>
Κάτι που παραδοσιακά μου αρέσει να κάνω, είναι να γράφω τις σκέψεις μου για τη χρονιά που φεύγει, κάνοντας ένα flashback στις κυκλοφορίες που άκουσα κατά τη διάρκειά της. Τα τελευταία χρόνια, ολοένα και πιο συχνά συναντώ το φαινόμενο να μη μένω ικανοποιημένος από τις κυκλοφορίες αγαπημένων συγκροτημάτων αλλά και γενικότερα αυτών που –δικαίως- ονομάζουμε «μεγάλα ονόματα». Το 2014 όχι απλά επιβεβαίωσε αυτή μου την άποψη, αλλά θεωρώ ότι το φαινόμενο αυτό ήταν πιο έντονο από ποτέ. Η οικονομική ένδεια, η δυσκολία να ζήσουν τα μέλη των συγκροτημάτων αποκλειστικά από τη μουσική, τα έχει ωθήσει να κυκλοφορούν δίσκους με 2-3 καλά κομμάτια και τα υπόλοιπα να είναι fillers, μόνο και μόνο για να βγουν σε περιοδεία και να βγάλουν όσα περισσότερα μπορούν. Και όλα αυτά, εμείς πρέπει να τα ακούμε…
Πάμε σε μία πιο αναλυτική παρουσίαση ορισμένων από τις κυκλοφορίες που άκουσα μέσα στο 2014… Ο Ιανουάριος ξεκίνησε με το “Plagues of Babylon” των ICED EARTH, που μέσα μου έκρυβα την ελπίδα πως μετά το “Dystopia” και τον ερχομό του Stu Block στα φωνητικά, θα πηγαίναμε για δεύτερο σερί πολύ καλό δίσκο από τον Schaffer και την παρέα του. Δυστυχώς, διαψεύστηκα πατωγωδώς. Δίσκος που τον συνθέτεις και ηχογραφείς σε πολλές δόσεις, επειδή κλείνεις εμφανίσεις σε καλοκαιρινά φεστιβάλ, είναι καταδικασμένος να είναι μετριότητα του κερατά… Το “Divide and conquer” των δικών μας SUICIDAL ANGELS, συντήρησε το πολύ καλό όνομα που έχουν φτιάξει και η μόνιμη εγκατάστασή τους στη Γερμανία, μπορεί να τους βοηθήσει ακόμα περισσότερο αφού ξεφεύγουν από την εγχώρια μιζέρια. Αναμενόμενος ο δίσκος του AXEL RUDI PELL, υπό την έννοια ότι οι οπαδοί του γνώριζαν επακριβώς τι θα ακούσουν, μέτριο το “Up the dosage” των NASHVILLEPUSSY, ενώ 
οι PERSUADER, συνέχισαν να παίζουν το BLIND GUARDIAN metal τους, χωρίς να ενθουσιάζουν ούτε όμως και να απογοητεύουν. Αυτοί που σίγουρα με απογοήτευσαν, είναι οι WITHIN TEMPTATION, που έσπασαν το σερί καταπληκτικών άλμπουμ, με το μετριότατο “Hydra”. Τους THROWDOWN, την εποχή του “Venom and tears”, τους θεωρούσα ότι πιο κοντινό είχα ακούσει στους PANTERA, με δυνατότητες να κάνουν σπουδαία πράγματα. Δυστυχώς όμως δεν μπόρεσαν να κάνουν το κάτι παραπάνω και σίγουρα αυτό δεν θα το πετύχαιναν με άλμπουμ όπως το “Intolerance”. Στο τέλος του μήνα, ήρθε και ο δίσκος της χρονιάς για εμένα, το ομώνυμο ντεμπούτο των Καναδών INCURA, μίας μπάντας που μπήκε στο πάνθεον των αγαπημένων μου, αφού είναι εντελώς love or hate, με το ιδιόμορφο prog rock που παίζουν, που χρωστά στους QUEEN όσα και στους MY CHEMICAL ROMANCE!!!
