάσαι από εκείνες τις στιγμές;
Το αστείο είναι ότι δεν εκτιμούσα καθόλου το μέγεθος των πραγμάτων που κάναμε. Απλά κοιτούσα τα γκρουπ αυτά σαν άλλο ένα γκρουπ και όχι σαν μύθους, πολύ απλά επειδή τότε δεν ήταν τέτοια, αλλά ήταν όπως κι εμείς, προσπαθούσαν να βρουν δωρεάν μπύρες και γυναίκες παίζοντας όσο πιο γρήγορα μπορούσαν.
Είχατε κυκλοφορήσει δύο δίσκους τη δεκαετία του ’80. Ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου;
Είχαν πάει πραγματικά καλά, μπορέσαμε να παίξουμε σπουδαίες συναυλίες, σε όλη τη χώρα. Είχαμε κι ένα καλό cult κύμα οπαδών στην Ευρώπη. Επίσης, πρέπει να σου πω ότι είχαμε φτάσει και στο #1 των hard rock charts στις Η.Π.Α.
Και τι σας έκανε να επανασυνδεθείτε μετά από 20 χρόνια;
Το συζητούσαμε για πολλά χρόνια και μία μέρα, ο Dennis κι εγώ μιλούσαμε στο internet και ψάχναμε στο google γκρουπ με τα οποία παίζαμε τη δεκαετία του ’80 και διαπιστώσαμε ότι πολλά από αυτά ακόμα έπαιζαν κι έκαναν δίσκους και είπαμε, ότι ίσως ήταν καλό να κάναμε μία προσπάθεια να βλέπαμε τι θα συμβεί. Έγραψα το “Full metal jacket σε 45 λεπτά και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
Το 2010 κυκλοφορήσατε το αυτοχρηματοδοτούμενο mini CD, “Bleed the line”. Ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου; Υπήρχαν άνθρωποι που σας θυμήθηκαν από τη δεκαετία του ’80;
Ήταν μεγάλη έκπληξη για εμάς, επειδή το κυκλοφορήσαμε μόνοι μας κι έφτασε στο #11 των hard rock charts και δύο μήνες αργότερα μας πρόσφερε, ουσιαστικά, και το συμβόλαιό μας, οπότε έκανε τη δουλειά του αρκετά καλά. Αρκετοί από τους οπαδούς μας το αγάπησαν, αλλά υπήρχαν και κάποιοι που το θεώρησαν πολύ μοντέρνο. Αυτοί όμως είμαστε ΤΩΡΑ και δεν μπορούμε να είμαστε πάντα 18χρονοι…
Υπογράψατε λοιπόν στη Rising Records και κυκλοφορήσατε το δίσκο “Heaven sent, hellhound”. Τι περιμένετε από το δίσκο τώρα που η μουσική βιομηχανία πνέει τα λοίσθια;
Ότι κάνεις σ’ αυτή τη βιομηχανία, γίνεται για να σε περάσει από μία γέφυρα, την οποία όταν περάσεις, υπάρχει άλλη μία να σε περιμένει. Αυτός ο δίσκος μας επαναφέρει στη σκηνή και μας έφερε κι ένα πολύ καλό management (Extreme management Group). Οπότε, η επόμενη γέφυρα που πρέπει να διασχίσουμε, είναι να περιοδεύσουμε και να βρούμε καινούργιο δισκογραφικό συμβόλαιο ώστε να κάνουμε κι άλλο δίσκο.
Έχετε γυρίσει και δύο video clips. Πόσο σημαντικό είναι να κάνετε video clip στις μέρες μας;
Τα video είναι πολύ σημαντικά, παρόλο που το MTV στην Αμερική δεν έχει Headbanger’s Ball, που να το βλέπει κανείς στην τηλεόραση, παρά μόνο στο διαδίκτυο, αλλά γενικότερα το internet είναι πολύ σημαντικό στις μέρες μας για προώθηση κι ένα καλό video μπορεί να είναι ζωτικής σημασίας για τη metal κοινότητα.
Ποια είναι τα πλάνα σας για το άμεσο μέλλον;
Πάνω σ’ αυτό δουλεύει το management μας. Θα είμαστε στην Ευρώπη το επόμενο καλοκαίρι και θα παίξουμε στην Ελλάδα και την Κύπρο (όπου και ζω), οπότε αναμένουμε με ανυπομονησία.
Σάκης Φράγκος
www.incband.com
Erik Barath – κιθάρα
Dennis Gergely – φωνητικά
Anthony Fabrizi – κιθάρα
Samual J. Roon – μπάσο
Dennis Leeflang – ντραμς
Δισκογραφία:
“Razorback” (1987)
“The visitor” (1988)
“Heaven sent… Hellhound” (2011)