Αρκετά εμπορικό ήταν το “Someplace better” των συμπατριωτών μας ELYSION, ενδιαφέρον το υβρίδιο που παρουσίασαν οι HAMMERCULT στο “Steelcrusher”, στα κλασικά τους JUDAS PRIEST standards οι PRIMAL FEAR, απλά καλό το “Kaleidoscope” των TRANSATLANTIC, που τους έχουμε ακούσει σε πολύ καλύτερες στιγμές. Για τους EKTOMORF δεν μπορώ να πω κουβέντα, αφού ότι και να κάνουν θα παραμείνουν tribute band στους SOULFLY. Οι GRANDMAGUS, έβγαλαν πάντως έναν από τους επικότερους δίσκους της χρονιάς, το “Triumph and power”, οι NEED έναν από τους αρτιότερους prog δίσκους που βγήκαν ποτέ από ελληνικό συγκρότημα κι έναν από τους καλύτερους της χρονιάς γενικώς και οι MAYAN, το project του Jansen των EPICA, ήταν μία από τις πολύ ευχάριστές εκπλήξεις του μήνα, με την πομπώδη μουσική τους.
Ο Φεβρουάριος, ήταν ο μήνας των επανηχογραφήσεων, αφού και οι MANOWAR και οι FLOTSAM AND JETSAM, αποφάσισαν να επανηχογραφήσουν το “Kings of metal” και το “No place for disgrace”, κάνοντάς μας να γελάμε για την κατάντια, αφού δεν μπόρεσαν σε καμία περίπτωση να πιάσουν το κλίμα της εποχής στην οποία ηχογραφήθηκαν αρχικά και ο κόσμος –ευτυχώς- αντέδρασε αρνητικά απέναντι σ’ αυτές τις κινήσεις. Οι BEHEMOTH με το “The Satanist”, απέδειξαν ότι δίκαια συγκαταλέγονται στην ελίτ του ακραίου metal, οι ADRENALINEMOB έδειξαν ότι δεν πτοήθηκαν από την αποχώρηση του Mike Portnoy και ικανοποίησαν για μία ακόμη φορά με το “Men of honor”, κάτι που δεν έκαναν οι CYNIC σε καμία περίπτωση με το “Kindly bent to us”, το οποίο ήταν μετριότατο. Καλό ήταν το “Digital resistance” των SLOUGH FEG, όπως και το νέο άλμπουμ των VANDEN PLAS (έκπληξη μετά από πολλά χρόνια), χωρίς λόγο ύπαρξης οι CREMATORY με το “Antiserum” και παραδόξως άρεσε μετά από χρόνια δίσκος των IRON SAVIOR του Piet Sielk, με τον τίτλο “Rise of the hero”. Μεγάλος ντόρος ξέσπασε με τον ομώνυμο δίσκο των BABYMETAL, ο οποίος είναι αποκλειστικά love or hate, με πολλούς και διάσημους metal καλλιτέχνες να δηλώνουν οπαδοί τους!!! Ελληνική εταιρία και ελληνικά γκρουπ, η No Remorse έβγαλε τις πολύ αξιόλογες δουλειές των SLAVEATGOD και W.E.B.
Σχετικά φτωχός σε κυκλοφορίες ο Μάρτιος, ξεχωρίζουν το “Desperate rock n’ roll” των BEGGAR’S BLUES DIARY, ένας ακόμη δίσκος αγνού rock n’ roll από τους συμπατριώτες μας, το “I am the fire” του Gus G, με μπόλικους καλεσμένους αλλά με αποτέλεσμα που δεν μας άφησε πλήρως ικανοποιημένους και οι GAMMA RAY έβγαλαν το “Empire of the undead”, έναν από τους καλύτερους power metal δίσκους της χρονιάς. Η Anette Olzon, «απαλλαγμένη» από το βάρος του να πρέπει να τραγουδήσει πιο metal πράγματα με τους NIGHTWISH, βγάζει τον σόλο δίσκο της “Shine”, σε πιο pop ρυθμούς, που όμως της ταιριάζουν πολύ περισσότερο, σε παρόμοιο ύφος, οι INDICA, το γκρουπ που «προμόταρε» ο Tuomas Holopainen, συνέχισαν να σκορπίζουν άφθονο γέλιο. Οι SONATA ARCTICA συνεχίζουν την κάθετη πτώση τους με το “Pariah’s child” και η κατηφόρα δείχνει ότι δεν έχει τελειωμό, οι Βρετανοί MAGNUM σταθερά καλοί, οι θρυλικοί deathsters, MASSACRE, επανασυνδέθηκαν και απλά δεν απογοήτευσαν (και στο τέλος της χρονιάς διαλύθηκαν εκ νέου). Το “Precious metal” των HOUSE OF LORDS ήταν πολύ αξιόλογο (άξιζαν περισσότερο κόσμο στο live τους), οι BLAZE αξιόλογοι και οι ELDRITCH μου απέδειξαν για μία ακόμη φορά ότι έφτασαν στο ζενίθ τους με το εκπληκτικό “El Nino” και στη συνέχεια προσπαθούν απεγνωσμένα να φτάσουν σε κοντινό επίπεδο, με πλήρη αποτυχία…
Απρίλιος και σαν ψέμα ακούστηκε το “Broken crown halo” των LACUNA COIL, που ήταν φοβερά νερόβραστο. Εξίσου νερόβραστο ήταν και το “Bang!” των Ελβετών GOTTHARD, οι οποίοι έχοντας βγάλει μια χαρά δίσκο μετά το θάνατο του Steve Lee, πιστέψαμε ότι δεν θα επηρεαστούν καθόλου, όμως το φετινό τους άλμπουμ ήταν μία από τις μεγάλες απογοητεύσεις, χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω ούτε ένα κομμάτι. Οι BRAINSTORM ήταν καλοί στο “Firestorm”, όπως και οι DELAIN στο “The human contradiction”, ενώ ανέλπιστα καλό ήταν το “Catacombs of the black Vatican” του Zakk Wylde και των BLACK LABEL SOCIETY. Ο δίσκος για τον Scrooge που έβγαλε ο Tuomas Holopainen, πολυδιαφημίστηκε, ξεχάστηκε όμως πολύ εύκολα. Οι TRIPTYKON, του Thomas Gabriel Fischer, έβγαλαν το “Melana chasmata”, έναν από τους κορυφαίους ακραίους δίσκους για το 2014, οι STEEL PANTHER επιμένουν χαζοχαρούμενα, με τον δικό τους, μοναδικό τρόπο που το κιτς γίνεται καλτ και οι 
EDGUY συνεχίζουν να απογοητεύουν, οικτρά μάλιστα με το “Space police…”, από το οποίο δεν ξεχώρισα πραγματικά κανένα απολύτως κομμάτι (παρότι γενικά τους γουστάρω πολύ)… Οι STREAM OF PASSION, μας απέδειξαν γιατί δεν μπόρεσαν να κρατήσουν το συμβόλαιό τους με την Inside Out, βγάζοντας έναν ακόμα ανούσιο δίσκο, φανερώνοντας ότι στηρίχτηκαν μόνο στην προώθηση του Lucassen λόγω της Marcela Bovio που έκανε φωνητικά γι’ αυτόν, οι death metallers AUTOPSY, επέμειναν old school βγάζοντας τον τρίτο δίσκο σε τέσσερα χρόνια από την επανένωσή τους και ο Sebastian Bach, έβγαλε το μέτριο “Give ‘em hell”, τηρώντας το motto «πολλά λόγια, λίγη μουσική». Το “supergroup” με τον πρώην τραγουδιστή των KILLSWITCH ENGAGE, Howard Jones στα φωνητικά, οι DEVIL YOU KNOW, πέρασαν και ανάθεμα αν ακούμπησαν, το αντίθετο από τους Φιλανδούς INSOMNIUM που συνεχίζουν να βγάζουν δισκάρες και το “Shadows of the dying sun”, ήταν ίσως ο κορυφαίος δίσκος στο είδος του για το 2014. Οι HOLY MOSES, MEKONG DELTA, HELSTAR, παίζουν μπάλα τίμια, απευθυνόμενοι στον πολύ μικρό πυρήνα των οπαδών τους, αλλά πάλι καλά που υπάρχουν και τέτοια σχήματα κι όχι σαν τους «προκάτ» LOST SOCIETY που παίζουν thrash metal κομμωτηρίου…
Μάιος και καλύτερο ξεκίνημα από το “The quantum enigma” των EPICA, δεν μπορούσε να γίνει. Μακράν το καλύτερο άλμπουμ των Ολλανδών κι ένα από τα καλύτερα του είδους, γενικότερα. Αλμπουμάρα και το “Beholden to nothing, braver since then” των Αμερικάνων progsters LEVIATHAN, ιδιαιτέρως αξιόλογο το “The chain goes on” των ANCILLOTTI που παίζουν κλασικό metal, διασκέδασα πάρα πολύ ακούγοντας το “Louder than ever” των Δανών PRETTY MAIDS, που έχει τραγούδια από τα 90’s και μερικά πολύ καλά καινούργια. Προσωπικά το άλμπουμ των KILLER BE KILLED με μέλη από SOULFLY, MASTODON, DILLINGER ESCAPE PLAN, μου άρεσε πολύ και ήταν το πρώτο επιλαχόν στη λίστα μου με τα 20 καλύτερα της χρονιάς, ένα από τα λίγα άλμπουμ με πολλές απαιτήσεις που μπορούσε να σταθεί αξιοπρεπώς. Το νέο EP των DOWN, δεν κατάφερε να με κερδίσει, όπως και το “Ruining lives” των PRONG. Αντίθετα πολύ αξιόλογο ήταν το “Heroes” των SABATON, σίγουρα πολύ καλύτερο από τον προκάτοχό του, καθώς και η χορταστική συλλογή των RAGE. Νέας Ορλεάνης το ανάγνωσμα, αυτό το μήνα, αφού μετά τους DOWN βγήκαν και τα πολυαναμενόμενα άλμπουμ των CROWBAR και EYEHATEGOD, που ικανοποίησαν σίγουρα τους οπαδούς τους. Καλό thrash από τους SHRAPNEL, μετρίως μέτριοι οι XANDRIA και κάπως έτσι τελείωσε ο Μάιος…
Το καλοκαίρι μπήκε με το νέο άλμπουμ των ARCH ENEMY, το πρώτο με νέα τραγουδίστρια, το οποίο ήταν πολύ άνισο, αφού είχε πολλά καλά αλλά και πολλά μέτρια κομμάτια. Οι MAYHEM στον πρώτο δίσκο τους μετά από εφτά χρόνια, μάλλον απογοήτευσαν τους οπαδούς τους, αντίθετα με τους MONUMENT που παίζουν αντρικό metal the 80’s way. Ο Timo Tolkki μας απογοήτευσε οικτρά με το άλμπουμ του, το άλμπουμ των BROTHER FIRETRIBE (του κιθαρίστα των NIGHTWISH, Emppu Vuorinen) το περίμενα καλύτερο, όπως και το “Simplicity” των αγαπημένων μου TESLA, αξιοπρεπές το “Outsider” των γερόλυκων URIAH HEEP, πολύ μέτριο το “Blood for blood” των HELLYEAH. Να σας πω την αμαρτία μου, οι TANKARD τα τελευταία χρόνια με κουράζουν υπερβολικά και θεωρώ τις δουλειές του ήσσονος σημασίας, το “Let’s get 
serious” των OUTLOUD το θεωρώ ένα καλό άλμπουμ, αλλά είμαι σίγουρος ότι ο Κατσιώνης μπορεί να κάνει πολύ καλύτερα πράγματα παίζοντας άλλα είδη μουσικής που «τα έχει» καλύτερα. Οκ ο δίσκος των CORROSION OF CONFORMITY και των DEATHSTARS που προσγειώθηκαν απότομα στην πραγματικότητα και προσπαθούν χωρίς μαζικές καμπάνιες να παράγουν καλή μουσική. Να σας πω την αλήθεια, περίμενα πολύ περισσότερα από το “Titan” των SEPTIC FLESH, που το βρήκα απίστευτα βαρυφορτωμένο, εν αντιθέσει με το “Once more ‘round the sun” των MASTODON που ήταν ασύλληπτα καλό κι ευθύ, διατηρώντας όλα τα trademarks του γκρουπ. Δίκαια βγήκε δίσκος της χρονιάς από τους συντάκτες του ROCK HARD.
Στην καρδιά του καλοκαιριού, οι SONIC SYNDICATE αποφάσισαν να μας αποδείξουν για μία ακόμη φορά ότι πρόκειται περί πυροτεχνήματος, οι STEEL PROPHET δυστυχώς μας απογοήτευσαν, σε αντίθεση με τους GRAVE DIGGER και τους JUDAS PRIEST που έβγαλαν δίσκους οι οποίοι τιμούν το όνομα και την ιστορία τους. Πολύ καλές δουλειές από τους συμπατριώτες μας ENEMY OF REALITY και CROSSWIND, οι μεν σε συμφωνικά οι δε σε power metal μονοπάτια, οι ELUVEITIE επανήλθαν πάρα πολύ δυναμικά με το καταπληκτικό “Origins” και οι TERAMAZE από την Αυστραλία ενθουσίασαν πολύ κόσμο. Οι PLANET OF ZEUS ανήκουν σε μία κατηγορία που πλέον δεν «τολμά» να μιλήσει κανείς, έχοντας ένα πολύ ισχυρό following, οπότε ποιος είμαι εγώ να σχολιάσω το “Vigilante”; Οι SUICIDE SILENCE, νομίζω ότι πέρασαν με επιτυχία τη δυσκολία του πρώτου δίσκου χωρίς τον αποθανόντα Mitch Lucker στα φωνητικά, πολύ ευχάριστη έκπληξη η επιστροφή των EMPYRIUM, τρίτος συνεχόμενος πολύ καλός δίσκος για τους OVERKILL, επιμένουν αδιάφορα οι FOZZY, στηριζόμενοι μόνο στο ότι ο Jericho μπορεί να πλακώσει άνετα στο ξύλο οποιονδήποτε πει κακή κουβέντα γι’ αυτόν στην Αμερική!!! Δυστυχώς οι ILL NINO, έχουν περάσει στην ανυποληψία, παρότι το “Till death, la familia” είναι πραγματικά καλό άλμπουμ. Πάνε οι εποχές της Roadrunner όπου είχαν πέραση…
Για κάποιον λόγο, τον Αύγουστο είχαμε σωρεία κυκλοφοριών. Ο μήνας μπήκε με τον εξαιρετικό δίσκο των UNISONIC και το μονοκόμματο πειρατικό metal των ALESTORM, συνεχίζοντας με την τρίτη σερί μεγάλη δισκάρα των ACCEPT, που ακούει στο όνομα “Blind rage”. Οι ENTOMBED A.D. έβγαλαν με καθυστέρηση ενός χρόνου το “Back to the front” και κάποιοι όψιμοι death metallers τους κατηγορούσαν ότι πλέον είναι μόνο ένα αυθεντικό μέλος, στην πραγματικότητα, σε σχέση με το προηγούμενο άλμπουμ τους, έφυγε ένα ακόμα αυθεντικό μέλος και οι υπόλοιποι ουσιαστικά ήταν οι ίδιοι… Ως δίσκος, ήταν μια χαρά, πολύ καλύτερος από σκουπίδια που είχαν κυκλοφορήσει κατά το παρελθόν και μάλιστα με τα αυθεντικά τους μέλη… Οι DRAGONFORCE παραδόξως δεν ήταν αηδιαστικοί (αλλά μέχρι εκεί), οι ASTRAL DOORS έπαιξαν DIO όπως λίγοι (!!!), οι HAMMERFALL ήταν περισσότερο φανφάρα και λιγότερο μουσική (για μία ακόμη φορά), οι WOLF παίζουν ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ κλασικό metal στο “Devil seed”, οι THE HAUNTED επέστρεψαν με τον Marco Aro στα φωνητικά στον ήχο που τους καθιέρωσε και οι OPETH, πάνε –κατά την άποψή μου- από το κακό στο χειρότερο με το “Pale communion”, ένα προϊόν συμβιβασμού του Mikael Akerfledt… Οι BATTLEROAR συνεχίζουν τους καλούς δίσκους, οι 1000MODS χτίζουν ένα καλό όνομα αλλά σε λάθος βάσεις (αν συγκρίνετε το lyric video τους με αυτό των BEGGAR’S BLUES DIARY που είχε βγει κάποιους μήνες νωρίτερα, θα διαπιστώσετε ότι έχει κραυγαλέες ομοιότητες), οι CALIFORNIA BREED, έχουν ονόματα (Glen Hughes, Jason Bonham), αλλά ελάχιστη ουσία, προσφέροντάς μας μία από τις απογοητεύσεις της χρονιάς. Τέλος, οι SOLSTAFIR μπήκαν σε πολλές λίστες, εγώ όμως αδυνατώ να τους ακούσω…
Σεπτέμβριος και οι INCITE του γιου του Max Cavalera βγάζουν ένα άλμπουμ σαφώς ανώτερο από το προηγούμενο, αλλά όλος ο μήνας περνά με τον κόσμο να έχει χωριστεί σε ανοιχτόμυαλους και παρωπιδικούς σε ότι αφορά το νέο άλμπουμ των IN FLAMES. Προσωπικά, με απογοήτευσε, αφού όσο κι αν εκτιμώ την προσπάθειά τους να πειραματίζονται σε κάθε δίσκο, το τελικό αποτέλεσμα ήταν μετριότατο έως και κακό… Τα μελωδικά φωνητικά δεν του βγαίνουν με τίποτα του Friden… Οι CANNIBAL CORPSE και οι DECAPITATED βγάζουν δίσκο και για μία ακόμη φορά με αφήνουν με την απορία πώς μπορούν να απογοητευθούν οι οπαδοί τους (προφανώς αν παίξουν hard rock). Οι MR. BIG μας στέλνουν αδιάβαστους με το πολύ καλό “…The stories we would tell” και οι EVERGREY μας αποτελειώνουν με το επικών διαστάσεων “Hymns for the broken”. Περίμενα πολλά περισσότερα από τους AUDREY HORNE, οι οποίοι πήγαν πολύ “safe” με το “Pure heavy”, ενώ οι 
ELECTRIC WIZARD και οι WITCH MOUNTAIN είναι βέβαιο ότι ικανοποίησαν τους οπαδούς τους. Όσο για τους THRESHOLD, μπορεί να έχουν κυκλοφορήσει αρκετούς καλύτερους δίσκους από το “For the journey”, αλλά το τελικό του αποτέλεσμα είναι συνολικά πολύ αξιοπρεπές. Ίσως λίγο πιο poppy απ’ ότι θα ήθελα, αλλά αξιοπρεπές. Σίγουρα περίμενα καλύτερο δίσκο και από τους GODSMACK, που έβγαλαν το μέτριο “1000 HP”. Όσο για το ντεμπούτο των BLUES PILLS, μονοπώλησε υψηλές θέσεις σε λίστες περιοδικών όλου του κόσμου και για μένα είναι από τα ελάχιστα γκρουπ του retro κινήματος που αξίζουν το hype. Το δεύτερο άλμπουμ των FLYING COLORS το άκουσα πάρα πάρα πολλές φορές και περιέχει κι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια της χρονιάς, το σούπερ-κολλητικό “Mask machine”. Από τους SIXX A.M. περίμενα αρκετά περισσότερα από 2-3 καλά τραγούδια, ικανοποιήθηκα πλήρως όμως από τους SORROWS PATH που επιμένουν στο doom και δικαιώνονται. Μεγάλη έκπληξη το “The road of bones” των Βρετανών IQ που παίζουν το progressive που κάποτε το έλεγες έτσι, αλλά πλέον ακούγεται αναχρονιστικό (όχι όμως κι αυτός ο δίσκος), ενώ ο Neal Morse έβγαλε σόλο άλμπουμ που πρέπει να το έγραψε σε μισή ώρα…
Ο Οκτώβριος ήταν ο μήνας που ξεκίνησε με τους SANCTUARY να μας αφήνουν με την απορία αν ο δίσκος έμοιαζε περισσότερο με αυτούς ή με NEVERMORE, αλλά στην τελική πέρασα πολύ ωραία ακούγοντάς τον, οπότε οι συγκρίσεις μου φαντάζουν δίχως νόημα. Βέβαια, προς το τέλος, είχαμε και την κυκλοφορία του δίσκου των SLIPKNOT, ο οποίος χωρίς τους Jordison – Gray, έχει περισσότερα στοιχεία STONE SOUR, παρά SLIPKNOT, με την σφραγίδα του Corey Taylor ανεξίτηλα χαραγμένη. Μεγάλη και δυσεπίλυτη απορία, πως ο Root έφυγε από τους STONE SOUR και δουλεύει μαζί με τον Taylor στους SLIPKNOT, σε τελική ανάλυση πάντως, περίμενα κάτι πολύ καλύτερο σε σχέση και με τη μεγάλη αναμονή. Το “Ride on” των TEXAS HIPPIE COALITION ήταν καλό, αλλά σίγουρα όχι σαν τον προκάτοχό του, τους SCAR SYMMETRY δυστυχώς θα τους φάει η λήθη, ενώ για τους EXODUS θα πρέπει να πω ότι είχαν την ευκαιρία τους να κάνουν breakthrough, με την εταιρία τους να τους σαπορτάρει μέχρι αηδίας, τον Souza πίσω στα φωνητικά, τον Hammett special guest και τον Holt να είναι μόνιμος κιθαρίστας στους SLAYER, αλλά με τέτοιες ρηχές συνθέσεις, δεν πας πουθενά… Οι AMARANTHE κόβουν το πολύ Nintendo, αλλά μέχρι εκεί, η Liv Kristine βγάζει δίσκους που δεν είναι κακοί, αλλά δεν είναι και καλοί και οι WHILE HEAVEN WEPT έβγαλαν ένα άλμπουμ που δίχασε, ικανοποιώντας πολύ κόσμο και 
δυσαρεστώντας κάποιον άλλο, με guest παλιά μέλη των FATES WARNING. Το “Z2” του Devin Townsend, μεγαλεπήβολο και πομπώδες, με ικανοποίησε κατά το ήμισυ. Το “Sky blue”, γραμμένο για τη φωνή της Anneke, είναι καταπληκτικός δίσκος, επιπέδου “Epicloud”, που άνετα θα βρίσκονταν στις 5-6 πρώτες θέσεις της λίστας μου, αν κυκλοφορούσε αυτόνομο. Οι ANAAL NATHRAKH άρεσαν με το “Desideratum”, το ίδιο και οι AT THE GATES, που είχαν τον κόσμο διχασμένο σε σχέση με το τι να περιμένει. Άλλοι ήθελαν τη συνέχεια του “Slaughter of the soul”, άλλοι κάτι εντελώς διαφορετικό. Το “At war with reality”, ήταν κάτι ενδιάμεσα. Οι RIOT V, έβγαλαν ανέλπιστα μεγάλη δισκάρα, ξεπερνώντας το σοκ του θανάτου του Mark Reale, ενώ οι CAVALERA CONSPIRACY απλά κοπανάνε στο “Pandemonium” με το συνολικό αποτέλεσμα να είναι κάτω του μετρίου. Οι LORDI πασχίζουν να διατηρηθούν στη δημοσιότητα βγάζοντας δίσκους που δεν τους ακούει πλέον κανείς, ενώ οι OBITUARY με το “Inked in blood” είναι βέβαιο ότι δεν δυσαρέστησαν τους φίλους τους. Περίμενα με ανυπομονησία την επιστροφή των πολυαγαπημένων μου ENCHANT, το άλμπουμ τους όμως με απογοήτευσε, ενώ το “Light” των VENI DOMINE ήταν σαφώς καλύτερο. Ικανοποιητικό το “The ocean at the end” των THE TEA PARTY που επέστρεψαν μετά από πολλά χρόνια, από την άλλη το “World on fire” του SLASH, αν είχε τα μισά τραγούδια, θα ήταν αριστούργημα. Μετά τα 12-13 τραγούδια, στις μέρες μας, χάνεται οποιαδήποτε μαγεία. Πόσο μάλλον με 17. Οι MEDEN AGAN έβγαλαν το “Lacrima dei”, με νέα τραγουδίστρια, διατηρώντας τον πήχη πολύ ψηλά.
Τους δύο τελευταίους μήνες, είχαμε σαφώς λιγότερες κυκλοφορίες, όπως είναι φυσικό. Οι DOOMOCRACY παίζουν πολύ αξιόλογα αυτό που φανερώνει το όνομά τους, οι DEVILMENT με τον Danny Filth στα φωνητικά είναι μόνο πόζα και από ουσία τίποτα, το γκρουπ με τα μέλη των ACCEPT και DESTRUCTION, οι THE GERMAN PANZER, είναι ένα ενδιαφέρον μπαστάρδεμα, αλλά το τελικό αποτέλεσμα δεν ήταν στο επίπεδο που θα ήθελα. Οι NIGHTINGALE του Dan Swano επέστρεψαν και είναι καταδικασμένοι να ακουστούν από λίγους, όσοι όμως γουστάρετε το prog τους, μην τους χάσετε. Οι NE OBLIVISCARIS ανακατεύουν ετερόκλητες επιρροές στη μουσική τους με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο, ενώ ο τέταρτος δίσκος του Jorn Lande με τον Russell Allen ήταν ένα βήμα μπροστά από τους δύο προηγούμενους, από τη στιγμή που άλλαξαν συνθέτη (Tolkki αντί Carlsson). Από τους καλύτερους power δίσκους της χρονιάς το “Stormborn” των BLOODBOUND, ο Dave Wyndorf κυκλοφόρησε μία εναλλακτική παραλλαγή στο “Lost patrol” με τους MONSTER MAGNET, οι Σουηδοί DUSKFALL το καλό “Where the tree stands dead”, οι TRIOSPHERE ικανοποίησαν με το “The heart of the matter”, οι δικοί μας BLACK FATE έβγαλαν δίσκο επιπέδου KAMELOT – CONCEPTION, με καταπληκτικά φωνητικά με το “Between visions & lies”, οι VARATHRON έσπασαν τη σιωπή τους με εκκωφαντικό τρόπο, οι ORANGE GOBLIN «επέστρεψαν από την άβυσσο» ροκάροντας ανελέητα και οι PAIN OF SALVATION, σ’ ένα μεταβατικό στάδιο μετά την ασθένεια του ηγέτη τους, Daniel Gildenlow, έβγαλαν ένα συμπαθητικό ακουστικό άλμπουμ. Ο Νοέμβριος ήταν όμως ο μήνας των MACHINE HEAD. Προσωπικά, βρήκα πολύ κατώτερο των προσδοκιών μου το “Bloodstone & diamonds” και νομίζω ότι την άποψή 
μου την ενστερνίζεται και πολύς κόσμος. Οι MORS PRINCIPIUM EST συνεχίζουν να υποτιμώνται, αλλά βγάζουν δισκάρες, οι PRIMORDIAL επιμένουν τίμια, πάντα στην παράδοση των BATHORY, οι BLOODBATH στηρίχτηκαν περισσότερο στη μεταγραφή του Holmes (PARADISE LOST) στα φωνητικά, παρά στη ποιότητα του δίσκου τους, ο King Diamond κυκλοφόρησε διπλή συλλογή και ο Ozzy μονή, δίχως να έχουν να προσθέσουν τίποτα στην ένδοξη ιστορία τους. Τέλος, οι AC/DC με το “Rock or bust”, έβγαλαν έναν μετρίως μέτριο δίσκο, ταλανιζόμενοι από προβλήματα υγείας και παλιμπαιδισμούς του ντράμερ τους.
Αυτή ήταν μία σύνοψη του 2014, μέσα στο οποίο άκουσα –δυστυχώς- λιγότερους δίσκους απ’ όσους θα ήθελα, όπως θα διαπιστώσατε όμως, δεν έμεινα και ιδιαίτερα ικανοποιημένος. Πολλά γκρουπ δεν έφτασαν στο επίπεδο που θα επιθυμούσα, λίγα τα γκρουπ που ξεπετάχτηκαν. Ας ελπίσουμε το 2015 να είναι σαφώς καλύτερο. Σίγουρα όμως, ας ελπίσουμε να έχουμε όλοι υγεία, καλές δουλειές (που να πληρώνονται), τύχη, καλούς φίλους και σίγουρα καλές μουσικές και συναυλίες. Ευτυχισμένο το νέο έτος.
Σάκης Φράγκος
